عضو شوید



:: فراموشی رمز عبور؟

عضویت سریع

نام کاربری :
رمز عبور :
موبایل :
ایمیل :
نام اصلی :
تاریخ : جمعه 25 تیر 1395
بازدید : 177
نویسنده : sina95

 گویاپیشگویی‎های چند سال قبل به حقیقت پیوسته و حالا ما با سرعتی که می‎شد آن را پیش بینی کرد به سمت فناوری‎های جدید در حال حرکت هستیم. حالا دیگر نیاز نیست کامپیوترها و یا فایل‎های حجیم خود را با خود حمل کنیم. تلفن‎های هوشمند ما به اندازه‎ای هوشمند شده‎اند که بتوانند وظایف یک کامپیوتر را به عهده بگیرند و حتی اپلیکیشن‎هایی برای آنها طراحی شده که می‎تواند اهداف ما را سریع‎تر به انجام برساند. اما این راحتی عواقبی نیز به دنبال دارد. دیگر دورانی که تنها نگران مسائل امنیت فیزیکی بودیم به سر آمده است، امروز شما باید نگران امنیت تلفن هوشمند خود نیز باشید و آی‎فون اپل هم یکی از هوشمندترین آنها است.


با این تکنیک ها از هک گوشی آیفون خود جلوگیری کنید

این روزها اقدامات زیادی برای ممانعت و پیشگیری از آنچه خرابکاری نامیده می‎شود در دست انجام است و امنیت تلفن‎های هوشمند به اولویت اصلی ما بدل شده است، موضوعی که همه باید به آن توجه ویژه داشته باشند زیرا یک حمله به تلفن هوشمند ما می‎تواند به راحتی امکان دسترسی به اطلاعات شخصی ما را برای دیگران فراهم کند، اطلاعات محرمانه‎ای که از کلمات عبور حساب‎های کاربری اینترنتی تا جزئیات حساب‎های بانکی ما را شامل می‎شود.

حفظ امنیت کار چندان پیچیده‎ای نیست، اما در عصر اینترنت و فناوری‎های رو به رشد نباید به این راحتی از آن غافل شد. تلفن آی‎فون شرکت اپل از جمله دستگاه‎های هوشمندی است که نیاز به اقدامات امنیتی جدی دارد. هر چند محصولات اپل از جمله امن‎ترین نمونه‎های موجود هستند، اما این دستگاه‎ها نیز راه‎های نفوذ منحصر به خود را دارند. در ادامه با چند روش امنیتی ضروری برای محافظت از آی‎فون شما در برابر اقدامات مجرمانه سایبری آشنا خواهیم شد.

۱- بلافاصله تمام به‎روزسانی‎های ارائه شده برای iOS را نصب کنید

با این تکنیک ها از هک گوشی آیفون خود جلوگیری کنید

سیستم‌عامل iOS اپل از امنیت برخوردار است اما نمی‎توان گفت کاملا از خطا و شکست مصون باقی مانده است. در نوامبر ۲۰۱۵، توسط Zerodium اعلام شد که یک گروه ناشناس از محققان توانسته‎اند با موفقیت سیستم‌عامل iOS 9 اپل را هک کنند. دلیل ارائه نسخه به‎روزسانی شده از یک نرم‌افزار تنها اضافه کردن قابلیت‎های جدید به آن نیست، در حقیقت بیشتر این نسخه‎های به‎روزسانی شده با هدف افزایش سطح امنیت و برطرف کردن حفره‎های امنیتی عرضه می‎شوند.

هر چند Zeroduim برای حفظ اسرار این هک یک میلیارد دلار حق سکوت دریافت کرد، اما آنها بار دیگر هشدار دادند که iOS 9 یک حفره امنیتی خطرناک دارد. یک توصیه مفید می‎گوید همیشه گوش به زنگ خبر عرضه نسخه‎های به‎روزسانی جدید باشید و بعد از انتشار بلافاصله آن را نصب کنید. برای مثال، نسخه iOS 9.3.2 beta 3

در ژوئن ۲۰۱۵ نیز یک محقق امنیت سایبری وجود یک حفره امنیتی خطرناک در اپلیکیشن داخلی ای‎میل را گزارش کرده بود. این حفره به مجرمان سایبری اجازه می‎داد با دسترسی به کلمات عبور قربانی ای‎میل‎های فیشینگ ارسال کنند. اپل این حفره را در نسخه iOS 8.4 خود برطرف کرد. شما با نصب فوری نسخه به‎روزسانی شده می‎توانید یک قدم از مجرمان سایبری جلوتر باشید.

۲- یک اپلیکیشن شبکه مجازی خصوصی قابلیت اطمینان روی آی‎فون خود نصب کنید

با این تکنیک ها از هک گوشی آیفون خود جلوگیری کنید

خیلی از کاربران اینترنت از خطر استفاده از شبکه‎های عمومی‎ کمتر محافظت شده اطلاع کافی ندارند. یک شبکه وای‎فای ناامن می‎تواند خطرات جدی برای امنیت آن‎لاین شما به همراه داشته باشد و خطر حملات سایبری به تلفن شما را افزایش دهد.

اگر شما هم زیاد از شبکه‎های وای‎فای عمومی‎ استفاده می‎کنید، باید بیشتر از همیشه به حفظ حریم خصوصی خود توجه داشته باشید. استفاده از اینترنت روی آی‎فون بدون در نظر گرفتن ملاحظات امنیتی تلفن شما را در معرض خطر قرار می‎دهد و مجرمان سایبری را قادر می‎سازد به اطلاعات حساس و محرمانه ذخیره شده روی آی‎فون شما دسترسی پیدا کنند. مزیت استفاده از اپلیکیشن‎هایی که شبکه مجازی خصوصی می‌سازند این است که شما را در برابر تهدیدات سایبری، ویروس، بدافزار، باج‌افزار و خطر نظارت جمعی محافظت می‎کند. انواع مختلفی از این اپلیکیشن‎های مفید وجود دارد که شما می‎توانید یکی از آنها را انتخاب و نصب کنید.

۳- از کلمات عبور پیچیده برای تمام حساب‎های کاربری خود استفاده کنید

با این تکنیک ها از هک گوشی آیفون خود جلوگیری کنید

این روزها حفظ کردن این همه کلمه عبور برای انواع و اقسام حساب‎های کاربری اینترنتی به یک معضل بزرگ تبدیل شده است، به همین دلیل خیلی از مردم از کلمات ساده‎ای مثل ۱۲۳۴ یا ۰۰۰۰ یا نهایت تاریخ تولد خود برای کلمات عبور استفاده می‎کنند تا به خاطرسپاری آن راحت باشد. تحقیقات انجام شده توسط دنیل آمیتاری فهرستی از پر کاربردترین گذر واژه‎ها را منتشر کرده و نشان می‎دهد که وضعیت امنیتی در این مورد به خصوص چقدر ضعیف عمل می‎کند.

تمام حساب‎های کاربری شما باید توسط کلمات عبور مختلف و پیچیده محافظت شوند تا راه نفوذ مجرمان سایبری به حساب‎های شما تا حد ممکن سخت شود. شاید در ظاهر چندان مهم به نظر نرسد، اما این یک گام فوق العاده ضروری برای جلوگیری از نفوذهای امنیتی است. هیچ گاه از یک کلمه عبور یکسان برای تمام حساب‎های کاربری خود استفاده نکنید. اگر حفظ کردن تمام آنها کار مشکلی است، از یک نرم افزار مدیریت کلمات عبور استفاده کنید.

۴- قبل از نصب یک اپلیکیشن در مورد آن تحقیق کنید

با این تکنیک ها از هک گوشی آیفون خود جلوگیری کنید

یکی از تصورات غلط در مورد امنیت آی‎فون این است که دانلود از App Store اپل کاملا امن است. اپلیکیشن‎های ثالث می‎توانند بدافزار یا سایر کدهای بالقوه مخرب را روی دستگاه‎های موبایل اپل نصب کنند، حتی اگر این اپلیکیشن‎ها از App Store دانلود شده باشند.

در سپتامبر ۲۰۱۵، Palo Alto Networks افشا کرد که ۳۹ اپلیکیشن موجود در App Store اپل توسط بدافزاری به نام XcodeGhost آلوده شده بودند. مجرمان سایبری از قابلیت کنترل از راه دور XcodeGhost برای اجرای فیشینگ و انواع مختلف دیگری از حملات بر علیه دستگاه میزبان استفاده می‎کنند. کمی‎ تحقیق در مورد اپلیکیشن معمولا می‎تواند بر اساس اطلاعات موجود میزان آسیب پذیری آن را برملا کند.

۵- دستگاه موبایل خود را به کامپیوترهای عمومی‎ متصل نکنید

با این تکنیک ها از هک گوشی آیفون خود جلوگیری کنید

دستگاه‎های موبایل اپل در مقابل بدافزارهای مخربی مثل WireLurker آسیب‌پذیر هستند. WireLurker می‎تواند وقتی دستگاه‎های iOS به کامپیوترهای آلوده متصل می‎شوند به آنها منتقل شود. این بار هم Palo Alto Networks این بدافزار را زمانی که در حال سرقت اطلاعات از دستگاه‎های موبایل آلوده بود شناسایی کرد. هرگز به کامپیوتر افراد ناشناس و غیر مطمئن اطمینان نکنید و آی‎فون خود را تنها به کامپیوترهایی متصل کنید که ۱۰۰% مطمئن و امن هستند.

۶- ای‎میل‌های ارسالی از طرف فرستنده‎های ناشناس را باز نکنید

با این تکنیک ها از هک گوشی آیفون خود جلوگیری کنید

اگر چه اپل مشکل حفره امنیتی مربوط به اپلیکیشن ای‎میل داخلی خود را در به‎روزسانی‎های اخیر برطرف کرده است. اما کار عاقلانه این است که سراغ ای‎میل‎های تایید نشده یا ارسال شده از منابع ناشناس نروید. اگر ای‎میل از یک منبع آشنا ارسال شده اما به نظر مشکوک می‎رسد، حتما قبل از باز کردن آن با فرستنده تماس گرفته و از صحت آن اطمینان حاصل کنید.

دیگر دورانی که تنها نگران مسائل امنیت فیزیکی بودیم به سر آمده است، امروزه شما باید نگران امنیت تلفن هوشمند خود نیز باشید و آی‎فون اپل هم یکی از هوشمندترین آنها است. با کمی‎ مراعات شما می‎توانید از توانایی‎های خارق العاده دستگاه خود لذت ببرید و در عین حال امنیت خود را نیز حفظ کنید.

تاریخ : جمعه 25 تیر 1395
بازدید : 188
نویسنده : sina95

  بزرگ‌ترین شرکت اینترنتی دنیا طی روزهای گذشته شوکی به دنیای تکنولوژی وارد کرد و آن چیزی به جز رونمایی از پروژه‌ی جدیدش در حوزه‌ی ساخت تراشه‌ نبود. چیپ‌هایی که آینده این شرکت را که بخش مهمی از آن پردازش‌های مرتبط با حوزه‌ی هوش مصنوعی هستند، کنترل و پردازش خواهند کرد. در کنار ساخت تراشه، گوگل قدمی دیگر در حوزه‌ای متفاوت هم برداشته است. 

طی دهه‌ی گذشته، این شرکت سخت‌افزارهای جدیدی برای مراکز داده عظیم‌اش برای پردازش سرویس‌های آنلاین و سرورهایش طراحی کرده. ایجاد سرویس‌هایی در این مقیاس بزرگ، نیاز به سخت‌افزارهایی کاراتر برای پاسخگویی به تقاضاها است. در طول سال‌ها سایر بزرگان این حوزه نیز در همین مسیر قدم گذاشته و تلاش کرده‌اند چهره‌ی بازار سخت‌افزارها در این زمینه را تغییر دهند.

اعلام خطر برای اینتل؛ گوگل تراشه‌هایش را خودش می‌سازد


گوگل با چیپ‌های جدیدش یک هدف ویژه را نشانه گرفته است: کارایی. برای بهبود روند پیشرفت هوش مصنوعی، نیاز به تراشه‌هایی با مصرف انرژی و زمان پاسخ‌گویی کمتر، افزایش می‌یابد. اما تاثیر این تراشه‌ها روی امپراطوری گوگل ورای تصور است. این حرکت گوگل، تهدیدی برای آینده تجارت تولیدکنندگان اصلی تراشه‌های پردازشی، نظیر «اینتل» (Intel) و «انویدیا» (NVIDIA) است. این تهدید با در نظر گرفتن نگاه آینده‌نگر گوگل، می‌تواند جدی‌تر هم در نظر گرفته شود.

اعلام خطر برای اینتل؛ گوگل تراشه‌هایش را خودش می‌سازد


به گفته «اُرس هِلتسله» (Urs Hölzle) -از مدیران فنی گوگل و از سیاست‌گذاران بخش توسعه‌ی این شرکت- این تراشه‌ی جدید تنها یکی از چندین برنامه‌ی گوگل هستند.

اما گوگل برنامه‌ای برای فروش چیپ به سایر شرکت‌ها ندارد. به این ترتیب شاید تصور شود که گوگل حداقل قصد رقابت مستقیم با اینتل و انویدیا را ندارد. اما مراکز داده‌ی عظیم گوگل، این شرکت را به یکی از مهم‌ترین خریداران محصولات این دو تبدیل کرده است. به طور همزمان، در حال حاضر کسب‌و‌کارهای فراوانی، هر روز بیشتر از دیروز، به سرویس‌های پردازش ابری که به‌وسیله‌ی گوگل عرضه می‌شوند روی می‌آورند و در نتیجه میزان فروش سرورهای بیشتر -و در نتیجه تراشه‌های بیشتر- از جانب این شرکت‌های ثالث، کمتر و کمتر خواهد شد.

به‌علاوه، گوگل با پرده‌برداری از تراشه‌ی جدیدش، در واقع در حال تبلیغ و ترویج سرویس‌های ابری‌اش است که به کسب‌و‌کارها و برنامه‌نویس‌ها اجازه می‌دهند با کمک موتورهای هوش مصنوعی گوگل، اپلیکیشن‌هایشان را بهتر و سریع‌تر تولید کنند. گوگل تلاش می‌کند با صدای بلند امکانات سخت‌افزاری‌اش برای ارایه‌ی سرویس‌های ابری بر پایه هوش مصنوعی را تبلیغ کند. امکاناتی که سایر رقبا فاقد آن هستند. بدین‌ترتیب می‌تواند کسب‌و‌کارهای بیشتری را به استفاده از سرویس‌های خود ترغیب کند.

تراشه‌هایی با سرعت بیشتر

چیپ‌های جدید گوگل با نام TPU یا Tensor Processing Unit شناخته می‌شوند. دلیل این نام‌گذاری، کمک به اجرای بهتر TensorFlow است. TensorFlow موتور نرم‌افزاری‌ای است که شبکه‌ی عصبی گوگل  روی آن اجرا می‌شود؛ شبکه‌ای از سخت‌افزارها و نرم‌افزارها که با تحلیل حجم زیادی از داده‌ها، قادر است وظایف خاصی را انجام بدهد. سایر بزرگان این عرصه به‌صورت معمول از  GPUها برای پردازش داده‌های شبکه‌های عصبی استفاده می‌کنند.

اعلام خطر برای اینتل؛ گوگل تراشه‌هایش را خودش می‌سازد


تراشه‌های GPU عمدتا برای پردازش تصاویر بازی‌ها و اپلیکیشن‌هایی که پردازش‌های گرافیکی سنگین دارند، طراحی شده‌اند. این تراشه‌ها به‌خوبی از پس پردازش‌های سنگینی که برای مدیریت و راهبری شبکه‌های عصبی پیچیده لازم است، برمی‌آیند. اما گوگل ادعا می‌کند تراشه‌هایش حتی از GPU ها هم کاراتر هستند.

در حال حاضر گوگل هم از TPU ها و هم GPU ها برای انجام عملیات مربوط به شبکه‌های عصبی‌اش بهره می‌برد. آقای هِلستله اشاره‌ی دقیقی به جزییات کارکرد TPU ها نمی‌کند؛ اما به گفته او، در حال حاضر برای ‘بخشی از پردازش‌ها’ مانند تشخیص گفتار در ابزارهای اندرویدی استفاده می‌شوند. او اشاره می‌کند که گوگل در حال آماده‌سازی و عرضه‌ی توضیحات فنی لازم در خصوص مزایای استفاده از تراشه‌های تازه در کاربری‌هایی مانند یادگیری ماشینی است. در نهایت به نظر می‌رسد GPU ها سرانجام از این معادله کنار گذاشته می‌شوند. آقای هِلستله در این زمینه می‌گوید: «آن‌ها هم‌اینک نیز تا حدودی کنار گذاشته شده‌اند. چراکه این چیپ‌ها [بر خلاف چیپ‌های گوگل، به طور اختصاصی] برای کاربری‌هایی همچون یادگیری ماشینی طراحی نشده‌اند.»

اعلام خطر برای اینتل؛ گوگل تراشه‌هایش را خودش می‌سازد


البته این چیزی نیست که انویدیا چندان از شنیدنش خشنود باشد. انویدیا به عنوان بزرگ‌ترین عرضه‌کننده‌ی GPU در دنیا، رسما در حال کنار گذاشته شدن از عرصه‌ی پردازش‌ها در حوزه‌ی هوش مصنوعی است. با وجود نقطه‌نظر آقای هِلستله، آخرین پردازشگر گرافیکی انویدیا، امکان سوییچ به حالت پردازش یادگیری ماشینی را نیز دارد. اما این تغییر رویه از سوی انویدیا چندان برای گوگل جذاب نیست. گوگل به چیزی بسیار سریع‌تر و کاراتر از این نیاز دارد.

تراشه‌های هوشمند

در میان‌مدت، سایر شرکت‌ها -خصوصا مایکروسافت- در حال کار روی نمونه‌ای متفاوت از تراشه‌ها هستند. تراشه‌ای که با عنوان FPGA یا The field-programmable gate array شناخته می‌شود، امکان دستکاری‌هایی برای کاربری در اموری مشخص را نیز دارند. مایکروسافت FPGA ها را برای پردازش‌هایی همچون یادگیری ماشینی آزمایش کرده است. اینتل نیز با توجه به تغییر ترندها، به‌تازگی شرکتی را به خدمت گرفته که در حوزه‌ی تولید و فروش FPGA فعالیت می‌کند.

برخی تحلیل‌ها این حرکت را هوشمندانه توصیف کرده‌اند. به گفته «پاتریک مورهد» (Patrick Moorhead) -مدیر و تحلیل‌گر Moor Insights and Strategy که به‌صورت دقیق بازار تراشه‌ها را بررسی می‌کند- چیپ‌های FPGA انعطاف بیشتری دارند. اما گوگل به دنبال انعطاف‌پذیری بیشتر نیست. بلکه بیشتر از هر چیز به‌سرعت اهمیت می‌دهد. هِلستله در پاسخ به اینکه چرا گوگل چیپ‌هایش را همانند FPGA ها، قابل‌برنامه‌ریزی و منعطف نساخته پاسخ داد: «چیپ‌های گوگل به‌مراتب سریع‌تر هستند.»

آینده تجارت تراشه‌های پردازشی

هِلستله درعین‌حال تاکید می‌کند که چیپ‌های گوگل جایگزین  CPUها نمی‌شوند. واحد پردازش مرکزی برای هر سروری ضروری است. گوگل هنوز هم به این چیپ‌ها برای کارکرد ده‌ها هزار کامپیوتر و سرور در مراکز داده‌اش نیاز دارد و بازار CPU هنوز در دستان اینتل است. هر چند که گوگل برای پردازش‌های ابری و فرایندهای مرتبط با هوش مصنوعی دست به طراحی و ساخت چیپ‌های خودش زده، اما بعید است که بخواهد  CPUهای خودش را نیز بسازد.

هِلستله هم این مساله را بعید می‌پندارد. او می‌گوید: «تنها حل مسایل حل‌نشده ضروری است.» به زبان دیگر تکنولوژی CPU در این برهه به بلوغ کافی رسیده است. بااین‌حال او اشاره می‌کند که گوگل قصد دارد رقابتی در این حوزه ایجاد کند. گوگل قصد دارد تراشه‌های متنوعی را از دیگر فروشندگان -و نه‌فقط اینتل- خریداری کند. تامین‌کنندگان بیشتر، برای گوگل به معنی کاهش قیمت پردازنده‌ها است. هِلستله توضیح می‌دهد که هدف گوگل گسترش بازار و پیشگیری از ایجاد یک بازار تک‌قطبی به‌وسیله‌ی اینتل است. به همین خاطر، گوگل مشغول همکاری با OpenPower Foundation است. این شرکت تراشه‌هایی طراحی و عرضه می‌کند که قابل‌استفاده و تغییر برای همه هستند. این ایده‌ای معرکه به نظر می‌رسد که پتانسیل تبدیل شدن به تهدیدی بزرگ برای بزرگان حوزه‌ی پردازنده به‌حساب می‌آید. به گفته «شِین رائو» (Shane Rau) -تحلیل‌گر مجموعه‌ی IDC- گوگل خریدار ۵ درصد کل پردازنده‌های ساخته شده در دنیا است. به گفته او در سال‌های اخیر گوگل حدود یک میلیون و دویست هزار پردازنده خریداری کرده که بیشتر این خریدها از اینتل بوده است.

«دایان براینت» (Diane Bryant) -مدیر اینتل- در سال ۲۰۱۲ به مجله‌ی «وایرد» (WIRED) گفته که گوگل بیشترین تعداد تراشه‌های مخصوص سرور را از این شرکت خریداری کرده است؛ حتی بیشتر از مجموع تراشه‌های خریداری‌شده‌ی پنج شرکت بزرگ دیگر فعال در فروش سرور.

به‌هرحال جدا از هر برنامه‌ای که گوگل برای CPU ها داشته باشد، به طور مشخص این شرکت در حال جایگزینی تراشه‌های ساخت خودش برای پردازش‌های سرورهای‌اش است.


تاریخ : جمعه 25 تیر 1395
بازدید : 178
نویسنده : sina95

 هیچ کسی نمی‌تواند منکر این موضوع شود که سیستم عامل اندروید (Android) نسبت به اولین سال‌های عرضه‌ی خود پیشرفت بسیار سریعی داشته است و امروزه دیگر کسی به این سیستم عامل، به چشم یک پلتفرم معیوب، نامعتبر، با امکانات کم نرم افزاری و آسیب‌پذیر در برابر نفوذهای امنیتی نگاه نمی‌کند.

 
۲۰ مشکل رایج کاربران سیستم عامل اندروید و روش حل آنها
 
اما به هر حال هر سیستم عاملی هر چه قدر هم عالی و کامل باشد، بازهم جا برای بهتر شدن دارد و ممکن است که چندین مشکل ریز و درشت نرم افزاری را برای کاربران خود ایجاد کند. برای سیستم عامل اندروید هم این موضوع وجود دارد و به دلیل اینکه در نسخه‌های اولیه‌ی آن، مشکلات زیادی از جهت سازگاری با دیوایس‌های الکترونیکی و امکانات نرم افزاری داشته است تا همین‌جا هم گوگل تلاش بسیار ارزشمندی کرده است که این مشکلات را به حداقل برساند.
 
در حال حاضر چند مشکل نرم افزاری خاص در این سیستم عامل باقی مانده است که ممکن است به‌صورت اتفاقی و برای کاربران تلفن‌های همراه هوشمند و تبلت‌های اندرویدی پیش بیاید. رخ دادن این مشکلات به‌خصوص برای کاربرانی که دیوایس آنها از نظر سخت افزاری در وضعیت ضعیف‌تری قرار دارد، احتمال بالاتری دارد.
 
در این مطلب قصد داریم ۲۰ مورد از این مشکلات سیستم عامل اندروید که رواج بیشتری دارد و توسط کاربران بیشتری گزارش شده است را بررسی کنیم و ببینیم که برای برطرف کردن آنها چه روشی وجود دارد. پس شما عزیزان اندرویدی هم با ما همراه باشید تا این موارد و روش حل آنها را با یکدیگر مرور کنیم.

۲۰ مشکل رایج کاربران سیستم عامل اندروید و روش حل آنها
 
 
۱- کرش کردن نرم افزار فروشگاه گوگل پلی
 
اپلیکیشن مربوط به فروشگاه نرم افزاری گوگل پلی یکی از حساس‌ترین و پرکاربردترین نرم افزارهای سیستم عامل اندروید است که گاهی اوقات کرش کردن مداوم آن باعث اذیت شدن کاربران این پلتفرم می‌شود. اکثر اوقات دلیل کرش کردن اپلیکیشن فروشگاه گوگلی پلی، خراب شدن کش و یا آسیب دیدن آن به دلایل مختلف است؛ بنابراین بهترین روش برای حل این مشکل این است که حافظه‌ی کش را خالی کنیم. برای این کار باید مراحل زیر را طی کنید:
  • نرم افزار تنظیمات را باز کنید.
  • به قسمت مربوط به اپلیکیشن‌ها بروید (Apps).
  • صفحه را به سمت راست سوایپ کنید تا وارد تب all بشوید.
  • قسمت Google Play Store را پیدا کنید و کش را با پاک کردن cache and data خالی کنید.
  • بعد از اتمام این روند باید یک بار اسمارت فون یا تبلت اندرویدی خود را ریستارت کنید.
اگر طی کردن قدم‌های بالا نتوانست مشکل اپلیکیشن گوگل پلی استور را حل کند، کافی است که این اقدام را برای دو سرویس زیر نیز تکرار کنید و محتویات کش آنها را هم خالی کنید. البته فراموش نکنید که بعد از هر بار خالی کردن حافظه‌ی کش نیاز است که دیوایس خود را مجددا ریستارت کنید:
  • Google Play Services
  • Google Services Framework
۲- نمایش ارور Insufficient Space on Device
 
گاهی اوقات پیش می‌آید که با اینکه فضای خالی زیادی بر روی دیوایس اندرویدی‌تان وجود دارد، به شما اخطار داده می‌شود که فضای کافی مورد نیاز برای برخی از عمل‌ها در برخی از اپلیکیشن‌ها وجود ندارد و ارور بالا نمایش داده می‌شود. این موضوع به دلیل آن است که سیستم عامل اندروید برای اپلیکیشن‌های مختلف، یک فضای معین را در نظر می‌گیرد و حتی اگر ظرفیت خالی بیشتری بر روی دیوایس قرار داشته باشد، شما نمی‌توانید این فضای معین را افزایش دهید.
 
بهترین روش برای حل این ارور این است که اپلیکیشن‌های غیر ضروری و محتویات آنها را حذف کنید؛ اما گاهی اوقات و برای برخی از اپلیکیشن‌هایی که دیتای زیادی را بر روی حافظه ذخیره می‌کنند نظیر اپلیکیشن اسپاتیفای، پیدا کردن محل فایل‌های ذخیره شده بر روی حافظه‌ی دیوایس کار مشکلی است. در این موارد می‌توانید با نصب اپلیکیشن‌های مخصوص این کار نظیر CCleaner، مشکل را حل کنید و حافظه را به طور موثری پاک کنید. اگر هم می‌خواهید که یک نمای ظاهری از حافظه و مواردی که آن را اشغال کرده‌اند، داشته باشید، می‌توانید از اپلیکیشن‌هایی مانند DiskUsage بهره ببرید:
 
۲۰ مشکل رایج کاربران سیستم عامل اندروید و روش حل آنها
 
۳- دانلود نشدن اپلیکیشن‌ها از گوگل پلی
 
برخی از اوقات با اینکه فضای کافی بر روی دیوایس شما وجود دارد و مشخصات سخت افزاری و نرم افزاری مورد نیاز برای نصب آن اپلیکیشن هم موجود است، گوگل پلی نمی‌تواند آن را دانلود و نصب کند، در چنین مواقعی ابتدا مطمئن شوید که ارتباط اینترنتی شما پایدار است و کیفیت و سرعت آن در حد مناسبی قرار دارد. سپس یک بار دیگر با طی کردن مراحلی که در حل مشکل شماره‌ی یک گفتیم، حافظه‌ی کش فروشگاه نرم افزاری گوگل پلی را پاک کنید. اگر بعد از این مراحل مشکل شما حل نشد، راه حل زیر نیز ممکن است کارگشا باشد.
 
شما در این روش لازم است که تاریخچه‌ی (History) این اپلیکیشن را حذف کنید. برای این منظور باید مراحل زیر را طی کنید:
  • نرم افزار Google Play Store را باز کنید.
  • به قسمت تنظیمات یا همان Settings گوگل پلی بروید.
  • سپس گزینه‌ی Clear History را انتخاب کنید تا تاریخچه‌ی این نرم افزار کاملا پاک شود و مجددا آن را راه اندازی کنید.
۴- نصب دوباره‌ی اپلیکیشن گوگل پلیِ حذف شده
 
بهتر است این نکته را بدانید که بدون دسترسی روت و طی کردن چند مرحله، امکان حذف اپلیکیشن گوگل پلی از روی سیستم عامل اندروید وجود ندارد. آن‌هایی که بدون روت کردن دیوایس خود فکر می‌کنند این نرم افزار را حذف کرده‌اند، در واقع توانسته‌اند تنها آیکون آن را غیر فعال کنند. برای فعال کردن دوباره‌ی نرم افزار گوگل پلی کافی است که مراحل زیر را طی کنید:
  • به نرم افزار تنظیمات مراجعه کنید.
  • به قسمت مربوط به تنظیمات Apps بروید.
  • صفحه را به سمت راست سوایپ کنید تا به تب disabled برسید.
  • حالا به دنبال نام Google Play Store بگردید و آن را پیدا کنید.
  • حالا کافی است که بر روی آیکونی که reenable نام دارد، تپ کنید تا گوگل پلی بار دیگر برایتان فعال شود.
۵- نصب اپلیکیشن گوگل پلی برای دیوایس های مختلف
 
اپلیکیشن گوگل پلی بر روی برخی از اسمارت فون‌ها و تبلت‌های اندرویدی به‌صورت پیشفرض نصب نشده است. برای نصب این نرم افزار برای این دسته از دیوایس‌ها لازم است که فایل با فرمت APK این نرم افزار را از یک سورس شخص ثالث دانلود و بر روی دیوایس مورد نظر نصب کنید؛ اما ابتدا لازم است که امکان نصب اپلیکیشن از سورس‌های شخص ثالث را در تنظیمات خود فعال کنید؛ برای این منظور باید قدم‌های زیر طی شود:
  • وارد نرم افزار تنظیمات بشوید.
  • به قسمت Security بروید.
حالا همانطور که در تصویر زیر مشاهده می‌کنید، تیک مربوط به گزینه‌ی unknown sources را بزنید:
 
۲۰ مشکل رایج کاربران سیستم عامل اندروید و روش حل آنها
 
بعد از این مرحله دیگر می‌توانید اپلیکیشن گوگل پلی را بر روی دیوایس خود نصب کنید. فایل APK این اپلیکیشن را می‌توانید از هر منبع قابل اطمینانی در اینترنت پیدا کرده و بر روی دیوایس خود دریافت و نصب نمایید.
 
۶- نصب یک ورژن قدیمی‌تر از اپلیکیشن گوگل پلی
 
گاهی اوقات پیش می‌آید که جدیدترین نسخه‌ی فروشگاه گوگل پلی که بر روی اسمارت فون یا تبلت اندرویدی شما نصب شده است، کار نمی‌کند و شما مجبورید که به نسخه‌ی قبلی برگردید. برای این منظور می‌توانید به سایت معتبر APK Mirror مراجعه کنید تا هر نسخه‌ از اپلیکیشن گوگل پلی که تا به حال منتشر شده را مشاهده کنید و هر کدام را که خواستید، دانلود و نصب نمایید:
 
۲۰ مشکل رایج کاربران سیستم عامل اندروید و روش حل آنها
 
۷- خالی کردن حافظه‌ی رم اشغال شده
 
وقتی که بر روی سیستم عامل اندروید شما تعداد کمی نرم افزار نصب شده باشد، عملکرد آن بسیار سریع و روان است؛ اما با نصب نرم افزارهای دیگر، مشاهده می‌کنید که سرعت اجرای عملکردهای مختلف کاهش می‌یابد. دلیل این امر این است که تعداد زیادی از اپلیکیشن‌ها پس از بسته شدن و در پس‌زمینه هم به فعالیت خود ادامه می‌دهند و حافظه‌ی رم را اشغال می‌کنند.
 
برای خالی کردن رم دیوایس خود از این موارد می‌توانید آن‌هایی که به آن‌ها نیاز ندارید را حذف کنید و یا اگر اوضاع حافظه خیلی بحرانی است، بعد از استفاده کردن و خارج شدن از آنها، وارد مالتی تسکینگ بشوید و از آنجا هم آن‌ها را ببندید. البته نرم افزارهایی به نام Killer وجود دارند که این کار را به‌صورت اتوماتیک برایتان انجام می‌دهند، اما استفاده از این اپ‌ها به دلیل تاثیر نامناسبی که در عملکرد اپلیکیشن‌های باز در پس‌زمینه ایجاد می‌کنند، توصیه نمی‌شود.
 
۸- فریز شدن و کار نکردن رابط کاربری
 
گاهی اوقات پیش می‌آید که رابط کاربری سیستم عامل دیوایس شما یا همان UI اندروید کار نمی‌کند. اگر با ریستارت کردن دیوایستان این مشکل برطرف نشد، باید حافظه‌ی کش رابط کاربری سیستم عامل را پاک کنید. برای این منظور قدم‌های زیر را طی کنید:
  • به نرم افزار تنظیمات بروید.
  • وارد قسمت مربوط به تنظیمات Apps بشوید.
  • صفحه را به سمت چپ سوایپ کنید و به تب All بروید.
  • حالا گزینه‌ی System UI را پیدا کنید و آن را انتخاب کنید.
  • حالا کافی است که حافظه‌ی کش (Cache) را پاک کنید و دیوایس خود را ریستارت کنید.
۹- دانلود فایل‌ها انجام نمی‌شود
 
برای برخی از کاربران پیش آمده است که دانلود فایل‌ها در دیوایس اندرویدی آنها انجام نمی‌شود. سیستم عامل اندروید دارای یک دانلود منیجر داخلی است که این دانلود منیجر در اکثر اوقات به دلیل پر شدن و یا آسیب دیدن حافظه‌ی کش، عمل نمی‌کند. برای خالی کردن این حافظه کافی است که مراحل مشابهی را طی کنید:
  • نرم افزار تنظیمات را باز کنید.
  • وارد قسمت تنظیمات Apps بشوید.
  • صفحه را به سمت راست سوایپ کنید و به تب All بروید.
  • حالا گزینه‌ی Download Manager را پیدا کنید و آن را انتخاب کنید.
  • سپس حافظه‌ی کش (Cache) را پاک کنید و حتما دیوایس خود را ریستارت کنید.
۱۰- پیدا نشدن فایل‌های دانلود شده
 
اگر نمی‌توانید فایل‌های دانلود شده توسط مرورگر دیوایس خود را پیدا کنید، نگران نباشید زیرا سیستم عامل اندروید به‌صورت خودکار تمام فایل‌های دانلود شده را در یک فولدر مشخص ذخیره می‌کند. برای مشاهده‌ی آنها کافی است که ابتدا یک نرم افزار فایل منیجر مانند ES File Explorer را نصب کنید و سپس به شاخه‌‌ی sdcard/Download بروید تا به لیست کاملی از تمام فایل‌های دانلود شده توسط دیوایس خود دسترسی داشته باشید:
 
۲۰ مشکل رایج کاربران سیستم عامل اندروید و روش حل آنها
 
۱۱- فیلم‌های دانلود شده پخش نمی‌شوند
 
سیستم عامل اندروید دارای یک پلیر داخلی است که در اکثر موارد می‌تواند ویدیوهای دانلود شده و یا ارسال شده توسط دوستانتان را برای شما پخش کند، اما گاهی اوقات هم این پلیر از فرمت مورد نظر پشتیبانی نمی‌کند و شما نمی‌توانید فایل ویدیویی خود را مشاهده کنید. تنها راه برطرف کردن این مشکل این است که از نرم افزارهای پلیر قدرتمندتر نظیر دو اپلیکیشن محبوب VLC Player و MX Player استفاده کنید که از فرمت‌های بیشتری پشتیبانی می‌کنند.
 
۱۲- نصب شدن ویروس و بدافزارهای مخرب امنیتی
 
یکی از زمینه‌هایی که سیستم عامل اندروید همواره در آن ضعف داشته است، بحث امنیت و حفاظت از دیوایس در برابر نفوذ ویروس‌ها و بدافزارهای امنیتی بوده است. بهترین محافظت در برابر این مشکل این است که از نصب نرم افزارهای کرک شده و از منابع غیر معتبر صرف نظر کنید و نرم افزارهای خود را تنها از فروشگاه نرم افزاری گوگل پلی نصب کنید.
 
اگر چنین اپلیکیشن‌های آلوده‌ای نصب کرده‌اید، راه حل از بین بردن ویروس هم حذف کردن همان اپلیکیشن است؛ اما اگر نمی‌دانید که آن ویروس دقیقا از چه راهی وارد دیوایستان شده است، تنها راه حل استفاده از نرم افزارهای امنیتی و آنتی ویروس نظیر اپلیکیشن رایگان Lookout است که در بین فایل‌های اسمارت فون یا تبلت اندرویدی شما جستجو کند و بدافزار مخرب را پیدا و حذف نماید:
 
۲۰ مشکل رایج کاربران سیستم عامل اندروید و روش حل آنها
 
۱۳- اینترنت وصل نمی‌شود
 
خیلی از مواقع پیش می‌آید که کاربران، دیوایس‌های اندرویدی خود را به اینترنت سیم‌کارت متصل می‌کنند اما این اینترنت هیچ فایده‌ای برای آنها ندارد و نمی‌تواند سایت‌ها و صفحات اینترنتی را لود کند. دلیل اصلی این مشکل در اکثر اوقات این است که اطلاعات مربوط به APN سیم‌کارت اپراتور موردنظرتان به‌درستی در تنظیمات وارد نشده است.
 
برای انجام این کار بهترین روش این است که به سایت اپراتورهای مخابراتی خود مراجعه کنید و تنظیمات مربوط به اینترنت همراه در سیستم عامل اندروید را از آنجا مشاهده و به‌صورت دستی در دیوایس خود وارد کنید؛ تعدادی از اپراتورها نظیر ایرانسل برای برخی از اسمارت فون‌ها و تبلت‌ها، این اطلاعات را در قالب پیام کوتاه نیز برایتان ارسال می‌کنند.

۱۴- متصل نشدن به شبکه‌ی وای فای
 
اکثر اوقات این مشکل مربوط به روتر و مودم وای فای می‌شود و اسمارت فون یا تبلت اندرویدی مقصر نیستند؛ اما اگر دیگر گجت‌های الکترونیکی داخل خانه‌تان به آن مودم وای فای متصل می‌شوند و تنها دیوایس شماست که مشکل دارد، روش رفع کردن این مشکل می‌تواند یک ایراد سخت افزاری در قطعات داخلی دیوایس باشد که نیاز به تعمیر دارد و یا یک مشکل نرم افزاری باشد که با آپدیت سیستم عامل اندروید در آینده حل می‌شود.
 
۱۵- فراموش کردن رمز ورود به دیوایس
 
قرار دادن یک رمز عبور قدرتمند برای تلفن همراه هوشمند همواره توسط کارشناسان مختلف توصیه می‌شود و این کار می‌تواند جلوی بسیاری از خطرات را بگیرد؛ اما اگر شما این رمز را فراموش کنید، ورود مجدد به دیوایستان می‌تواند به قیمت از دست دادن تمام اطلاعات، نرم افزارها، تصاویر و مخاطبانتان تمام شود.
 
البته افراد زیادی در اینترنت و سایت یوتیوب هستند که ادعا می‌کنند با روش آنها می‌توانید بدون از دست دادن اطلاعات داخل گوشی، رمز را از بین ببرید، اما اکثر این روش‌ها غیر قابل اعتماد، زمان‌بر و بسیار سخت هستند و علاوه بر اینکه به ابزار خاصی نیازمند هستند، حتی ممکن است باعث آسیب دیدن قطعات سخت افزاری گوشی هوشمند شما هم بشوند.
 
بهترین روش برای حل این مشکل این است که دیوایس را به تنظیمات کارخانه برگردانید و اصطلاحا یک ریست فکتوری را اجرا کنید. برای این منظور لازم است که وارد محیط پیش از بوت شدن سیستم عامل یعنی bootloader بشوید. هرچند که برای وارد شدن به این قسمت در اسمارت فون‌های مختلف، روش‌های متفاوتی وجود دارد اما در اکثر آنها مراحل زیر جواب می‌دهد:
  • دیوایس را با فشردن و نگه‌ داشتن دکمه‌ی پاور، خاموش کنید.
  • سپس دکمه‌ی کاهش صدا را نگه دارید و دکمه‌ی پاور را فشار دهید تا دیوایس دوباره روشن شود.
  • در این مرحله دیوایس اندرویدی شما به حالت bootloader رفته است.
  • در اینجا می‌توانید با انتخاب گزینه‌ی factory reset، رمز ورود را از بین ببرید و مجددا وارد دیوایس خود شوید.
توجه ۱: انجام factory reset باعث از بین رفتن تمام اطلاعات،تصاویر، فایل‌ها و تنظیمات ذخیره شده بر روی دیوایس می‌شود و مثل این می‌ماند که اسمارت فون خود را تازه از مغازه خریداری کرده باشید و سیستم عامل اندروید برای اولین بار بر روی آن نصب شده باشد

توجه ۲: اگر بر روی دیوایس شما یک ROM سفارشی و غیر پیش‌فرض کمپانی سازنده نصب شده است، به هیچ وجه از روش بالا استفاده نکنید زیرا ممکن است بر روی چرخه‌ی بوت گیر کند و دیگر نتوانید که اسمارت فون خود را روشن و از آن استفاده کنید
 
۱۶- کرش کردن دیوایس بعد از بوت شدن
 
اگر سیستم عامل اندروید دیوایس شما بعد از روشن شدن و بوت شدن، ناگهان کرش می‌کند و نمی‌توانید از رابط کاربری استفاده کنید، باید وارد حالت سیف مود (Safe mode) شوید تا اپلیکیشن یا فایل مقصر به وجود آمدن آن مشکل را حذف کنید. به دلیل این‌که دیوایس‌های مختلف اندرویدی دارای رابط‌های کاربری، تنظیمات و رام‌های متفاوتی هستند، روش ورود به این حالت نیز ممکن است برای هرکدام به شکل متفاوتی باشد.
 
اما به‌صورت کلی برای ورود به حالت سیف مود در اندروید کافی است که مراحل زیر را انجام دهید.
 
ورود به حالت سیف مود در اندروید ۴.۱ و بالاتر:
  • دکمه‌ی پاور را نگه دارید تا یک منوی پاپ آپ برایتان نمایش داده شود.
  • داخل این منو دستتان را بر روی گزینه‌ی Power Off بگذارید و کمی نگه دارید تا یک منوی پاپ آپ دیگر باز شود.
  • حالا بر روی دکمه‌ی OK تپ کنید تا دیوایس شما ریستارت شود و بر روی حالت سیف مود قرار بگیرد.
ورود به حالت سیف مود در اندروید ۴.۰ و پایین‌تر:
  • دیوایس خود را خاموش کنید.
  • دکمه‌ی پاور را فشار دهید و نگه دارید.
  • بعد از اینکه صفحه‌ی بوت (و احتمالا لوگوی کمپانی سازنده) را مشاهده کردید، دکمه‌ی پاور را رها کنید و دکمه‌های افزایش و کاهش صدا را به‌صورت همزمان نگه دارید تا زمانی که بوت شدن به پایان برسد.
  • بعد از این مراحل شما وارد بخش سیف مود می‌شوید.
بعد از ورود به حالت سیف مود، شما می‌توانید اپلیکیشن یا فایلی که باعث کرش کردن دیوایس بعد از بوت شدن شود را حذف کنید. اگر هم ورود به حالت سیف مود نتوانست مشکل را حل کند یا اصلا نتوانستید وارد این بخش شوید، ورود به بخش ریکاوری مود هم ممکن است راه‌گشا باشد. روش ورود به حالت ریکاوری هم بر روی دیوایس‌های مختلف اندرویدی متفاوت است اما سه روش زیر بر روی اکثر آنها جواب می‌دهد:
  • نگه داشتن دکمه‌ی افزایش صدا + دکمه‌ی کاهش صدا + دکمه‌ی پاور
  • نگه داشتن دکمه‌ی افزایش صدا + دکمه‌ی هوم + دکمه‌ی پاور
  • نگه داشتن دکمه‌ دکمه‌ی هوم + دکمه‌ی پاور
۱۷- دیوایس اندرویدی روشن نمی‌شود
 
اگر اسمارت فون یا تبلت دارای سیستم عامل اندروید شما روشن نمی‌شود، ابتدا مطمئن شوید که شارژ کافی در باتری آن وجود دارد (با متصل کردن آن به شارژر برای چندین ساعت متوالی). سپس سعی کنید که دکمه‌ی پاور را به مدت ۱۵ ثانیه نگه دارید و دیوایس را روشن کنید. اگر این روش هم موثر واقع نشد، می‌توانید دیوایس را به یک شارژر متصل کنید و دوباره دکمه‌ی پاور را به مدت ۱۵ ثانیه فشار داده و نگه دارید. اگر باتری شما قابل جابجایی است، آن را در آورید و با تمیز کردن پورت‌ها و خود باتری با یک دستمال پارچه‌ای خشک، دوباره آن را سر جای خود بگذارید.
 
اما اگر تمام این روش‌ها فایده‌ای نداشت، احتمالا یا باتری، یا پورت شارژ، یا مدار مربوط به اتصال باتری به بورد اصلی و یا خود شارژر آسیب دیده‌اند و نیاز به تعویض یا تعمیر دارند؛ البته فراموش نکنید که قبل از بردن دیوایس خود پیش یک تعمیرکار معتبر، روش‌های نرم افزاری و سخت افزاری دیگری که در بالا مطرح کردیم نظیر بردن به حالت سیف مود و ریکاوری مود را هم امتحان کنید.
 
۱۸- کارت حافظه‌ی microSD خوانده نمی‌شود
 
اگر یک کارت حافظه‌ی جانبی میکرو اس دی را داخل دیوایس اندرویدی خود قرار داده‌اید و اطلاعات این کارت نمایش داده نمی‌شود و یا اصلا وجود آن تشخیص داده نمی‌شود، فرمت کردن آن می‌تواند برای حل این مشکل موثر باشد. برای فرمت کردن یک کارت حافظه‌ی microSD در سیستم عامل اندروید باید مراحل زیر را طی کنید:
  • وارد نرم افزار تنظیمات شوید.
  • به قسمت Storage بروید.
  • صفحه را به سمت پایین اسکرول کنید و گزینه‌ی Format SD card را انتخاب کنید.
  • سپس Format SD card را دوباره انتخاب کنید تا عملیات فرمت تایید شود و کارت حافظه ریست شود.
توجه: قبل از اقدام به فرمت کارت حافظه‌، آن را از طریق یک کارت‌خوان یو اس بی که در بازار به نام رم ریدر (Ram Reader) شناخته می‌شود، به کامپیوتر متصل کنید تا اطلاعات آن را در جایی ذخیره کنید. اگر این اطلاعات بازهم قابل خواندن نبود، می‌توانید کارت میکرو اس دی را از طریق کامپیوتر فرمت کنید و سپس با استفاده از نرم افزارهای ریکاوری فایل، فایل‌های حذف شده را بازیابی کنید.
 
۲۰ مشکل رایج کاربران سیستم عامل اندروید و روش حل آنها
 
۱۹- متصل نشدن دیوایس به کامپیوتر
 
اتصال دیوایس‌های اندرویدی به کامپیوتر به دو روش نرم افزاری انجام می‌گیرد. در یکی از این روش‌ها کاربر تنها به بخش‌های خاصی نظیر تصاویر، موزیک‌ها و دانلودها دسترسی دارد که این روش به اختصار MTP نامیده می‌شود؛ اما در روش دوم کاربران سیستم عامل اندروید می‌توانند با بخش‌های مختلف دیوایس نظیر اپلیکیشن‌ها و تنظیمات تعامل کنند و آنها را تغییر دهند. این روش به ADB موسوم است و معمولا باعث بروز مشکلاتی می‌شود که در آینده باعث می‌شوند که دیوایس به کامپیوتر متصل نشود. 
 
۲۰- هیچ‌کدام از روش‌های بالا جواب نمی‌دهد؛ راه حل نهایی!
 
۲۰ مشکل رایج کاربران سیستم عامل اندروید و روش حل آنها
 
اگر مشکلات شما با راهکارهای بالا حل نمی‌شود و دیگر به فکر آن افتاده‌اید که دیوایس اندرویدی خود را بفروشید و یا به دست تعمیرکار بسپارید، این روش آخر را هم امتحان کنید. این روش که همان بازگرداندن تنظیمات به حالت کارخانه است، باعث می‌شود که همه‌ی اطلاعات ذخیره شده بر روی دیوایس پاک شود و اسمارت فون یا تبلت اندرویدی به حالت اولیه برگردد؛ انجام این عملیات معمولا باعث از بین رفتن تعداد زیادی از مشکلات و افزایش سرعت و کارایی گجت‌های الکترونیکی برندهای مختلف می‌شود.
 
برای این کار کافی است که مراحل زیر را طی کنید:
  • وارد نرم افزار تنظیمات شوید
  • به قسمت Backup & reset بروید
  • سپس در قسمت reset همانطور که در تصویر زیر مشاهده می‌کنید، بازگشت به تنظیمات کارخانه را انتخاب کنید:
۲۰ مشکل رایج کاربران سیستم عامل اندروید و روش حل آنها
 
در این مطلب سعی کردیم که تعدادی از رایج‌ترین مشکلات کاربران در سیستم عامل اندروید را بررسی کنیم و روش‌هایی که ممکن است باعث حل آنها شوند را بررسی کنیم. 

تاریخ : جمعه 25 تیر 1395
بازدید : 204
نویسنده : sina95

 برای همه ما پیش آمده که آنقدر از وضعیت بد آنتن دهی موبایل مان در حین مکالمه و کیفیت بد سرعت اینترنت خط مان و حتی مواردی مانند عدم پاسخگویی اپراتور برای مشکلات مان، به ستوه آمده باشیم که اولین راه چاره ای که به ذهن مان خطور می کند این باشد که بخواهیم اپراتور سرویس دهنده خود را تغییر دهیم تا شاید اوضاع کمی قابل تحمل تر شود.

البته اندکی که تامل می کنیم به این نتیجه می رسیم که خونسردی خود را حفظ و با همین وضعیت مدارا کنیم چرا که تغییر اپراتور و تعویض شماره، عواقب بدتری به همراه خواهدداشت. به یقین اولین مشکلی که برایمان پیش می آید، تغییر شماره تلفنی است که در اختیار داریم و بدون شک این تغییر، ارتباط کاری و شخصی مان را تحت الشعاع قرار می دهد. از طرف دیگر، به فرض که حتی ریسک تغییر شماره مان را هم بپذیریم، اگر از سرویس دهنده بعدی نیز ناراضی باشیم راه چاره ای برای تغییر مجدد شماره تلفن خود نداریم و مشکل مان دوچندان خواهدشد.

از این اپراتور به آن دیگری(اسلاید شو)
 

این روزها صحبت از طرحی است که راه حلی برای این مشکل اندیشیده و به کمک کاربرانی آمده که قصد دارند اپراتور سرویس دهنده خود را تعویض کنند بدون اینکه شماره خط شان تغییر یابد. این فناوری براساس استاندارد جهانی با نام «ترابُردپذیری شماره تلفن همراه» شناخته می شود و در خیلی از کشورهای دنیا، اجرایی شده و مورد استقبال قرار گرفته است.ترابردپذیری شماره تلفن همراه (Mobile Number Portability) قدمتی بیش از 15 سال دارد و هم اکنون در بیش از 70 کشور دنیا انجام می شود و در نهایت 320 اپراتور دنیا به اجرای این طرح روی آورده اند.در کشور ما نیز وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات قول داده است که این طرح را که با عنوان «ترابردپذیری شماره موبایل» فارس سازی شده است، امسال عملیاتی کند.

شماره ات را قورت بده

اول شهریور 94، تفاهم نامه ترابردپذیری شماره موبایل میان وزارت ارتباطات و اپراتورهای موبایل کشور به امضا رسید تا فرصتی فراهم شود کاربران موبایل بدون تغییر در شماره و بدون هزینه، از اپراتوری به اپراتور دیگر مهاجرت کنند.با اجرای این طرح، مشترکان موبایل این آزادی عمل را خواهندداشت تا براساس نیاز خود، اپراتوری که فکر می کنند برای آنها مناسب تر است را انتخاب کنند و برای این کار نیازی به تغییر شماره تماس خود نداشته باشند. تغییر اپراتور رایگان خواهدبود و کاربر می تواند 2 بار در سال اپراتورش را تغییر دهد. به بیان ساده تر، مشترک می تواند با شماره خود (حتی بدون تغییر کد خط) به طور کامل از اپراتور فعلی به اپراتور دیگری مهاجرت و از مزایای اپراتور جدید استفاده کند، بدون اینکه نیاز به پرداخت هیچ هزینه ای باشد.

اگرچه در نگاه اول، اجرایی شدن این طرح به نفع مشترکان موبایل خواهدبود، اما در نهایت به نظر می رسد این طرح باعث شود تا رقابت بیشتری بین اپراتورهای موبایل شکل بگیرد و بنابراین، پیش بینی می شود رقابت بیشتر نیز باعث بهبود کیفیت سرویس دهی اپراتورها به مشترکان خواهدشد. به این ترتیب با اجرای طرح ترابردپذیری، اگر اپراتوری سرویس دهی بهتری داشته باشد، احتمالا مشترکان دیگر اپراتورها نسبت به مهاجرت به آن اقدام خواهندکرد.

از این اپراتور به آن دیگری(اسلاید شو)
 

مشترکانی که حداقل یک بار کوچ می کنند

صادق عباسی شاهکوه، معاون سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی (رگولاتوری) که وظیفه تنظیم مقررات برای اجرای طرح ترابردپذیری موبایل (MNP) را بر عهده دارد، جزییات اجرایی این طرح را تشریح می کند.عباسی شاهکوه اولین نکته در عملیاتی شدن این طرح را امکان انجام آن به صورت الکترونیکی برای مشترکان می داند و می گوید: «دستورالعمل طرح ترابردپذیری (Number Portability) آماده و تجهیزات مربوطه نیز از سوی رگولاتوری و سه اپراتور فعال موبایل در کشور، نصب و راه اندازی شده است و این طرح هم اکنون در مراحل آزمون نهایی برای اطمینان از عملکرد، قرار دارد.

معاون صدور مجوز سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی با اشاره به مطالعاتی که در مورد روند اجرای طرح ترابردپذیری از سوی این سازمان انجام شده ادامه می دهد: «برای عملیاتی کردن این طرح، وضعیت کشورهای مختلف و بازار تلفن همراه آن ها را بررسی و ارزیابی کردیم. بر این اساس، بررسی رفتار کاربران موبایل نشان می دهد که این طرح در سایر کشورها مورد استقبال واقع شده است. برای مثال طرح امکان تعویض و جابجایی اپراتور بدون تغییر شماره مشترک، در کشور ترکیه به اجرا درآمد و جالب اینجاست که بخش عمده ای از کاربران موبایل در این کشور، حداقل یک بار جا به جا شدند.»

عباسی شاهکوه در مورد  پیش بینی که در خصوص استقبال کاربران موبایل از این طرح می شود، می گوید: «این طرح اوایل اجرا، با استقبال خوبی از سوی کاربران رو به رو می شود زیرا طرح جذابی است و به نظر می رسد تقریبا همه کاربران، بخواهند یک بار آن را امتحان کنند. اما ممکن است پس از مدتی، این استقبال کمتر شود که البته در سایر کشورها نیز به همین منوال بوده است.»معاون سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی، نحوه اجرای این طرح را به صورت الکترونیکی و غیرحضوری ممکن می داند و می افزاید: «ساز و کار نحوه تعویض اپراتور، با عملیاتی شدن طرح، برای کاربران تشریح خواهدشد اما قصد بر این است که تمامی مراحل تعویض اپراتور، به صورت الکترونیکی و غیرحضوری انجام شود و نهایتا کاربر فقط برای تعویض پوکه سیم کارت خود به صورت حضوری و یا از طریق پست اقدام کند اما سایر مراحل با توجه به سیستم نرم افزاری که رگولاتوری تهیه کرده و آزموده است، به صورت الکترونیکی انجام می شود.

البته به کاربران توصیه می شود که قبل از تصمیم به تعویض اپراتور، از شرایط سایر اپراتورها و نحوه سرویس دهی آنها کسب اطلاع کنند زیرا همان طور که می دانید متقاضیان فقط 2 بار در سال می توانند اپراتور خود را تغییر دهند و باید با دید باز نسبت به تغییر اپراتور خود اقدام کنند.»

از این اپراتور به آن دیگری(اسلاید شو)
 

آیا شما قصد مهاجرت دارید؟

اگرچه تاکنون نظرسنجی قطعی و رسمی از سوی اپراتورهای همراه اول، ایرانسل و رایتل درخصوص اجرای این طرح اعلام نشده است و این اپراتورها نخواسته اند از تصمیم مشترکان شان برای مهاجرت به اپراتور دیگر، مطلع شوند اما برخی وب گاه ها و پایگاه های خبری، نظرسنجی های مختلفی را در مورد اجرای این طرح انجام داده اند. این اپراتورها درباره اجرای این طرح نیز تاکنون اظهارنظری نکرده اند. فقط در یک مورد، وحید صدوقی، مدیرعامل اپراتور همراه اول گفته بود که اجرای ترابردپذیری موبایل از نظر فنی استاندارد نیست.صدوقی در این خصوص گفته است: «ما زیرساخت های لازم را برای اجرای این طرح ایجاد کرده ایم. اکنون 3 معاونت در شرکت ارتباطات سیار در کمیته ای برای این طرح مسوولیت دارند و برای ایجاد زیرساخت ها از حضور مشاور خارجی حرفه ای بهره گرفته ایم. همچنین تجارب کشورهای اجراکنده این طرح را بررسی کرده ایم اما باید گفت روشی که در ایران دنبال می شود استاندارد نیست. 

اگر قرار باشد از داخل و خارج از کشور با اجرای ترابردپذیری، تماس حاصل شود ترافیک باید به سمت سوییچ های استانی زیرساخت و مخابرات برود تا بعد از آن به اپراتور مربوطه منتقل شود؛ اما آنچه در این طرح مسلم است این است که قرار شده ترافیک از بستر ثابت به همراه اول و بعد به سایر اپراتورها منتقل شود که این کار مشکلات فنی دارد و ما هم موضوع را به رگولاتوری اطلاع داده ایم.»در اینجا این سوال مطرح می شود که اگر طرح ترابردپذیری اجرایی شود، با توجه به اینکه هیچ هزینه ای برای مشترک به همراه ندارد، آیا مشترک، مایل به مهاجرت به اپراتور دیگری است و اینکه کدام اپراتور را انتخاب خواهدکرد. در این مورد، نظرات مختلفی از سوی کاربران ایرانی مطرح شده است و هر یک از این پایگاه های خبری، اجرای MNP را به نفع یک اپراتور اعلام کرده اند.

شکی نیست که بیشترین مهاجرت باید میان شبکه های همراه اول و ایرانسل که به ترتیب حدود 60درصد و 40 درصد بازار موبایل را در اختیار دارند، رخ دهد. البته این میان بسیاری از پیش بینی ها حاکی از آن است که ممکن است مشترکان این دو اپراتور، برای تجربه استفاده از شبکه اینترنت سیم کارت های رایتل، به سمت این اپراتور مهاجرت کنند.

از سوی دیگر در این نظرسنجی ها آنچه که مورد مطالبه مشترکان موبایل است، علاوه بر تقاضا برای کیفی تر شدن مکالمات که سابقه چندین ساله دارد، سرویس دهی با کیفیت اینترنت 3G و 4G و نیز نرخ های مقرون به صرفه تر اپراتورها در بسته های اینترنتی و مدیریت ارتباط با مشتری است. البته برخی مشترکان نیز، تغییر اپراتور خود را انتخاب گزینه بین بد و بدتر عنوان کرده اند و برخی هم می گویند که با وجود اینکه از اپراتورشان راضی نیستند اما مهاجرت نمی کنند زیرا تفاوتی بین سرویس دهی اپراتورهای فعلی نمی بینند.

با این حال نتایج یک نظرسنجی که در پایگاه خبری مرتبط با فناوری اطلاعات و ارتباطات منتشر شد نشان می دهد از میان 49 هزار و 500 شرکت کننده، 16 هزار و 300 نفر (حدود 33 درصد) اعلام کردند که اپراتور کنونی خود را تغییر نخواهندادد. 22 هزار و 240 نفر معادل حدود 45 درصد گفته اند با شماره فعلی شان به اپراتور ایرانسل مهاجرت خواهندکرد، حدود 12 درصد هم گفته اند به اپراتور رایتل و حدود 10 درصد هم اظهار داشته اند به همراه اول مهاجرت می کنند.

از این اپراتور به آن دیگری(اسلاید شو)
 


در نظرسنجی دیگری نیز که با شرکت هزار نفر از سوی یک وب گاه اینترنتی صورت گرفت مشخص شد که 36 درصد مشترکان ترجیح می دهند اپراتورشان را عوض نکنند. 17 درصد مشترکان همراه اول ترجیح داده اند به رایتل کوچ کنند، 23 درصد از مشترکان همراه اول، ایرانسل را مقصد بعدی خود برگزیده اند و 13 درصد مشترکان ایرانسل و رایتل تمایل به مهاجرت به همراه اول دارند.البته باید تاکید کرد که اعداد و ارقام این نظرسنجی ها به معنای تایید آن ها نیست و از آنجایی که تاکنون نظر سنجی رسمی از مراجع و یا اپراتورهای فعال کشور در مورد پیش بینی رفتار مشترکان موبایل برای مهاجرت به اپراتور دیگر اعلام نشده، صرفا به عنوان نمونه به این نظرسنجی ها اشاره کردیم.

در هر حال به نظر می رسد اجرای طرح ترابردپذیری شماره موبایل بالاترین خطر را برای اپراتور همراه اول که بیشترین سهم بازار موبایل کشور را در اختیار دارد، به همراه خواهد داشت زیرا در صورت تمایل مشترکان این اپراتور برای مهاجرت به شبکه دیگر، ضرر و زیان ناشی از آن، قابل توجه خواهدبود؛ موضوعی که چندی پیش از سوی سیدمصطفی سیدهاشمی، ریس وقت هیات مدیره شرکت مخابرات ایران مطرح شد.سیدهاشمی، ترابردپذیری را تهدید مهمی برای اپراتور همراه اول دانست و اعلام کرد: «از رگولاتوری تقاضای یک سال تنفس کردیم اما نپذیرفتند.»به گفته او، ترابردپذیری به نفع اپراتورهایی با حداقل مشترکان است و سود عاید آنها خواهدکرد اما با این حال تمام تلاش ما این است که سهم 59 درصدی همراه اول در بازار ارتباطات کشور، همچنان با اجرای این طرح حفظ شود.

افزایش فضای رقابت

صادق عباسی شاهکوه، معاون سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی (رگولاتوری) هدف از اجرای این طرح را افزایش کیفیت فضای رقابت در بازار اپراتورهای موبایل می داند و تاکید می کند: «برای ما استقبال کم یا زیاد از این طرح مطرح نیست و حتی اگر 2 درصد مشترکان، تصمیم به تعویض اپراتور خود بگیرند به هدفمان رسیده ایم؛ چرا که اپراتور برای حفظ مشترک خود، تلاش مضاعف می کند و سرویس بهتری ارائه می دهد. هم اکنون نیز با توجه به تصمیم ما برای اجرای این طرح، شاهدیم که اپراتورهای موبایل درحال افزایش کیفیت ارائه خدمات خود به مشترکان هستند. به طور قطع، با اجرای طرح ترابردپذیری، اپراتور تلاش می کند مشتری خود را حفظ کند و این بدان معناست که سرویس بهتری ارائه خواهدداد.»

از این اپراتور به آن دیگری(اسلاید شو)
 

ترابردپذیری، آری یا نه

مهدی فقیهی، رییس دفتر فناوری های نوین مرکز پژوهش های مجلس، اجرای موفق طرح ترابردپذیری را منوط به مدیریت قوی از سوی وزارت ارتباطات می داند و در گفت و گو با خبرنگار «دانشمند» می گوید: «در این طرح آنچه مهم است، مدیریت در اجرا است. از سوی دیگر باید برآورد شود که آیا تجهیزات اپراتورهای موبایل آمادگی مهاجرت حجم عظیمی از مشترکان را به شبکه شان خواهدداشت یا خیر.»فقیهی با تاکید بر اینکه پیش بینی موفقیت این طرح نیازمند آنالیز دقیق شبکه های موبایلی در کشور است، ادامه می دهد: «مرکز پژوهش های مجلس به دلیل عدم اطلاع کافی از وضعیت این طرح، هنوز موفق به تحلیلی درست و پیش بینی اجرای موفق و یا عدم موفقیت آن نشده است.»

رییس دفتر فناوری های نوین مرکز پژوهش های مجلس تاکید می کند: «در اجرای این طرح نباید خیلی عجله کرد زیرا باید پیش بینی رفتار مشتری و تقاضای بازار براساس شرایط و امکانات اپراتورهای موبایل سنجیده شود. برای مثال در صورتی که مشترکان اپراتورهایی که بازار بیشتری در اختیار دارند بخواهند به سمت اپراتوری که تازه کارتر بوده و مشترکان کمتری دارد مهاجرت کنند، آیا اپراتور، از نظر ظرفیت شبکه ای، امکان سرویس دهی به حجم بالایی از مشترکان را خواهدداشت؟»


تاریخ : جمعه 25 تیر 1395
بازدید : 203
نویسنده : sina95

  همواره گوشی‌های هوشمند اندرویدی به دلایل مختلفی  از جمله شخصی‌سازی تنظیمات و بهینه‌سازی ویژگی‌ها نیازمند به دسترسی روت و یا بهتر بگوئیم روت کردن بوده‌اند بوده‌اند، اما آیا این نسخه‌ایست که تا ابد برای اندروید پیچیده شده است؟ 


چرا می‌توان گفت دیگر نیازی به روت کردن گوشی‌های اندرویدی نداریم؟

دلایل روت کردن گوشی‌های اندرویدی

پیش از این در مورد اینکه روت کردن چیست؟ برایتان نوشته‌ایم و حتی در مطلبی دیگر روت کردن و حتی آنروت کردن را به طور کامل توضیح داده‌ایم اما به نظر می‌رسد بد نیست دوباره نگاهی به دلایل روت کردن بیندازیم.

برای مدت طولانی دلایل بسیار مختلفی برای روت کردن گوشی‌های هوشمند وجود داشت. برای مثال نصب یک اپلیکیشن خاص مربوط به صرفه‌جویی در مصرف باتری و یا شخصی‌سازی تنظیمات GPS نیازمند دسترسی روت بوده و بدون روت انجام بسیاری از این اعمال تقریبا غیر ممکن به شمار می‌رفت.

چرا می‌توان گفت دیگر نیازی به روت کردن گوشی‌های اندرویدی نداریم؟

بسیاری از اپلیکیشن‌های تهیه نسخه پشتیبان یا همان بک‌آپ مانند اپلیکیشن Titanium Backup به دسترسی روت نیاز دارند. یکی دیگر از اپلیکیشن‌هایی که نیازمند دسترسی روت است اپلیکیشنی است که سرعت کلاک پردازنده را افزایش می‌دهد و استفاده از چنین اپلیکیشنی در گوشی‌های هوشمند قدیمی‌ بسیار کاربردی است چرا که با استفاده از آن می‌توان از سخت‌افزار گوشی‌های هوشمند قدیمی نهایت استفاده را کرد. همچنین برای تغییر در فایل‌های سیستمی نیازمند دسترسی روت هستیم.

در صورت روت نبودن دستگاه اندرویدی، حافظه آن می‌تواند بسیار مشکل‌ساز باشد. اپلیکیشن‌های حافظه که نیازمند دسترسی روت هستند مانند SD Maid Pro به پاک‌سازی حافظه به طور بسیار موثری کمک می‌کند. به کمک آن‌ها می‌توان پایگاه داده اپلیکیشن‌ها را بهینه‌سازی کرد و در بعضی از موارد حتی چند صد مگابایت از حافظه را آزاد نمود. همان‌طور که اشاره شد برای دسترسی به برخی از این قابلیت‌های بسیار کاربردی نیازمند گوشی هوشمند روت شده هستیم.

دلایل عدم نیاز به روت کردن گوشی‌های اندرویدی

امروزه با پیشرفت تکنولوژی همه چیز در حال تغییر است. گوشی‌های هوشمند در همان ابتدا با ویژگی‌ها و قابلیت‌های بسیاری خوبی ارائه می‌شوند که کاربران را از استفاده از اپلیکیشن‌های بهینه‌ساز بی‌نیاز می‌کنند. قابلیت‌هایی همچون GPS و یا حالت Power-saving به قدر کافی مناسب هستند که دیگر نیازی به انجام هیچ‌گونه تغییری در آن‌ها نیست.

چرا می‌توان گفت دیگر نیازی به روت کردن گوشی‌های اندرویدی نداریم؟

در خصوص اپلیکیشن‌های تهیه نسخه پشتیبان نیز می‌توان به این نکته اشاره کرد که امروزه دیگر نیازی به ذخیره اطلاعات بر روی گوشی‌های هوشمند نیست چرا که به راحتی می‌توان آن‌ها را بر روی فضای ابری یا همان cloud ذخیره کرد. بیشتر بازی‌‌ها در گوگل‌پلی نیز با قابلیت ذخیره شدن اطلاعات آن‌ها بر روی cloud ارائه می‌شوند. اگرچه این موضوع همچنان باری کاربران ایران به طور کامل برطرف نشده اما شرایط بسیار بهتر از گذشته شده است و خواهد شد.

برخی از اپلیکیشن‌ها قابلیت اجرا بر روی گوشی‌های هوشمند روت شده را ندارند

در صورت نصب برخی از اپلیکیشن‌ها بر روی گوشی روت شده امکان استفاده از آن‌ها وجود ندارد. در این‌صورت در هنگام استفاده از این اپلیکیشن ممکن است با پیغام این اپلیکیشن بر روی دستگاه‌های روت شده قابلیت اجرا ندارد، رو به رو شویدو طبیعتاً این محدودیت باعث خواهد شد از روت کردن گوشی اندرویدی خود پشیمان شوید! در عین حال استفاده از اپلیکیشن‌های بانکی می‌تواند در گوشی‌های روت شده امنیت حساب بانکی شما را به خطر بیندازد.

کاستوم‌رام؛ تنها انگیزه‌ای که برای روت کردن خواهید داشت!


با بررسی موارد بالا و ذکر دلایل عدم نیاز به روت دستگاه اندرویدی، دلایل کمی برای روت کردن این گوشی‌ها باقی می‌ماند. شاید یکی از مهم‌ترین دلایل روت کردن دستگاه امکان دسترسی نامحدود به کارت حافظه است که از زمان معرفی نسخه کیت‌کت اندروید مشکل‌ساز شده بود اما با معرفی نسخه مارشملو اندروید این مشکل نیز برطرف شده است. با این حال روت کردن دستگاه‌های اندرویدی یک مزیت منحصر به فرد دارد که  به سادگی نمی‌توان از آن عبور کرد و این مزیت قابلیت نصب کاستوم رام‌ها است.

چرا می‌توان گفت دیگر نیازی به روت کردن گوشی‌های اندرویدی نداریم؟

نتیجه‌گیری

امروزه دیگر نیاز ضروری به روت کردن دستگاه‌های اندرویدی نسبت به گذشته احساس نمی‌شود.  و و همانطور که گفتیم حتی می‌توان این‌گونه بیان کرد که تنها دلیلی که برای روت کردن دستگاه‌های اندرویدی باقی مانده و بسیار به چشم می‌آید قابلیت نصب کاستوم رام‌ها است و بقیه موارد قابلیت جایگزینی دارند. آیا شما گوشی خود را روت کرده‌اید؟ دلایل روت کردن گوشی اندرویدی خود را در قسمت نظرات با ما به اشتراک بگذارید.

تاریخ : جمعه 25 تیر 1395
بازدید : 225
نویسنده : sina95

 جیمیل که سرویس پیام الکترونیکی (ایمیل) گوگل به حساب می‌آید یکی از برترین‌ها در جهان است و کاربران بسیاری دارد. در این مقاله با برخی قابلیت‌هایی که به این سرویس می‌توان اضافه کرد آشنا می‌شویم. این قابلیت‌ها باعث می‌شوند که استفاده از جیمیل بهتر و حرفه‌ای‌تر صورت گیرد.

جیمیل و ۱۷ راهکار برای حرفه ای شدن در آن


جیمیل (Gmail) نام سرویس پیام الکترونیکی گوگل است که مدت نسبتا زیادی از زمان عرضه آن می‌گذرد. جیمیل بزرگترین سرویس ایمیل جهان است و استاندارد‌های مناسبی برای کاربران دارد و استفاده از آن نیز ساده است. اما این بدان معنا نیست که جیمیل نمی‌تواند بهتر از این باشد.

اپلیکیشن و افزونه‌های بسیاری در سرتاسر اینترنت وجود دارند که باعث می‌شوند تجربه کاربران از استفاده از جیمیل لذت‌بخش‌تر شود. با استفاده از این قابلیت‌ها می‌توانید بفهمید که چه زمانی افراد مختلف ایمیل‌های‌تان را خوانده‌اند یا اینکه به صورت خودکار اطلاعات زیادی را در خصوص افرادی که برایتان ایمیل ارسال می‌کنند به دست آورید. علاوه بر این، از طریق افزونه‌ها و اپلیکیشن‌های مذکور می‌توانید ایمیل‌هایی را ارسال کنید که بعد از مدت مشخصی از بین بروند. همچنین با استفاده از این افزونه‌ها امکان بهره بردن از فایل‌های GIF نیز در جیمیل وجود دارد.

در این مقاله از زومیت ۱۷ اپلیکیشن، ترفند و افزونه را معرفی می‌کنیم که با استفاده از آن‌ها، مطالعه و ارسال ایمیل در جیمیل برایتان ساده‌تر می‌شود و کار‌هایی را می‌توانید انجام دهید که فکر می‌کردید امکان‌پذیر نیستند. پس همراه زومیت باشید تا در استفاده از جیمیل حرفه‌ای شویم.

مطلع شدن از اینکه چه وب‌سایت‌هایی آدرس ایمیلتان را در اختیار بازاریاب‌ها قرار می‌دهند

جیمیل و ۱۷ راهکار برای حرفه ای شدن در آن


اگر در سرویس جدیدی عضو شده‌اید، جیمیل قابلیت + را ارائه کرده است که از طریق آن می‌توانید نسخه‌های متناوبی از ایمیلتان را ایجاد کنید و مشاهده کنید که از چه آدرس‌های جدیدی اسپم دریافت می‌کنید (البته اسپم‌هایی که به اینباکس می‌روند). با این اوصاف اگر ایمیل آدرس شما nathan@gmail.com باشد و در Hulu عضو شده باشید باید در hulu با ایمیل nathan+hulu@gmail.com عضو شوید تا از آن پس از طریق اینباکس پی ببرید که چه شرکتی اطلاعات شما را به بازاریابان می‌فروشد. این قابلیت به خوبی کار می‌کند و به همین شکل می‌توانید اسم‌های خاص دیگری را نیز بعد از + اضافه کنید تا ایمیل‌های متناوبی را ایجاد کنید که نتایج آن‌ها به اینباکس جیمیل می‌رود.

Sortd جیمیل را به لیستی مفید تبدیل می‌کند

جیمیل و ۱۷ راهکار برای حرفه ای شدن در آن


Sortd یک پوسته جالب برای جیمیل است که اینباکس‌تان را تبدیل به لیست‌های مفیدی می‌کند که می‌توانید از طریق آن‌ها کارتان را انجام دهید. البته امکان تغییر نام لیست‌ها، افزودن یا مرتب کردن‌شان نیز وجود دارد. Sortd به صورت کشیدن و رها کردن (Drag and Drop) کار می‌کند. با استفاده از Sortd می‌توانید اینباکسی زیبا و البته کاربردی داشته باشید.

امکان پی بردن به خوانده شدن ایمیلی که ارسال کرده‌ایم

جیمیل و ۱۷ راهکار برای حرفه ای شدن در آن


شاید ندانید اما در حال حاضر ابزار پیگیری ایمیل وجود دارد که از طریق آن افراد می‌توانند مشاهده کنند که چه زمانی ایمیلی که ارسال کرده‌اند را خوانده‌اید. حتی امکان پی بردن به موقعیت‌تان نیز وجود دارد. برای مقابله با این موضوع افزونه Ugly که برای کروم توسعه یافته است و به زودی برای فایرفاکس نیز عرضه می‌ّشود، این امکان را به کاربران می‌دهد که پی ببرند چه زمانی ایمیل‌هایشان در جیمیل توسط طرف مقابل پیگیری شده‌اند. این قابلیت قبل از اینکه کاری را انجام دهید فعالیتش را آغاز می‌کند. زمانی که آن را نصب کنید نمادی مثل چشم در کنار ایمیل‌هایی که پیگیری شده‌اند قرار می‌گیرد.

پی پردن به اطلاعات تمام افرادی که برایتان ایمیل ارسال می‌کنند

جیمیل و ۱۷ راهکار برای حرفه ای شدن در آن


افزونه FullContact که برای کروم توسعه یافته است، به کاربران این امکان را می‌دهد که با پروفایل و کار افرادی که برایشان ایمیل ارسال کرده‌اند آشنا شوند. با استفاده از این افزونه می‌توانید توئیت‌هایشان را مطالعه و به تصاویر اینستاگرامشان نگاه کنید. همچنین امکان مشاهده پروفایل فیسبوک این افراد نیز وجود دارد. از طریق این سرویس می‌توانید به مشخصات سازمانی که در آن کار می‌کنند پی ببرید و اطلاعاتی در خصوص موقعیت، ابعاد و تعداد اعضای آن سازمان به دست آورید.

این افزونه با تقویم گوگل (Google Calendar) نیز به خوبی کار می‌کند که از طریق آن می‌توانید پیش از ملاقات‌ها، اطلاعات زیادی را از فرد مقابل به دست آورید.

با Maxmax در زمان استفاده از جیمیل صرفه‌جویی کنید

جیمیل و ۱۷ راهکار برای حرفه ای شدن در آن


Maxmax نام افزونه‌ای است که برای کروم توسعه داده شده و سرشار از قابلیت‌های مفید است. با استفاده از این افزونه می‌توانید هرچه ساده‌تر ملاقات‌هایتان را زمان‌بندی کنید که این کار از طریق خود ایمیل و تنظیم ساعت توسط افراد انجام می‌شود و امکان پی بردن به این که چه زمانی افراد ایمیل را خوانده‌اند نیز وجود دارد. این افزونه باعث صرفه‌جویی در زمان نیز می‌شود و با کمک آن می‌توانید ایمیل‌ها را زمان‌بندی کنید تا در زمان معین ارسال شوند. علاوه بر این با کمک این افزونه می‌توانید هرچه سریع‌تر تیمپلیت ایمیل بسیازید.

با اپلیکیشن Mailburn جیمیل را تبدیل به واتس‌اپ کنید

جیمیل و ۱۷ راهکار برای حرفه ای شدن در آن


اپلیکیشن Mailburn که برای آیفون منتشر شده است به کاربران این امکان را می‌دهد که ایمیل‌ها را نیز در کنار مکالمات متنی هر فرد مشاهده کنند (اگر با فردی چت کرده باشید و سپس به شما ایمیل بفرستد، آن ایمیل نیز درون چت نمایش داده می‌شود). با استفاده از این قابلیت می‌توانید به ایمیل‌هایی که از سوی افرادی خاص دریافت کرده‌اید، هرچه سریع‌تر دسترسی داشته باشید. در این اپلیکیشن گفتگو‌ها همانند واتس‌اپ نمایش داده می‌ّشوند ولی دیگر شاهد نقل قول نیستیم.

با Unsubscriber از دست اشتراک‌ها رها شوید

جیمیل و ۱۷ راهکار برای حرفه ای شدن در آن


Unsubscriber نام اپلیکیشنی برای آیفون است که روی جیمیل کار می‌کند. کاربران از طریق این سرویس می‌توانند اشتراکشان را در خبرنامه و اسپم‌ها لغو کنند. شیوه کار آن نیز بدین صورت است که به سادگی می‌توانید خبرنامه مورد نظر را به سمت چپ بکشید تا اشتراک آن لغو شود. با کشیدن ایمیل مذکور به سمت راست نیز اشتراکش باقی می‌ماند و در واقع عضو آن می‌شوید. با لغو اشتراک خبرنامه و اسپم‌ها، می‌توانید با یک لمس ایمیل مذکور را نیز پاک کنید.

با MailTrack.io مطلع شوید که چه زمانی افراد ایمیلتان را خوانده‌اند

جیمیل و ۱۷ راهکار برای حرفه ای شدن در آن


MailTrack.io نام افزونه‌ای برای کروم است که از طریق آن می‌توانید پی ببرید که چه زمانی ایمیل‌هایتان ارسال و چه زمانی خوانده شده‌اند (با ارسال شدن ایمیل یک تیک در کنار آن ظاهر می‌شود و زمانی که ایمیل خوانده شد، دو تیک در کنارش قرار می‌گیرد). علاوه بر این موارد، اپلیکیشن مذکور اعلام می‌کند که چه زمانی ایمیل توسط فرد مقابل خوانده شده است و این موضوع برای ایمیل‌های گروهی با چندین دریافت کننده نیز صادق است. برای افرادی هم که مایل هستند در لحظه‌ای که ایمیلشان خوانده می‌شود از این موضوع مطلع شوند، MailTrack.io می‌تواند هشداری را در این خصوص در زمان باز شدن ایمیل توسط فرد مقابل در دسکتاپ فرد ارسال کننده نمایش دهد.

ارسال ایمیل‌هایی که خود به خود از بین می‌روند

جیمیل و ۱۷ راهکار برای حرفه ای شدن در آن


Snapmail نام یکی از افزونه‌های کروم است که دکمه‌ای را در کنار دکمه ارسال (Send) جیمیل اضافه می‌کند. این دکمه ایملیتان را رمزنگاری می‌کند و تنها به فرد مورد نظر لینکی را ارسال می‌کند. زمانی که فرد روی لینک کلیک کند به Snapmail می‌رود و محتوای پیام را مشاهده می‌کند. اما در این حین هشداری نمایش داده می‌شود که محتوای آن حاکی از این است که پیام تا ۶۰ ثانیه دیگر از بین می‌رود.

آفلاین ایمیل‌هایتان را مدیریت کنید

جیمیل و ۱۷ راهکار برای حرفه ای شدن در آن


Gmail Offline این امکان را به کاربران می‌دهد که در زمان‌هایی هم که به اینترنت دسترسی ندارند، ایمیل‌هایشان را مدیریت کنند. این قابلیت برای زمان‌هایی که اینترنت دچار مشکلاتی است یا نمی‌خواهید اتصال دائم داشته باشید کارایی زیادی دارد و می‌توانید ایمیل‌هایتان را بخوانید یا متنی را برای ارسال در آینده Draft کنید.

با Giphy فایل‌های گیف را به ایمیلتان اضافه کنید

جیمیل و ۱۷ راهکار برای حرفه ای شدن در آن


Giphy نام یک شرکت برتر در زمینه فایل‌های گیف (GIF) است که حال افزونه این سرویس امکان افزودن این نوع از فایل‌ها را به ایمیل ارائه می‌کند. اگر این افزونه را نصب کنید، آیکون رنگارنگ کوچکی در نوار زیر صفحه نوشتن پیام ظاهر می‌شود که از طریق آن می‌توانید فایل‌های GIF را به ایمیلتان اضافه کنید. این قابلیت باعث می‌شود که ایمیل‌های خشک و رسمی، حس و حال جدیدی به خود بگیرند.

با دراپ‌باکس در فضای ایمیل صرفه‌جویی کنید و محتوایش را با ایمیل همگام سازید

جیمیل و ۱۷ راهکار برای حرفه ای شدن در آن


دراپ‌باکس که یک سرویس ذخیره سازی اطلاعات در فضای ابری است اکنون افزونه‌ای را اختیار کاربران قرار داده که از طریق آن می‌توانند اطلاعات بین حساب دراپ‌باکس و ایمیلشان را همگام کنند و همچنین در فضایی هم که گوگل برای جیمیلشان ارائه کرده، صرفه‌جویی کنند.

بوم‌رنگ ایمیل‌هایتان را در زمان تعیین شده به صورت خودکار ارسال می‌کند

جیمیل و ۱۷ راهکار برای حرفه ای شدن در آن


بوم‌رنگ (Boomerang) نام افزونه‌ای است که برای کروم، فایرفاکس و سافاری ارائه شده است و قابلیت‌های بسیار خوبی را ارائه می‌کند. یکی از اصلی‌ترین ویژگی‌های این افزونه امکان ارسال پیام در آینده است. با استفاده از این افزونه کاربران می‌توانند متن ایمیلشان را بنویسند و سپس با استفاده از تقویم زمان‌بندی کننده که ایمیل مذکور در چه زمانی باید ارسال شود (برای مثال دوشنبه آینده یا همان Next Monday). علاوه بر این، کاربر نیز می‌تواند برای خودش یادآوری را تنظیم کند تا برای پیگیری موضوع وارد عمل شود.

با Find Big Mail ایمیل‌هایی که فضای زیادی را اشغال کرده‌اند پاک کنید

جیمیل و ۱۷ راهکار برای حرفه ای شدن در آن


اگر متوجه شدید که فضای زیادی از جیمیل‌تان اشغال شده است، حتما به این دلیل است که چندین ایمیل با محتوای سنگین دارید که باعث این موضوع شده‌اند. Find Big Mail نام سرویسی است که حساب کاربری را چک می‌کند و لیستی از ایمیل‌هایی که فضای زیادی را اشغال کرده‌اند ارائه می‌دهد. البته از طریق این اپلیکیشن امکان پاک کردن این نوع از ایمیل‌ها نیز وجود دارد. کاربران از طریق این برنامه می‌توانند فضای اشغال شده زیادی از جیمیل‌شان را بازگردانی کنند.

با WiseStamp امضا مناسبی را برای ایمیل‌هایتان ایجاد کنید

جیمیل و ۱۷ راهکار برای حرفه ای شدن در آن


WiseStamp نام افزونه‌ای برای مرورگر کروم است که کاربران از طریق آن می‌توانند امضای مناسبی را برای ایمیل‌هایشان ایجاد کنند. با استفاده از این افزونه می‌توان فونت، سایز، رنگ و تصویر امضا را ویرایش کرد. علاوه بر این، امکان افزودن پروفایل شبکه‌های اجتماعی و حتی RSS (فید) نیز وجود دارد.

استفاده پیش‌فرض از جیمیل در کامپیوتر‌های اپل

جیمیل و ۱۷ راهکار برای حرفه ای شدن در آن


کاربران محصولات اپل هر وقت که در اینترنت روی هر آدرس ایمیلی کلیک کنند، سرویس ایمیل اپل اجرا می‌شود که این موضوع ممکن است برای عده‌ای آزار دهنده باشد. افزونه Send From Gmail که برای کروم توسعه داده شده این امکان را به کاربران می‌دهد که ایمیلشان را از طریق سرویس جیمیل بفرستند. این افزونه آيکونی را کنار نوار آدرس اضافه می‌کند که از طریق آن می‌توانید وارد سرویس جیمیل شوید.

با GrexIt به ایمیل‌هایتان برچسب بزنید

جیمیل و ۱۷ راهکار برای حرفه ای شدن در آن

 

GrexIt نام افزونه‌ای برای کروم است که گزینه مناسبی برای کار و هماهنگی با همکاران به حساب می‌آید. کاربران با استفاده از این سرویس می‌توانند برچسب‌هایی را به ایمیلشان اضافه کنند که این برچسب‌ها نیز در صفحه اینباکس نمایش داده می‌شوند. با استفاده از این افزونه همکاران می‌توانند پی‌ببرند که چه ایمیلی مربوط به آن‌ها است.

تاریخ : جمعه 25 تیر 1395
بازدید : 181
نویسنده : sina95

 این روزها در رسانه های مختلف اخبار فراوان درباره افزایش دمای کره زمین به گوش می رسد و فعالیت های زیادی صورت گرفته است تا جلوی این فرایند گرفته شود. نوزدهم مارس، روز جهانی مبارزه با افزایش دمای کره زمین نامگذاری شده است که در این روز بسیاری از فعالان محیط زیست در سرویس های پست الکترونیکی و شبکه های اجتماعی، کمپین های گسترده راه اندازی کرده اند تا بتوانند از این اتفاق جلوگیری کنند.

شبکه های اجتماعی چقدر در افزایش دمای زمین مسوولند؟
 

صندوق جهانی طبیعتی (WWF) سازمان های غیرانتفاعی و غیردولتی به همین مناسبت دهمین نسخه از گزارش «روز زمین» را منتشر کرد تا از این طریق آگاهی مردم درباره تغییرات جوی، افزایش سطح آب های کره زمین، تخریب لایه ازون و... افزایش یابد. به مناسبت این روز فعالان محیط زیست تشویق شدند تا الگوهای زندگی در نقاط جغرافیایی گوناگون را مورد بررسی قرار دهند تا مشخص شود هر یک از فعالیت هایی که ما در طول روز انجام می دهیم تا چه میزان کربن تولید می کند و در نهایت موجب آلودگی هوا و گرم شدن کره زمین می شود.

دوچرخه سواری، استفاده از وسایل نقلیه عمومی، کاهش مصرف گوشت، کاهش استفاده از سیستم های گرمایشی، حمایت بیشتر از محیط زیست و... از جمله روش هایی است که به صورت مستقیم و غیرمستقیم موجب کاهش انتشار کربن در هوا می شود و کشورهای توسعه یافته با تمرکز بر این اتفاق میزان تولید دی اکسیدکربن به ازای هر یک از شهروندان خود را پایین می آورند.

ایمیل های آلاینده

برخی عوامل از جمله افزایش شهرنشینی یا استفاده از خودروهای فرسوده بر افزایش دمای کره زمین تاثیر مستقیم بر جا می گذارند. ولی کارشناسان در یک بررسی جدید به این نتیجه رسیده اند که عوامل غیرمستقیم، از ارسال پست الکترونیکی گرفته تا فعالیت در شبکه های اجتماعی یا انتشار ویدیو روی گوشی های هوشمند هم می تواند به صورت گسترده موجب تغییرات جوی شود که البته  هیچ فردی از این تغییرات آگاهی ندارد.

بیشتر مردم کره زمین طی دهه گذشته هویت مجازی پیدا کرده اند و همین مساله موجب شده است میزان انتشار گازهای سمی به ازای هر یک از افراد افزایش یابد. ما در جریان فعالیت های دیجیتالی خود به افزایش دمای کره زمین کمک می کنیم و بدون آنکه متوجه شویم، از طریق دنیای مجازی آثار مخربی را در دنیای واقعی برجا می گذاریم. برای مثال، ارسال یک پست الکترونیکی کوتاه حدود چهار گرم دی اکسیدکربن را وارد جو می کند. در مقایسه با این اتفاق باید گفت هر یک از ساکنان کره زمین در طول یک سال حدود 40 میلیارد تن گاز دی اکسیدکربن را وارد بدن خود می کنند. به هر حال در فضای امروز که زندگی مردم به صورت گسترده به دنیای مجازی و دستگاه های الکترونیکی وابسته شده است، باید اعتراف کرد میزان تاثیرگذاری ما در آلایندگی هوا نسبت به گذشته افزایش فراوان یافته است.

آلیان آنگلید، مدیر آژانس مدیریت انرژی و محیط زیست فرانسه در این خصوص می گوید: «میزان مصرف جریان الکتریسیته به واسطه گسترش دستگاه های الکترونیکی موبایلی در جهان افزایش یافته است.» دستگاه های موبایلی در کشور فرانسه 10 درصد کل انرژی مصرفی را به خود اختصاص داده اند که این رقم برای دیگر کشورهای توسعه یافته نیز به صورت مشابه محاسبه می شود.

برای آنکه یک تصویر کلی از این اتفاق داشته  باشید، تصور کنید که اگر یک کاربر در طول روز کاری خود حدود پنجاه پست الکترونیکی با گوشی هوشمند خود ارسال کند، معادل یک کیلومتر رانندگی با یک خودروی کوچک شهری دی اکسیدکربن تولید کرده است.

شبکه های اجتماعی چقدر در افزایش دمای زمین مسوولند؟
 

میزان تولید گازهای گلخانه ای ناشی از فعالیت رایانه ها، سرورها و روترها به همین میزان در آلایندگی هوا تاثیر می گذارد و اگر قرار باشد میزان تولید گازهای آلاینده ناشی از فعالیت های کارخانه ای برای تولید این محصولات محاسبه شود، ما در دنیای دیجیتالی خود سهم گسترده ای از گرم شدن کره زمین داریم.

براساس بررسی های صورت گرفته، ارسال پست الکترونیکی به همراه عکسی که با حجم یک مگابایت به آن ضمیمه شده است، به قدری انرژی می برد که با آن می توان یک لامپ کم مصرف را به مدت دو ساعت روشن کرد. اگر همین پست الکترونیکی به فهرستی از افراد فرستاده شود، به ازای هر یک نفر که ایمیل را دریافت می کند لامپ کم مصرف دو ساعت بیشتر روشن می ماند. 

اگر به عنوان یکی از اعضای دنیای دیجیتال قصد دارید میزان تاثیرات خود در آلوده کردن هوا را کاهش دهید بهتر است فهرست افرادی که قرار است ایمیل شما را دریافت کنند به حداقل برسانید، حجم فایل های ضمیمه شده را کم کنید، بخش ایمیل های ناخواسته را پاک کنید و در مجموع کمتر سراغ سرویس های پست الکترونیکی بروید. خواندن یک پست الکترونیکی طولانی می تواند معادل یک دور کامل رانندگی با خودرو در مرکز تفریحی و سرگرمی دیسنی CO2 تولید کند.

اینترنت آلوده کننده

بدیهی است که تاثیرات آلاینده در دنیای دیجیتال فقط محدود به ایمیل نمی شود و دیگر ابزارها نیز به نوبه خود اثرگذار هستند. هرزنامه ها که با نام پست الکترونیکی ناخواسته هم شناخته می شوند، بدون آنکه کاربرد داشته باشند می توانند آلایندگی فراوانی ایجاد کنند. این ایمیل های تبلیغاتی یا آلوده که بدون خواست کاربر به دست او می رسند، به اندازه یک پست الکترونیکی طویل و حجیم می توانند اثر بگذارند. شرکت مکافی از بزرگ ترین تولیدکنندگان نرم افزارهای ضدویروس اعلام کرد که در هر سال به طور میانگین بیش از 60 تریلیون پست الکترونیکی ناخواسته در سراسر جهان ارسال می شود که میزان گازهای گلخانه ای تولیدشده از آنها معادل آن است که سه میلیون دستگاه خودرو 7.5 میلیون لیتر بنزین مصرف کنند.

براین اساس دقت داشته باشید هر اقدامی که در دنیای اینترنت انجام می دهید به اندازه خود در این زمینه تاثیر می گذارد. برای مثال، اگر قصد داشته باشید پست جدید منتشر شده در دنیای شبکه های اجتماعی با عنوان «گربه های شبیه هیتلر» را مشاهده کنید، در آلوده کردن کره زمین گام هایی برداشته اید. اگر قرار باشد به صورت مستقیم در یکی از شبکه های اجتماعی سراغ این پست بروید، این میزان آلایندگی کمتر می شود و در مقابل، اگر بخواهید با جست و جو در سایت اینترنتی گوگل عکس این گربه ها را پیدا کنید، احتمالا زمان بیشتری برای حضور شما در اینترنتی گوگل عکس این گربه ها را پیدا کنید، احتمالا زمان بیشتری برای حضور شما در اینترنت سپری می شود و به نسبت آن میزان آلایندگی ها هم افزایش می باد. توجه داشته باشید که جست و جوی اینترنتی در سایتی مانند گوگل با یک لپ تاپ کم مصرف در هر دقیقه 0.2 گرم گاز CO2 را وارد هوا می کند. اگر همین جست و جوی اینترنتی با یک رایانه رومیزی انجام شود، در همان بازه زمانی 4.5 گرم گاز دی اکسیدکربن وارد فضا کرده اید.

پیامک یا SMS هم از این قاعده مستثنا نیست و البته میزان آلایندگی آن نسبت به دیگر انواع ابزارهای ارتباطی و دیجیتالی کمتر محاسبه می شود. هر پیامک معادل 0.014 گرم دی اکسیدکربن وارد هوا می کند. دستگاه های کتابخوان الکترونیکی که سازگار با محیط زیست ساخته می شوند و جلوی قطع درختان برای تولید کاغذ و نشر کتاب را می گیرند هم در این زمینه اثرگذار هستند. برای ساخت یک کتاب کاغذی حدود یک کیلوگرم گاز CO2 وارد هوا می شود و در مقابل، میزان نشر این گاز خطرناک در هوا به ازای ساخت هر دستگاه کتابخوان الکترونیکی 200 برابر بیشتر است.
بر این اساس، می بایست شما به مدت سه سال و هر سال 70 کتاب مطالعه کنید تا میزان گازی دی اکسیدکربن که به ازای شما وارد هوا شده است با میزان گاز دی اکسیدکربن برای ساخت یک نسخه کتاب برابری کند.

شبکه های اجتماعی چقدر در افزایش دمای زمین مسوولند؟
 

تاثیرات مثبت شبکه های اجتماعی

صندوق جهانی طبیعت بر این مساله تاکید فراوان دارد که شبکه های اجتماعی بیش از دیگر ابزارآلات ارتباطی می توانند بر تغییرات جوی تاثیر بگذارند. با توجه به اینکه فیس بوک، اینستاگرام و توییتر محبوب ترین شبکه های اجتماعی در جهان محسوب می شوند و بیشترین حجم پیام ها در سراسر جهان به واسطه همین پلتفرم ها جا به جا می شود، میزان آلایندگی آنها نیز به نسبت افزایش می یابد. 

سیدار داس، مدیر مرکز  Earth Hour از زیرمجموعه های صندوق جهانی طبیعت در این خصوص گفت: «شبکه اجتماعی هیچ گونه وجود فیزیکی ندارد و به همین دلیل هیچ کس تصور نمی کند که این ابزار ارتباطی تا چه اندازه می تواند در آلودگی هوا و گرم شدن کره زمین تاثیر بگذارد. ولی باید اعتراف کنیم مخرب ترین ابزار دیجیتالی برای آلوده کردن هوا، شبکه های اجتماعی هستند که البته در کنار آن می توان ابزارهای پیام رسان ارتباطی از جمله واتس اپ و تلگرام را هم بسیار مخرب دانست».

نتایج حاصل از بررسی جدید مرکز تحقیقاتی Pew نشان داد از تاریخ 7 تا 11 مه 2016 بیش از نیمی از اخبار منتشر شده در شبکه های اجتماعی (معادل 52 درصد) را خبرهایی تشکیل داد که به گرم شدن کره زمین مربوط می شد. این مساله نشان داد برای سومین هفته متوالی گرمای زمین یکی از داغ ترین سوژه ها در شبکه های اجتماعی بوده است و کاربران جهانی بر این مسئله تاکید فراوان داشته اند. در این فرایند توییتر بیشترین اخبار مربوط به گرم شدن کره زمین را منتشر کرد و پس از آن هم فیس بوک بالاترین سطح را در این زمینه داشت تا کاربران را از خطرهای اتفاق مذکور آگاه کند.

در حالی که رسانه ها به صورت کلی اخبار مربوط به گرم شدن دمای کره زمین را پوشش می دهند، شبکه های اجتماعی بیشترین تاثیر را در این زمینه برجا می گذارند. بررسی ها نشان داد طی یک هفته گذشته 10 درصد اخبار در رسانه های جهانی به مساله گرم شدن کره زمین مربوط می شد و با این وجود بیش از 50 درصد اخبار شبکه های اجتماعی به این مساله اختصاص یافته بود که این اتفاق تاثیر قابل ملاحظه پلتفرم های مجازی برای جلوگیر از روند مذکور را نشان می دهد.

بررسی ها در این زمینه نشان داد نوع نگرش کاربران شبکه های اجتماعی به جریان گرم شدن کره زمین تغییر کرده است و طی چند سال اخیر میزان آگاهی آنها از این فرایند بیشتر شده است. همین مساله موجب شده است بسیاری از آژانس های دولتی و غیردولتی فعال در حوزه محیط زیست، برای آنکه جلوی گرم شدن هرچه بیشتر کره زمین را بگیرند، کمپین های بزرگ در شبکه های اجتماعی تشکیل دهند. در همین راستان صندوق جهانی طبیعت بزرگ ترین کمپین جلوگیری از انتشار گازهای گلخانه ای و گرم شدن کره زمین را در شبکه های اجتماعی تشکیل داده است و بیش از 100 میلیون عضو در کمپین آن حضور دارند تا از این طریق بتواند به نجات کره زمین کمک کند.

سازمان فضایی ناسا در آخرین گزارش خود اعلام کرد میانگین دمای کره زمین از سال 1880 به بعد 1.8 درجه فارنهایت (0.8 درجه سلسیوس) افزایش یافته است و هرچه زندگی مردم دیجیتالی می شود، روند افزایش دمای زمین با سرعت بیشتری جلو می رود.


تاریخ : جمعه 25 تیر 1395
بازدید : 179
نویسنده : sina95

  در بسیاری از کشورها شاید هنگام انتخاب یک اپراتور ارائه دهنده خدمات موبایلی، توجه به اینکه شبکه هر اپراتور از چه نوعی است چندان مهم نباشد. اما در برخی از نواحی جهان این موضوع اهمیت زیادی دارد. در هر صورت اگر می‌خواهید با ماهیت شبکه‌های GSM و CDMA و تفاوت این دو آشنا شوید ما در این مطلب می‌خواهیم به این موضوع بپردازیم. 

GSM در مقابل CDMA: تقاوت در چیست؟


هنگامی که افراد در مورد ارائه دهندگان خدمات شبکه‌های موبایلی فکر می‌کنند، نگرانی اصلی آن‌ها مواردی از قبیل، پوشش، کیفیت، پشتیبانی، قیمت و دیگر فاکتورهای انتخاب است. اما هنگام انتخاب اپراتور تلفن‌همراه باید به اینکه شبکه اپراتور مورد نظر GSM است یا CDMA نیز توجه داشته باشید بخصوص در کشوری مثل آمریکا. اما این دو به چه معنا هستند؟ ما قصد داریم در ادامه این دو نوع شبکه بپردازیم تا تفاوت آن‌ها را بهتر درک کنیم.

GSM چیست؟

GSM به معنای سیستم جهانی برای ارتباطات موبایلی است و حالا به عنوان یک استاندارد جهانی مورد استفاده قرار می‌گیرد بخصوص در آسیا و اروپا که مجموعا در این دو قاره حدود ۲۱۰ کشور وجود دارد. این نوع شبکه‌ها در چهار فرکانس ۹۰۰ مگاهرتز، ۱۸۰۰ مگاهرتز که در آسیا مورد استفاده قرار می‌گیرد و ۸۵۰ مگاهرتز و ۱۹۰۰ مگاهرتز در شمال و جنوب آمریکا بکار گرفته می‌شود. انجمن GSM یک سازمان بین‌المللی بوده که در سال ۱۹۸۷ شروع به کار کرد و ماموریت آن توسعه و گسترش استانداردهای بی‌سیم GSM است.

GSM از نوع دیگری از TDMA (دسترسی چندگانه تقسیم زمانی) استفاده می‌کند و از این طریق باندهای فرکانس‌ها را به کانال‌های چندگانه تقسیم می‌کند. با GSM صدای ما به داد‌ه‌های دیجیتال تبدیل می‌شوند و به این داده‌ها کانال و یک شکاف زمانی داده می‌شود. در سمت دیگر دریافت کنندگان شنونده، فقط شکاف‌های زمانی اختصاص داده شده را دریافت می‌کنند که نهایتا باعث دریافت تماس می‌شوند. بدیهی‌ است که این شرایط فقط در مقادیر بسیار کم و ناچیز زمانی رخ می‌دهد و شخص دریافت کننده متوجه توقف‌ها یا برش‌های زمانی‌ که رخ می‌دهد نمی‌شود.

CDMA چیست؟

CDMA یا دسترسی چندگانه تقسیم کد، استانداری است که توسط کوالکام طراحی و حق اختراع آن نیز برای این کمپانی ثبت شده است. اما این استاندارد برای ارائه خدمات 3G از پایه و اساس استاندارهای CDMA2000 و WCDMA بهره می‌برد. در هر صورت، به دلیل ماهیتی که CDMA دارد، نتوانست مانند GSM به صورت جهانی مورد استفاده قرار گیرد و فقط ۱۸ درصد از کل شبکه‌های سراسر دنیا از CDMA استفاده می کنند که اکثرا نیز در آمریکا و توسط اپراتورهای ورایزون و اسپرینت ارائه می‌شود. همچنین در کره‌جنوبی و روسیه شاهد استفاده از این نوع شبکه‌ها هستیم. 

تماس‌های دیجیتالی شده‌ی لایه شبکه‌های CDMA یک کد منحصر به فرد را برای ایجاد تفاوت در هر تماس به آن‌ها اختصاص می‌دهد. هرگونه اطلاعات مرتبط با تماس‌ها با استفاده از کلید‌های متفاوتی، رمزنگاری می‌شوند و سپس این تماس‌ها در زمان‌های مشابهی منتقل می‌شوند. دریافت‌کنندگان نیز هر کدام یک کلید منحصربفرد دارند که سیگنال‌های ترکیب‌شده را به تماس‌های مجزا، تقسیم می‌کنند.

تفاوت‌ها

GSM در مقابل CDMA: تقاوت در چیست؟


در هر دو این استانداردها، چندین تماس می‌توانند در یک برج برقرار باشند، اما همانطور که مشاهده می‌کنید، مهمترین تفاوت بین این دو، در واقع به روشی که داده‌ها را به موج‌های رادیویی‌ که گوشی‌ شما می‌تواند آن‌ها را دریافت کند، تبدیل می‌کنند مرتبط می‌شود. البته موارد دیگری نیز وجود دارند که کاربران این شبکه‌ها در انتخاب خود باید توجه ویژه‌ای به آن‌ها داشته باشند وجود دارد که در ادامه آن‌ها را توضیح می‌دهیم.

  • سیم‌کارت‌ها: در کنار مزیت‌های 4G LTE، تفاوتی که بین GSM و CDMA مشاهده می‌شود، در نوع سیمکارت‌هایی است که این خدمات را ارائه می‌دهند. دستگاه‌هایی که از شبکه‌های GSM بهره می‌گیرند، معمولا با یک درگاه سیمکارت ارائه می‌شوند و این در حالی است که گوشی‌های CDMA اینگونه نیستند. به بیان دیگر، CDMA یک استاندارند بر پایه دستگاه‌ است که با شماره موبایل هر دستگاهی به طور جداگانه مرتبط است. اگر می‌خواهید گوشی‌خود را تغییر دهید، باید با اپراتور شبکه خود تماس بگیرید تا دستگاه‌ قدیمی‌تان را غیرفعال و خدمات را در دستگاه جدید شما فعال کنند. از سمت دیگر، دستگاه‌هایی که از GSM بهره می‌برند، شماره موبایل به سیمکارت وصل بوده و مرتبط است، بنابراین در جابجایی بین چند دستگاه، تنها کاری که باید انجام دهید، این است که سیمکارتتان را به دستگاه‌ جدید منتقل کنید.
  • پوشش شبکه: پوشش شبکه به اینکه نوع آن GSM است یا CDMA بستگی ندارد، اما به زیرساختی که هر اپراتور بر مبنای آن خدمات ارائه می‌کند وابسته است. بیشترین مشترکان خدمات موبایلی در سراسر جهان بیشتر از GSM بهره می‌برند، البته غیر از آمریکا و اپراتور ورایزون که شبکه‌های آن از نوع CDMA هستند.
  • رومینگ بین‌المللی: مهم نیست که در محل زندگی شما چه نوع شبکه‌ای در دسترس است و در عوض باید بر روی محدوده دسترسی پذیری تمرکز کرد. در هر صورت هنگامی که بخواهیم در مورد رومینگ بین‌المللی صحبت کنیم، شبکه‌های GSM در رتبه بالاتری قرار می‌گیرند چراکه در سراسر جهان تعداد این نوع شبکه‌ها بیشتر است و نیز قراردادهای بین اپراتورهایی که این نوع شبکه‌ها را ارائه می‌دهد به تعداد زیاد وجود دارد. با یک گوشی که از GSM بهره می‌برد، همچنین می‌توانید در صورتی که دستگاه شما آنلاک باشد، با توجه به موقعیت مکانی که در آن هستید، یک سیمکارت محلی خریداری کنید. البته امکان دارد در حالت رومینگ نتوانید به تمامی ارتباطات داده‌ای دسترسی داشته باشید، و این مورد به دستگاه مورد استفاده و نیز قابلیت‌های شبکه بستگی دارد.

آینده

GSM در مقابل CDMA: تقاوت در چیست؟


با توجه به مزیت‌هایی که شبکه‌های LTE و 4G ارائه می‌دهند، و با توجه به این که این استاندارد توسط بسیاری از اپراتورها در سراسر جهان ارائه می‌شود، تفاوت و رقابت بین GSM و CDMA روز به روز کم‌رنگ‌تر می‌شود. ممکن است شما به این نکته توجه داشته باشید که به منظور بهره بردن از امکانات و قابلیت‌های شبکه‌های 4G LTE، جدیدترین گوشی‌های هوشمند امروزی از هر دو نوع شبکه‌ مورد بحث پشتیبانی می‌کنند. درحالیکه فعلا نمی‌توان از دستگاه‌های GSM و CDMA به جای یکدیگر استفاده کرد، و هیچ وقت هم این امکان وجود نخواهد داشت، اما این موضوع به عنوان تفاوتی محسوب نمی‌شود که به خاطر آن به سمت استفاده از شبکه‌های 4G LTE پیش برویم. اگر رومینگ بین‌الملل را به عنوان ملاک در نظر بگیریم، در هر فاصله‌ای که نیاز به برقراری ارتباط داده‌های تماس‌های صوتی 3G شما باشد، هر دو نوع شبکه GSM و CDMA از نظر دسترسی پذیری، پوشش، سرویس‌های مرتبط با مشتریان و قیمت، خدمات خوبی را در اختیارتان قرار خواهند داد.


تاریخ : جمعه 25 تیر 1395
بازدید : 179
نویسنده : sina95

 اینتل برای اولین بار در سال ۲۰۰۸ و با معرفی معماری Nehalem، پردازنده‌های سری Core i را معرفی کرد و از آن زمان اکثر پردازنده‌های خود را در سری‌های Core i3, Core i5 و Core i7 روانه بازار کرد. باورهای غلط بسیاری پیرامون این نام‌گذاری وجود دارد که در این مقاله به توضیح دقیق آن‌ها می‌پردازیم.

 
چه تفاوتی بین Core i3 با Core i5 و Core i7 اینتل وجود دارد؟
 
بسیاری هنوز و پس از عرضه‌ی شش نسل از پردازنده‌های سری Core i، تصور می‌کنند، عددی که در مقابل Core i قرار می‌گیرد مربوط به تعداد هسته‌های پردازنده است. به عنوان مثال، این باور اشتباه وجود دارد که Core i3 سه هسته، Core i5، پنج هسته و Core i7 هفت هسته دارد. برخی نیز که خود را حرفه‌ای‌تر می‌دانند، تعداد هسته‌های هر سری را عدد مقابل Core i منهای یک می‌دانند. به این ترتیب Core i3 دو هسته، i5، چهار هسته و i7 شش هسته دارد. اما این باور نیز از پایه اشتباه است.
 
حقیقت این است که هر چند اینتل پردازنده‌های قدرتمند و بسیار خوبی تولید می‌کند، اما نام‌گذاری آن‌ها به شکلی است که کاربر را گمراه می‌کند. شاید هم اینتل خود مایل است تا کاربران در مورد پردازنده‌هایش چنین باورهای اشتباهی داشته باشد. در همین راستا ما در این مقاله توضیح می‌دهیم که نام‌گذاری پردازنده‌های اینتل از چه قانونی پیروی می‌کند. اما پیش از آنکه به توضیح این موضوع بپردازیم، بیایید نگاهی کلی به نسل‌های مختلف پردازنده‌های اینتل داشته باشیم. 
 
اینتل اولین بار در سال ۲۰۰۸ و با معرفی معماری Nehalem نام‌گذاری پردازنده‌های خود را تغییر داد و از الگوی Core i بهره برد. اینتل هر سال معماری پردازنده‌های خود را دستخوش تغییرات کوچک و بزرگ می‌کند و نام جدیدی را برای معماری جدید خود انتخاب می‌کند. اینتل از سال ۲۰۰۸ این معماری‌ها را معرفی کرده است:
  • نسل اول، سال ۲۰۰۸ معماری  Nehalem - لیتوگرافی ۴۵ نانومتر
  • نسل دوم، سال ۲۰۱۱ معماری Sandy Bridge - لیتوگرافی ۳۲ نانومتر
  • نسل سوم، سال ۲۰۱۲ معماری Ivy Bridge  - لیتوگرافی ۲۲ نانومتر
  • نسل چهارم، سال ۲۰۱۳ معماری Haswell - لیتوگرافی ۲۲ نانومتر
  • نسل پنجم، سال ۲۰۱۴ معماری Broadwell - لیتوگرافی ۱۴ نانومتر
  • نسل ششم، سال ۲۰۱۵ معماری Skylake - لیتوگرافی ۱۴ نانومتر
لیتوگرافی فاصله‌ی بین اجزای اصلی هر واحد پردازشی است. در واقع فاصله‌ی بین ترانزیستورها، مقاومت‌ها و دیگر اجزاء تشکیل دهنده‌ی پردازنده، براساس لیتوگرافی مشخص می‌شود. هر چه لیتوگرافی کوچک‌تر باشد، تعداد بیشتری ترانزیستور در ابعاد مشخصی از تراشه جا می‌شوند و از آنجایی که فاصله‌ی بین اجزاء پردازنده کمتر می‌شود، سرعت انتقال اطلاعات بیشتر شده و گرما و مصرف پردازنده نیز کاهش می‌یابد. در نظر داشته باشید که هر نانومتر یک میلیاردم متر است.
 
با نگاهی به لیست بالا متوجه می‌شوید که اینتل طی سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۵ تلاش کرده است تا لیتوگرافی پردازنده‌های خود را بهبود بخشد. در هر نسل سعی شده است تا مصرف انرژی کاهش یافته، قدرت پردازش افزایش یابد و همچنین پردازنده‌ی گرافیکی (GPU) مجتمع شده با  CPU نیز بهبود یابد. مثلا مهم‌ترین تفاوت پردزانده‌های هسول با آیوی بریج در استفاده از پردازنده‌ی گرافیکی قوی‌تر و مصرف انرژی کمتر است و سرعت پردازنده‌ی اصلی چندان تغییری نسبت به نسل قبل نکرده است.
 
به این نکته نیز توجه داشته باشید که همیشه عدد بالاتر به معنی بازده بالاتر نیست، بعضی اوقات پردازنده‌های مجهز به فرکانس کلاک پایین‌تر به لطفِ معماری بهتر، قدرت و بازده بالاتری دارند. این مورد مخصوصا وقتی قرار است پردازنده‌ی دو برند مثلا اینتل یا ای‌ام‌دی را با یکدیگر مقایسه کنید یا پردازنده‌ی دو نسل از یک شرکت را مورد ارزیابی قرار دهید بیشتر نمایان می‌شود. تنها معیار برای مقایسه پردازنده‌ها اجرای بنچمارک‌های مختلف در شرایط گوناگون است.
 
چه تفاوتی بین Core i3 با Core i5 و Core i7 اینتل وجود دارد؟
 
اما نام‌گذاری پردازنده‌های Core i براساس چه منطقی است؟

اگر بخواهیم بصورت ساده و سریع پاسخ بدهیم، پردازنده‌های سری Core i7 سریع‌تر از Core i5 هستند و به همین ترتیب پردازنده‌های Core i5 نیز سریع‌تر از Core i3 هستند. اعداد ۷، ۵ و ۳ نیز ارتباطی با تعداد هسته‌ها ندارند، اما قدرت پردازشی پردازنده‌های هر سری نسبت به سری قبلی خود، بیشتر است.
 
قدرت پردازش، هر کدام از پردازنده‌ها به معیارهای مختلفی از جمله تعداد هسته‌ها، سرعت کلاک (به گیگاهرتز)، سایز حافظه‌ی کش و همچنین فناوری‌های همچون Turbo Boost و Hyper-Threading بستگی دارد.
 
هرچه تعداد هسته‌ها بیشتر باشد، تسک‌ها یا Threadهای بیشتری بصورت همزمان پردازش می‌شوند. به عنوان مثال کمترین میزان هسته در پردازنده‌های سری Core i3 وجود دارد. این پردازنده‌ها داری ۲ هسته هستند ولی به لطف پشتیبانی از فناوری Hyper-Threading توانایی پردازش همزمان چهار دستور را دارند. در پردازنده‌های مخصوص کامپیوترهای دسکتاپِ Core i از نسل ششم (Skylake)، شاهد استفاده از چهار هسته و چهار Thread هستیم که در مجموع امکان اجرای ۸ تسک همزمان را در پردازنده میسر می‌کند.
 
اما چطور می‌توان با ۴ هسته، ۸ دستور همزمان را پردازش کرد؟

فناوری Hyper-Threading اینتل با شبیه سازی هسته‌ها امکان اجرای دو دستور را در یک هسته میسر می‌کند. در این فناوری، سیستم‌عامل دو هسته‌ی مجازی به ازاء هر هسته را آدرس دهی می‌کند و به این ترتیب اجرای همزمان دو دستور در هر هسته میسر می‌شود.
 
در نسل ششم پردازنده‌های اینتل پشتیبانی از Hyper-Threading تقریبا در تمام پردازنده‌ها اضافه شده است یعنی حتی پردازنده‌های Core i3 نیز با وجود ۲ هسته قادر به اجرای ۴ تسک همزمان هستند.
 
فناوری توربو بوست چیست و چه تاثیری در سرعت پردازش دستورات دارد؟

توربو بوست فناوری اختصاصی اینتل است. اگر پردازنده‌ای مجهز به این فناوری باشد در شرایطی که حجم زیادی از دستورات برای پردازش به پردازنده سپرده شود به صورت موقت سرعت کلاک پردازنده را افزایش می‌دهد تا دستورات با سرعت بالاتری پردازش شوند. این فرکانس به صورت موقت افزایش می‌یابد و پس از خلوت شدن پردازنده، مجددا پردازش امور با فرکانس پایه دنبال می‌شود. در صفحه‌ی مشخصات فنی پردازنده‌هایی که از این فناوری پشتیبانی می‌کنند، عددی در مقابل عبارت Turbo Boost ذکر می‌شود که همان فرکانس حداکثری است که در حال توربو بوست، پردازنده با آن کار خواهد کرد.
 
حافظه‌ Cache چیست و چه تاثیری در عملکرد پردازنده دارد؟

کش نوعی از حافظه‌ است که سرعت انتقال اطلاعات در آن بسیار سریع است. این حافظه به همراه CPU و GPU در یک تراشه مجتمع می‌شود تا پردازنده به سرعت به آن دسترسی داشته باشد. پردازنده از حافظه‌ی کش برای ذخیره سازی اطلاعات مربوط به دستورات در حال پردازش خود استفاده می‌کند و به جای آنکه مرتبا به حافظه‌ی رم یا دیسک سخت دسترسی داشته باشد، اطلاعاتی که مرتبا به آن‌ها نیاز دارد را در کش ذخیره می‌کند. وضعیت حافظه‌ی رم با دیسک سخت نیز به همین صورت است، پردازنده به جای آنکه مرتبا اطلاعات را از روی حافظه‌ی نه چندان سریع، دیسک سخت یا SSD بخواند، به حافظه‌ی رم منتقل می‌کند تا در مراجعات بعدی دسترسی به آن‌ها سریع‌تر انجام شود. حافظه‌ی کش ظرفیت پایین‌تری در مقایسه با حافظه‌ی رم دارد، اما دسترسی اطلاعات در کش فوق‌العاده سریع‌تر از رم است.
 
آیا پردازنده‌ Core i5 در لپ‌تاپ، اولترابوک و کامپیوتر رومیزی یکسان است و عملکردی یکسانی دارد؟

اینتل تنها در نام‌گذاری پردازنده‌های i3, i5 و i7 مشتری خود را گمراه نمی‌کند. اینتل پردازنده‌های متفاوتی را برای اولترابوک، نوت‌بوک و کامپیوتر رومیزی تولید کرده است که البته همه‌ی آن‌ها نیز در سری‌های Core i7, Core i5 و Core i3 قرار می‌گیرند. اما پردازنده‌ی Core i7 که در کامپیوتر رومیزی استفاده می‌شود به مراتب قوی‌تر از نسخه‌ی لپ‌تاپ است و به همین ترتیب پردازنده‌ای که در لپ‌تاپ استفاده می‌شود قوی‌تر از پردازنده‌ی Core i7 است که در اولترابوک قرار می‌گیرد.
 
چه تفاوتی بین Core i3 با Core i5 و Core i7 اینتل وجود دارد؟
 
بخش اول در این نام‌گذاری با i7, i5, i3 یا  M شروع می‌شود و مشخص کننده سری پردازنده است. عدد اول از بخش عددی، به نسل پردازنده اختصاص داد. در مثال بالا عدد ۶ نشان‌دهنده‌ی نسل ششم (Skylake) است و سه رقم بعدی نیز شماره‌ی SKU است. اما بخش مهم در پردازنده‌های اینتل که تفاوت بین پردازنده‌های موبایل و دسکتاپ را مشخص می‌کند در انتهای این رشته قرار دارد. در جدول زیر می‌توانید توضیح مربوط به حروف آخر در نام پردازنده‌ها را مشاهده کنید:
 
          چه تفاوتی بین Core i3 با Core i5 و Core i7 اینتل وجود دارد؟
 
نکته‌ی عجیب در بین نام گذاری پردازنده‌های سری Core i اینتل این است که تا نسل چهارم وقتی در انتهای نام پردازنده‌ی حرف M یا U می‌آمد می‌توانستیم به سرعت متوجه شویم که با یک پردازنده مخصوص لپ‌تاپ یا پردازنده‌ی مخصوص اولترابوک طرف هستیم؛ اما از نسل پنجم به بعد، اینتل تصمیم گرفت تا حرف M را با H جایگزین کند. به این ترتیب در انتهای نامِ پردازنده‌های بکار گرفته شده در لپ‌تاپ‌های عادی، حرف H به چشم می‌خورد و در لپ‌تاپ‌های گیمینگ یا لپ‌تاپ‌های قدرتمند از پردازنده‌های قوی‌تر با حرف HK یا HQ استفاده می‌شود. اولترابوک‌ها یا لپ‌تاپ‌های باریک و کم‌مصرف نیز به پردازنده‌های U مجهز می‌شوند. پس ترتیب قدرت پردازنده‌های اینتل به شکل زیر است:
 
HQ>HK>H>U
 
به همین ترتیب نیز پردازنده‌های سری U کم‌مصرف‌ترین و پردازنده‌های سری HK و HQ پرمصرف‌ترین در بین پردازنده‌های موبایل به حساب می‌آیند. در واقع هر چه پردازنده‌ها قوی‌تر می‌شوند مصرف انرژی افزایش یافته و طول عمر باتری کاهش می‌یابد. پس اگر اولویت شما در خرید لپ‌تاپ، طول عمر باتری، وزن کم و قابلیت حمل آسان است، پیشنهاد می‌شود که لپ‌تاپ با پردازنده‌ی سری U تهیه کنید. ولی اگر به دنبال اجرای بازی‌ها یا نرم‌افزارهای محاسباتی سنگین دارید بهتر است لپ‌تاپ با پردازنده‌ی سری HQ یا HK تهیه کنید که در این صورت طول عمر باتری کم‌تر، وزن بیشتر و ضخامت بالاتر خواهید داشت.
 
اما حرف K در تمام مدل‌های موبایل (منظور لپ‌تاپ‌ها) و دسکتاپ به معنی Unlocked است. این پردازنده‌ها قابل اورکلاک شدن هستند و کاربر می‌تواند به میل خود فرکانس پردازنده‌ها را اورکلاک کند تا بازده‌ی بالاتری را در اختیار بگیرد. اما در فرکانس پایه این مدل از پردازنده‌های هیچ تفاوتی با معادل بدون K آن‌ها ندارند.
 
چطور از طریق نام مدل پردازنده، متوجه‌ی تعداد هسته‌ها، فناوری‌ها و فرکانس آن شویم؟
 
چنین امکانی وجود ندارد! اما ساده‌ترین راه آن است که نام مدل پردازنده‌ی مورد نظر خود را در گوگل جستجو کنید. معمولا اولین نتیجه‌ی جستجو، سایت ark.intel.com است که در آن جزئیات کامل در باره‌ی پردازنده به همراه تعداد هسته‌ها، میزان مصرف انرژی، پشتیبانی از فناوری‌های Hyuper Threading و Turbo Boost، میزان حافظه‌ی کش و غیره بدست می‌آورید.
 
در نظر داشته باشید که پردازنده‌های Core i7 می‌توانند بین ۲ تا ۸ هسته داشته باشند و فرکانس کاری آن‌ها نیز در سری U در کمتری سطح و در سری‌های دسکتاپ در بالاترین سطح تعیین می‌شود. پس اگر قصد خرید لپ‌تاپ جدیدی را دارید تنها با شنیدن نام Core i7 تصور نکنید که بازده شبیه به پردازنده‌‌ی Core i7 کامپیوتر رومیزی خود را در اختیار خواهید داشت. اما همیشه سعی کنید کامپیوتری خریداری کنید به پردازنده از جدیدترین نسل مجهز شده باشد.

تاریخ : جمعه 25 تیر 1395
بازدید : 179
نویسنده : sina95

  سیستم موقعیت یاب ماهواره یا جی پی اس (GPS) را باید یکی از کاربردی‌ترین فناوری‌هایی خواند که این روزها در انواع گجت‌های هوشمند و خودروهای جدید قابل استفاده است. 

 
سیستم جی پی اس (GPS) چگونه کار می‌ کند؟
 
استفاده از جی‌‌پی‌اس این روزها به امری عادی بدل شده است. امروزه اغلب افراد در زمان مسیریابی دیگر به سراغ استفاده از نقشه‌‌های سنتی نمی‌روند و از گجت‌های هوشمند خود نظیر گوشی‌های هوشمند، تبلت یا خوردوهایی که به سیستم‌های نقشه خوانی مجهز هستند، استفاده می‌کنند. این روزها سرویس‌های مسیریابی متعددی وجود دارند که شاید شناخته‌شده‌ترین آن‌ها گوگل مپس باشد. اغلب سرویس‌های موجود از سیستم جی‌پی‌اس استفاده می‌کنند.
 
در ادامه به بررسی زیرساخت‌های جی‌پی‌اس و فرآیند پشت پرده برای ارائه‌ی این سرویس در کنار تغییرات ممکنی که احتمالا در آینده رخ خواهد داد، خوهیم پرداخت. با استفاده از سرویس جی‌پی‌اس می‌توان بهترین مسیر را برای رسیدن به مقصد انتخاب کرد، از مسیرهای پرترافیک آگاه شد و امکان شناسایی کسب و کار شما را برای فروشندگان خدمات و کالاها روی نقشه‌ها امکان پذیر می‌کند.
 
سیستم GPS چگونه کار می‌کند؟

از سال ۱۹۹۴ میلادی بیش از ۱۲ ماهواره برای ارائه سرویس جی‌پی‌اس راهی مدار زمین شده‌اند. این ماهواره‌ها در ارتفاع ۲۱٫۰۰۰ کیلومتری زمین به سر می‌برند که در شش گروه یا سطح مختلف قرار گرفته‌اند. ماهواره‌های مورد نظر به نوعی تنظیم شده‌اند که هیچ‌گاه با حرکت در مدارهای مختلف روی همدیگر همپوشانی ندارند. هر یک از این ماهواره‌ها با حرکت از سوی غرب به شرق و داشتن سرعت ۱۲٫۸۷۴ کیلومتر در ساعت، دو بار در روز کره‌ی زمین را دور می‌زنند. هر یک از ماهواره‌ها بصورت مداوم اطلاعات زیر را به ایستگاه‌های زمینی گزارش می‌دهند:
  • کد Pseudorandom که شماره‌ی اختصاصی برای هر یک از ماهواره‌ها را نمایش می‌دهد.
  • اطلاعات تقویمی که مربوط به ارسال اطلاعات شامل تاریخ، زمان و سلامت ماهواره است. عدم سلامت فیزیکی ماهواره بدین معنی است که موقعیت ماهواره تغییر کرده یا مشکل دیگری برای کاربران ایجاد شده است.
  • تقویم نجومی، با استفاده از این فاکتور ماهواره اطلاعات تقویم نجومی را نیز برای ایستگاه‌های زمینی ارسال می‌کند.
سیستم جی پی اس (GPS) چگونه کار می‌ کند؟
 
زمانی که شما از سیستم جی‌پی‌اس روی گوشی هوشمند، تبلت یا خودرو یا هر وسیله‌ی دیگری استفاده می‌کند، دو فاکتور TOA (زمان رسیدن پیام به دست گیرنده) و TOF (زمان اختصاص یافته بین خروج پیام و رسیدن به دست گیرنده) به سیستم جی‌پی‌اس که در اختیار شما است، ارسال می‌شود. با در دست بودن المان مشخص سرعت نور و مکان ارسال و دریافت سیگنال، دریافت کننده‌ی GPS موقعیت مکانی شما را روی زمین مشخص می‌کند. 
 
زمانی که برای مثال با استفاده از خودروی شخصی خود در بزرگراه در حال حرکت هستید، سیستم جی پی اس مورد استفاده، سرعت حرکت را محاسبه کرده و به شما نمایش می‌دهد که غالبا از سرعتی که خودروی شما نمایش می‌دهد، کمتر است، این به معنای اشتباه سیستم جی پی اس نیست و باید به این سیستم اعتماد کرد، چراکه کیلومتر شمار خودروها معمولا سرعت حرکت را کمی بیشتر از مقدار واقعی آن نمایش می‌دهند. با توجه به اینکه سیگنال ارسال شده توسط ماهواره علت عبور از لایه‌های مختلف جو نظیر یونوسف، لایه بالایی جو در فاصله‌ی ۶۰ تا ۱۰۰۰ کیلومتری سطح زمین دچار تاخیر می‌شود، از این‌رو ماهواره‌های جی‌پی‌اس سیگنال‌های خود را با اعمال فاکتوری برای اصلاح موارد ارسال شده، مخابره می‌کنند.
 
جی‌پی‌اس برای اطلاع از موقعیت مکانی شما نیازمند ارتباط با سه ماهواره‌ در مدار زمین است که البته ماهواره‌ی چهارم نیز برای تعیین ارتفاع کاربر مورد استفاده قرار می‌گیرد. در صورتی که بیش از چهار ماهواره‌ی شناسایی شده و سیستم دریافت کننده‌ قادر به برقراری ارتباط باشد، کیفیت تشخیص موقعیت مکانی کاربر بسیار بالاتر خواهد بود و دقت این سیستم افزایش پیدا می‌کند. در صورتی که عوامل مخل وارد چرخه‌ی موقعیت یابی شوند، ماهواره‌ها از فاکتورهای اصلاح برای بالا بردن دقت سیستم جی پی اس استفاده می‌کنند.
 
اولین ماهواره‌ی مربوط به سیستم جی‌پی‌اس در سال ۱۹۷۸ میلادی راهی مدار زمین شد. در حال حاضر ماهواره‌های موجود در مدار زمین که تحت سیستم جی‌پی‌اس فعالیت می‌کنند می‌توانند تا ۱۰ سال بصورت عملیاتی کار کنند. هر یک از ماهواره‌ها روی زمین وزنی بیش از ۹۰۰ کیلوگرم دارند و قطر هر یک به بیش از پنج متر می‌رسد که البته این قطر با احتساب پره‌های مربوط به قرارگرفتن باتری‌های خورشیدی محاسبه شده است. فرستنده‌ی ماهواره‌ها سیگنال‌هایی را با قدرت ۵۰ وات مخابره می‌کنند.
 
البته باید به این نکته نیز اشاره کرد که پیشرفت در حوزه‌ی مکان‌یابی روز به روز پیشرفته‌تر شده و دستگاه‌های گیرنده‌ی مورد استفاده روی زمین نیز هر روز دقیق‌تر و کوچک‌تر از پیش می‌شوند. دارپا تراشه‌ی جی‌پی‌اس را توسعه داده که از سکه‌ی یک پنی کوچک‌تر بوده و از وجود سه ژیروسکوپ، سه شتاب سنج و ساعت داخلی بهره می‌برد. تحقیقات دیگری نیز در جریان است تا زمان‌بندی تراشه‌های دریافت کننده‌ی جی‌پی‌اس را بیش از پیش بهبود بخشد. هدف از تمام این اقدامات، توسعه‌ی سیستم جی‌پی‌اس بسیار پیشرفته‌ای است که قدرت آن با سیستم‌های چند هزاردلاری برابری کرده و می‌توان از آن روی سیستم خودروهای اطلاع‌رسانی خودروها استفاده کرد.
 

 
قدرت دریافت کننده‌ی سیستم جی پی اس مورد استفاده روی گجت‌ها تا چه اندازه دقیق است؟
 
سیستم جی‌پی‌اس برای اولین بار با کاربری نظامی به منظور افزایش دقت ناوبری در زیردریایی‌، هواپیما و سایر ادوات نظامی مورد آغاز به کار کرد. سیستم جی‌پی‌اس به گونه‌ای تنظیم شده بود که تا سال ۲۰۰۰ اطلاعات با دقت کمتری را برای کاربران غیرنظامی ارسال می‌کرد. در صورت استفاده‌ی غیرنظامی از این سرویس، سیگنال‌ها بصورت رمزنگاری نشده به دریافت کننده ارسال می‌کرد که از این‌رو دقت موقعیت یابی در آن زمان ۱۰۰ متر بود. دقت ۱۰۰ متری برای استفاده در سیستم‌های ناوبری نظیر خودرها و مسیریابی چندان کاربردی نبود، چراکه برای مثال در صورت نیاز به دور زدن در تقاطع بعدی، دقت ۱۰۰ متری هیچگاه قادر به راهنمایی در مسیر درست نبود.
 
سیستم جی پی اس (GPS) چگونه کار می‌ کند؟
 
با توسعه‌ی سیستم Defferential GPS که از ایستگاه‌های زمینی بهره می‌برد، دقت سیگنال‌های ارسال شده توسط ماهواره‌ها به ۱۵ متر افزایش یافت، بطوریکه حتی در برخی موارد دقت موقعیت یابی کمتر از چند سانتی‌متر نیز ثبت شده بود. همزمان با این موضوع اداره‌ی هوانوردی فدرال، گارد ساحلی و وزارت ترابری درخواستی را مبنی بر در دسترس بودن این سیستم صادر کردند. بیل کلینتون، رئیس جمهور وقت ایالات متحده‌ی آمریکا دستور داد تا در دسترس بودن انتخابی سیستم جی‌پی‌اس از سال ۲۰۰۰ از بین رفته و در اختیار همگان قرار گیرد.
 
امروزه سیستم جی‌پی‌اس مورد استفاده در خودروها دقتی در حدود ۱۰ تا ۱۵ متر دارد. همچنین قیمت دریافت کننده‌ی ماهواره‌ای جی‌پی‌اس نیز به کمتر از چند دلار کاهش یافته است. امروزه رسیورهای معمولی مورد استفاده در گجت‌های مختلف و خودروها دقتی تا ۳ متر دارند، حال آنکه نمونه‌های گران قیمت دقت خود را تا چند سانتی‌متر نیز کاهش داده‌اند. برای مثال سیستم Trimble Total Station GPS دقتی کمتر از ۳ سانتی‌متر دارد. افزایش دقت سیستم های موقعیت یاب ماهواره‌ای بدین معنی است که می‌توان از این سیستم‌ها برای کنترل ابزار‌های ریموت راه‌سازی استفاده کرد.
 
در صورتی که خودروی شما از سیستم موقعیت یاب قدیمی با دقت ۱۰ تا ۱۵ متری استفاده می‌کند، یک حقه در زمان مسیریابی برای پوشش دقت پایین استفاده می‌شود. برای مثال در صورتی که در بزرگراهی شمال به جنوب در حال حرکت باشید و در نزدیکی شما راه فرعی یا خروجی وجود نداشته باشد، نشانگر موقعیت یاب در مسیر مورد نظر باقی می‌ماند، اما در صورتی که یک دوراهی یا خروجی در مسیر وجود داشته باشد، نشانگر مسیریاب شما را به سمت شمالی‌ترین راه هدایت خواهد کرد. در صورتی که شما مسیری دایره‌ای طی کرده یا از مسیر اصلی به فرعی وارد شده یا دور بزنید، سیستم دوباره خود را کالیبره می‌کند. سیستم موقعیت یاب ماهواره‌ای معمولا از وجود ماژول‌های دیگری نیز بهره می‌برد که شامل قطب نمای داخلی، سنسور تشخیص حرکت و سرعت سنجی است تا بصورت دقیق در صورت وارد شدن به تونل نیز قادر به محاسبه‌ی دقیق مکان شما باشد.
 

 
کاربردهای دیگر سیستم GPS در خودروها غیر از مسیریابی چیست؟
 
سیستم جی پی اس (GPS) چگونه کار می‌ کند؟
 
به طور حتم اصلی‌ترین کاربرد سیستم موقعیت یاب ماهواره‌ای در خودروها را باید مسیریابی و نشان دادن موقعیت مکانی روی نقشه خواند، هرچند این مورد تنها کاربرد GPS در خودروها و به طور کلی در گجت‌های هوشمند نیست. در ادامه مثال‌هایی را از کاربردهای دیگر این سرویس بیان می‌کنیم:
  • اعلام خودکار تصادف: در صورتی که خودرو از وجود سیتسم تله ماتیک (ترکیبی از سیستم اطلاعاتی خودرو و سیستم اطلاع‌رسانی از طریق شبکه‌ی مخابرات و دیتا) نظیر OnStar جنرال موتورز بهره ببرد، در این صورت اگر تصادفی رخ دهد، این سیستم بصورت خودکار موضوع را به مرکز تماس کمپانی اطلاع داده و از این طریق موضوع به مرکز امداد و نجات گزارش داده می‌شود. برای مثال سیستم Ford Sync با استفاده از ارتباط سیستم اطلاع‌رسانی خودرو با گوشی از طریق بلوتوث، از گوشی هوشمند کاربر برای برقراری تماس با مرکز امداد و نجات و پلیس بهره می‌برد. سیستم‌های جدیدتر مبتنی بر جی‌پی‌اس حتی قادرند تا شدت تصادف صورت گرفته را نیز مشخص کرده و علاوه بر محل وقوع تصادف، شدت تصادف را مشخص کنند. بی ام و و جنرال موتورز در حال کار روی الگوریتم‌هایی هستند تا میزان آسیب دیدگی سرنشینان خودرو را نیز پیش‌بینی کرده و وضعیت سرنشینان پس از تصادف را مشخص کند.
  • چراغ‌های جلویی هوشمند پیش بینی کننده: با پیشرفت روزافزون خودروها، تکنولوژی‌های جدیدی مورد استفاده قرار می‌گیرد که چراغ‌ها نیز شامل این تغییرات و پیشرفت‌ها می‌شوند. در چراغ خودروها ابتدا لامپ‌های معمولی مورد استفاده قرار می‌گرفتند اما رفته رفته شاهد ظهور چراغ‌های زنون، ال‌ای‌دی و لیزری هستیم، حال آنکه ساختار کلی چراغ‌ها نیز از بکارگیری الگوی ساده به سمت سیستم تغییر جهت دهنده با حرکت فرمان پیش رفته است، بطوریکه در صورت چرخاندن فرمان به سمت راست، چراغ‌ها نیز به سمت راست و در صورت چرخاندن به سمت چپ، به این سمت می‌گردد. اما با ظهور جی‌پی‌اس و گسترش استفاده از این سیستم در خودروها، چراغ‌ها با استفاده از نقشه و پیش از چرخش به راست و چپ، به جهت مورد نظر گردش خواهند کرد. با استفاده از این قابلیت رانندگان قادر خواهند بود تا پیش از چرخش، نقاط کور را که می‌تواند محلی برای قرار گرفتن عابرین یا خودروهای پارک شده باشند، ببینند. فورد در حال اجرای آزمایشی چنین سیستمی در خوردوهای خود است.
سیستم جی پی اس (GPS) چگونه کار می‌ کند؟
  • خودروهای هیبریدی و الکتریکی با دامنه‌ی حرکتی بالاتر: استفاده از داده‌های حاصل از سیستم جی‌پی‌اس در کنار مسیریابی و باتری باقی مانده در خودرو، می‌تواند فرآیند مصرف انرژی در خودروهای الکتریکی یا هیبریدی را بسیار هوشمندانه مدیریت کند. برای مثال تصور کنید که با خودروی تویوتا پریوس هیبریدی خود در حال حرکت در بزرگراه هستید، در صورتی که خودرو از پستی و بلندی یا ترافیک مسیر آگاه باشد، می‌توان تقسیم نیرو را به طور هوشمندانه انجام داد و در نتیجه در زمان سرنشینان نیز صرفه جویی کرد، بطوریکه خودرو با آگاهی از امکان شارژ خودرو از طریق ترمزگیری یا رسیدن به سرازیری به منظور شارژ، می‌تواند مسیر پیش رو را با سرعت بیشتری طی کند.
  • استفاه از خدمات رفاهی: این روزها سرویس‌های بسیاری وجود دارند که می‌توان با استفاده از آن‌ها نزدیک‌ترین رستوران، پمپ بنزین یا هر سرویس خدماتی را پیدا کرد، اما وظیفه‌ی تفکیک بهترین گزینه که در مسیر حرکت بوده و کاربر از آن عبور نکرده باشد، برعهده‌ی خود افراد است. با استفاده از جی‌پی‌اس و درک این موضوع که کاربر در چه مسیری حرکت می‌کند، سیستم می‌تواند بهترین گزینه را که شاید در فاصله‌ی نزدیک در مسیر مقصد باشد، معرفی کند.
  • اپلیکیشن‌های گوشی هوشمند: در صورتی که خودرو به سیستم هوشمند نظیر سیستم گوگل یا اپل مجهز باشد، می‌توان با استفاده از یک اپلیکیشن روی گوشی هوشمند، خودرو را استارت زده و تنظیمات دلخواه برای سیستم تهویه را اعمال کرد، با وجود سیستم جی‌پی‌اس امکان مسیریابی تا رسیدن به خودرو نیز وجود دارد که در محل‌های شلوغ نظیر پارکینگ‌ مراکز خرید و استادیوم‌ها بسیار کاربردی است.
  • پارکینگ هوشمند با در خودکار: این روزها بسیاری از پارکینگ‌ها در منازل و مجتع‌های مسکونی دارای درهای خودکار هستند که ورود به آن‌ها مستلزم استفاده از ریموت یا در موارد پیشرفته استفاده از سیستم خودرو برای ارسال پیامی به منظور باز کردن در است، حال آنکه در صورت استفاده از جی‌پی‌اس، در صورتی که خودرو احساس کند که در حال نزدیک شدن به در پارکینگ است، پیامی را بصورت خودکار برای باز شدن در ارسال کرده و در نتیجه بدون نیاز به اینکه توجه راننده متوجه باز کردن خودرو از طریق فشردن کلیدی باشد، در باز می‌شود.

 


 
GPS و خودروهای هوشمند
 
این روزها اغلب خودروهای هوشمند با تکیه بر فناوری‌های بینایی ماشین که شامل انواع سنسور‌های بینایی و نقشه‌های سه بعدی است، مسیر حرکت را شناسایی کرده و به پیش می‌روند، هرچند جی‌پی‌اس نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما می‌توان نقش جی‌پی‌اس را در این خودروها پررنگ‌تر کرد. با استفاده از سیستم‌های جی‌پی‌اس که خطایی کمتر از چند سانتی‌متر دارند، می‌توان خودروهای هوشمند را به بهترین شکل ممکن در میان خطوط و به سمت مقصد هدایت کرد.
 
سیستم جی پی اس (GPS) چگونه کار می‌ کند؟
 
هرچند استفاده از سیستم‌های بینایی برای تشخیص مسیر بسیار کاربردی است، اما این سیستم‌ها نیز در شرایطی نمی‌توانند کارایی همیشگی را داشته باشند که از جمله‌ی آن می‌توان به هوای باراتی یا برفی اشاره کرد، چراکه برای مثال در چنین آب و هوایی نمی‌توان خط کشی جاده را به راحتی تشخیص داد و از این‌رو در چنین شرایطی سیستم جی‌پی‌اس می‌تواند به یاری خودروهای هوشمند شتافته و فارغ از هر مشکلی به هدایت خودرو بپردازد.
 
انواع سیستم‌های ناوبری خودروی مبتنی بر GPS
 
اولین سیستم‌های مبتنی بر جی‌پی‌اس برای خودروها در میانه دهه‌ی ۹۰ میلادی با سری هفت بی ام و راهی بازار شدند. این سیستم قیمتی ۲٫۵۰۰ دلاری داشت. این روزها تعداد سیستم‌های ناوبری تولید شده برای استفاده در خودروها افزایش یافته و قیمت اغلب آن‌ها ۵۰۰ دلار یا کمتر است، البته شماری از بهترین نمونه‌ها نیز قیمتی ۱٫۰۰۰ دلاری دارند. البته در اغلب خودروهایی که قیمتی فراتر از ۵۰٫۰۰۰ دلار دارند، می‌تواند چنین سیستم‌هایی را بصورت پیش فرض مورد استفاده قرار داد. معمولا سیستم‌های ناوبری که بصورت پیش فرض روی خودروها نصب می‌شوند، عملکرد بهتری دارند، چراکه آنتن سیستم جی‌پی‌اس بصورت استاندارد در سقف خودرو قرار گرفته و از این رو ارتباط با ماهواره با سرعت بیشتری انجام می‌شوند.
 
سیستم جی پی اس (GPS) چگونه کار می‌ کند؟
 
البته ظهور سیستم‌هایی نظیر کارپلی اپل و اندروید اتو گوگل قابلیت‌های بیشتری را در اختیار رانندگان قرار می‌دهد. بطوریکه این سیستم‌ها مسیریابی و هماهنگی سیستم خودرو با گوشی هوشمند را بسیار تسهیل کرده‌اند. باید دید که در سال‌های آینده به بهبود دقت سیستم‌های جی‌پی‌اس، نقش این فناوری در خودروهای آینده به چه اندازه‌ی پررنگ‌تر خواهد شد.

به وبلاگ من خوش آمدید

RSS

Powered By
loxblog.Com

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید