دنیای تکنولوژی هر لحظه در حال پیشرفت است و با پیدایش یک صنعت یا علم جدید بلافاصله محصولی علیه آن عرضه می‌شود. با پیشرفت دنیای کامپیوترها و آغاز نسل اول ارتباط‌های شبکه‌ای کم‌کم نفوذ و هک شکل گرفت. امروز قصد داریم تا نگاهی به هک و تاریخچه آن بیندازیم. در ادامه با ما همراه باشید.

قبل از هر چیز بهتر است که معنی اصلی و لغوی کلمه هک را بدانیم، دانشنامه آنلاین ویکی‌پدیا کلمه هک را سود بردن از یک روش هوشمندانه و سریع برای حل یک مشکل کامپیوتری معنی کرده است، البته در گفتگوهای امروزی هک به معنی نفوذ به یک سیستم رایانه‌ای است. این کلمه در لغتنامه ادبیات به معنای سوراخ است. از طرفی دیگر، برخی از افراد عمل هک را یک جادوی بزرگ با ترکیب دانش برنامه‌نویسی و کامپیوتر می‌دانند.

حال هکر کیست؟ به کسی که عمل هک را انجام می‌دهد هکر می‌گویند، هکر با داشتن دانش برنامه نویسی و گاهی اوقات برنامه‌های خاص که اغلب خودشان طراحی می‌کنند به یک سیستم رایانه‌ای نفوذ می‌کنند و از اطلاعات موجود در آن سیستم استفاده می‌کنند. البته هکرها به چند دسته مختلف تقسیم می‌شوند که بعدا با آن‌ها آشنا خواهید شد.

اگر قصد داشته باشیم که به تاریخچه این دانش نگاه کنیم، باید اعلام کنم که هک و نفوذ به سیستم تاریخچه دقیقی ندارند و از همان روز اولی که یک کامپیوتر کار می‌کرد، روز بعد هک شد و کم کم با پیشرفت شبکه‌های کامپیوتری گروه‌های هکر شکل گرفت، همچنین جرائم اینترنتی آغاز شد. چندی پیش در سال نامعلومی که هنوز جزئیاتی درباره آن مشخص نشده شرکت MIT مورد حمله یک گروه هکر قرار گرفت، این گروه جوانانی تحصیل کرده بودند و جرائم زیادی در آن زمان مرتکب شدند، البته هیچ‌وقت مجازات نشدند.

به هر حال این روزها دنیای مجازی بسیار پرخطر شده و هر لحظه امکان دارد که یک هکر قدرتمند به رایانه شما نفوذ کرده و از اطلاعات شما سوءاستفاده کند.

انواع هکرها و نحوه‌ی هک کردن آن‌ها

هکرها به چهار دسته کلی کله سفید، کلاه مشکی، کلاه خاکستری و کلاه صورتی تقسیم می‌شوند که معمولا کارهای متفاوتی نسبت به یکدیگر انجام می‌دهند.

• هکرهای کلاه سفید: به هکرهایی گفته می‌شود که کارهای مفید انجام می‌دهند و اغلب شناخته شده‌اند، به عبارت دیگر این دسته از هکرها مرتکب هیچ خلافی نمی‌شوند و بیشتر وقت‌ها برای دولت کار می‌کنند. برای مثال این هکرها، نقص‌های موجود در سیستم امنیتی را پیدا کرده و از ورود دیگر هکرها به آن جلوگیری می‌کنند.

• هکرهای کلاه مشکی: این هکرها دقیقا ضد هکرهای کلاه سفید هستند، هکرهای کلاه مشکی خرابکاری را بیشتر از هر چیز دوست دارند و تقریبا همیشه پس از سرقت اطلاعات به رایانه قربانی صدمه می‌زنند. استفاده از آنتی ویروس‌ها بهترین راه برای مقابله با این نوع هکرها است که البته همیشه پاسخگو نیست.

• هکرهای کلاه خاکستری: به این نوع هکرها اصطلاحا واکر هم گفته می‌شود و هدف اصلی آن‌ها تفریح است، کار این نوع هکرها فقط دزدیدن اطلاعات کاربر روی رایانه بوده و به سیستم قربانی هیچ صدمه‌ای وارد نمی‌کنند. تفاوت عمده ین نوع هکرها با انواع هکر در این است که فقط برای اطلاعات با ارزش عملیات نفوذ را انجام می‌دهند.

• هکرهای کلاه صورتی: این دسته از هکرها معمولا دانش برنامه نویسی ندارند و اغلب با برنامه‌های خریداری شده و اسکریپت‌ها موجود در اینترنت خودنمایی می‌کنند، از آنجا که این هکرها همیشه به دنبال خودنمایی هستند، خود را در جمع‌های مختلف معرفی می‌کند و گاهی اوقات دیگر هکرها به فکر در دام انداختن هکرهای کلاه صورتی می‌افتند.معروف‌ترین هکرهای دنیا

استیو وزنیاک

استیو وزنیاک یکی از برترین‌های دنیای هک است، استیو یکی از موسسان اصلی شرکت اپل بوده که فعالیت عمده او در اپل 2 انجام می‌شد او در کنار استیو جابز شرکت اپل را تاسیس کردند و پس از تلاش بسیار توانستند اولین رایانه شخصی را تولید کنند. این دو، بخشی از نوجوانی خود را به‌عنوان هکر زندگی کرده‌اند و از فعالیت عمده آن‌ها می‌توان به ساخت جعبه آبی اشاره کرد. این جعبه تماس تلفنی از راه دور را به‌صورت رایگان امکان‌پذیر می‌کرد.

تیم برنزلی

تیم برنزلی مخترع و بنیانگذار دنیای پهناور وب ( World Wide Web ) است. وی دانشمند علوم رایانه بوده و ریاست کنسرسیوم وب جهان‌گستر است و تکامل وب را تحت نظر دارد. این شخص از دانش برنامه نویسی بسیار بلایی برخوردار است و قطعا برای کسی که خالق چیزی باشد نفوذ به آن، کارِ دشواری نیست.

لینوس توروالدز

همان‌طور که می‌دانید بیشتر هکرها از سیستم عامل سورس باز لینوکس استفاده می‌کنند، جالب است بدانید که لینوس توروالدز یک مهندس فنلاندی آمریکایی است و سازنده هسته اصلی این سیستم عامل است. این شخص هم اکنون معمار ارشد پروژه لینکوس است و مدیریت کلی را بر عهده دارد.

ریچارد متیو استالمن

این شخص در دنیای مجازی به‌عنوان یک هکر شناخته نشده است، اما با قدرت و دانش زیادی که در برنامه نویسی دارد، یک هکر ماهر به شمار می‌آید. ریچارد متیو استالمن از دسته هکرهای کلاه سفید بوده و با توجه به توانایی عظیم، تاکنون در دنیای آنلاین هیچ خرابکاری بزرگ یا کوچکی نداشته است و مانند هر هکر دیگری این عقیده را دارد که تمامی اطلاعات دنیا باید به اشتراک گذاشته شود.

دیوید اسمیت

دیوید اسمیت خالق ویروس ملیسا است، البته ممکن است که نام این ویروس را شنیده باشید. ویروس ملیسا به‌گونه‌ای طراحی شده بود که از طریق ایمیل به سیستم هدف ارسال می‌شد و اطلاعات ناخواسته‌ای را به ایمیل فوق ارسال می‌کرد، این ویروس برای مدتی تمام شبکه پست الکترونیکی یا همان ایمیل را بدنام کرد.

رابرت تاپان موریس

رابرت از هکرهای مشهور جهان بوده و هنوز هم درباره خرابکاری‌های قدیمی او در دنیای مجازی صحبت می‌شود. این هکر در سال 1988 میلادی ویروسی را طراحی کرد که نیاز به دانلود نداشت و فقط با باز کردن یک سایت به سیستم منتقل می‌شد و در مدت کوتاهی آن‌قدر تکثیر می‌شد که حافظه رم را آشغال می‌کرد. این شخص برای مدتی کل فضا اینرتنت را آلوده کرده بود و پس از دستگیری اعلام کرد که فقط قصد شوخی با یک فرد را داشته است.

ویلیام نپستر

هویت این هکر هنوز فاش نشده است اما بزرگ‌ترین خرابکاری او از کار انداختن کل شبکه اینترنت بود. چندین ساله پیش شرکت نوترون نسخه جدید آنتی‌ویروس خود را منتشر کرد و مدعی شد که می‌تواند از هر سیسمی محافظت کند، در شب همان روز پیغامی روی تمامی سیستم‌های شرکت نوترون با عنوان «لطفا حرف خود را پس بگیرید» به نمایش در‌آمد. نوترون به این پیغام هیچ توجهی نکرد و پس از چند ساعت به‌صورت کامل اینترنت کل دنیا قطع شد. ویلیام پس از وصل دوباره اینترنت اعلام کرد که هر لحظه بخواهد می‌تواند اینترنت جهان را دوباره قطع کند، لازم به ذکر است که تاکنون تنها 40 درصد از کل این ویروس شناخته شده و هنوز به‌صورت کامل پاکسازی نشده است.

نیکیتا کوزمین

نیکیتا کوزمین یکی دیگر از هکرهای بزرگ جهان است، این شخص یکی از سه خالق ویروس گوزی است و جرائم رایانه‌ای بسیاری را مرتکب شده است. این ویروس از طریق فایل‌های پی دی اف به سیستم کاربران نفوذ می‌کند و اطلاعات آن را به منبع ارسال می‌کند. ویروس گوزی در سال 2007 شناسایی شد اما تا آن زمان میلیون‌ها دلار پول را از حساب‌های بانکی مختلف به سرقت برده شد. این شخص پس از دستگیری 6.9 میلیون دلار جریمه شد و همچنین به 37 ماه حبس محکوم شد. البته وی در شناسایی این ویروس به کارشناسان فدرال کمک بسیاری کرد و همین امر باعث بر تخفیف در زمان محکومیت این هکر بزرگ شد.

آیا هر سیستم قابل نفوذ است؟

هکرهای بزرگ‌تری از لیست بالا در دنیای مجازی وجود دارند که هنوز هیچ اطلاعاتی درباره آن‌ها منتشر نشده است، همچنین لیست منتشر شده تنها چند نفر از هکرهای مشهور جهان هستند و لیست بلندبالایی می‌توان تهیه کرد. معمولا هکرهای بزرگ بر این باورند که هیچ سیستمی امن نیست و هیچ چیز در این دنیا غیرقابل نفوذ نیست. با این حال هکرها توانایی نفوذ به هر سیستمی را دارند و خطر هرلحظه در کمین است. بهترین راه مقابله در برابر آن‌ها هم استفاده از فایروال‌های قوی است، که برای حرفه‌ای‌ها تاثیری ندارد، البته فایروال‌های سخت افزاری امنیت بیشتری دارند و از آن‌ها در مراکز بزرگ استفاده می‌شود. به هر حال همیشه خطر در دنیای دیجیتال وجود دارد و احتمال در دام افتادن هم بسیار زیاد است.

  بیشتر ما دست کم یک دهه اخیر را مشغول استفاده از کامپیوترهای شخصی بوده ایم. این محصولات، دارای ویژگی های خاصی هستند که کمتر می توان آنها را در سایر ابزارهای برتر دنیای تکنولوژی یافت. یکی از همین خصوصیات، ماژول پذیری آنها و انعطاف بالای شان در تعویض قطعات است.

چند سال پیش زمانی که این ایده اولین بار تحت عنوان «فون بلاکس» از سوی شخصی به نام «دیو هیکنز» مطرح گشت، بلافاصله پروژه آرا هم خبر ساز شد. اما هنوز هم چنین موبایلی در دسترس نیست. هر چند که ایده اولیه و خام این طرح، می تواند هر گیکی را به شنیدن بقیه ماجرا علاقمند کند.

ایده ماژول بندی موبایل های هوشمند، هنوز هم مفهومی نو به شمار می رود و به صورت کامل عملی نشده. چند سالی است که گوگل آواز «آرا» سر می دهد اما تازه همین چند روز پیش و در رویداد I/O بود که گفته شد محصول نهایی، در نقطه ای نامشخص از سال ۲۰۱۷ عرضه می گردد، در حالی که یک نمونه در پاییز امسال به دست توسعه دهندگان خواهد رسید.

دُوز موبایل های ماژولار را که پایین تر بیاوریم، می رسیم به پرچمدار تازه شرکت ال جی که G5 نام دارد و حالا چند ماهیست که در بازار نیز عرضه شده؛ محصولی که اگرچه وعده ماژولار بودن می دهد، اما این ویژگی را به شکل کاملاً محدود در اختیار کاربرش قرار می دهد.

حقیقت این است که ال جی را باید اولین سازنده نام داری دانست که ایده موبایل های ماژولار را جدی گرفته و آن را تا حدی هم عملی کرده است. این شرکت در ماه های گذشته و زمانی که اسمارت فون خود را در MWC و در بارسلون رونمایی کرد، از مجموعه ماژول های «دوستان» نیز پرده برداشت.

ایده ابتدایی ال جی قابل قبول بوده، اما مشکل از جایی شروع می شود که تعداد دوستان کاملاً محدود است و هنوز شرکت های شخص ثالث دست به توسعه دوست جدیدی برای این موبایل کره ای نزده اند. در میان دوستان رسمی G5 هم، شاید بتوان «CAM Plus» را مفیدترین آنها دانست.

این ماژول هم کاربرد بهتری به دستگاه مورد اشاره می دهد و هم وضعیت طراحی آن را به هم نمی ریزد، در حالی که از منظر طراحی، استفاده از دیگر ماژول های G5 و اتصالشان به بدنه موبایل مذکور، موجب می شود که تا حد زیادی شاهد عدم تطابق ظاهری دستگاه و ماژول باشید.

با این حال، ال جی شجاعت لازم را داشت تا به سراغ محصولی نوآورانه رود، محصولی که سخت افزارساز های بزرگ، علاقه ای به توسعه نمونه مشابه اش نشان نداده اند. اما همانطور که پیش از این نیز ذکر شد، هنوز سازنده شخص ثالث دیگری اقدام به توسعه ماژول برای G5 نکرده است.

موضوع دیگر مربوط به ساختار G5 و نحوه قرار گرفتن ماژول ها در آن است. مشکلی که در طراحی ماژولار G5 وجود دارد، این است که شما حتی اگر بخواهید به سراغ دوستان این اسمارت فون رفته و یک ماژول دیگر در آن قرار دهید، باید دستگاه را به شکل کامل خاموش کرده، ماژول را تغییر داده و سپس دوباره آن را روشن کنید. همین مسئله باعث می شود تا استفاده از ماژول های دیگر تا حدی سخت به نظر برسد. از طرفی، پیش از این نیز گفته شده که ال جی می توانست برای حل این مشکل، یک باتری کوچک دیگر در خود موبایل تعبیه کند که برای یک الی دو دقیقه به کاربر فرصت دهد تا ماژول را تغییر داده و باتری اصلی را سر جای خود قرار دهد.

G5، اولین تلاش ال جی در زمینه موبایل های ماژولار است و معمولا نخستین تلاش، بدون مشکل هم نیست. برای مثال در بخش پایین دستگاه که از بدنه جدا می شود، شکافی را می توان دید که در سرتاسر عرض دستگاه یکسان نیست. البته تمام G5 ها مشکلی که در تصویر فوق دیده می شود را ندارند.

شاید اصلا نباید مشکل را از LG دانست. شاید چنین رخدادهایی، از مشکلات بدیهی طراحی های ماژولار موبایل ها باشند و شما اگر به عنوان یک کاربر چنین محصولی را طلب می کنید، باید آماده مواجه شدن با ایراداتی که هنوز رفع نشده اند بشوید.

در طراحی کنونی سخت افزار موبایل های هوشمند، قطعات داخلی درون دستگاه جای می گیرند و همانجا نیز باقی می مانند. اما زمانی که بخواهید در این حالت تغییری ایجاد کرده و آنها را قابل گشودن و بستن توسط کاربر نهایی کنید، هر اتفاقی محتمل است.

پس از ال جی، تلاش بعدی در زمینه موبایل های ماژولار از سوی شرکت موتورولا با محصولات جدید سری «Moto Z» صورت خواهد گرفت. چند روز پیش «اوان بلس» در سایت «VentureBeats» نوشت که موتورولا تصمیم دارد این نوع طراحی را به خانواده موبایل های مذکور بیاورد.

وی در وب سایت یاد شده نوشت: ]موتورولا دست کم ۶ ماژول در نظر گرفته که نام «Amps» برای شان انتخاب گشته. ماژول ها به شکل جداگانه فروخته خواهند شد. نمونه هایی که از ابتدای کار موجود هستند، مشمول ماژول اسپیکر، باتری بزرگتر، دوربین قوی تر با زوم اوپتیکال و فلاش، پروژکتور و یک قاب محافظ سخت مجهز به لنز واید می شوند.»

باید دید در آینده محصول جدید موتورولا چگونه خواهد بود اما از طرفی و با توجه به شایعاتی که تا کنون منتشر شده، به نظر می رسد که موتورولا با تحقیقات بیشتری دست به توسعه یک تلفن هوشمند ماژولار زده باشد.

پروژه آرا

به پروژه ای می رسیم به نام آرا از گوگل که البته پیش از این نیز به اختصار مواردی در موردش ذکر شد. گوگل تا آوردن محصول نهایی در جمع کاربران، راه دراز و پر مانعی در پیش دارد. از یک سو تغییر دیدگاه کاربران که چندین سال است به خرید موبایل های استاندارد مشغول هستند و از طرف دیگر، توسعه و فروش ماژول های جانبی با قیمتی که کاربران را به خود مجذوب کند. در کنار همه این ها، در نظر بگیرید که گوگل هنوز هم نمی داند آیا در نهایت کاربران به این محصول ابراز علاقه خواهند کرد یا خیر.

پروژه آرا تا کنون با تاخیرهای بسیاری مواجه شده اما این بار به نظر می رسد که گوگل تلاش دارد هر طور که شده تا پایان امسال، نسخه ای از این محصول را به دست توسعه دهندگان رسانده و در سال آینده، نمونه پایانی را به کاربران عرضه کند.

فراموش نکنید که در سال های گذشته، دقیقاً وعده مشابهی در خصوص «گوگل گلس» نیز داده شده بود. گوگل می گفت که ابتدا نسخه توسعه دهنده را عرضه خواهد کرد و پس از مدتی، نمونه نهایی برای کاربران عادی از راه می رسد. در نهایت ولی چنین شد که دست کم حالا، این پروژه به شکل پیشین دنبال نمی شود و ایده های قبلی، دور ریخته شده اند.

پروژه آرا حالا در موقعیتی قرار گرفته که می توان گفت بیشتر یادآور سرگذشت گوگل گلس است. در این میان برخی مسائل هم به طور کلی مشخص نیست. آیا گوگل تصمیم دارد خودش دست به تولید انبوه این محصول بزند و تبدیل به یک سازنده سخت افزار شود؟ می خواهد با یک شرکت دیگر همکاری کند؟

گوگل برای ساخت چنین موبایلی به همکاری چندین شریک تجاری نیاز دارد و همین مسئله، می تواند تا حدی موجب نگرانی و از دست رفتن یکپارچگی در ساخت این محصول شود.

پروژه آرایی که گوگل اکنون از آن می گوید، یک موبایل هوشمند کاملاً ماژولار نیست. پیش از این چنین بیان می شد که کاربر خواهد توانست تمام بخش های دستگاه را جدا کرده و آن را با نمونه ای بهتر جایگزین کند اما حالا مشخص شده که گوگل قرار است محصولی را ارائه دهد که چیپست مجتمع آن، درون بدنه قرار گرفته و توسط کاربر قابل تعویض نیست.

برخی باور دارند که اساساً نمی توان موبایلی را طراحی کرد که کاربر بتواند اجزای حیاتی اش را به راحتی و بدون هیچ ابزاری، از جای خود خارج کرده و نمونه دیگری را جایگزین کند. اینجاست که باید بپرسیم که از پایه تفاوت یک موبایل ماژولار با محصولات استاندارد دیگر چیست؟ مخصوصاً زمانی که قرار باشد پردازنده مرکزی و به طور کلی چیپست مجتمع بدون تغییر باقی بماند.

این مسئله زمانی نگران کننده تر می شود که ندانیم گوگل برای چیپست مجتمع، چه گزینه ای را در نظر دارد. اگر این شرکت از اسنپدراگون ۸۲۰ استفاده کند، دست کم می توان تا دو الی سه سال از بابت قدرت پردازشی مورد نیاز، خاطر جمع بود ولی در صورتی که این شرکت به سراغ چیپست های سری اسنپدراگون ۶۰۰ برود، قدرت پردازشی موبایل مبتنی بر پروژه آرا از همین حالا در بالاترین حد نیست و در آینده هم کاربر نمی تواند پردازنده مرکزی و پردازشگر گرافیکی دستگاه را تغییر دهد.

قیمت دستگاه و ماژول هایش چه می شود؟ همین حالا ال جی مبلغ کمی را برای هر یک از دوستان ال جی طلب نمی کند. آیا قرار است ماژول های پروژه آرا هم به چنین شکلی فروخته شوند؟ آیا قرار است این ماژول ها صرفاً ویژگی های موبایل های ساده را به ارمغان آورده و یا نقاط متمایز کننده ای هم دارند؟ کیفیت ساخت چه می شود و در صورتی که محصول نهایی پروژه آرا متولد شود، باز هم باید منتظر ایرادات مرتبط به کیفیت کنترل بود؟

آرا تا چه حد ضروری است؟

جدا از همه این گفته ها، به بحث دیگری می رسیم به نام «ضرورت». ادعای ابتدایی محصولات ماژولار این بوده که کاربر بتواند به راحتی بخش هایی را از آنها جدا کرده و نمونه بهترش را اضافه کند. همانطور که گفتیم، گوگل بیان کرده که چیپست مجتمع دستگاه قرار نیست قابل تعویض باشد.

از طرفی، حالا سازنده هایی در جهان مشغول توسعه موبایل های هوشمند هستند که محصولات خود را با کمترین سود ممکن به فروش می رسانند. حال اگر در چنین شرایطی، هر ماژول برای موبایل گوگل ۵۰ دلار قیمت داشته باشد در حالی که سازنده هایی مانند شیائومی، اوپو و وان پلاس با مبلغی پایین تر از ۱۵۰ دلار، موبایل هایی با کیفیت ارائه می دهد، چرا یک کاربر باید این ضرورت را احساس کند که به سراغ پلتفرم گوگل بیاید؟

موبایل ماژولار ال جی، تنها این امکان را به کاربر می دهد که باتری را به سرعت تعویض نموده و یا دوربین یا اسپیکر بهتری به موبایل خود اضافه کند. آیا این ویژگی ها کاربردی هستند؟ پاسخ به کاربر دستگاه بستگی دارد. از طرفی موتورولا نیز محصول مشابهی در دست توسعه دارد. محصول گوگل هم ویژگی های مشابهی را به ارمغان می آورد مگر اینکه قیمت ماژول های آن، بسیار ارزان تر از محصولات ال جی و موتورولا باشد.

باز هم می رسیم به مبحث ضرورت؛ عامه کاربران خبر از مشخصات سخت افزاری موبایل شان ندارند و تا زمانی که امور آنها به شکل راحت انجام شود، برای شان اهمیتی ندارد که چیپست مجتمع چیست و چه میزان رم در تلفن هوشمندشان به کار رفته. با توجه به کم بودن تعداد افرادی که مشخصات برایشان اهمیت دارد، باز هم این سوال پیش می آید که گوگل چگونه می خواهد از فروش ماژول ها کسب درآمد کند. تنها راه حل منطقی، این است که شرکت مذکور چندین میلیون دلار هزینه تبلیغات کند تا به عامه مردم آموزش دهد که هر کدام از بخش های بکار رفته در موبایلشان چیست و تعویض آنها، می تواند چه مزایایی دربرداشته باشد.

در حال حاضر بزرگترین مشکلی که به برنامه های گوگل با پروژه آرا وارد است، قیمت ماژول ها و سپس درآمدی که این شرکت از آنها کسب می کند است. در سال های اخیر قطعات سخت افزاری ارزان و ارزان تر شده اند و در این بین، سود حاصل شده توسط شرکت های سازنده نیز کاهش یافته.

همانگونه که ذکر شد، اگر قرار باشد ماژول ها با قیمت بالایی به فروش برسند، کل ویژگی ماژولار بودن یک دستگاه زیر سوال می رود و شرکت هایی نظیر سامسونگ و ال جی نیز علاقه ای به مشارکت با گوگل در این پروژه پیدا نخواهند کرد.

از زمانی که برای اولین بار حرف از طراحی ماژولار موبایل ها به میان آمد، این ایده علاقمندان به دنیای تکنولوژی را مجذوب خود کرده است. گیک ها عاشق آن هستند که بتوانند سخت افزار خود را طبق نیازشان بهینه کنند. از طرفی، حالا برخی شرکت ها، محصولاتی را ارائه می دهند که برای شرایط غیر عادی توسعه یافته اند. نمونه اش، سری موبایل های اکتیو از شرکت سامسونگ است. محصولات ماژولار می توانند جذابیت این دسته از تلفن های هوشمند را تا حد زیادی کاهش دهند چرا که برای شرایط خاص، قابل بهینه شدن هستند.

باید منتظر ماند و دید که سرنوشت این ایده در نهایت به کجا ختم خواهد شد. G5 همین حالا از نظر عده زیادی از کاربران محصولی نوآور در جهان کنونی و خسته کننده موبایل های هوشمند بوده است. در ماه پیش رو موتورولا حاصل دسترنج خود را به نمایش خواهد گذاشت و بالاخره در پایان سال میلادی جاری، اولین محصول از پروژه آرا بالاخره به واقعیت بدل می شود – دست کم برای توسعه دهندگان.

از مطرح شدن ایده موبایل های ماژولار تا کنون قریب به سه سال سپری می شود و حالا بالاخره اولین نشانه های پیشرفت واقعی را می توان در آنها دید. اما تمام مشکلاتی که به آنها پرداختیم نیز استوار در برابر موفقیت این ایده، قد علم کرده اند و سرنوشت محصولات مورد بحث، هنوز هم پس از سه سال در هاله ای از ابهام است.

  انسان‌ها به طور قابل ملاحظه‌ای برای مسیریابی به ابزارهای مختلف از جمله قطب‌نما نیاز داشته‌اند. در دوره‌ی فعلی نیز مسیریابی ما به طور چشم‌گیری متکی به سیستم‌های جی پی اس است. اما بسیاری از حیوانات بدون داشتن ابزار خاصی می‌توانند مسیریابی‌های فوق‌العاده‌ای را صورت دهند. در این گزارش به بررسی کلی توانایی برخی سگ‌ها و سایر حیوانات در این زمینه پرداخته‌ شده است. 

توانایی حیوانات برای حرکت در مسافت‌های طولانی به مدت زیادی در هاله‌ای از ابهام بوده است. از مهارت پیمودن کبوترها برای پیدا کردن راه خود به سوی خانه، تا مهاجرت فصلی نهنگ کوهان‌دار برای تولیدمثل، طیف عظیمی از موجودات قادر به مسیریابی به صورت سازگار، دقیق و موثر هستند.

علم در مسیر شناسایی کامل و درک فرآیندها و نشانه های مرتبط با مهاجرت حیوانات تا حدودی کند بوده است. با این حال، شواهد نشان می‌دهد که در حال حاضر یک آرایه‌ی وسیع از گونه‌ها، از برخی سوسک‌ها تا پرندگان و سگ‌ها، توانایی‌های شگفت‌انگیزی را برای طی مسافت‌های طولانی، بدون استفاده از جی پی اس الکترونیکی از خود نشان داده‌اند. در واقع جی پی اس سیستمی است که بسیاری از انسان‌ها شاید بیش از حد متکی به آن هستند.

در ماه آوریل، داستان پِرو، یک سگ گله پرماجرای چهار ساله خبرساز شده بود. پرو موفق شده بود تا راه خود را از کوکرموث در کامبریا برای بازگشت به خانه قبلی خود، در نزدیکی بنگور، در ساحل میانی ولز پیدا کند. پرو در یک داستان واقعی که به نحوی یادآور فیلم «لسی به خانه بر می‌گردد» نیز شد، حدود ۳۸۰ کیلومتر را در دو هفته طی کرده بود.

ریزتراشه‌ی موجود روی بدن حیوان نیز  به طور قابل توجهی، این موضوع را تایید کرد که پیدا کردن مسیر توسط این سگ یک فرایند شناسایی اشتباه نبوده و این سگ گله‌ی جوان واقعا می‌خواسته که به اولین خانه‌اش برگردد.

داستان‌هایی همانند داستان پرو اغلب توجه رسانه‌ها را به خود جلب می‌کند و خوانندگان را با این سوال روبرو می‌کند که چگونه یک حیوان می‌تواند چنین سفرهای شگفت‌انگیزی را انجام دهد. صرف نظر از اینکه این سگ به سادگی در یک مزرعه توسط کسی که او را می‌شناخته دریافت شده است، این نوع داستان‌ها ظاهرا ماهیت قابل ملاحظه‌ی غرایز حیوانی را نیز اثبات می‌کند.

رابطه‌ی عمیق بین مردم و سگ‌هایشان هم در این میان باعث می‌شود تا به این باور برسیم که امری جادویی در مورد این توانایی وجود دارد. بنابراین، پرسشی که مطرح است این که آیا مهارت مسیریابی به دلیل پیوستگی شخصی بین مالک و سگ وجود دارد؟ یا یک درک علمی مرتبط با زیست شناسی هم در این قضیه مطرح است؟

انواع بسیار متنوعی از حیوانات با استفاده از تعدادی سیستم‌ مختلف حسی می‌توانند مسافت‌های طولانی را بپیمایند. برای مثال، مورچه‌های کویری با استفاده از نشانه‌های زیست محیطی و بویایی و گازهای بویایی  (ابرهای عطر و بوی پراکنده شده توسط باد که باعث حرکت مولکول‌های بو می‌شود) هم برای یافتن منابع غذایی و هم برای برگشت به لانه می‌توانند به خوبی مسیریابی کنند.

به نظر می رسد که زنبورعسل قادر است تا مسیرهای منتهی به منابع غذایی را هنگامی که در معرض عطر و بوی آن مکان قرار می‌گیرند، به یاد بیاورند. گونه‌های دیگر مانند لاک‌پشت‌های دریایی، برخی از دوزیستان، خرچنگ دریایی خاردار و پرندگان قادر به استفاده از اطلاعات موقعیت مغناطیسی به منظور مهاجرت یا جهت‌یابی به سوی مکان‌های هدف خاص خود باشند. این توانایی مورد دوم برای بهره‌برداری از اطلاعات وابسته به جاذبه‌ی زمین قابل توجه است، زیرا احتمال اینکه تحت تاثیر شرایط آب و هوایی، چرخه‌ی نور و تاریکی و موقعیت‌های فصلی یا جهانی قرار گیرد کم است. به همین ترتیب نشانه‌های دیگر نیز کمتر تحت تاثیر قرار می‌گیرند.

به نظر می‌رسد که پرندگان علاوه بر یک قطب‌نمای مغناطیسی، از نوعی قطب‌نمای خورشید و ستاره‌ای نیز برای مسیریابی استفاده می‌کنند. کرم‌های نماتود انگل، با پاسخ به ارتعاشات لرزش‌های زمین قادر به حرکت به سمت میزبان جدید هستند و گونه‌های دیگر نیز از ارتعاشات برای گرفتن شکار خود استفاده می‌کنند.

خفاش‌ها، پرندگان و پستانداران دریایی همچنین می‌توانند مکان و مسیر سفر را با کمک سونار و فروصوت شناسایی کنند، این در حالی است که به نظر می‌رسد نشانه‌های دیداری برای گونه‌ها مانند انسان‌ها حیاتی است.

اما حالا باز می‌گردیم به پرسش اولیه؛ پرو چگونه راه خانه خود را پیدا کرده است؟ این احتمال وجود دارد که بسیاری از حیوانات از جمله سگ، با استفاده از ادغام بسیاری از سیستم‌های داخلی و سیگنال‌های خارجی که در بالا ذکر شد می‌توانند مسیریابی کنند. از سویی سگ‌ها حیوانایی هستند که سیستم بسیار پاداش‌پذیری دارند، بنابراین به احتمال زیاد، ارتباط مثبت با مکان‌های خاص یا مردم منجر به تمایل سگ به بازگشت می‌شود. توانایی بویایی قوی سگ نیز به احتمال زیاد به آگاهی حیوان از مکان خود کمک می‌کند. برای مثال سگ‌هایی که در خانه‌های ساحلی نگه‌داری شده‌اند قبل رسیدن به ساحل، بوی آن را حس می‌کنند.

مسیریابی سگ‌ها

جالب توجه است که شواهد اخیر که بر مبنای آن گفته می‌شود سگ‌ها و برخی از پستانداران دارای مولکولی با توانایی تشخیص میدان مغناطیسی هستند، ممکن است در آینده بتوانند علت بازگشت پرو به خانه را بهتر توجیه کنند. کریپتوکروم ۱، مولکولی حساس به نور است که ریتم‌های شبانه‌روزی در گونه‌های مختلف از برخی گیاهان تا ماهی‌ها را تنظیم می‌کنند.

به نظر می‌رسد که این مولکول در حال حاضر در سلول‌های مخروطی شبکیه‌ی طیف وسیعی از گونه‌های دیگر همچون سگ، روباه، گرگ، خرس و گورکن نیز وجود دارد. همچنین در برخی از گونه‌های پستاندار از جمله اورانگوتان بورنئویی نیز مولکول مذکور شناسایی شده است.

دلیل حضور این مولکول هنوز نامشخص است و محققان اذعان کرده‌اند که ممکن است به توانایی تشخیص مغناطیسی نیز مربوط نشود. با این حال، شناسایی کریپتوکروم ۱ در گیرنده‌های نوری چشم این پستانداران، همانند محل قرارگیری همان مولکول در پرندگان است.

این امر ممکن است این پیشنهاد را پیش رویمان بگذارد که توانایی پاسخ به اطلاعات موقعیتی مغناطیسی در پرندگان و بعضی از پستانداران حفظ شده است. در واقع، وجود توانایی تشخیص مغناطیسی در گونه‌های مختلفی از پستانداران ثابت شده است و این موضوع ما را به این فرض می‌رساند که حتی ممکن است سگ‌ها در پاسخ به میدان مغناطیسی زمین اقدام به دفع کنند.

توجه داشته باشید که محققان تا کنون در شناسایی این مولکول در گونه‌هایی همچون خفاش‌ها، شکست خورده‌اند. خفاش هم از حیواناتی است که در حال حاضر به عنوان حیوانی شناخته می‌شود که قادر به مسیریابی با استفاده از میدان مغناطیسی است. شاید برخی از گونه‌های مختلف برای استفاده از میدان‌های مغناطیسی به منظور شناسایی مکان جغرافیایی، به شکل‌های گوناگونی تکامل یافته باشند؛ یا اینکه، ممکن است طیف وسیعی از فرآیندهای بیولوژیکی متقابل در روند آنها نقش داشته باشند.

گفتنی است که، پرو و دیگر حیوانات گزارش شده‌ای که موفق به پیمودن فاصله‌ها‌ی معجزه‌آسا شده‌اند، درواقع استثناهای این عرصه بوده‌اند و نه قاعده‌ی کلی حاکم بر آن حیوانات. به ازای هر داستان شگفت‌انگیز از یک سگ یا گربه‌ی خانگی که مسافت‌های زیادی را پیموده و به خانه‌شان بازگشته‌اند، تعداد بسیار بیشتری هم وجود دارند که به سادگی مسیر خود را گم کرده‌اند. برای آن دسته از حیوانات، حتی مراقبت صاحب حیوان هم برای پیمودن یا شناسایی فواصل طولانی کافی نخواهد بود.

بنابراین به نظر می‌رسد یک سری اصول زیست‌شناسی در این میان وجود داشته باشد؛ یعنی اینکه حتی گونه‌های اهلی حیوانات هم می‌توانند مسافت‌های طولانی را بپیمایند. اما هنوز درباره‌ی اینکه دقیقا چه علمی منجر به توانایی استثنایی پرو در مسیریابی شده است، پرسش‌های زیاد و رازهای فراوانی باقی است.

  حس بسیار بدی است که رمز و یا الگوی گشودن قفل دیوایس تان را یادتان رفته باشد و نتوانید به آن دسترسی پیدا کنید. گاهی به دلیل وارد کردن تعداد زیادی رمز اشتباه و یا شیطنت های کودکان فامیل و یا کنجکاوی های برخی از دوستان، اوضاع به حدی وخیم می شود که اجازه گذشتن از اولین قفل امنیتی گجت کاملا از شما سلب شود! به هر دلیلی اگر قادر نیستید از قفل امنیتی اندروید عبور کنید، به شما این روش ها را پیشنهاد می کنیم.

استفاده از رمز عبور حساب کاربری گوگل

باز کردن دیوایس قفل شده با این راهکار کمتر از یک دقیقه به طول می انجامد. برای استفاده از این روش حتما باید گجت تان با حساب کاربری گوگل همگام شده و به آن دسترسی کامل داشته باشد. این راهکار از ویژگی بازیابی حساب کاربری گوگل بهره می برد، بنابراین اگر پیش تر هیچ اکانت گوگلی را روی اسمارت فون یا تبلت خود فعال نکرده اید، این روش دردی را از شما دوا نخواهد کرد.

قدم اول:

در صفحه لاک اسکرین برخی از دیوایس ها، کلید ?Forgot Password برای کاربرانی که رمز عبورشان را فراموش کرده اند قرار داده شده. این کلید را بفشارید تا منوی جدیدی نمایش داده شود.

قدم دوم:

روش های مختلفی در این منو برای بازگشایی گجت تعبیه شده اند. یکی از آن ها بهره گیری از حساب کاربری گوگل است. اطلاعات حساب تان از قبیل نام کاربری و رمز عبور را وارد کنید و کلید Sign In را بفشارید.

قدم سوم:

گجت شما بار دیگر بازگشایی خواهد شد و می توانید مجددا به اطلاعات آن دسترسی داشته باشید. فراموش نکنید که این فرآیند رمز عبور پیشین شما را هم به طور کلی پاک می کند، بنابراین اگر می خواهید باید در تنظیمات دیوایس تان رمز عبوری جدید تنظیم کنید، فقط سعی کنید که رمز عبور جدید تان را دیگر فراموش نکنید!

روشی برای گجت های سامسونگ

مالکان دیوایس های سامسونگ می توانند یک حساب سامسونگ برای خود ایجاد کنند، آن را با گجت شان سینک کرده و با مراجعه به وبسایت سامسونگ موبایل شان را بگشایند. نکته این است که این راهکار گره از مشکل تعداد اندکی از کاربران باز خواهد کرد، چرا که همه دیوایس سامسونگ ندارد و حتی آن هایی که موبایل شان را از این برند خریداری کرده اند، کم پیش می آید که برای ساخت یک حساب کاربری سامسونگ وقت بگذارند. به هر حال همان عده اندکی که واجد این شرایط هستند، می توانند از این راهکار بهره ببرند.

قدم اول:

وارد وبسایت سامسونگ شده و اطلاعات حساب تان را وارد کنید.

قدم دوم:

دیوایسی که در گشودن رمز آن به مشکل خورده اید را از منوی سمت چپ انتخاب کنید

قدم سوم:

حال کافی است روی گزینه Unlock My Screen کلیک کنید تا تا دیوایس تان باز شود.

بازگرداندن دستگاه به تنظیمات کارخانه

آخرین راهکار ممکن، برگرداندن گجت به تنظیمات کارخانه است. اخطار می دهیم که این راهکار تمامی اطلاعات موجود در دیوایس شما را به طور کامل پاک خواهد کرد، بنابراین تنها در صورتی از این راهکار استفاده کنید که دیگر روش ها جواب گوی شما نباشند. البته لازم نیست بابت اطلاعات موجود در درایو SD خود نگران باشید. Factory Reset این حافظه را پاک نمی کند، می توانید با خیال راحت آن را خارج کرده و پس از اتمام مراحل زیر آن را دوباره در دیوایس تان قرار دهید.

بر اساس تولید کننده گجت شما، مراحل فرایند بازگرداندن به تنظیمات کارخانه ممکن است کمی از مراحل ذکر شده در ادامه مطلب متفاوت باشند، با این حال نتیجه نهایی همواره به یک شکل خواهد بود.

قدم اول:

باید ترکیبی از کلید ها را پیدا کنید که با فشردن آن ها، دیوایس شما وارد Recover Mode شود، با جست و جو در اینترنت به راحتی این کلید ها را خواهید یافت. در بسیاری از اسمارت فون ها این کلید ترکیبی فشردن همزمان دکمه پاور و افزایش حجم صداست.

قدم دوم:

تمامی این کلید ها را برای چند لحظه بفشارید تا وارد Recovery Mode شوید. با کلید های بلندی صدا می توانید بین گزینه های موجود در این منو حرکت کنید.

قدم سوم:

گزینه مربوط به Factory Reset را یافته و آن را برگزینید. حال طی یک فرآیند چند دقیقه ای، تمامی اطلاعات دیوایس شما از جمله رمز عبورتان پاک خواهد شد.

باز هم استفاده از رمز عبور حساب کاربری گوگل!

این روش چندان بی شباهت به روش قبلی نیست. در حقیقت تماما مانند همان متد قبلی است، فقط نحوه دسترسی به کلید ?Forgot Password کمی متفاوت است، در روش قبلی این کلید به صورت عادی در صفحه لاک اسکرین نمایان است، اما در این راهکار باید چندین رمز اشتباه وارد شود تا این کلید در صفحه لاک اسکرین ظاهر شود. اگر فردی بی دلیل پترن های اشتباهی وارد کرده یا خودتان عادتی بد و اشتیاق عجیبی به کشیدن الگو های عجیب و غریب و البته نادرست در صفحه لاک اسکرین داشته باشید (یکی از تفریحات ناسالم نویسنده مقاله)، این روش به شما کمک خواهد کرد.

قدم اول:

در صفحه لاک اسکرین، پس از این که چندین بار یک رمز یا پترن اشتباه وارد کردید، کلید ?Forgot Password به نمایش در خواهد آمد، این کلید را بفشارید تا منوی بازگشایی دیوایس باز شود.

قدم دوم:

اطلاعات حساب تان از قبیل نام کاربری و رمز عبور را وارد کنید و کلید Sign In را بفشارید و دیوایس تان را مجددا بازگشایی کنید. همانند روش قبلی، اینجا هم رمز عبور پیشین شما پاک می شود و باید مجددا آن را تنظیم کنید.

 ما در عصری زندگی می‌کنیم که هر روز نقش نرم‌افزارها در زندگی ما پررنگ‌تر می‌شود و به ما یاد می‌دهند که چه فکری کنیم یا چگونه فکر کنیم. اما در میان، یکی از مهم‌ترین پلتفرم‌های انتشار خبر، به شکلی قدیمی خبرها و اطلاعات گوناگون را در اختیار ما قرار می‌دهد. در فیسبوک گروه خاصی از افرادی که انتخاب شده‌اند، برای ما تعیین می‌کنند که چه چیزی ارزش خبری دارد. این‌طور که پیداست فیس‌بوک از افرادی با عنوان شغلی متصدی خبر استفاده می‌کند تا تعیین کند که کاربرانش چه تاپیک‌های را باید ‌بینند و کدام‌ خبرها و موضوعات را نباید ببینند. شاید این موضوع خیال کسانی را که نگران غلبه‌ی ماشین‌ها بر تمام جنبه‌های زندگی انسان هستند راحت کند، با این حال در فیسبوک ما با مشکل فقدان یک الگوریتم اتوماتیک مواجه هستیم.

بحث برانگیزترین انتقادی که تاکنون به فیسبوک وارد شده، این است که بخش تاپیک‌های روز این شبکه‌ی اجتماعی با نوعی تعصب ضدمحافظه‌کاری انتخاب شده‌اند؛ یعنی اخبار مربوط به حزب جمهوری‌خواه انتخابات آمریکا را پوشش داده نشده. در این گزیده‌ها، به صورت نامتناسبی اخبار و دیدگاه‌های محافظه‌کارانه سرکوب می‌شوند. اما این شرکت همواره با قاطعیت چنین ادعایی را رد می‌کند. یکی از وب‌سایت‌های فعال در حوزه‌ی تکنولوژی به نام Gizmodo برای اولین بار در ماه مارس مقاله‌ای درباره‌ی رویکرد فیسبوک به اخبار منتشر کرد. در این مقاله دو دلیل آورده شده بود که چرا کار فیس‌بوک صرفه نظر هر گونه تعصب سیاسی، ایراد دارد. اول این که فیس‌بوک برای انتخاب خبرهای روز از افرادی استفاده می‌کند که متصدی انتخاب خبر هستند. این در حالی است که عموم مردم تصور می‌کنند خبرها کاملا عاری از هر گونه تعصب رتبه‌بندی شده‌اند. انسان هر چقدر هم که روشنفکر باشد و ذهن بازی داشته باشد، اصولا نمی‌تواند عاری از هر گونه‌ جهت‌گیری تصمیم بگیرد و گزینش کند. دوم اینکه این در محیط اداره‌ی فیسبوک با این متصدیان خبر رفتار محترمانه‌ای نمی‌شود و دیگر کارکنان این شرکت ارزشی برای آنها قائل نیستند. این افراد در فرهنگ داخلی شرکت فیسبوک جایی ندارند و به آنها اعتبار یا امکان سرپرستی داده نمی‌شود، بلکه صرفا با دید «اخبار روز» به آنها نگاه می‌شود. در کار این افراد کمیت بیشترین اهمیت را دارد.

اما حضور عاملان انسانی برای انتخاب خبر و جهت‌گیری فکری مسئله‌ی اصلی نیست. بلکه موضوع اصلی این است که قدرتمندترین پلتفرم اشتراک‌گذاری اطلاعات در جهان می‌تواند به شکل مرموزی انتخاب کند که چه خبری دیده می‌شود. پلتفرم‌هایی مثل فیسبوک اخبار و اطلاعات را با عنوان‌هایی مثل «تاپیک‌های روز» (trending topics) یا معیارهایی مثل شباهت و ارتباط، انتخاب کرده و به خورد ما می‌دهند. اما ما نمی‌دانیم که این وب‌سایت دقیقا چگونه و بر چه مبنایی اخبار را فیلتر می‌کند.

این موضوع اهمیت زیادی دارد چون کوچک‌ترین تغییرات در نوع اطلاعاتی که در اختیار ما قرار می‌گیرد، می‌تواند به شکل قابل ملاحظه‌ای بر رفتار ما تاثیر بگذارد.

برای اینکه بفهمیم چرا این موضوع مهم است نکته‌ای را از علم رفتارشناسی به شما توضیح می‌دهیم. اکثر دولت‌ها و مقامات در نقاط مختلف جهان از تاکتیک خاصی برای تغییر نگرش مردم استفاده می‌کنند که به آن «محرک» یا nudge می‌گویند. از این تاکتیک هوشمندانه زمانی استفاده می‌شود که دولت‌ها می‌خواهند مردم را تشویق کنند تا رفتار خاصی را در پیش بگیرند. یک مثال معروف این است که کاری کنیم مردم به جای اینکه تصمیم بگیرند عضوشان را اهدا کنند، تصمیم بگیرند این کار را نکنند. یعنی طبق سیاست دولت حالت پیش‌فرض این است که اعضای بدن افراد پس از مرگ مغزی آنها اهدا شود، اما آنها این حق انتخاب را دارند که عضو بدن‌شان اهدا نشود. به این ترتیب، به جای اینکه از مردم بخواهیم به عنوان اهدا‌کننده‌ی عضو ثبت نام کنند، با سیستم «نمی‌خواهم» به طور اتوماتیک فرض بر این گذاشته می‌شود که اعضای بدن همه اهدا می‌شود مگر اینکه آنها خودشان به طور مشخص قید کنند که نمی‌خواهند چنین اتفاقی بیفتد. به همین راحتی با تغییر پیش‌فرض عده‌ی بیشتری از مردم اعضای بدن‌شان را اهدا می‌کنند.

اما اشکال تاکتیک «محرک» چیست؟ منتقدان این کار با اینکه مردم در انتخاب‌شان نقشی نداشته باشند و بدون آگاهی تصمیم بگیرند مخالف هستند. آن‌طور که «نیک هارکوی» در مقاله‌ای که برای موسسه‌ی هنر و ایده نوشته، توضیح می‌دهد با به کارگیری تکنیک «محرک» به جای اینکه مشکل توضیح داده شده و سیاست مناسب بر اساس خواست مردم انتخاب شود، خواست و اراده‌ی مردم بر اساس سیاست مورد نظر دولت تعیین می‌شود. انتخاب یک مهارت است، یک عادت است. انتخاب می‌تواند در معماری ذهن و سیستم فکری ما یک تاثیر جزئی ایجاد کند. بنابراین باید با تمرین این مهارت را در خودمان پرورش دهیم.
در فیسبوک کسانی استخدام شده‌اند که فیدهای خبری را تنظیم می‌کنند.

در فیسبوک کسانی استخدام شده‌اند که فیدهای خبری را تنظیم می‌کنند.

حالا به دنیای دیجیتال بازمی‌گردیم و توضیح می‌دهیم که محرک در این دنیا چگونه تاثیر می‌گذارد. وقتی ما در فضاهای آنلاین گشت و گذار می‌کنیم، به طور مداوم با انتخاب‌های مختلف از اینکه چه بخریم گرفته تا چه چیزی را باور کنیم، رو به رو هستیم. طراحان و مهندسان هم می‌توانند به شکل ظریف و زیرکانه تصمیمات ما را تغییر دهند.

هر چه باشد، فقط فیسبوک نیست که در بازی گزینش اطلاعات نقش دارد. هر روزه سیستم‌های پیشنهادی هوشمند و هوشمندتری در هوش مصنوعی، تکنولوژی گجت‌های پوشیدنی و اینترنت اشیا به کار می‌روند. از گوگل گرفته تا اپل و آمازون، همه‌ی آنها، ما را در معرض اطلاعات شخصی شده‌ی یکپارچه‌ قرار می‌دهند. اما مسئله‌ی اصلی تقابل انسان با ماشین نیست، بلکه تقابل انتخاب آگاهانه با پیروی بی چون چراست.

هر چه اطلاعات در اختیار ما یکپارچه‌تر بوده و به هم بیشتر مرتبط باشند، ما می‌توانیم تصمیمات بهتری بگیریم. این یکی از اصول بنیادی فناوری اطلاعات است.

«لوسیانو فلوریدی»، فیلسوف تکنولوژی و نویسنده‌ی کتاب «انقلاب چهارم» (The Fourth Revolution) از عبارت Pro-ethical Design استفاده می‌کند تا فرایند تصمیم‌گیری را به بهترین شکل توصیف کند. برای تصمیمی‌گیری کاربر، باید اطلاعات به طور واضح و متعادل نمایش داده شود طوری که کاربر مجاب شود کاملا آگاهانه تصمیمش را بررسی کند و مسوولیت آن را بپذیرد. سیستم‌های اطلاعاتی باید به جای اینکه تعهد اخلاقی ما را کمتر کنند، آن را در وجود ما زنده کنند. مثلا اهدای عضو نباید یک انتخاب پیش‌فرض باشد. مردم باید با این سوال مواجه شوند و خودشان آگاهانه تصمیم بگیرند. نباید یک دیدگاه از پیش انتخاب‌شده به ما تحمیل شود، بلکه باید از کاربران خواسته شود که فکر کنند، سوال بپرسند و آگاهی‌شان را بالا ببرند.

در این زمینه بین راحتی و مراعات، بین آنچه کاربران می‌خواهند و آنچه که به نفع آنهاست؛ بین شفافیت و برتری تجاری تقابلات اساسی وجود دارد. اگر بین میزان دانش و اطلاعات در دو طرف صفحه نمایش تقارن کمی وجود داشته باشد، یعنی اگر بین اطلاعاتی که سیستم از ما دارد و چیزهایی که ما درباره‌ی سیستم می‌دانیم، تعادل وجود نداشته باشد، انتخاب‌های ما صرفا به مجموعه‌ای از واکنش‌ها به سیخونک‌ها تبدیل می‌شوند. با این حال، تعادل میان آنچه در جهان واقعی وجود دارد و آنچه که ما می‌توانیم بدانیم هر روز به نفع ناآگاهی و جهالت فردی به هم می‌خورد.

برای این مشکل هیچ راه حل ساده‌ای وجود ندارد و توطئه‌ی بزرگی هم در کار نیست. با این حساب، بدون شک تنها امید ما برای گشت و گذار در حجم عظیمی از داده‌ها که روی هم انباشت می‌شوند، این است که انسان و نرم‌افزار در کنار یکدیگر و به شکلی ماهرانه این داده‌ها را مدیریت کنند. با این حال، باید به خاطر داشته باشیم که طراحان تکنولوژی‌هایی که ما از آنها استفاده می‌کنیم اهداف متفاوتی با ما دارند و اینکه اگر مدیریت اخبار و اطلاعات با موفقیت انجام شود دیگر فرقی نمی‌کند که متصدی آنها یک الگوریتم است یا یک انسان یا ترکیبی از هر دو.

  سیاهچاله ها تنها اشیای موجود در دنیای ما هستند که می‌توانند با نیروی جاذبه‌ی خالص، نور را به درون خود جذب کنند. دانشمندان معتقدند این سیاه‌چاله‌ها زمانی به وجود می‌آیند که بقایای یک ستاره‌ی بزرگ به یکدیگر برخورد کرده و آنقدر چگالی بالا پیدا کنند که بافت فضا-زمان را در برگیرند. 

سیاهچاله‌ها اجرام عجیبی هستند که حتی می‌توانند نور را نیز درون خود به تله بیاندازند. هر جسمی اگر در افق رویداد یک سیاهچاله گرفتار شود، سرنوشتی نامعلوم و تلخ در انتظار آن خواهد بود. با وجود دهه‌ها تحقیق و تلاش این اجرام همچنان ناشناخته باقی مانده‌اند. 

این اجرام همچنان تعجب دانشمندان را برمی‌انگیزند. در ادامه ۱۰ حقیقت عجیب در مورد این اجرام آسمانی را مرور خواهیم کرد:

سیاهچاله‌ها مکش ندارند

برخی تصور می‌کنند که سیاهچاله‌ها همانند گردبادهای عظیمی هستند که مکش بسیار قدرتمندی دارند اما این اجرام مانند سایر جرم‌های موجود در فضا هستند که البته نیروی جاذبه‌ی بسیار قدرتمندی نیز دارند. برای مثال اگر خورشید را با یک سیاهچاله جایگزین کنید، زمین را نخواهد بلعید بلکه زمین همچنان به چرخش خود دور آن ادامه خواهد داد.

به نظر می‌رسد که سیاهچاله‌ها اجرام را می‌بلعند اما این گونه نبوده و این مورد یک باور غلط است. ستاره‌های نزدیک سیاهچاله برخی از اجرام موجود در اتمسفر خود را در فضا پخش کرده و سیاهچاله‌های گرسنه‌ی همسایه نیز آن‌ها را با نیروی جاذبه‌ به سمت خود می‌کشند و این گونه نیست که اجرام از اتمسفر یک ستاره با قدرت سیاه‌چاله در فضا پخش شوند.

اینیشتین سیاهچاله‌ها را کشف نکرده است

با وجود این که نظریه‌ی نسبیت اینیشتین وجود سیاهچاله‌ها و تشکیل آن‌ها را پیش‌بینی کرده بود اما این دانشمند آلمانی کاشف اجرام غول پیکر نیست. کارل شوارزچایلد کسی بود که از معادلات اینیشتین بهره برد و تشکیل سیاهچاله‌ها را با استفاده از ‌آن‌ها اثبات کرد.

او توانست این یافته‌ی خود را همزمان با انتشار نظریه‌ی نسبتیت عام در سال ۱۹۱۵ عمومی کند. از کارهای شوارزچایلد، معیاری برای اندازه‌گیری با نام شعاع شوارزچایلد پدید آمد که برای سنجش میزان تراکم اجرام برای تبدیل به سیاهچاله به کار می‌رود.

به دلیل حرکت سریع این مواد، دمای آن‌ها میلیاردها درجه‌ی فارنهایت بالا می‌رود، این دما می‌تواند با فرمی با نام تابش جسم سیاه، ماده را به انرژی تبدیل کند.

برای مقایسه، واکنش هسته‌ای تنها ۰.۷ درصد از ماده را به انرژی تبدیل می کند. شرایط اطراف یک سیاهچاله ۱۰ درصد جرم را به انرژی تبدیل می‌کند که تفاوتی بسیار زیاد و فاحش است.

حتی قبل از این یافته‌ها نیز جان میشل، سال‌ها قبل وجود ستاره‌های سیاه با قدرت جاذبه‌ی بسیار بالا که حتی می‌تواند نور را در تله بیاندازد را پیش‌بینی کرده بود. نام سیاهچاله در سال ۱۹۶۷ به رسمیت شناخته شده و به ثبت رسید.

سیاهچاله‌ها می‌توانند همه چیز را کش آورده و به اجرام رشته مانند تبدیل کنند

سیاهچاله‌ها قدرت عظیمی دارند که می‌توانند هر جسمی را کش آورده و به رشته‌ای مانند یک اسپاگتی تبدیل کنند. این پدیده «اسپاگتیفیکیشن» یا اسپاگتی کردن نام دارد.

این پدیده به رفتار جاذبه به نسبت فاصله بستگی دارد. در حال حاضر پای شما به هسته‌ی زمین نزدیک‌تر از سرتان است و سر شما جاذبه‌ی کمتری را تحمل می‌کند. اگر نیروی جاذبه زیاد باشد، این اختلاف در نیروی وارده واضح‌تر خواهد بود.

با کشیده شدن پا توسط سیاهچاله‌ها، بدن شما کش آمده و پا نیز به مرکز جاذبه نزدیک و نزدیک‌تر شده و با گذر زمان اختلاف نیروی وارده به پا و سر بیشتر و بیشتر می‌شود. نتیجه‌ی این کش آمدن پدیده‌ی اسپاگتی شدن است!

سیاهچاله‌ها می‌توانند جهان‌ها جدید به وجود آورند

شاید به نظر عجیب باشد که بگوییم سیاهچاله‌ها می‌توانند جهانی جدید را پدید بیاورند، چرا که حتی از وجود جهان‌های دیگر اطمینان کافی نداریم اما پایه و اساس این نظریه‌ی یکی از زمینه‌های تحقیقاتی پرطرفدار امروزی است.

مثال ساده‌ای از این نظریه‌ی جهان ما است. اگر نگاه کلی به جهان ما بکنید خواهید دید که مجموعه‌ای پیچیده از اعداد گرد هم آمده و دنیای ما را پدید آورده‌اند، کافی است یکی از این اعداد تغییر کند تا جهان ما به کلی از هم بپاشند.

یگانگی در مرکز سیاهچاله می‌تواند قوانین استاندارد فیزیکی را به هم ریخته و جهانی جدید با شرایط تغییر کرده را به وجود آورد.

سیاهچاله‌ها می‌توانند فضای اطراف خود را بکشند

فرض کنید فضا یک کاغذ بزرگ خط کشی شده با خطوط موازی است که تا سرتاسر جهان کشیده شده است. اگر جرمی را درون این کاغذ قرار دهید، شکل آن تغییر خواهد کرد.

هر چه این جرم بزرگ‌تر و سنگین‌تر باشد، بیشتر در این برگه فرو خواهد رفت، اگر این برگه کشیده شود، خطوط موازی دیگر شکل خود را از دست داده و موازی نیز نخواهند بود.

هر چقدر چاله‌ی موجود در فضا عمیق‌تر شود، این خطوط بیشتر کش آمده و شکل خود را از دست خواهند داد. سیاهچاله‌ها بزرگ‌ترین چاله‌ها را در فضا درست می‌کنند که حتی نور نیز از فرورفتن درون این چاله در امان نیست.

سیاهچاله‌ها کارخانه‌ای بزرگ از انرژی هستند

سیاهچاله‌ها می‌توانند انرژی را با بهره‌وری بیشتری نسبت به خورشید تولید کنند. دلیل این اتفاق به موادی برمی‌گردد که به دور افق رویداد یک سیاهچاله می‌چرخند. هر چقدر این این مواد به مرکز نزدیک‌تر باشند سرعت بیشتری داشته و هر چه دورتر باشند سرعت چرخش کمتری نیز خواهند داشت.

به دلیل سرعت بالای چرخش مواد دمای آن‌ها تا میلیون‌ها درجه‌ی فارنهایت بالا می‌رود. این دمای بالا در فرمی با نام تابش جرم‌سیاه می‌تواند ماده را به انرژی تبدیل کند.

برای مقایسه باید گفت که واکنش هسته‌ای تنها ۰.۷ درصد از ماده را به انرژی تبدیل می‌کند و این در حالی است که دمای مذکور می‌تواند ۱۰ درصد از ماده را تبدیل به انرژی کند، این اختلاف بسیار چشمگیر و اعجاب‌آور است.

سیاهچاله‌ای با جرم بسیار زیاد در مرکز کهکشان ما قرار دارد

دانشمندان معقتدند در مرکز هر کهکشانی از جمله کهکشان ما یک سیاهچاله‌ی بزرگ با جرم بسیار زیاد وجود دارد. این سیاهچاله‌ها در واقع دلیل نظم و حفظ شدن اجزای مختلف یک کهکشان در کنار یکدیگر هستند.

سیاهچاله‌ی موجود در مرکز کهکشان راه شیری جرمی معادل چهار میلیون برابر خورشید داشته و نام آن Sagittarius A است. این سیاهچاله که در فاصله‌ی ۳۰ هزار سال نوری زمین قرار دارد، در حدود دو میلیون سال قبل انفجاری عظیم را تجربه کرده که به گفته‌ی دانشمندان از روی زمین نیز قابل مشاهده بوده است. این سیاهچاله در حال حاضر پایدار و مستحکم است.

سیاهچاله‌ها سرعت حرکت زمان را کاهش می‌دهند

برای درک بهتر این موضوع مثال دوقلوها رو مطرح می‌کنیم. یکی از این دوقلوها در زمین به زندگی خود ادامه می‌دهد و دیگری به فضا رفته و با سرعتی بالا در حال حرکت در آن است. با بازگشت برادری که در فضا بوده متوجه می‌شوید که او جوان‌تر بوده و زمان کمتری از عمرش گذشته چرا که هر چه سرعت چرخش بیشتر باشد زمان با سرعت کمتری به جلو می‌رود.

با رسیدن به افق رویداد یک سیاهچاله، این بخش سرعت بسیار زیاد و عجیبی دارد و می‌تواند سرعت حرکت کردن زمان رو به جلو را کاهش دهد.

سیاهچاله‌ها با گذر زمان بخار می‌شوند

این کشف در سال ۱۹۷۴ ابتدا توسط استفن هاوکینگ پیش‌بینی شده بود، به این دلیل پدیده‌ی مورد نظر را تابش هاوکینگ می‌نامند.

تابش هاوکینگ باعث می‌شود که جرم سیاهچاله در فضا-زمان پخش شود. این کار تا زمانی ادامه می‌یابد، که سیاهچاله از بین برود، به این دلیل تابش هاوکینگ با نام تبخیر سیاهچاله نیز شناخته می‌شود.

از لحاظ تئوری هر جرمی می‌تواند تبدیل به سیاهچاله شود

تنها تفاوت یک سیاهچاله‌ با خورشید در این است که هسته‌ی یک سیاهچاله از موادی با چگالی بسیار زیاد تشکیل شده که به آن نیروی جاذبه بسیار قوی می‌بخشد. میدان جاذبه‌ی آن باعث می‌شود تا حتی نور نیز جذب شده و سیاهچاله‌ها از دید محو شوند. 

اگر خورشید را با جرم کنونی خود فشرده کرده و قطر آن را به ۶ کیلومتر برسانید، جرم آن به قدری افزایش خواهد یافت که بتواند به یک سیاهچاله تبدیل شود. این نظریه را می‌توان حتی روی زمین و حتی بدن انسان نیز پیاده کرد یعنی هر جرمی را فارغ از وزن آن می‌توان به یک سیاهچاله تبدیل کرد.

اما در دنیای واقعی تنها یک انفجار می‌تواند سیاهچاله را پدید آورد و آن انفجار گرانشی ستاره‌ای با جرمی بیش از ۲۰ تا ۳۰ برابر خورشید است.

  گفته می‌شود که بخش زیادی از قسمت مادی و غیر انرژیک جهان هستی از ماده‌ی تاریک ساخته شده است. ماده‌ی تاریک شاید رازآلودترین چالش پیش روی فیزیک‌دانان در ۱۰۰ سال اخیر بوده است. ماده‌ای که هنوز نیز به ماهیت و چیستی وجود آن پی برده نشده است. در این گزارش به بررسی مفصلی از ماده‌ی تاریک و تاریخچه‌ی آن و نیز تلاش‌های دانشمندان برای کشف و شناسایی این ماده می‌پردازیم. 

  طبق آمار رسمی انجمن سرطان آمریکا، مردان در طول زندگی به احتمال ۴۲ درصد و زنان به احتمال ۳۸ درصد به سرطان مبتلا می‌شوند. در انگلستان وضعیت از این هم بدتر است، ۵۴ درصد مردان و ۴۸ درصد زنان ممکن است زمانی در طول زندگی خود به سرطان مبتلا شوند. طبق آمار موسسه‌ی حمایت از بیماران سرطانی مک‌ میلان، سال ۲۰۱۵ حدود ۲٫۵ میلیون نفر در انگلستان از سرطان رنج می‌بردند. 

  صدا؛ پدیده‌ای است که با آن از خواب برمی‌خیزیم و یا در حال گوش کردن موسیقی با آن به خواب می‌رویم. اکنون صدا و اصوات ضبط‌ شده در همه‌جا یافت می‌شوند در گوشی‌های همراه ما در اتومبیل‌ها و تقریبا در هر مکانی که می‌روید احتمالاً منبعی در اطراف شما در حال صداسازی است! حال می‌خواهیم درباره این عامل مهم زندگی روزمره‌ی ما بیشتر بدانیم!

 

  تا به حال تصاویر زیبایی از کره مریخ را مشاهده کرده ایم؛ شاید هم فیلم فوق العاده "مریخی” با بازی مت دیمون را دیده باشید و از برنامه سفر به مریخ ایلان ماسک خبر داشته باشید. اما حقیقتا اطلاعات ما از همسایه قرمز رنگ سیاره زمین چقدر است؟