بخوانیم و بیندیشیم

عضو شوید

:: فراموشی رمز عبور؟

عضویت سریع

نام کاربری :

رمز عبور :

موبایل :

ایمیل :

نام اصلی :

بزرگان درباره راهپیمایی اربعین چه گفتند؟

سلفی بازها چه شخصیتی دارند؟

تاریخ : سه‌شنبه 12 اسفند 1393

بازدید : 483

نویسنده : sina95

سلفی بازها چه شخصیتی دارند؟

حتما این روزها بارها و بارها دیده‌اید كه در جمع‌های مختلف سلفی‌گرفتن باب شده است. عكس‌های سلفی (تصاویری كه توسط خود شخص از خودش گرفته می‌شود) سبكی از عكاسی است كه امروزه به یك اپیدمی تبدیل شده و بسیاری از شبكه‌های اجتماعی محیط مناسبی برای انتشار سلفی‌ها به شمار می‌روند، درنتیجه انتشار این تصاویر به شكل باورنكردنی در حال گسترش است.

ضمن اینكه گاهی می‌بینیم بعضی افراد در انتشار سلفی‌ها زیاده‌روی می‌كنند و در هر شرایطی می‌خواهند سلفی بگیرند. به نظر شماویژگی‌های شخصیتی افراد در میزان گرایش و علاقه‌مندی آنها به سلفی گرفتن چقدر تاثیر دارد؟ دكتر سعید آزادی‌عصر، روانشناس بالینی و مشاور خانواده به شما می‌گوید كه كدام شخصیت‌ها بیشتر به سلفی گرفتن علاقه دارند و لایه‌های پنهان شخصیت آنها را برای‌تان روشن می‌كنند.

چه افرادی بیشتر سلفی می‌گیرند؟

افراد با هر شخصیت و با هر ویژگی‌ فردی می‌توانند به گرفتن سلفی علاقه داشته باشند. از آنجا كه سلفی گرفتن یك پدیده نوظهور است و پژوهش و تحقیق خاصی مبنی بر اینكه افراد با چه ویژگی‌های شخصیتی بیشتر به گرفتن سلفی روی می‌آورند انجام نشده و اتفاق نظری در این باره نیست، نمی‌توان به‌طور قطع در این باره نظر داد اما احتمال می‌رود افرادی كه خیلی به گرفتن سلفی گرایش دارند و به‌طور افراطی از آن استفاده می‌كنند افرادی باشند كه مایلند دیده شوند و به نوعی دنبال جلب‌توجه برای دیده شدن هستند.

گاهی هم افرادی كه مایلند ارتباط‌های مختلفی را تجربه كنند برای رسیدن به این هدف‌شان از این طریق وارد می‌شوند. می‌توان احتمال داد افرادی كه رگه‌های خودشیفتگی در شخصیت آنها غالب‌تر است به گرفتن سلفی تمایل بیشتری نشان دهند. احتمال دارد شخصیت‌های نمایشی و دوری‌گزین هم برای رسیدن به برخی خواسته‌های‌شان به این كار روی بیاورند. احتمال اینكه افراد با اعتمادبه‌نفس پایین هم به این كار علاقه زیادی نشان دهند زیاد است.

افراد توجه‌طلب با اعتمادبه‌نفس پایین

افرادی كه دوست دارند دیده شوند و مدام دنبال این هستند كه توجه دیگران را به خودشان جلب كنند معمولا اعتمادبه‌نفس پایینی هم دارند. از این رو این افراد برای اینكه بتوانند توانمندی‌ها و حضورشان را در جمع مطرح و توجه و تایید دیگران را متوجه خودشان كنند به كارهایی متوسل می‌شوند كه سلفی گرفتن می‌تواند یكی از آنها باشد. این افراد معمولا عكس‌های مختلف با فیگورهای متفاوتی از خودشان می‌گیرند و آنها را در شبكه‌های اجتماعی متعدد به نمایش می‌گذارند.

خودشیفته‌ها

افراد خودشیفته هم معمولا اعتمادبه‌نفس پایینی دارند و این ضعف در اعتمادبه‌نفس را با رفتار خودشیفته‌مآبانه جبران می‌كنند به این شكل كه خودشان را محور همه چیز می‌دانند و تنها دیدگاه‌ها، نظرات و تمایلات خودشان را قبول دارند و نهایت تلاش‌شان را می‌كنند كه خودشان را برتر و بالاتر از دیگران نشان دهند. سلفی گرفتن می‌تواند یكی از نمودهای رفتاری‌ در افرادی كه خصوصیت خودشیفتگی در شخصیت آنها بارزتر است باشد به این ترتیب كه آنها با گرفتن یك تصویر ساده از خودشان توجه دیگران را جلب كرده و سعی در نشان دادن و مطرح كردن خودشان در حضور دیگران می‌كنند.

یكی دیگر از ویژگی‌های افراد خودشیفته كنترل‌گری محیط است. این افراد همیشه انتظار دارند بقیه تسلیم نظرات، علایق و خواسته‌های آنها باشند. این افراد معمولا دوست ندارند از دیگران نه بشنوند. هرگونه تایید نشدن و نه شنیدن از جانب دیگران می‌تواند آنها را ناراحت كند و به هم بریزد. گاهی این ناراحت شدن به حدی است كه افرادی كه آنها را تایید نكرده‌اند یا به آنها نه گفته‌اند را طرد می‌كنند، گاهی هم به آنها عناد ورزیده و با آنها دشمنی می‌كنند. مثلا اگر یك نفر به آنها بگوید سلفی‌ كه از خودت گرفتی خوب نیست، یا به‌شدت ناراحت می‌شوند یا سعی می‌كنند خلاف آن را بگویند و به دیگران اثبات كنند عكسی كه گرفته‌اند ایده‌آل است.

افراد دوری‌گزین

شخصیت‌های كناره‌گیر و دوری‌گزین هم ممكن است به سلفی گرفتن تمایل زیادی نشان دهند. این افراد كمتر در جمع حضور پیدا می‌كنند و اگر هم در جمعی حاضر شوند سعی می‌كنند حتی‌الامكان دیده نشوند. عمدتا افرادی خجالتی و كم‌حرف‌اند، كمتر نظر می‌دهند و اگر هم سوالی از آنها بشود خیلی كوتاه پاسخ می‌دهند. این افراد خیلی دوست دارند دیده شوند و مورد توجه قرار بگیرند اما چون در ارتباطات اجتماعی واقعی و زنده توانمند نیستند و هنگامی كه مستقیم دیده می‌شوند اضطراب سراغ‌شان می‌آید، تمایلی به حضور فیزیكی در جمع ندارند و چون از حضور در دنیای مجازی احساس راحتی بیشتری دارند در شبكه‌های اجتماعی پررنگ‌تر حاضر می‌شوند.

درواقع آنها برای جبران این ضعف و كمبود سعی می‌كنند خودشان را در دنیای مجازی مطرح كنند. از این رو احتمال اینكه عكس‌های زیادی از خود بگیرند و برای نمایش در شبكه‌های اجتماعی قرار دهند بسیار زیاد است. درواقع گرفتن سلفی روش غیرمستقیمی است كه باعث می‌شود این افراد احساس كنند در جمع هستند و دیده می‌شوند، اما نه به‌طور مستقیم.

به دنبال آخرین مد

چند وقتی است كه سلفی گرفتن مد شده شاید به این دلیل كه گوشی‌های جدید این امكان را برای آنها فراهم می‌كند. دسته‌ای از افراد وقتی می‌بینند بقیه این كار را می‌كنند بدون هیچ هدف و انگیزه‌ای آنها هم برای خالی نبودن عریضه دست به سلفی گرفتن می‌زنند و آنها را به معرض نمایش می‌گذارند.

مدگرایی می‌تواند ناشی از كنجكاوی یا تمایل اجتماعی ساده كه طبیعت هر فردی است باشد، اما بعضی افراد بدون هیچ آگاهی، هدف و انگیزه‌ای صرفا از یك الگو پیروی می‌كنند و گرایش خام و كوركورانه‌ای دارند تا هر چه را كه مد می‌شود دنبال كنند. افراد هرقدر هویت پخته‌تر و قوی‌تری داشته باشند مدگرایی در آنها هدفدارتر و انتخابی‌تر خواهد بود. این افراد هر الگو و مدی را قبل از بررسی و مطالعه پیروی نمی‌كنند. آنها بعد از رسیدن به آگاهی و شناخت در صورت ارزشمند بودن و احساس نیاز كردن دست به انتخاب می‌زنند.

برعكس افرادی كه بدون هیچ هدفی و به‌طور افراطی از مد پیروی می‌كنند هویت‌های شخصیتی ضعیفی دارند و با مدگرایی در خود هویت ایجاد می‌كنند. درواقع این افراد سعی می‌كنند با گرایش به گروه‌ها، گرایش‌ها، الگوها و مدهای مختلف خلأهای هویتی خود را پر كنند.

راه فرار از سلفی

گاهی ممكن است در جمع یا گروهی قرار بگیریم و یكی از افراد گروه اقدام به گرفتن سلفی دسته‌جمعی كند. اگر در چنین شرایطی مایل به سلفی‌گرفتن نیستید، باید همان لحظه موافق نبودن‌تان را اعلام كنید و از كسی که می‌خواهد عكس بگیرد خواهش كنید اجازه دهد شما از جمع آنها خارج شوید و بعد عكس بگیرد.

بهترین و مناسب‌ترین واكنش در چنین موقعیتی واكنش آنی و قاطعانه است. نباید نگران باشید كه ممكن است با مطرح كردن عقیده و خواسته‌تان دیگران ناراحت شوند. افراد باید بتوانند در چنین موقعیت‌هایی توانایی نه گفتن را داشته باشند. این یك مسئله شخصی است و حق شماست كه نظرتان را در این باره بگویید.

با مخالفت افراد چه كار كنیم؟

اگر شما مایل به گرفتن سلفی دسته‌جمعی نباشید بعد از اینكه مخالفت‌تان را با گرفتن سلفی در جمع نشان می‌دهید و از این كار خودداری می‌كنید با واكنش‌ها و عكس‌العمل‌های متفاوتی می‌توانید روبه‌رو شوید. معمولا در این موقعیت‌ها برخورد افراد خشن، تند و اجباری نخواهد بود و كمتر پیش می‌آید كه كسی را مجبور به سلفی گرفتن كنند.

بیشتر برخوردها در ابتدا محرك و تهییج‌كننده است و با عباراتی ساده سعی می‌كنند فرد را در معذوریت قرار دهند كه آنها را همراهی كند. مثل اینكه؛ «بابا اینكه چیز زیاد مهمی نیست.»، «زیاد سخت نگیر.»، «مگه از چیزی می‌‌ترسی كه واكنش نشون می‌دی.» یا ممكن است از این در وارد شوند كه «تو آگاهی نداری»، «این یه چیز عادیه و سعی كن به‌روز باشی»، «امل‌بازی در نیار» و. . . مناسب‌ترین واكنش این است كه شما اعتمادبه‌نفس‌تان را حفظ كرده و اصطلاحا به كرسی بنشانید.

در برابر صحبت‌ها و نظرات آنها دست به توجیه كردن نزنید. در چنین مواقعی باید توانایی نه گفتن را داشته باشید. در كمال خونسردی روی نظرتان پافشاری كرده و رك و صریح بگویید: «چون علاقه‌ای به این كار ندارم ترجیح می‌دهم آن را انجام ندهم.» توجه داشته باشید كه رك‌گویی با بی‌احترامی متفاوت است. فرد در عین اینكه ادب و احترام اجتماعی را رعایت می‌كند، حق شخصی را برای خودش محفوظ نگه می‌دارد.

خلاقیت به خرج دهید

سلفی گرفتن مثل خیلی از پدیده‌های نوظهور همانطور كه می‌تواند جنبه‌های منفی داشته باشد، می‌تواند جنبه‌های مثبت، مفید و سازنده هم داشته باشد. هر فردی اگر به سهم خود هنگام سلفی گرفتن خلاقیتی به خرج دهد هر عكس سلفی می‌تواند یك پیام آموزشی در بر داشته باشد.

بهتر است هنگامی كه سلفی می‌گیریم صفات و رفتار پسندیده را نشان دهیم، مثلا یك نفر در سلفی خود آراستگی یا لبخند توأم با مهربانی را نشان دهد، این‌گونه به مخاطب یك انرژی مثبت را منتقل یا یك اندیشه و پیام مثبت و آموزنده را القا می‌كند. اگر این جنبه‌ها را در سلفی گرفتن در نظر بگیریم و پشت هر سلفی یك هدف وجود داشته باشد، می‌توانیم آن را به یك پدیده مثبت بشری تبدیل كنیم كه افراد به وسیله آن بتوانند به یكدیگر نیرو، انرژی و الگوهای مثبت ارائه دهند.

«خوشحالي» واقعي در کجاست؟

تاریخ : سه‌شنبه 12 اسفند 1393

بازدید : 441

نویسنده : sina95

فراديد/ همه ما اين صحنه‌ را به دفعات ديده‌ايم: کودکي که در پارک مشغول بازي است، بستني ليس مي‌زند و يک کلاه بامزه بر روي سرش گذاشته است. او در محاصره اسباب‌بازي‌هايش قرار گرفته و در کنار پدر و مادر و دوستانش بسيار خوشحال است. دنياي زيبايي دارد؛ درست به همان شکلي که خودش مي‌خواهد.
اين مطلب در مورد شادي کودکان نيست. حتي نمي‌خواهيم بگوييم که مي‌توان شادي را خريد يا خير. تفاوت دنياي ما با دنياي زيباي آن کودک شاد درون پارک چيست؟ آيا درک ما از شادي و خوشحالي به مرور زمان تغيير مي‌کند؟
شايد همه ما فکر کنيم که شادي را درک کرده‌ايم، اما واقعا به دنبال آن نرفته‌ايم. اکثر ما حتي از خودمان شناخت کافي نداريم تا بدانيم واقعا چه مي‌خواهيم. تمام تلاش ما در زندگي اين بوده که به ايده ‌آل‌هاي زندگي، جامعه، خانواده و بقيه موارد نزديک شويم. ما همواره بر اساس الگوها و دستورالعمل‌هاي گذشته رفتار کرده و زمان حاضر را فراموش کرده‌ايم. شناخت از خود بين افراد متفاوت است، ولي اکثر بزرگسالان خود را اسير محدوديت‌هاي خارجي کرده‌اند. زماني که اين محدوديت‌هاي بيروني به تدريج بر ما چيره شوند، ما منشا شادي را در افراد ديگر جستجو خواهيم کرد.
کليد خوشحالي در فرآيند شناخت و تفکيک اين نيروها است. درست که است شخصيت افراد متفاوت است و هر کسي ويژگي‌هاي اخلاقي مثبت و منفي خود را دارد. اما تفکيک به اين معنا نيست که خود را از الگوهاي صحيح اجتماعي و شخصي جدا کنيم. تفکيک يا تمايز يعني اينکه لايه‌هاي ناخواسته که مانع خوشحالي ما هستند را کنار بزنيم.

دکتر رابرت فايراستون چهار مرحله فرآيند تفکيک براي رسيدن به «خودِ واقعي» را توضيح مي‌دهد:
1. جداسازي نگرش‌هاي مخرب که در وجود شما نهادينه شده است.
2. اگر والدين يا سرپرست شما ويژگي‌هاي اخلاقي منفي دارند، بايد آن ويژگي‌ها را از خود دور کنيم.
3. تعصب‌ها و افکار بي‌اساس که احتمالا منشا آن‌ها از دوران کودکي است را کنار بزنيم.
4. تشکيل نظام ارزشي مختص خود و به تبع آن ايجاد رويکرد جديد به زندگي
ما تاثيرات فراواني از محيط مي‌گيريم. براي نمونه، والديني را فرض کنيد که خيلي به خود باليده و آمرانه رفتار مي‌کنند. شايد آن‌ها به نظر فرزند خود هيچ توجهي نکنند. زماني که اين فرزند بزرگ مي‌شود همين مشکل را خواهد داشت. او خود را بالاتر از ديگران مي‌بيند و احتمالا فرد خوشحالي نخواهد بود.

تاثيراتي که فرد در دوران کودکي مي‌گيرد از نظر روانشناسي نيز بسيار حائز اهميت هستند. زيرا سه مرحله ابتدايي فرآيند شناخت و تمايز با همين تاثيرات در ارتباط است. اگر بتوانيم سه مرحله اول را با موفقيت پشت سر بگذاريم، به مرحله چهارم مي‌رسيم. تنها در اين صورت است که از خود خواهيم پرسيد واقعا چه کسي هستيم و چه خصوصياتي داريم؟ چه چيزهايي در زندگي براي ما مهم است و اصلا خوشحالي در کجاي زندگي ما قرار دارد؟ ما براي اينکه خودمان را پيدا کنيم لازم است بدانيم چه کارهايي را بايد انجام دهيم؟ کليد خوشحالي هر شخص منحصر به خود او است. کسي که به دنبال پاسخ اين سوال‌ها است بايد اين اصول سلامت رواني را همواره در ذهن خود داشته باشد:
1. خوشحالي به اين معنا نيست که روزهاي خود را با چيزهاي جالب پر کنيم. پژوهش‌هاي انجام‌شده نشان مي‌دهد افراد خوشحال کساني هستند که به جاي لذت در زندگي به دنبال معنا هستند. خوشي‌هاي زودگذر و لذت‌ها موقتي هستند و نمي‌توانند باطن ما را سيراب کنند. اما اگر به دنبال معناي واقعي زندگي باشيم، درصد رضايت ما از زندگي بيشتر خواهد شد. در اين صورت، حتي مسائل زودگذر هم شيرين‌تر خواهد شد.
2. خوشحالي شامل تعيين اهداف برتر در زندگي است. عموما زماني که افراد براي زندگي خود هدف تعيين کنند خوشحال‌تر خواهند بود. اين اشخاص نسبت به ديگران حساسيت مثبت نشان مي‌دهند و علائم بخشندگي نيز در آن‌ها بيشتر است. بي‌شک، بخشنده بودن با عمر طولاني و شاد زيستن رابطه مستقيم دارد.
3. براي رسيدن به خوشحالي، بايد قدرت خودمان را درک کنيم. هرگز نبايد نقش خودمان در سرنوشتي که پيش رو داريم را فراموش کنيم. اين بدان معنا است که کوله‌بار گذشته را کنار بگذاريم و ديگر نخواهيم نقش يک قرباني را بازي کنيم. زماني که به قدرت خودمان در زندگي پي ببريم، در برابر موانع عملکرد بهتري خواهيم داشت. در واقع، حس قدرت به ما اين امکان را مي‌دهد که در زندگي بسيار موفق‌تر باشيم.
4. خرسندى‌ يعني باليدگى‌. رابطه والدين و کودک را نبايد در ارتباط با ديگران به کار گيريم. ما نمي‌توانيم ديگران را کنترل کنيم. ما فقط مي‌توانيم خودمان را کنترل کنيم. بنابراين، اگر با ديگران مانند بزرگتر يا والدينشان رفتار کنيم با مشکل روبه‌رو خواهيم شد. چون در اکثر مواقع، افراد از اين نوع روابط استقبال نمي‌کنند و شما منزوي مي‌شويد و ديگر نمي‌توان بر تغييراتي که قرار است داشته باشيد تمرکز کنيد. در آن روي سکه، اگر مانند يک کودک با ديگران رفتار کنيم، قدرت و توانايي‌هاي خود را دست کم گرفته‌ايم.
5. خوشحالي هزينه دارد. اگر مي‌خواهيد بيشتر خوشحال شويد بايد چيزهاي بيشتري را تجربه کنيد. اگر بخواهيم درد و رنج را يک‌طرفه کنار بگذاريم، مجبور خواهيم شد که نشاط، هيجان و لذت را نيز کنار بگذاريم. بنابراين، اگر قرار باشد زندگي خوب و ايده‌آلي داشته باشيم بايد ناراحتي، عصبانيت و ترس را نيز حس کنيم.
6. خوشحالي يعني تمايل فرد به تکامل. ما زماني کمال خوشحالي را احساس خواهيم کرد که تجربيات جديدي داشته باشيم. به دو فرد که عاشق هم شده‌اند نگاه کنيد. آن‌ها مکمل دنياي يکديگرند. تجربيات، فعاليت‌ها، احساسات و دوستان همديگر را مي‌شناسند. اما اگر دچار روزمرگي شوند يا براي همديگر محدوديت تعيين کنند چه پيش خواهد آمد؟ دنياي آن‌ها کوچک خواهد شد. آن‌ها در همان دنياي کوچک‌شده‌ي خود مي‌مانند و با وضع قوانين جديد، جذابيت و حتي استقلال يکديگر را خدشه‌دار مي‌کنند.

زماني که به اين اصول نگاه مي‌کنيم، به اين نتيجه دست مي‌يابيم که جستجوي خوشحالي اصلا امري خودخواهانه نيست. اگر ما خوشحال، راضي و کامروا باشيم در مقايسه با ديگران فردي موفق‌تر خواهيم بود. پدر يا مادر بهتري خواهيم بود، دوست بهتري مي‌شويم، رئيس يا همکار بهتري خواهيم شد و درنهايت شهروندي ايده آل خواهيم بود. در طول اين مسير، افکار و حرف‌هاي مايوس‌کننده به ذهن ما خطور خواهد کرد، اما بايد يادمان باشد که به اين افکار بها ندهيم. هاوارد تورمن مي‌نويسد: «از خودتان نپرسيد دنيا به چه فردي نياز دارد. از خودتان بپرسيد که چه چيزي شما را سرزنده نگه مي‌دارد و به دنبال همان برويد. چرا که دنيا به افرادي نياز دارد که زنده و شاداب باشند.»

هفت ویژگی شخصیتی مردان بزرگ

تاریخ : سه‌شنبه 12 اسفند 1393

بازدید : 479

نویسنده : sina95

اگر می خواهید به رهبری تبدیل شوید که افراد باکیفیت را جذب می کند، باید خودتان هم شخص باکیفیتی شوید. رهبری یعنی توانایی جذب افراد به سمت مهارت ها و فرصت هایی که شما در مقام مالک، مدیر و یا پدر و مادر به آن ها اعطا می کنید. جیم ران می گوید: «رهبری، چالش بزرگ زندگی است!»

آنچه در رهبری اهمیت دارد، این است که مهارت های خود را ارتقا بخشید. همه رهبران بزرگ آن قدر روی مهارت های خود کار می کنند تا این که موثر واقع می شوند.

1- قوی باشید؛ اما گستاخ نه!

باید گام های استواری بردارید تا به رهبری قدرتمند و توانمند تبدیل شوید که می تواند به تمام خواسته هایش دست یابد. برخی افراد «گستاخی» را با «قدرت» اشتباه می گیرند؛ این واژه حتی جایگزینی مناسبی برای قدرت نیست.

2- مهربان باشید؛ اما ضعیف نه!

نباید مهربانی را با ضعف اشتباه گرفت. مهربانی، «ضعف» نیست، نوعی «قدرت» است. باید آن قدر مهربان باشیم که بتوانیم حقیقت را به دیگران بگوییم. باید آن قدر مهربان و دلسوز باشیم که حرف خود را بی پرده بزنیم. باید آن قدر بامحبت باشیم که هر موردی را همان گونه که هست، بیان کنیم و در وهم و خیال پرسه نزنیم.

3- جسور باشید؛ اما زورگو نه!

پیروزی، به جسارت نیاز دارد. برای تاثیرگذاشتن روی دیگران، باید در نوک پیکان گروه خود حرکت کنید. برای نشانه گیری، حل اولین مشکل و کشف اولین علامت مربوط به هر مشکل، باید مشتاق باشید.

4- شوخ طبع باشید؛ اما ابله نه!

شوخ طبعی ویژگی مهم هر رهبری است که می خواهد موفق باشد؛ اما بلاهت انسان رهبری را فرو می پاشد.

5- فروتن باشید؛ اما ترسو نه!

با ترسو بودن به جایی نمی رسید. برخی افراد ترسویی را با فروتنی اشتباه می گیرند. فروتنی، واژه ای الهی و باشکوه است؛ نوعی شگفتی است. نوعی آگاهی از روح و روان بشر است. نوعی شناخت است که به شما می گوید: «نمایش زندگی انسان امری منحصر به فرد است که تا پایان عمرش ادامه دارد.»

فروتنی یعنی درک فاصله بین ما تا کائنات و در عین حال داشتن این حس که ما هم بخشی از کائنات هستیم. فروتنی، موهبت است، اما ترسویی، بیماری است. ترسویی، ترحم است. می توان درمانش کرد، اما به هر حال یک مشکل است.

6- سرافراز باشید؛ اما متکبر نه!

برای پیروزی، سربلندی لازم است؛ برای جاه طلبی هم همین طور. برای با هم بودن، یافتن علت و کسب موفقیت، به غرور و سرافرازی نیازمندید؛ اما کلید اصلی تبدیل شدن به رهبری موفق این است که مغرور و سرافراز باشید، اما تکبر به خرج ندهید. درواقع بدترین نوع تکبر از جهل نشأت می گیرد و هنگامی است که نمی دانید که نمی دانید! این نوع جهل، غیرقابل تحمل است. اگر فردی، باهوش اما ازخودراضی باشد، می توان تحملش کرد؛ اما ارتباط با فرد ازخودراضی و نادان، کار دشواری است.

7- واقع بین باشید؛ اما خیال پرداز نه!

با حقیقت رو به رو شوید، درد و رنج را برای خود نگه دارید. زندگی را همان گونه که هست، بپذیرید. زندگی بی نظیر است. از دید برخی فاجعه آمیز است؛ اما من فکر می کنم تمام نمایش زندگی «بی مانند» است. فوق العاده است! و این را هم دریافته ام مهارت هایی که برای یک رهبر مناسب هستند، ممکن است با مهارت های موردنیاز فردی دیگر، متناسب نباشند! مهارت های اصلی و اساسی رهبری را می توان طوری به کار برد که در محل کار، در جامعه و در محیط خانه هم موفق بود.

روش های پُرحجم کردن پاهای لاغر

تاریخ : سه‌شنبه 12 اسفند 1393

بازدید : 469

نویسنده : sina95

داشتن پاهایی لاغر و کشیده واقعا نعمتی است اما آنهایی که پاهایی شدیدا لاغر دارند ممکن است از ظاهر پاهایشان راضی نباشند. بالابردن کالری مصرفی روزانه می تواند کمکتان کند کمی وزن تان را بالا ببرید اما هیچ جای اطمینانی نیست که این وزن اضافه شده مستقیما به پاهایتان برود.

درواقع، این نوع افزایش وزن احتمالا با بالارفتن چربی بدن همراه خواهدبود. برای پرحجم تر کردن پاها، تمرینات بدنسازی و قدرتی می تواند با تمرکز بر عضلات پایین تنه به بالابردن حجم آن کمک کند. در راهنمای این شماره از دیده بان به تمرینانی برای افرایش حجم پاها اشاره کرده ایم.

مقاومت کشاله ران با کمک

اگر این تمرین را بدون تجهیزات انجام دهید، ممکن است آسیب ببینید پس حضور یک کمک، بهترین راه انجام برای انجام این تمرین است. در حالی که کف پایتان روی زمین قرار دارد به پشت دراز بکشید. از کمک تان بخواهید مقابل حرکت کردن پایتان روی زمین مقاومت کند. درهر بار انجام این حرکت، زانوی خود را سه ثانیه تحت فشار بگذارید. این حرکت بسیار موثرتر از کشش ساده کشاله ران خواهدبود.

استفاده از پرس پا

در برنامه تمرین تان از حرکت پرس پا استفاده کنید. دستگاه پرس پا در اکثر باشگاه های ورزشی موجود هستند. میزان وزنه دلخواه تان را روی دستگاه گذاشته، روی صندلی آن بنشینید، طوی که لگن، زانوها و پاها در یک راستا باشند. به آرامی صفحه دستگاه را پرس کنید اما دقت کنید که با باز شدن پاها، زانوها در حالت قفل قرار نگیرند. به آرام صفحه دستگاه را به محل اولیه خود برگردانید. در هر جلسه تمرین حداقل 12 تکرار از این حرکت انجام دهید.

اسکات بزنید

در برنامه ورزشی بدنسازی تان حتما حداقل یک ست 12 تکراره حرکت اسکات (squat) بگنجانید. این حرکت روی کل عضلات پایین تنه شما کار کرده و تمام عضلات آن را در یک زمان درگیر می کند. برای انجام حرکت اسکات ایستاده و پاها را به اندازه عرض شانه ها باز کرده و دست هایتان را در کنار بدن نگه دارید. پشت تان را صاف نگه داشته و به آرامی شروع به پایین رفتن کنید، طوری که انگار می خواهید عقب روی یک صندلی بنشینید. تا جایی که زانوها به زاویه 90 درجه برسند پایین بروید. سپس دوباره بالا آمده و در حالت شروع بایستید. برای بالاتر بردن شدت تمرین، می توانید دو دمبل را در دست هایتان کنار بدن نگه دارید.

پرش پهلو

پاها را به اندازه عرض شانه هایتان باز کنید. زانوها را کمی خم کنید و بازوهایتان را در کنار بدن قرار دهید. در این حالت به سمت پایین فشار بیاورید و همزمان به سمت بالا بپرید. زانوها را به سمت قفسه سینه بکشید و همزمان بازوها را باز کنید. زمان فرود زانوها را خم کنید. این اصلی ترین تمرین پلایومتریک است. این تمرین به شما کمک می کند ضربان قلب تان را بالا ببرید و ماهیچه های پایتان را فعال کنید. سعی کنید در هر بار تمرین، 12 بار این حرکت را انجام دهید

پروتئین مصرف کنید

بیشتر پروتئین بخورید. این ماده غذایی سوخت تمرینات تان را فراهم می کند اما علاوه بر این، به عملکرد عضلات، ریکاوری و افزایش حجم عضلات نیز کمک می کند. سعی کنید پروتئین مصرفی خود را در طول روز پخش کنید تا اینکه همه آن را در یک وعده سنگین مصرف کنید زیرا این کار فرصت کافی برای جذب را به بدن تان خواهدداد. گوشت خالص، سینه مرغ، ماهی، حبوبات و لبنیات از جمله منابع خوب پروتئین هستند.

پله نوردی کنید

پله نوردی کنید. بالا و پایین رفتن از پله (استپ) روی کل پایین تنه کار کرده و به بالا بردن حجم عضلانی این ناحیه کمک می کند. می توانید برای این منظور از استپ های ورزشی استفاده کرده و خیلی ساده از آن بالا و پایین روید. برای بالا بردن شدت تمرین، دو دمبل در دست هایتان نگه دارید.

RDL یک پا

این حرکت، راه خوبی برای فعال کردن بخش های خارجی بدن است. این فعالیت برای همسترینگ بسیار مهم است. روی یک پا بایستید و تعادل بدن تان را حفظ کنید. آهسته به سمت جلو خم شوید و قبل از برگشتن به حالت ایستاده، انگشتان پا را لمس کنید. این حرکت را برای هر پا هفت بار تکرار کنید.

حرکات کششی برای همسترینگ

همسترینگ یکی از عضلاتی است که زیاد آسیب می بیند؛ به همین دلیل نیاز دارید بیشتر آن را تقویت کنید. تصور کنید وزنه ای بین دو دست خود دارید و دست هایتان را در این حالت بین دو پا بگیرید. زانوی تان را کمی خم کنید و سرتان را به سمت پایین حرکت دهید. این کار را 10 بار تکرار کنید.

کشش عضلات ساق پا

بعد از انجام این تمرین ها، تمام عضلات شما فعال شده اند. بعد از این شما نیاز به چند تمرین برای آماده سازی کلی قبل از گرم کردن همراه تیم دارید. یک قدم رو به جلو بردارید و زانوی تان را موازی خط انگشتان پا قرار دهید. پایتان را بدون دست زدن به زمین، 90 درجه خم کنید. این تمرین را برای هر پا 10 بار انجام دهید.

پهلوها

این یک تمرین پلایومتریک است که زانوها و پهلوها را در جریان مسابقات از مصدومیت محافظت می کند. پاها را اندازه عرض شانه ها باز کنید. ابتدا باید زانوها و باسن را برای تمرین آماده کنید. پای راست را همراه با جهش به سمت چپ ببرید و پای چپ را به آرامی روی توپ تمرین قرار دهید. بعد از چند بار تکرار این حرکت، با استفاده از نیروی پای چپ به سمت راست بدن جهش کنید. این حرکت را در دو دست و در هر دست 10 بار تکرار کنید.

استپ حرکتی مناسب برای تقویت ساق پا

در هر جلسه از تمرین حداقل 12 تکرار حرکت ساق انجام دهید. این حرکت ورزشی به شما کمک می کند به خوبی روی عضلات ساق تان کار کرده و آنها را حجیم تر کنید. برای انجام این حرکت، روی یک استپ ورزشی بایستید طوری که پاها به اندازه عرض شانه ها از هم باز باشند. دقت کنید که فقط نیمه جلویی کف پا روی استپ قرار گیرند و زیر پاشنه ها آزاد باشد. برای حفظ تعادل می توانید دیوار را گرفته یا یک صندلی را در جلو استپ قارر دهید و آن را با دست ها نگه دارید. به آرامی پاشنه ها را بالا برده، چند لحظه نگه داشته و دوباره برگردانید.

چمباتمه تک پا

این تمرین باید به شکل مداوم انجام شود. این تمرین نه تها به دویدن، بلکه به افزایش قدرت ضربه به توپ و بالارفتن دقت پاس های بلند کمک زیادی می کند.

در حالت ایستاده پا را به حالت 90 درجه خم کنید. زانوی خود را بالای شست پا قرار بدهید و فشار بیاورید. این تمرین را برای هر پا، 7 تا 10 مرتبه انجام دهید.

چمباتمه دو پا

این تمرین مثل تمرین تک پا انجام می شود. می توانید این حرکت را برای زودتر گرم شدن بدن، سریع تر از حالت یک پا انجام دهید. در حالت چمباتمه، پاشنه پاهای تان را روی زمین بگذارید و سعی کنید به کمک بازوهای تان تعادل بدن تان را حفظ کنید و کمرتان را صاف نگه دارید. تا زمانی که در عضلات تان احساس کشیدگی کنید، خم شوید. حالا باید ضربان قلب تان را به خوبی حس کنید. بازیکن در این حالت برای شروع گرم کردن تیمی در هر آب و هوا و شرایطی آماده خواهدبود.

به پاهایتان استراحت دهید

بین تمرینات پا حداقل یک روز استراحت کنید. ممکن است تصور کنید که هرچه تمرینات پایین تنه را بیشتر انجام دهید بهتر خواهدبود اما اگر به عضلات تان اجازه استراحت بدهید، به بازسازی و ریکاوری آنها کمک کرده اید و این در مقابل به آنها فرصت حجیم تر شدن را می دهد.

تب مالت چیست؟

تاریخ : سه‌شنبه 12 اسفند 1393

بازدید : 374

نویسنده : sina95

علائم و درمان تب مالت تب مالت (بروسلوزیس) نوعی باکتری عفونی است که از حیوان به انسان و بیشتر از طریق شیر، پنیر و سایر لبنیات غیر پاستوریزه منتقل می شود. به طور نادری باکتری عامل تب مالت می تواند از طریق هوا یا تماس مستقیم با حیوانات آلوده انتقال یابد.

علائم تب مالت می تواند شامل تب، درد مفاصل و خستگی باشد. معمولاً عفونت می تواند با آنتی بیوتیک درمان شود. ممکن است درمان چند هفته تا چند ماه به طول بیانجامد با این حال دوره های عود شایع است.

اگرچه تب مالت در ایالات متحده آمریکا شایع نیست، اما این بیماری صدها هزار انسان و حیوان را در سرتاسر جهان درگیر کرده است. پرهیز از مصرف لبنیات غیر پاستوریزه و احتیاط کردن در برخورد با حیوانات می تواند به پیشگیری از تب مالت کمک کند.

نشانه ها

علائم تب مالت می تواند هر زمانی از چند روز تا چند ماه پس از ابتلا به عفونت بروز نماید. علائم و نشانه ها مشابه آنفولانزا بوده و عبارتست از:

•    تب
•    لرز
•    تعریق
•    ضعف
•    خستگی
•    درد کمر، مفاصل و عضلات
•    سردرد

علائم تب مالت می تواند پس از چند هفته تا چند ماه از بین رفته و مجدداً عود کند. در برخی افراد، تب مالت می تواند مزمن باشد و علائم تا چند سال حتی پس از درمان پایدار باقی بماند. علائم و نشانه های بلند مدت شامل خستگی، تب، آرتریت و ورم مهره های ستون فقرات است.

علت

تب مالت بر حیوانات وحشی و اهلی اثر می گذارد. گله های گاو، بزها، گوسفند، خوک، سگ، شتر، گراز، گوزن شمالی در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری قرار دارند. نوعی از تب مالت بر پورپوس، سیل بی گوش و نوع خاصی از وال ها اثر می گذارد. باکتری می تواند از حیوان به انسان به سه طریق انتقال یابد:

•    محصولات لبنی غیرپاستوریزه. باکتری بروسلا در شیر حیوانات آلوده می تواند از طریق شیر، بستنی، کره و پنیر غیرپاستوریزه به انسان منتقل شود. همچنین باکتری می تواند از طریق گوشت خام یا نیم پز شده حیوانات آلوده به انسان منتقل گردد.

•    اسنتشاق. باکتری بروسلا به راحتی در هوا پراکنده می شود. کشاورزان، تکنسین های آزمایشگاه و کارگران کشتارگاه ها می توانند این باکتری را استنشاق کنند.

•    تماس مستقیم. باکتری در خون، مایع منی یا جفت حیوانات آلوده می تواند از طریق زخم وارد جریان خون شود. از آنجایی که تماس معمول با حیوانات – لمس کردن، شانه کردن موی حیوانات و بازی کردن با آنها – سبب آلودگی نمی شود، به ندرت افراد از طریق حیوانات اهلی خود آلوده می شوند. همچنین افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند هم باید از تماس با حیوانات آلوده پرهیز نمایند.
معمولاً تب مالت از فردی به فرد دیگر منتقل نمی شود، اما در موارد نادر زنان از طریق بارداری یا شیردهی می توانند بیماری را به نوزادان خود منتقل کنند. به طور نادری تب مالت از طریق تماس جنسی یا انتقال خون آلوده یا پیوند مغز استخوان انتقال می یابد.

عوامل خطر

تب مالت در ایالات متحده آمریکا نادر است. سایر مناطق جهان شیوع بالاتری از این بیماری دارند، به ویژه:

•    مناطق اطراف دریای مدیترانه
•    اروپای شرقی
•    آمریکای لاتین
•    آسیا
•    آفریقا
•    سرخپوستان
•    خاورمیانه

در افرادی که در این مناطق زندگی کرده و یا به آنجا سفر می کنند، احتمال مصرف پنیر بز غیرپاستوریزه وجود دارد که به آن پنیر محلی نیز می گویند. پنیر غیرپاستوریزه از مکزیک وارد می شود و با بسیاری از انواع تب مالت در آمریکا در ارتباط است.

مشاغل در معرض خطر

افرادی که با حیوانات کار می کنند یا با خون آلوده تماس دارند، در معرض خطر بیشتری برای تب مالت قرار دارند، از جمله:

•    دامپزشکان
•    کارگران مزارع دامداری
•    گاوچرانان
•    کارگران کشتارگاه ها
•    شکارچیان
•    میکروبیولوژیست ها

عوارض

تب مالت می تواند بر هر عضوی از بدن از جمله سیستم باروری، کبد، قلب و سیستم اعصاب مرکزی اثر بگذارد. تب مالت مزمن می تواند سبب ایجاد عارضه در یک عضو یا در کل بدن شود. عارضه ممکن این بیماری عبارتست از:

•    عفونت لایه درونی قلب (اندوکاردیت). این مشکل یکی از جدی ترین عوارض تب مالت است. اندوکاردیت درمان نشده می تواند به دریچه های قلب آسیب زده و یا آنها را تخریب کند که مهمترین عامل مرگ و میر مرتبط با تب مال است.

•    آرتریت. عفونت مفاصل با درد، سفتی و تورم در مفاصل به ویژه در زانو، لگن، قوزک، مچ و کمر مشخص می گردد. درمان عفونت مفاصل بین مهره های کمری یا لگنی می تواند مشکل تر باشد و منجر به آسیب های دائمی گردد.

•    التهاب و عفونت بیضه ها. باکتری هایی که سبب تب مالت می شوند می توانند منجر به عفونت بیضه ها و کلاف پیچیده ای شود که مجرای وابران را به بیضه ها متصل می کند. از این مسیر، عفونت به بیضه ها رسیده و سبب درد و تورم شود که گاهی شدید است.

•    التهاب و عفونت کبد و طحال. تب مالت می تواند سبب آسیب به کبد و طحال گردد و سبب بزرگتر شدن آنها نسبت به اندازه نرمال گردد.

•    عفونت سیستم اعصاب مرکزی. این مشکل شامل بیماری های تهدید کننده زندگی از جمله مننژیت (التهاب پرده اطراف مغز و نخاع) و انسفالیت (التهاب مغز) است.

آمادگی برای ویزیت پزشک

اگر احتمال می دهید که تب مالت دارید ابتدا به پزشک خانواده خود و یا یک پزشک عمومی مراجعه نمایید. ممکن است به متخصص بیماری های عفونی ارجاع داده شوید.

تشخیص تب مالت به فهمیدن زمان و چگونگی مواجهه با باکتری عامل بیماری بستگی دارد. شما می توانید با آمادگی برای پاسخگویی به اطلاعات مورد نیاز به پزشک کمک نمایید.
آنچه می تواند انجام دهید

پیش از ملاقات با پزشک، ممکن است از شما خواسته شود به چنین سؤالاتی پاسخ دهید:

•    چه زمانی برای اولین بار متوجه علائم خود شدید؟
•    آیا لبنیات غیرپاستوریزه از جمله پنیرهای محلی مصرف کرده اید؟
•    آیا شغل شما به گونه ای است که با حیوانات یا امعاء و احشاء حیوانی در ارتباط هستید؟
•    آیا طی سال گذشته به کشورهای خارجی سفر کرده اید؟
•    آیا در آزمایشگاهی کار می کنید که ارگانیسم های عفونی وجود دارد؟
•    آیا اخیراً به شکار رفته اید؟

آنچه از پزشک خود انتظار دارید

طی معاینات بالینی ممکن است پزشک چنین سؤالاتی بپرسد:

•    از شما بخواهد مفاصل خود را تکان داده تا درد و سفتی را بررسی نماید.
•    شکم شما را فشار می دهد تا بررسی کند آیا ارگان های شما بزرگ شده یا احساس درد دارید.

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

تشخیص تب مالت به ویژه در مراحل اولیه می تواند مشکل باشد، چرا که علائم آن مشابه بیماری های دیگر از جمله آنفولانزا است. اگر تب به شدت بالا رفت، درد یا ضعف عضلانی یا سایر عوامل خطر بیماری را داشتید یا تب شما پایدار بود به پزشک مراجعه نمایید.

آزمایش های تشخیصی

معمولاً پزشک تشخیص تب مالت را با استفاده از نمونه های خون یا مغز استخوان برای بررسی باکتری بروسلا تأیید می کند و یا با استفاده از آزمایشات خون آنتی بادی باکتری را بررسی می نماید. برای کمک به تشخیص عوارض تب مالت، ممکن است تست هایی از این قبیل لازم شود:

•    اشعه ایکس. اشعه ایکس می تواند تغییرات مفاصل و استخوان ها را مشخص نماید.

•    سی تی اسکن یا MRI. این روش های تصویربرداری به تعیین التهاب یا آبسه های در مغز یا سایر بافت ها کمک می کند.

•    کشت مایع مغزی نخاعی. در این تست نمونه کوچکی از مایع اطراف مغز و نخاع برداشته می شود تا عفونت هایی از جمله مننژیت یا انسفالیت بررسی شود.

•    اکوکاردیوگرافی. در این تست از امواج صوتی برای ایجاد تصویر از قلب استفاده می شود تا نشانه های عفونت یا آسیب قلبی بررسی شود.

درمان دارویی

درمان با هدف تسکین علائم، پیشگیری از عود بیماری و عوارض انجام می گیرد. احتمالاً لازم است بیمار برای حداقل 6 هفته آنتی بیوتیک دریافت نماید و علائم پس از چند ماه از بین می رود. البته ممکن است این بیماری پس از مدتی برگشته و مزمن شود.

پیشگیری

برای کاهش خطر ابتلا به تب مالت، به این نکات توجه نمایید:

•    از مصرف لبنیات غیر پاستوریزه خودداری نمایید. در سالهای اخیر در آمریکا، تعداد اندکی بیمار مبتلا به تب مالت شناسایی شد که با محصولات لبنی غیرپاستوریزه در ارتباط بود. هنوز بهترین راه پیشگیری از این بیماری پرهیز از مصرف شیر، پنیر و بستنی غیرپاستوریزه است. اگر به کشورهای خارجی سفر کرده اید از مصرف لبنیات پرهیز نمایید.

•    گوشت ها را به طور کامل طبخ نمایید. تمام گوشت ها را تا زمانی حرارت دهید تا دمای درونی آن به 165-145 درجه فارنهایت (74-63 درجه سانتی گراد) برسد. در زمانی که بیرون غذا میل می کنید گوشت هایی را سفارش دهید که بخوبی پخته شده باشد. بعید است که گوشت حیوانات اهلی در آمریکا آلوده به باکتری بروسلا باشد اما طبخ صحیح سبب می شود باکتری های مضر مثل سالمونلا و اشریشیاکلی از بین برود. در زمانی که به کشورهای خارجی سفر می کنید از خرید گوشت از بقالی ها پرهیز نموده و گوشت هایی را سفارش دهید که بخوبی پخته شده باشد.

•    دستکش بپوشید. اگر دامپزشک، کشاورز، شکارچی یا کارگر کشتارگاه هستید باید در زمان کار با حیوانات مرده یا بیمار و یا بافت حیوانات و همچنین در زمان کمک به تولد نوزاد حیوانات از دستکش های پلاستیکی استفاده نمایید.

•    به نکات ایمنی در مکان های پرخطر دقت نمایید. اگر در آزمایشگاه هستید در شرایط ایمنی مناسب با نمونه ها کار کنید. تمام کارگرانی که با آلودگی مواجهه داشته اند را فوراً درمان نمایید. کشتارگاه ها نیز باید از اقدامات پیشگیرانه مثل جداسازی محل کشتار از سایر نواحی و استفاده از لباس محافظ پیروی نمایند.

•    واکسیناسیون حیوانات اهلی. در آمریکا، برنامه های واکسیناسیون برای ریشه کنی تب مالت در گله ها انجام می شود. از آنجایی که واکسن تب مالت، باکتری زنده استفاده شده است می تواند سبب ایجاد بیماری در افراد شود. اگر شخصی به طور اتفاقی در زمان واکسیناسیون حیوانات با سوزن واکسن آلوده شود باید فوراً تحت درمان قرار گیرد.

همه چیز درباره تنبلی چشم

تاریخ : سه‌شنبه 12 اسفند 1393

بازدید : 394

نویسنده : sina95

در تنبلی چشم معمولاً قدرت بینایی در نتیجـۀ عدم تکامل سیستم بینایی در دوره جنینی یا اوایل کودکی کاهش می یابد. اگرچه تنبلی چشم معمولاً در یکی از چشم ها رخ می دهد، اما کاهش ممکن است هر دو چشم را نیز تحت تأثیر قرار دهد. عمده ترین دلیل ضعف بینایی در بین کودکان، تنبلی چشم است. در صورتی که تنبلی چشم درمان نشود، ممکن است بینایی از حد خفیف تا حد شدیدی کاهش یابد.

در تنبلی چشم ممکن است چشم ظاهر غیرطبیعی مشهودی پیدا نکند. تنبلی چشم زمانی ایجاد می شود که که اعصاب بین مغز و چشم به خوبی تحریک نشوند. در نتیجه مغز بیشتر یک چشم را تحریک می کند و منجر به ضعیف شدن بینایی چشم دیگر می شود.

چشم ضعیف تر معمولاً تمایل به انحراف پیدا می کند. همچنین معمولاً مغز پیام های بینایی ارسال شده از چشم ضعیف تر را نادیده می گیرد. معمولاً پزشکان از طریق پچ های چشمی، قطره چشم، عینک و لنز قادر به اصلاح تنبلی چشم می باشند. گاهی اوقات، درمان تنبلی چشم نیاز به عمل جراحی دارد.

نشانه ها

علائم تنبلی چشم شامل موارد زیر است:

- انحراف یک چشم به خارج یا داخل
- عدم گردش هماهنگ چشم ها
- تشخیص ضعیف عمق

اگرچه معمولاً یک چشم دچار تنبلی می شود اما گاهی ممکن است هر دو چشم را درگیر نماید. همچنین گاهی تنبلی چشم از طریق معاینه چشم قابل تشخیص نیست.

چه هنگام به پزشک مراجعه نمائیم؟

معمولاً پزشک خانواده از کودکان معاینه چشم به عمل می آورد به خصوص اگر فرد دارای سابقه خانوادگی انحراف چشم، آب مروارید دوره خردسالی و یا مشکلات چشمی باشد. در صورتی که در هفته اول زندگی کودکتان متوجه انحراف چشم او شدید حتماً به پزشک مراجعه نمائید.

بسته به شدت مشکل چشم کودک، پزشک خانواده ممکن است او را به متخصص چشم پزشک و یا بینایی سنج ارجاع دهد. معاینه چشم به تمامی کودکان 3 تا 5 ساله توصیه می شود.

علت

هر عاملی که باعث تاری دید و یا انحراف چشم کودک شود، می تواند منجر به تنبلی چشم شود. سه عامل اصلی در بروز تنبلی چشم وجود دارد:

استرابیسم: معمول ترین علت تنبلی چشم استرابیسم- عدم هماهنگی ماهیچه های نگهدارندۀ وضعیت چشم- است. این عدم تعادل می تواند منجر به انحراف چشم به داخل یا خارج شود. ماهیچه های غیر هماهنگ از حرکت هماهنگ و یکسان دو چشم جلوگیری می کند.

محرومیتی: این نوع تنبلی چشم زمانی رخ می دهد که در قسمتی از چشم نقصی وجود داشته باشد مانند لکه ی تار در عدسی چشم(برای مثال آب مروارید). این حالت معمولاً کودک را از داشتن دیدی شفاف و واضح محروم می کند.

انکساری: این نوع تنبلی چشم در نتیجۀ تفاوت زیاد بین قدرت بینایی دو چشم در اثر نزدیک بینی، دور بینی یا آستیگماتیسم ایجاد می شود. این مشکلات اغلب توسط عینک طبی و یا لنزتماسی قابل اصلاح است.

گاهی انحراف چشم می تواند اولین علامت تومور چشمی باشد.

هر عاملی که باعث تاری دید و یا انحراف چشم کودک شود، می تواند منجر به تنبلی چشم شود. سه عامل اصلی در بروز تنبلی چشم وجود دارد:

استرابیسم: معمول ترین علت تنبلی چشم استرابیسم- عدم هماهنگی ماهیچه های نگهدارندۀ وضعیت چشم- است. این عدم تعادل می تواند منجر به انحراف چشم به داخل یا خارج شود. ماهیچه های غیر هماهنگ از حرکت هماهنگ و یکسان دو چشم جلوگیری می کند.

محرومیتی: این نوع تنبلی چشم زمانی رخ می دهد که در قسمتی از چشم نقصی وجود داشته باشد مانند لکه ی تار در عدسی چشم(برای مثال آب مروارید). این حالت معمولاً کودک را از داشتن دیدی شفاف و واضح محروم می کند.

انکساری: این نوع تنبلی چشم در نتیجۀ تفاوت زیاد بین قدرت بینایی دو چشم در اثر نزدیک بینی، دور بینی یا آستیگماتیسم ایجاد می شود. این مشکلات اغلب توسط عینک طبی و یا لنزتماسی قابل اصلاح است.

گاهی انحراف چشم می تواند اولین علامت تومور چشمی باشد.

عوامل خطر

معمولاً تنبلی چشم جنبۀ وراثتی دارد. تنبلی چشم معمولاً در بین کودکانی که به طور نارس به دنیا آمده اند و یا وزن زمان تولدشان کم بوده است و یا سابقه خانوادگی آب مروارید دوره خردسالی و مشکل چشم دارند، بیشتر شایع است.

عوارض

در صورتی که تنبلی چشم درمان نشود، ممکن است منجر به ضعف دائم بینایی شود. در واقع، تنبلی چشم معمول ترین علت ضعف بینایی یک چشم در افراد جوان و بالغ است.

آمادگی برای ویزیت پزشک

همه کودکان در فاصلۀ 3 تا 5 سالگی باید تحت معاینۀ چشمی قرار گیرند. در صورتی که در اثر این معاینات چشمی تشخیص داده شود که کودک دچار مشکلی در بینایی می باشد باید به چشم پزشک مراجعه نماید.

آنچه می توانید انجام دهید:

- فهرستی از تمام مشکلات و سایر بیماری های کودک از جمله مشکلات چشمی تهیه نمائید.
- فهرستی از تمامی داروهای مصرف کودک و مقدار مصرف آنها تهیه نمائید. شامل تمامی داروهای نسخه دار و بدون نسخه مانند مکمل ها و ویتامین ها ....
- تمامی آلرژی های کودک را یادداشت نمائید. شامل حساسیت به داروها، غذاها و مواد دیگر.
- سابقه فامیلی مشکلات چشمی مانند تنبلی چشم، کاتاراکت و گلوکوما(آب سیاه) را یادداشت نمائید.
- سؤالات خود را از قبل آماده کنید زیرا زمان ملاقات شما با پزشک محدود است.
برخی سؤالات می تواند شامل موارد زیر باشد:
- آیا کودک من مبتلا به تنبلی چشم است؟
- آیا ممکن است مشکل او چیز دیگری به غیر از تنبلی چشم باشد؟
- علت تنبلی چشم او چه می تواند باشد؟
- چه گزینه های درمانی برای کودک من وجود دارد؟
- انتظار چه میزان بهبودی از درمان را می توانیم داشته باشیم؟
- آیا تنبلی چشم می تواند کودک مرا مستعد ابتلاء به مشکلات چشمی یا غیر چشمی دیگر نماید؟
- در صورتی که تنبلی چشم او عود کند چه گزینه های درمانی پیش رو داریم؟
- هر چند وقت یکبار باید معاینه شود؟
- آیا بروشور، کتابچه و یا وب سایت خاصی برای مطالعه دارید؟

هر سؤالی که در این زمینه برای شما پیش آمد، تردید نکنید و از پزشک بپرسید.

آزمایش های تشخیصی

معمولاً پزشک از طریق انجام یک آزمایش کامل چشمی ، تنبلی چشم را تشخیص می دهد. به ویژه زمانی که یکی از چشم ها ضعیف تر از چشم دیگر باشد، پزشک بیشتر احتمال تنبلی چشم را مد نظر قرار می دهد. بسته به سن کودک، آزمایش های زیر در مورد او انجام می گیرد:

- نوزادان: آزمایش رفلکس قرمز، برای تشخیص کاتاراکت دورۀ خردسالی که از طریق یک ابزار نوری ذره بینی(افتالمواسکوپ) انجام می گیرد.

- شیرخواران: آزمایش توانایی شیرخوار برای متمرکز شدن روی یک جسم و دنبال کردن اشیاء متحرک و بررسی استرابیسم.

- کودکان نوپا: آزمایش رفلکس قرمز، فوتواسکرین و معاینۀ قدرت بینایی اتوماتیک.

- کودکان پیش دبستانی و بزرگتر: آزمایش از طریق نشان دادن عکس یا حروف، که طی آن یک چشم را می بندند و با چشم دیگر نگاه می کنند.

پزشک علاوه بر موارد فوق و جو التهاب، تومور و مشکلات داخلی چشم را نیز بررسی می کند.

درمان دارویی

در بهترین حالت، درمان تنبلی چشم باید از اوایل کودکی - زمانی که ارتباطات پیچیدۀ مغز و چشم در حال شکل گیری است- شروع شود. بسته به علت و شدت تنبلی چشم کودک، گزینه های درمان می تواند شامل موارد زیر باشد:

- عینک های اصلاحی: در صورتی که کودک دچار دوربینی، نزدیک بینی و یا آستیگماتیسم باشدلازم است که از عینک های طبی و یا لنز طبی استفاده کند. گاهی تمام آنچه کودک نیاز دارد تنها یک عینک طبی است.

- پچ(محافظ) چشم: به منظور تحریک چشم ضعیف تر یک محافظ روی چشم قوی تر قرار می دهند. استفاده از پچ های چشمی به مدت 3 تا 6 ساعت در روز می تواند برای بیشتر کودکان بالای 4 سال مفید باشد. این کار به مغز نیز این فرصت را می دهد تا بخش بینایی مربوط به چشم ضعیف تر را بهبود بخشد.

- قطرۀ چشمی: استفاده روزانه از قطرۀ آتروپین به مدت دو هفته می تواند بینایی چشم قوی تر را به طور موقت تارتر نماید. این امر سبب تحریک و استفاده بیشتر چشم ضعیف تر می شود. استفاده از قطره چشمی زمانی که چشم قوی تر دچار نزدیک بینی باشد مفید نیست.

- جراحی: در صورتی که چشم کودک بر اثر ماهیچه های آن دچار انحراف شدید باشد ممکن است نیاز به جراحی باشد. همچنین در موارد وجود افتادگی پلک و یا کاتارکت خردسالی نیز ممکن است جراحی از اقدامات درمانی باشد.

در برخی کودکان تنها استفاده از عینک یا لنز طبی می تواند باعث بهبود تنبلی چشم شود اما برخی دیگر علاوه بر عینک نیازمند پچ یا قطرۀ چشمی هستند.

درمان های فعال مانند نقاشی، پازل و یا بازی های کامپیوتری نیز علاوه بر درمان های غیر فعال فوق می تواند مورد استفاده قرار گیرد. هرچند هنوز شواهد موثقی در مورد کفایت اثر آنها در مقایسه با درمان های غیرفعال وجود ندارد.

در بیشتر کودکان درمان صحیح می تواند طی چند هفته تا چند ماه منجر به بهبودی شود که هر چه اقدام به درمان زودتر صورت گیرد بهبودی نیز زودتر حاصل میشود. البته تحقیقات نشان می دهد که تا دوران نوجوانی نیز امکان درمان وجود دارد هر چند که پاسخ درمان در اوایل دوران کودکی بسیار بهتر است.

بی اختیاری ادراری چیست؟

تاریخ : سه‌شنبه 12 اسفند 1393

بازدید : 456

نویسنده : sina95

بی اختیاری ادراری و یا فقدان کنترل مثانه یک مشکل رایج است که اغلب باعث خجالت می شود. دامنه ی شدت، از خروج گاه و بیگاه ادرار در هنگامیکه شما سرفه یا عطسه می کنید تا نیاز فوری به دفع ادرار که بصورت بسیار ناگهانی و شدید بوده شما نمی توانید به موقع به توالت برسید، می باشد.

چنانچه بی اختیاری ادراری، فعالیت های روزانه ی شما را تحت تاثیر قرار می دهد، بدون تردید و تامل به پزشک خود مراجعه نمایید. برای اغلب افراد، تغیرات ساده در شیوه زندگی یا درمان های پزشکی، می تواند سختی را آسان و یا باعث توقف بی اختیاری ادراری شود.

نشانه ها

بعضی از مردم گاهی نشت و خروج مقدار جزئی ادرار را تجربه می کنند و بقیه خیلی اوقات لباس هایشان را خیس می کنند.

انواع بی اختیاری اداراری شامل موارد زیر می شود:

•    بی اختیاری استرسی (ناشی از فشار): ادرار وقتی نشت می کند که شما روی مثانه خود با سرفه، عطسه، خندیدن، ورزش کردن یا بلندکردن چیزهای سنگین، فشار وارد می کنید.

•    بی اختیاری فوری: شما نیاز ناگهانی و فوری به دفع ادرار دارید و به دنبال آن خروج غیر ارادی ادرار صورت می گیرد. شما ممکن است لازم باشد که به کرات مثلاً در تمام طول شب، دفع ادرار داشته باشید. بی اختیاری فوری ممکن است ناشی از یک عارضه کوچک مثل عفونت و یا یک عارضه جدی تر مثل اختلال عصبی یا دیابت باشد.

•    بی اختیاری سرریزی: شما چکیدن مکرر یا دائمی ادرار ناشی از عدم خالی شدن کامل مثانه را تجربه می کنید.

•    بی اختیاری عملکردی: اختلالی جسمی یا روانی مانع از حضور به موقع شما در توالت می شود. بعنوان مثال، اگر شما آرتروز شدید دارید، ممکن است نتوانید دکمه شلوارتان را به موقع باز کنید.

•    بی اختیاری مختلط: شما بیش از یک نوع از بی اختیاری های ادارای را تجربه می کنید.

علت

بی اختیاری ادراری، یک بیماری نیست، بلکه یک علامت است. می تواند ناشی از عادات روزانه، عوارض پزشکی یا مشکلات جسمی باشد. یک ارزیابی کامل توسط پزشک می تواند به تشخیص آنچه که در پشت این بی اختیاری است به شما کمک کند.

الکل
کافئین
چای و قهوه بدون کافئین
نوشیدنی های گاز دار (دی اکسید کربن)
شیرین کننده های مصنوعی
شیره ذرت
غذاهای با ادویه، قند یا اسید زیاد، مخصوصاً مرکبات
داروهای قلبی و فشارخون، داروهای مسکن و داروهای آرام بخش (سست کننده) عضلات
دوز بالای ویتامین های B و C

همچنین بی اختیاری ادراری ممکن است ناشی از عارضه ای پزشکی باشد که براحتی قابل درمان است، مثل:

•    عفونت مجرای ادراری: عفونت ها می توانند باعث سوزش مثانه، موجب دفع ادرار بسیار اورژانسی شما و گاهی اوقات بی اختیاری شوند. از دیگر علائم و نشانه های عفونت مجرای ادراری احساس سوزش در هنگام دفع ادرار با بوی عفونت است.

•    یبوست: رکتوم، نزدیک مثانه قرار گرفته است و بسیاری اعصاب مشترک دارند. مدفوع سفت و متراکم در رکتوم شما باعث بیش فعالی اعصاب و افزایش فراوانی ادرار می شود.

بی اختیاری ادراری دائمی

بی اختیاری ادراری همچنین می تواند یک عارضه مزمن ناشی از مشکلات فیزیکی یا تغییرات پایه ای باشد، شامل:

•    بارداری: تغییرات هورمونی و افزایش وزن رحم می تواند منجر به بی اختیاری استرسی (ناشی از فشار) گردد.

•    زایمان: زایمان واژینال (طبیعی) می تواند عضلات مورد نیاز برای کنترل مثانه را ضعیف کند و نیز به اعصاب مثانه و بافت حمایتی آسیب برساند، که منجر به افتادگی لگن می گردد. با این افتادگی لگن، مثانه، رحم، رکتوم یا روده کوچک نسبت به وضعیت معمول به سمت پایین تر فشار داده می شوند و به سمت واژن جلو می روند. این جلوآمدگی احتمالاً با بی اختیاری مرتبط است.

•    تغییرات ناشی از سن: پیر شدن عضله مثانه می تواند ظرفیت مثانه را برای ذخیره ادرار کاهش دهد.

•    یائسگی: پس از یائسگی، زنان استروژن کمتری تولید می کنند، هورمونی که به حفظ سلامتی پوشش مثانه و مجرای ادراری کمک می کند. زوال این بافت ها می تواند باعث بدتر شدن بی اختیاری می شود.

•    خارج کردن رحم: در زنان، مثانه و رحم بوسیله تعداد زیادی از عضلات و رباط ها نگهداری می شوند. هر نوع عمل جراحی که سیستم تولید مثل زنان را درگیر کند مثل برداشتن رحم، ممکن است که عضلات حمایتی لگن را آسیب برساند که منجر به بی اختیاری ادراری می گردد.

•    پروستات بزرگ: بی اختیاری، مخصوصاً در مردان، ریشه در بزرگی غده پروستات دارد، وضعیتی که بعنوان پرسلولی پروستات خوش خیم شناخته شده است.

•    سرطان پروستات: در مردان، بی اختیاری استرسی یا بی اختیاری فوری می تواند مربوط به سرطان پروستات درمان نشده باشد. ولی اغلب اوقات، بی اختیاری ادراری یک عارضه جانبی درمان سرطان پروستات است.

•    انسداد: یک تومور در هرجایی در طول مجاری ادراری می تواند جریان طبیعی ادرار را مسدود کند که منجر به بی اختیاری سرریزی می گردد. سنگ های ادراری- توده های سخت و سنگی شکل که در مثانه تشکیل می شوند، گاهی باعث نشت ادرار می شوند.

•    اختلالات عصبی: مولتیپل اسکلروزیس، بیماری پارکینسون، سکته، تومور مغزی یا یک آسیب نخاعی می تواند با سیگنال های عصبی درگیر در کنترل مثانه تداخل کند، که باعث بی اختیاری ادراری می شود.

عوامل خطر

عواملی که خطر ایجاد بی اختیاری ادراری را افزایش می دهند، شامل:

•    جنسیت: احتمال ابتلای زنان به بی اختیاری استرسی بیشتر است. بارداری، زایمان، یائسگی و آناتومی طبیعی زنان از جمله ی این تفاوت ها محسوب می شود. اگرچه مردان با مشکلات غده پروستات، در خطر بالای ابتلا به بی اختیاری فوری و سرریزی هستند.

•    سن: با افزایش سن، عضلات مثانه و مجاری ادراری شما قسمتی از قدرت خود را از دست می دهند. تغییرات ناشی از سن توان مثانه شما را برای ذخیره کاهش و احتمال دفع ادرار غیر ارادی را افزایش می دهد.

•    داشتن اضافه وزن: اضافه وزن، فشار روی مثانه شما و عضلات اطراف آن را زیاد می کند، که باعث ضعیف شدن آنها شده و اجازه می دهد که هنگام سرفه یا عطسه کردن، ادرار شما نشت داشته باشد.

•    سایر بیماری ها: بیماری های عصبی یا دیابت ممکن است خطر بی اختیاری ادراری را افزایش دهند.

عوارض

عوارض بی اختیاری ادراری مزمن شامل:

•    مشکلات پوستی: ممکن است خارش، عفونت های پوستی و زخم ها به دلیل داشتن رطوبت دائمی پوست ایجاد شود.

•    عفونت های مجاری ادراری: بی اختیاری ادراری خطر عفونت های پی در پی مجرای ادراری را افزایش می دهد.

•    اثرات شدید روی زندگی شخصی شما: بی اختیاری ادراری می تواند روی ارتباطات اجتماعی، کاری و شخصی شما اثر بگذارد.

آمادگی برای ویزیت پزشک

اگر شما مبتلا به بی اختیاری ادراری هستید، بهتر است که پزشک خانوادگی خود را ببینید. یا ممکن است که به پزشک متخصص مجاری ادراری (اورولوژیست) مراجعه کنید. یا اگر خانم هستید، به یک پزشک متخصص زنان با بورد تخصصی در زمینه مشکلات مثانه و عملکرد ادراری (اوروژینکولوژیست) مراجعه فرمایید.

آنچه شما می توانید انجام دهید

برای آماده شدن برای قرار ملاقاتتان، این موارد کمک می کنند:

•    آگاهی از هرگونه محدودیت قبل از قرار ملاقات، مثل محدود کردن رژیم غذایی تان.

•    یاداشت کردن علائم بیماری، شامل اینکه هرچند وقت یکبار دفع ادرار دارید، فعالیت شبانه مثانه و موارد ضمنی در مورد بی اختیاری ادراری.

•    تهیه یک لیست کامل از همه ی داروهایتان، ویتامین ها و مکمل های غذایی، شامل دوز و اینکه دارو را هر چند وقت یکبار مصرف می کنید.

•    از یکی از اقوام یا دوستانتان در مورد همراهی کردن شما خواهش کنید، برای کمک در به یادآوردن آنچه پزشک به شما می گوید.

•    بردن یک دفتر یا یک وسیله الکترونیکی به همراه خود و استفاده برای یادداشت کردن اطلاعات مهم در طول ملاقات.

•    یاداشت کردن سؤالهایتان تا از پزشک بپرسید.

بعضی از سؤالات اساسی برای پرسش از پزشک در مورد بی اختیاری ادراری، شامل:

- محتمل ترین دلیل علائم بیماری در من چست ؟
- چه آزمایشاتی لازم است که انجام دهم ؟ آیا این آزمایشات آمادگی خاصی نیاز دارد؟
- آیا بی اختیاری ادراری در من موقتی است؟
- چه درمان هایی وجود دارد؟
- آیا باید انتظار عوارض جانبی از درمان ها داشته باشم؟
- آیا روش جایگزین ژنریکی برای داروهایی که شما برای من تجویز کردید وجود دارد؟
- من مسائل پزشکی دیگری هم دارم. چطور می توانم آنها را با بهترین نحو با هم مدیریت کنم؟

آنچه از پزشک خود انتطار دارید

احتمالاً پزشک شما تعدادی سؤال از شما می پرسد، مثل:

- چه موقع برای اولین بار علائم بی اختیاری ادراری را تجربه کردید و این علائم چقدر شدید هستند؟
- علائم شما مداوم است یا گاهاً ؟
- فکر می کنید چه چیز هایی باعث بهتر یا بدتر شدن علائم شما می شود؟
- چند وقت یکبار نیاز به به دفع ادرار دارید؟
- چه موقع ادرار شما نشت می کند؟
- آیا در مورد خالی کردن مثانه خود مشکلی دارید؟
- آیا تا بحال متوجه وجود خون در ادرار خود شده اید؟
- آیا سیگار می کشید؟
- چند وقت یکبار الکل یا نوشیدنی های کافئین دار می نوشید؟
- چند وقت یکبار غذاهای ادویه دار و تند، قندی یا اسیدی می خورید؟

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

ممکن است شما در مورد مطرح کردن بی اختیاری ادراری با پزشک خود راحت نباشید. ولی اگر بی اختیاری مکراراً اتفاق می افتد یا کیفیت زندگی شما را تحت تاثیر قرار داده، جستجو برای یافتن کمکی پزشکی اهمیت دارد زیرا بی اختیاری ادراری ممکن است باعث:

- بروز عوارض جدی تر، ناشی از آن شود.
- باعث محدود کردن فعالیت ها و تعاملات اجتماعی شما شود.
- باعث افزایش خطر به زمین افتادن افراد سالمند، هنگام حرکت سریع به سمت توالت شود.

آزمایش های تشخیصی

تعیین اینکه شما مبتلا به کدامیک از انواع بی اختیاری ادراری هستید، دارای اهمیت است.
اطلاع از آن در مورد تصمیمات درمانی کمک می کند.
احتمالاً پزشک شما با گرفتن یک تاریخچه ی کامل از شما و معاینه فیزیکی شروع می کند.
ممکن است از شما خواسته شود حرکت ساده ای را که می تواند باعث ثابت کردن بی اختیاری ادراری شود انجام دهید: دهان خود را ببندید، بینی خود را بگیرید تا سوراخهای آن بسته شود و شدیداً نفس خود را بیرون دهید. سپس، پزشک شما احتمالاً به شما پیشنهاد می کند که:

•    آزمایش سنجش ادرار: نمونه ای از ادرار شما برای علائم عفونت، اثر خون یا سایر ناهنجاری بررسی می شود.

•    ثبت روزانه فعالیت مثانه: شما برای چند روز مقدار نوشیدنی خود و هنگامیکه دفع ادرار دارید، مقدار ادراری که تولید کرده اید و نیز اینکه آیا نیاز فوری برای دفع ادرار داشتید و تعداد دفعات رخ دادن بی اختیاری را ثبت کنید.

•    اندازه گیری PVR (باقیمانده پس از دفع): از شما خواسته می شود تا ادرار را داخل ظرفی که تولید ادرار را اندازه گیری می کند، دفع کنید. سپس پزشک شما، مقدار باقیمانده ی ادرار در مثانه شما را با استفاده از یک میل جراحی (کاتتر)یا تست اولتراسوند (فراصوتی) بررسی می کند. مقدار زیاد باقیمانده ادرار در مثانه ممکن است بدین معنا باشد که شما انسدادی در مجرای ادراری یا مشکلی در عضلات یا اعصاب مثانه دارید.

آزمایش های تخصصی

چنانچه اطلاعات بیشتری مورد نیاز باشد، ممکن است پزشک شما توصیه کند که:

•    آزمایش اورودینامیک: پزشک یا پرستار یک لوله کوچک (کاتتر) به داخل پیشابراه مثانه شما می برد تا مثانه را با آب پر کند. در این ضمن، یک مانیتور فشار، فشار داخل مثانه شما را اندازه گیری و ثبت می کند. این آزمایش کمک می کند تا نیروی مثانه و سلامتی اسفنتکر ادراری را اندازه گیری کنیم و ابزار مهمی برای تشخیص نوع بی اختیاری ادراری شماست.

•    سیستوسکوپی: پزشک شما لوله ی بسیار باریکی با لنز (دوربین) بسیار کوچک وارد پیشابراه شما می کند. پزشک می تواند از طریق آن ناهنجاری های مجرای ادراری را شناسایی کند و شاید برطرف نماید.

•    سیستوگرام: پزشک شما یک کاتتر را به درون پیشابراه و مثانه شما وارد کرده و یک ماده ی رنگی خاص را تزریق می کند. هنگامی که ادرار را دفع می کنید و این مایع را خارج می کنید، عکس های گرفته شده از مثانه شما با اشعه X ، به معلوم شدن مشکلات مجاری ادراری شما کمک می کند.

•    اولتراسوند (سونوگرافی) لگنی: مجاری ادراری و اندامهای تناسلی شما برای ناهنجاری ها بررسی می شود.

درمان دارویی

درمان بی اختیاری ادراری به نوع بی اختیاری، شدت آن و دلایل ضمنی آن بستگی دارد. ممکن است ترکیبی از روش های درمانی مورد نیاز باشد. احتمالاً پزشک در ابتدا درمان هایی با حداقل تهاجم را توصیه می کند و بعد فقط در صورتیکه این تکنیک ها با شکست مواجه شوند. رو به سایر گزینه ها می آورد.

تکنیک های رفتاری

پزشک شما ممکن است این تکنیک ها را توصیه کند:

•    باز آموزی مثانه: ممکن است شما با این کار شروع کنید که سعی کنید هر وقت احساس نیاز فوری به دفع ادرار داشتید، 10 دقیقه آن را نگه دارید. هدف، افزایش زمان بین رفتن به توالت تا زمانیکه ادرار را دقع می کنید، می باشد که فقط هر 4-2 ساعت است.

•    دفع مجدد: برای کمک به یادگرفتن خالی کردن مثانه خود بصورت کامل تر و اجتناب از بی اختیاری سرریزی می باشد. دفع مجدد بدین معناست که دفع ادرار داشته باشید و سپس چند دقیقه صبر و دوباره سعی کنید.

•    دفع برنامه ریزی شده: منظور دفع ادرار بصورت هر 2الی 4 ساعت یکبار بجای صبر کردن برای ایجاد نیاز به رفتن برای دفع، می باشد.

•    مدیریت رژیم غذایی و دریافت مایعات: تا کنترل مجدد مثانه تان را بدست آورید. ممکن است نیاز باشد که مصرف الکل، کافئین یا غذاهای اسیدی را کاهش داده یا از آنها اجتناب کنید. کاهش مصرف مایعات، کاهش وزن یا افزایش فعالیت بدنی نیز می تواند به تشخیص مشکل کمک کند.

تمرینات ورزشی عضلات کف لگن

پزشکتان ممکن است توصیه کند که این تمرینات ورزشی را بطور مرتب برای تقویت عضلات کمک کننده به کنترل دفع ادرار انجام دهید. که به نام تمرینات ورزشی کِگِل ( Kegel ) هم شناخته می شوند. این تکنیک ها مخصوصاً در مورد بی اختیاری استرسی مؤثر است اما ممکن است به بی اختیاری فوری نیز کمک کند.

برای انجام تمرینات ورزشی عضلات کف لگن، تصور کنید که می خواهید جلوی خروج ادرارتان را بگیرید، سپس:

- عضلاتی را که برای جلوگیری از دفع ادرار استفاده می کنید، محکم و منقبض کرده و 5 ثانیه این انقباض را حفظ کرده و بعد برای 5 ثانیه رها کنید. ( اگر خیلی برایتان مشکل است، با 2 ثانیه حفظ انقباض و 3 ثانیه رها کردن ، شروع کنید.)

- بتدریج انقباض را در هر بار برای 10 ثانیه حفظ کنید.

- هدف، انجام 3 دوره از این تمرین در روز و در هربار 10 مرتبه انجام تمرین است.
برای کمک به شناخت عضلات صحیح و انقباض آنها، ممکن است پزشک به شما پیشنهاد کند که با یک متخصص طب فیزیکی کارکرده یا تکنیک های بیوفیزیک را امتحان کنید.

تحریک الکتریکی

الکترودها بطور موقت به داخل رکتوم یا واژن وارد می شود تا عضلات کف لگنی را تحریک و تقویت نماید.
تحریک الکتریکی ملایم و آهسته می تواند برای بی اختیاری استرسی و فوری مؤثر باشد، ولی ممکن است شما درمان های چندگانه، طی چند ماه را نیاز داشته باشید.

داروها

داروهایی که معمولاً برای درمان بی اختیاری استفاده می شود، شامل:

•    آنتی کولینرژیک ها: این داروها می توانند یک مثانه ی بسیار فعال را آرام کرده و برای بی اختیاری فوری مفید باشند. نمونه های این داروها شامل: اکسی بوتینین (دیتروپان XL)، تولترودین (دترول) داریفناسین (انابلکس)، فزوترودین (توویاز)، سولیفناسین ( وزیکار) و تروسپیوم (سانکچورا).

•    میرابگرون (میربتریک): برای درمان بی اختیاری فوری استفاده می شود. این دارو عضلات مثانه را شل کرده و می تواند مقدار ادراری را که مثانه شما توانایی نگهداری اش را دارد، افزایش دهد. همچنین ممکن است مقدار دفع ادرار شما را در هر بار افزایش دهد، که باعث کمک به تخلیه مثانه تان بصورت کاملتر می گردد.

•    مسدود کننده های آلفا: در مردان با بی اختیاری فوری یا سرریزی، این داروها عضلات گردن مثانه و فیبرهای عضلانی پروستات را شل کرده و تخلیه مثانه را آسان تر می نماید. مثال های این داروها شامل: تامسولوسین( فلوماکس)، آلفوزوسین ( اوروکساترال)، سیلودوزین (راپافلو)، ترازوسین (هیترین) و دوکسازوسین (کاردورا) است.

•    استروژن موضعی: استفاده از دوز پایین استروژن موضعی به شکل کرم واژینال ممکن است به تون و جوانسازی مجدد بافت های ناحیه پیشابراه و واژینال کمک کند، که ممکن است بعضی علائم بی اختیاری را کاهش دهد.

ابزارهای پزشکی

ابزارهایی که برای درمان زنان مبتلا به بی اختیاری طراحی شده اند، شامل موارد زیر می شوند:

•    تعبیه پیشابراهی: وسیله ای کوچک و تامپون شکل یکبار مصرف که پیش از یک فعالیت خاص مثل تنیس که می تواند باعث بی اختیاری بشود، داخل پیشابراه قرارداده می شود. این تعبیه مثل یک درپوش عمل می کند که از نشت جلوگیری کرده و قبل از دفع ادرار برداشته می شود.

•    پساری (رحم بند): یک حلقه سفت است که در داخل واژن قرارگرفته و در تمام طول روز آن را دارید. این وسیله کمک می کند تا مثانه که نزدیک واژن قرارگرفته، را بالا نگه دارد و از نشت ادرار جلوگیری کند. درصورتیکه بی اختیاری ناشی از افتادگی مثانه یا رحم داشته باشید، پساری احتمالاً برای شما مفید است.

معالجات مداخله ای

معالجات مداخله ای که ممکن است به بی اختیاری کمک کند شامل موارد زیر می شود:

•    تزریق مواد حجم دهنده: یک ماده مصنوعی به داخل بافت های اطراف پیشابراه تزریق می شود. ماده حجم دهنده به مسدود شدن پیشابراه کمک کرده و نشت ادرار را کاهش می دهد. این روش معمولاً نسبت به روش های درمانی تهاجمی تر مثل عمل جراحی برای بی اختیاری استرسی، اثر بسیار کمتری دارد و معمولاً بطور مرتب نیاز به تکرار دارد.

•    سم بوتولینوم نوع A ( بوتاکس): تزریق بوتاکس به عضله مثانه ممکن است برای افراد با مثانه بسیار فعال مفید باشد. بوتاکس معمولاً برای افرادی که سایر درمان های سطح اول برای آنها موفق نبوده تجویز می شود.

•    محرک های عصبی: وسیله ای مشابه دستگاه تنظیم کننده (Pacemaker) است که زیر پوست قرارداده می شود تا پالس های الکتریکی بدون درد را به اعصاب درگیر در کنترل مثانه (اعصاب خارجی) انتقال دهد. تحریک اعصاب خارجی می تواند بی اختیاری فوری را درصورت عدم تاثیر سایر درمان ها کنترل کند. این وسیله ممکن است زیر پوست کمر شما قرارداده شود و بطور مستقیم به اعصاب خارجی وصل گردد یا ممکن است پالس ها از طریق عصبی در قوزک پا به اعصاب خارجی انتقال یابد.

عمل جراحی

چنانچه سایر درمان ها مؤثر نبودند، چندین روش جراحی می تواند مشکلاتی را که منجر به بی اختیاری ادراری شده، درمان کند:

•    عمل جراحی قلاب: لایه های بافت بدن شما، مواد یا شبکه تور مانند مصنوعی، برای ایجاد یک قلاب لگنی دور پیشابراه شما و ناحیه ای از عضله ی ضخیم شده محل اتصال مثانه به پیشابراه (گردن مثانه)، استفاده می شود. این قلاب به بسته نگهداشتن پیشابراه، مخصوصاً هنگام سرفه یا عطسه کردن، کمک می کند. این روش برای درمان بی اختیاری استرسی استفاده می گردد.

•    تعلیق گردن رحم: این روش جراحی برای ایجاد حمایت برای پیشابراه و گردن مثانه شما و منطقه ای با عضله ضخیم شده، محل اتصال به پیشابراه- طراحی شده است. این روش با ایجاد یک شکاف شکمی انجام می شود، بنابراین بیهوشی عمومی یا نخاعی صورت می گیرد.

•    جراحی افتادگی: در زنان با بی اختیاری مختلط و افتادگی لگن، جراحی احتمالاً شامل ترکیبی از روش قلاب و جراحی افتادگی است.

•    اسفنکتر ادراری مصنوعی: در مردان، یک حلقه ی کوچک پرشده با مایع اطراف گردن مثانه قرار داده می شود تا اسفنکتر ادراری را تا وقتی که شما برای دفع ادرار آماده هستید، بسته نگاه می دارد. برای دفع ادرار، پمپ تعبیه شده در زیر پوستتان را فشار داده که منجر به خالی شدن حلقه شده و اجازه می دهد که ادرار از مثانه شما جاری گردد. اسفنکترهای ادراری مصنوعی، مخصوصاً برای مردانی با بی اختیاری مرتبط با درمان سرطان پروستات یا غده پروستات بزرگ شده، مفید است.

لایه های جاذب و کاتترها

چنانچه درمان های پزشکی نتوانستند بطور کامل بی اختیاری شما را برطرف کنند، شما می توانید از محصولاتی که شما در زمینه نشت ادرار کمک می کند، استفاده کنید:

•    لایه ها و پوشش های محافظ: اکثر محصولات، حجیم تر از لباس زیر نرمال شما نیستند و امکان پوشیدن راحت آنها زیر لباس روزانه وجود دارد. مردانی که مشکلاتی در مورد چکیدن ادرار دارند می توانند از جمع کننده قطرات استفاده کنند – یک کیسه کوچک با لایه های جاذب که روی آلت تناسلی آنها پوشیده شده و با پوشیدن لباس زیر قالب تنشنان در جای خود نگه داشته می شود.

•    کاتتر: اگر شما به دلیل عدم تخلیه کامل مثانه ی خود، مبتلا به بی اختیاری هستید، ممکن است پزشک به شما توصیه کند که یاد بگیرید چگونه یک لوله نرم (کاتتر) را چند بار در روز به درون پیشابراه خود وارد کنید تا ادرار موجود در مثانه خود را تخلیه نمایید. آموزش هایی در مورد چگونگی تمیز کردن کاتتر برای استفاده مجدد بی خطر به شما داده خواهد شد.

تغییر شیوه زندگی

ممکن است مشکلات ناشی از نشت ادرار مستلزم این باشد که شما یک سری مراقبت های اضافی را برای پیشگیری از تحریک پوستی انجام دهید:

- از یک لیف حمام برای تمیز کردن خود استفاده نمایید.

- اجازه دهید تا پوستتان در معرض هوا خشک شود.

- اجتناب از شست و شو و دوش گرفتن مکرر، زیرا باعث از بین رفتن لایه دفاعی طبیعی بدنتان در مقابل عفونت های مثانه می شود.

- استفاده از یک کرم مثل ژل وازلین یا کره کاکائو، تا از پوست خود در مقابل ادرار محافظت کنید.

اگر بی اختیاری فوری یا بی اختیاری شبانه دارید، توالت را برای خود در دسترس تر کنید:

- قالیچه ها و اسباب و وسائلی را که ممکن است حین رفتن به توالت به آنها برخورد کنید، جابجا کنید.

- استفاده از یک چراغ شب خواب برای روشن کردن مسیر تا خطر به زمین افتادن را کاهش دهید.

اگر بی اختیاری عملکردی دارید ممکن است:

- یک لایه جاذب مخصوص خواب در اطاق خواب خود داشته باشید.
- یک صندلی توالت بلند نصب کنید.
- درگاه حمام را عریض کنید.

نکات اساسی درمان

هیچ دارو درمانی جایگزین ثابت شده ای برای درمان بی اختیاری ادراری وجود ندارد. مطالعات پایلوت ابتدایی نشان داده است که طب سوزنی می تواند فواید کوتاه مدتی داشته باشد. ولی تحقیقات بیشتری مورد نیاز است.

از عهده برآمدن و حمایت کردن

اگر شما درباره ی مشکل کنترل مثانه شرمنده هستید می بایست با پوشیدن لایه های جاذب، همراه داشتن لباس های اضافی و یا حتی اجتناب از بیرون رفتن، از عهده خودتان برآیید.
اما درمان های مؤثری برای بی اختیاری ادراری وجود دارد. پرسش از پزشک درباره ی درمان اهمیت دارد. در این صورت شما درمسیر به دست آوردن مجدد یک زندگی فعال و مطمئن خواهید بود.

پیشگیری

بی اختیاری ادراری همیشه قابل پیشگیری نیست. هرچند موارد زیر برای کمک به کاهش خطر ابتلاء مؤثر است:

- حفظ وزن سالم
- انجام تمرینات ورزشی عضلات کف لگن، مخصوصاً در دوران بارداری
- اجتناب از محرک های مثانه مثل کافئین و غذاهای اسیدی
- مصرف فیبر بیشتر که می تواند از یبوست بعنوان یکی از دلایل بی اختیاری ادراری، پیشگیری کند.

همه چیز درباره هپاتیت B ، A و C

تاریخ : سه‌شنبه 12 اسفند 1393

بازدید : 417

نویسنده : sina95

هپاتیت A

هپاتیت A یک عفونت کبدی به شدت مسری است که توسط ویروس هپاتیت A ایجاد می شود. ویروس هپاتیت A یکی از چندین نوع ویروس هپاتیت است که سبب التهابی می گردد که بر توانایی عملکرد کبد اثر می گذارد.

به احتمال بیشتر تماس با ویروس هپاتیت A از طریق غذا یا آب آلوده و یا از طریق تماس نزدیک با فرد مبتلا ایجاد می شود. انواع خفیف هپاتیت A نیازمند درمان نیست و بیشتر افراد مبتلا بدون هیچ گونه آسیب دائمی وارد بر کبد بطور کامل بهبود می یابند.

رعایت بهداشت شامل شستن مرتب دستها، یکی از بهترین راه های پیشگیری از هپاتیت A است. واکسیناسیون مؤثر برای افراد در معرض خطر در دسترس است.

نشانه ها

علائم و نشانه های هپاتیت A معمولاً تا چند هفته پس از ابتلاء به ویروس ظاهر نمی شود. علائم و نشانه های ویروس هپاتیت A عبارت است از:

•    خستگی
•    تهوع و استفراغ
•    درد و ناراحتی های شکمی، به ویژه در ناحیه کبد در سمت راست، زیر دنده های آخر
•    کاهش اشتها
•    تب خفیف
•    ادرار تیره
•    درد عضلانی
•    زردی پوست و چشم ها (یرقان)

علائم و نشانه های هپاتیت A معمولاً کمتر از دو ماه طول می کشد، اما گاهی ممکن است تا 6 ماه باقی بماند. تمام افراد مبتلا به هپاتیت A این علائم و نشانه ها را نشان نمی دهند.

علت

هپاتیت A از طریق عفونت ویروس هپاتیت A ایجاد می شود. زمانی که فرد مقدار اندکی از ماده آلوده به مدفوع را بخورد به ویروس هپاتیت A مبتلا می شود. ویروس هپاتیت A سلول های کبد را آلوده کرده و سبب التهاب می شود. التهاب می تواند عملکرد کبد را مختل کرده و سبب سایر علائم و نشانه های هپاتیت A شود.

ویروس هپاتیت A می تواند از چند طریق انتقال یابد، این راه ها عبارتند از:

•    زمانی که فرد حامل ویروس، غذا را آماده کرده و شما بدون توجه به اینکه آیا وی پس از رفتن به دستشویی دست های خود را شسته یا نه، غذا را میل می کنید.
•    مصرف آب آلوده
•    خوردن صدف های خام پرورش یافته در آب آلوده به فاضلاب
•    تماس نزدیک با فرد آلوده – حتی فردی که علائم و نشانه های هپاتیت را ندارد.
•    تماس جنسی با فرد حامل ویروس

عوامل خطر

مواجهه با عوامل زیر خطر ابتلاء به هپاتیت A را افزایش می دهد:

•    کار کردن و یا سفر کردن به مناطقی که شیوع هپاتیت A بالایی دارد
•    هم جنس گرایی در مردان
•    ابتلاء به ویروس HIV
•    استفاده تزریقی یا غیر تزریقی از داروهای غیر مجاز
•    زندگی با فرد آلوده به هپاتیت A
•    دریافت فاکتورهای انعقادی در افراد هموفیلی یا سایر بیماری ها

عوارض

علائم و نشانه های عفونت در تعداد اندکی از افراد مبتلا به هپاتیت A به مدت چند هفته بیشتر از حد معمول ادامه می یابد. در این افراد ممکن است علائم و نشانه های هپاتیت A از بین رفته و پس از چند هفته مجدداً ظاهر گردد. اگرچه در برخی از انواع عفونت هپاتیت A علائم و نشانه ها در بلند مدت رخ می دهد اما این نوع نسبت به عفونتی که سبب علائم و نشانه های معمول می شود خطرناک تر نیست.

نارسایی حاد کبد

در موارد نادری، هپاتیت A می تواند سبب نارسایی کبدی حاد گردد که به معنای از دست دادن عملکرد کبد بوده که به صورت ناگهانی رخ می دهد. افرادی با ریسک بالای عوارض هپاتیت A شامل کسانی می شود که بیماری های مزمن کبدی داشته و یا سالمند هستند. نارسایی حاد کبدی مستلزم بستری شدن در بیمارستان به منظور پایش و درمان است. در برخی موارد، افراد مبتلا نیازمند پیوند کبد می شوند.

آمادگی برای ویزیت پزشک

اگر در اطرافیان شما شخصی مبتلا به هپاتیت A تشخیص داده شد، به پزشک خود و یا مرکز بهداشت محل مراجعه کرده تا تعیین کند آیا برای پیشگیری به واکسن هپاتیت A نیاز دارید یا خیر؟

اگر علائم و نشانه های هپاتیت A را دارید، به پزشک خانواده خود و یا پزشک عمومی دیگری مراجعه نمایید.

نحوه آمادگی

از آنجایی که جلسه ملاقات با پزشک کوتاه مدت است و مباحث زیادی برای صحبت کردن وجود دارد لذا بهتر است از قبل آمادگی داشته باشید، برای مثال:

•    از محدودیت های پیش از جلسه مطلع شوید. در زمان تعیین جلسه ویزیت از محدودیت های لازم مثل محدودیت های رژیمی اطمینان حاصل نمایید.

•    تمام علائمی را که تجربه کرده اید را یادداشت نمایید. حتی علائمی که ممکن است با دلیل مراجعه شما به پزشک بی ارتباط باشد.

•    اطلاعات شخصی کلیدی را یادداشت نمایید. شامل استرس های بزرگ و یا تغییراتی که اخیراً در زندگی شما ایجاد شده است.

•    لیستی از داروهای مصرفی خود تهیه نمایید. حتی ویتامین ها و مکمل های مصرفی.

•    یکی از دوستان یا اشخاص خانواده را با خود همراه ببرید. گاهی بخاطرسپاری تمام اطلاعاتی که در جلسه ملاقات بیان می شود مشکل است. شخصی که شما را همراهی می کند می تواند بخشی از اطلاعاتی که فراموش کرده اید را بیاد آورد.

سؤالاتی که باید پرسیده شود

زمان ملاقات با پزشک محدود است، لذا لیستی از سؤالاتی که می تواند در بهره مندی بهتر از زمان کمک کننده باشد را آماده کنید. سؤالات را به ترتیب اهمیت لیست کنید. برخی سؤالات اساسی در مورد هپاتیت A که باید از پزشک بپرسید عبارتست از:

•    آیا من هپاتیت A دارم؟
•    آیا ممکن است بیماری را به شخص دیگری انتقال دهم؟
•    برای پیشگیری از گسترش هپاتیت A در بین اعضای خانواده و دوستان چه کارهای باید انجام دهم؟
•    آیا نزدیکان من باید واکسن هپاتیت A دریافت کنند؟
•    با توجه به اینکه به هپاتیت A مبتلا هستم آیا می توانم رفتن به محل کار و یا تحصیل خود را ادامه دهم؟
•    علائم و نشانه های بیماری چه مدتی طول می کشد؟
•    کدام علائم و نشانه هاست که نشان می دهد هپاتیت A می تواند عوارض جدی داشته باشد؟
•    چگونه می توانم متوجه شوم چه زمانی هپاتیت A را با دیگران انتقال نمی دهم؟
•    آیا بروشور و یا برگه دیگری وجود دارد که با خود ببرم؟ کدام وب سایت ها را پیشنهاد می کنید؟
•    چه چیزی تعیین می کند که آیا مراجعات بعدی لازم است؟

علاوه بر این سؤالات که پیش از جلسه ملاقات آماده کرده اید، سایر سؤالاتی که حین جلسه در ذهن شما ایجاد می شود را نیز بپرسید.

آنچه از پزشک خود انتظار دارید

احتمالاً پزشک از شما سؤالاتی خواهد پرسید. آمادگی برای پاسخ دادن به سؤالات اجازه می دهد زمان بیشتری را صرف مطالبی نمایید که مد نظر شماست. ممکن است پزشک سؤال کند:

•    علائم شما پایدار بود یا مقطعی؟
•    شدت علائم شما چگونه بود؟
•    چه عاملی سبب بهبود علائم شما می شود؟
•    چه عاملی سبب تشدید علائم شما می شود؟

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر علائم و نشانه هایی داشتید که شما را نگران می کرد به پزشک خود مراجعه نمایید. اگر با ویروس هپاتیت A مواجه شدید، می توانید با واکسن هپاتیت A و یا ایمونوگلوبولین درمانی ظرف دو هفته پس از مواجهه از ابتلاء به عفونت پیشگیری کنید. از پزشک یا مرکز سلامت منطقه خود درباره انجام واکسیناسیون هپاتیت A سؤال کنید، اگر:

•    رستورانی که اخیراً به آنجا رفته اید شیوع هپاتیت A را گزارش کرده است.
•    در شخص نزدیک به شما مثل فردی که با شما زندگی می کند و یا پرستار شما، هپاتیت A تشخیص داده شود.
•    اخیراً برای تزریق دارو از سوزن شخص مبتلا به هپاتیت A استفاده کرده اید.

آزمایش های تشخیصی

آزمایشات خون برای تشخیص ابتلای فرد به هپاتیت A بکار می رود. نمونه خون معمولاً از ورید دست گرفته شده و برای انجام آزمایش به آزمایشگاه برده می شود. همچنین ممکن است پزشک از علائم و نشانه هایی که ذکر می کنید برای تشخیص بیماری استفاده نماید.

درمان دارویی

هیچ درمان خاصی برای هپاتیت A شناخته نشده است. بدن شما خودش، ویروس هپاتیت A را از بین خواهد برد. در بسیاری از موارد، کبد ظرف یک یا دو ماه به طور کامل بهبود می یابد و آسیبی بر جای نمی ماند.

درمان هپاتیت A معمولاً بر مقابله با علائم و نشانه های عفونت هپاتیت A تمرکز دارد. برای مثال:

•    انتظار کاهش انرژی را داشته باشید. بسیاری از افراد مبتلا به عفونت هپاتیت A برای انجام کارهای روزانه خود احساس خستگی و فقدان انرژی دارند. زمانی که نیاز است استراحت نمایید. ممکن است به مدت چند ماه احساس خستگی کنید.

•    راهی برای مقابله با تهوع پیدا کنید. تهوع می تواند غذا خوردن را برای شما مشکل کند. لذا راهی برای افزایش جذابیت های غذا بیابید. دریافت چند میان وعده های کوچک در طول روز بهتر از دریافت سه وعده غذایی حجیم است. اگر به میزان کافی کالری دریافت نمی کنید بهتر است از مصرف غذاهای کم کالری پرهیز کرده و غذاهای پرکالری را انتخاب نمایید. برای مثال، بجای آب بهتر است آبمیوه یا شیر بنوشید.

•    به کبد خود استراحت دهید. در صورتیکه به هپاتیت A مبتلا هستید، ممکن است تصفیه داروها و الکل برای کبد شما مشکل باشد. پزشک می تواند قطع مصرف داروها را توصیه کرده و یا برخی از آنها را تغییر دهد. زمانی که علائم و نشانه های هپاتیت A بروز می کند، نوشیدن الکل را متوقف کنید.

تغییر شیوه زندگی

اگر مبتلا به هپاتیت A هستید، می توانید برای کاهش خطر انتقال ویروس به سایرین اقداماتی انجام دهید، برای مثال:

•    از فعالیت های جنسی بپرهیزید. اگر مبتلا به هپاتیت A هستید، فعالیت های جنسی را متوقف کنید؛ چرا که فعالیت های جنسی می تواند سبب انتقال عفونت به سایرین گردد. استفاده از کاندوم محافظت کافی ایجاد نمی کند.

•    پس از رفتن به دستشویی دستهای خود را بطور کامل بشویید. دست های خود را با دقت به مدت حداقل 20 دقیقه شسته و سپس آب بکشید. دست های خود را با دستمال یکبار مصرف خشک کنید.
•    در زمانی که عفونت شما فعال است، برای سایرین غذا آماده نکنید. شما به راحتی می توانید این عفونت مسری را به دیگران منتقل کنید.

نکات اساسی درمان

هیچ درمان دارویی جایگزین یا مکملی برای کمک به پیشگیری یا درمان عفونت هپاتیت A تأیید نشده است.

یکی از گیاهان دارویی که بخاطر ویژگی های التیامی کبد جلب توجه کرده است "شیر تیغک" است. موافقان اثر شیر تیغک توصیه می کنند که این گیاه یرقان و سایر اختلالات کبدی را درمان می کند. افراد می توانند شیر تیغک را به صورت کپسول، عصاره یا آمپول تزریقی دریافت کنند.

مطالعات اندک انجام شده در زمینه درمان بیماری های کبدی توسط شیر تیغک، نتایج متفاوتی نشان داده اند. برخی از این مطالعات طراحی نامناسبی داشته اند و لذا نتیجه گیری درباره اثر بخشی شیرتیغک مشکل است.

اگر تمایل دارید شیر تیغک را امتخان نمایید، فواید و خطرات آن را با پزشک خود در میان بگذارید.

پیشگیری

اگر مبتلا به هپاتیت A هستید، ممکن است بخاطر اثرات عفونت بر سلامتی و نیز انتقال آن به دیگران نگرانی هایی داشته باشید. راه های زیر به شما برای مقابله با این نگرانی ها کمک می کند:

•    در خصوص هپاتیت A اطلاعات کسب کنید. جمع آوری اطلاع در خصوص هپاتیت A به کاهش ترس شما کمک می کند. هپاتیت A بر خلاف سایر انواع هپاتیت، در بیشتر افراد خود به خود از بین می رود و مشکلات خاصی را به دنبال ندارد. درباره منابع اطلاعاتی مناسب برای کسب آگاهی در مورد هپاتیت A از پزشک خود سؤال کنید. مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها محل مناسبی برای شروع است.

•    از خود مراقبت کنید. با برگزیدن انتخاب های سالم به رهایی بدن خود از عفونت هپاتیت A کمک کنید. برای مثال، رژیم سالم غنی از میوه و سبزیجات را برگزینید. در بیشتر روزهای هفته فعالیت بدنی داشته باشید. خواب کافی داشته باشید تا پس از بیدار شدن احساس شادابی کنید.

•    به دیگران اطمینان دهید بودنشان در کنار شما مشکلی برای آنها ایجاد نمی کند. شما می توانید ویروس هپاتیت A را از طریق عطسه، سرفه، بغل کردن یا نشستن در فاصله ای نزدیک از افراد، منتقل نمایید. اگر اعضای خانواده یا دوستان شما از ابتلاء به عفونت هپاتیت A هراس دارند، به آنها اطمینان دهید هر کاری برای محافظت از آنان انجام می دهید. برای مثال، پس از شستن دستها از حوله شخصی خودتان استفاده نمایید و ظرف غذا را خودتان بطور کامل بشویید.

واکسن هپاتیت A را فراموش نکنید

واکسن هپاتیت A می تواند از ابتلاء به عفونت ویروسی هپاتیت A پیشگیری کند. واکسن هپاتیت A معمولاً در دو دوز واکسیناسیون اولیه و یک تزریق در 6 ماه بعد انجام می شود. مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها توصیه می کند این افراد واکسن هپاتیت A را دریافت نمایند:

•    تمام کودکان در سنین یک سالگی و بزرگتر که در سال اول واکسن نزده اند.
•    کارکنان آزمایشگاه که ممکن است با ویروس هپاتیت A مواجهه داشته باشند.

اگر در خصوص خطر ابتلاء به هپاتیت A نگران هستید، از پزشک خود درباره مناسب بودن واکسن سؤال کنید.

در زمان سفر به هشدارهای ایمنی توجه نمایید

اگر قصد سفر به منطقه ای را دارید که هپاتیت A در آنجا شایع است، می توانید با پوست کندن و شستن تمام میوه ها و سبزیجات تازه و نیز پرهیز از مصرف گوشت و ماهی خام و نیم پز، به پیشگیری از ابتلاء به عفونت کمک نمایید. برای نوشیدن و نیز مسواک زدن، از آب های معدنی استفاده کنید. اگر آب معدنی در دسترس نبود، آب شیر را پیش از مصرف بجوشانید.

بهداشت را رعایت کنید

دست های خود را برای پیشگیری از ابتلاء به عفونت به طور مرتب بشویید. دست های خود را پس از دستشویی، پیش از تهیه و یا خوردن غذا، و پس از تعویض پوشک کودک به طور کامل بشویید. همچنین از حوله، ظروف و مسواک شخصی خودتان استفاده نمایید.

هپاتیت B

هپاتیت B یک عفونت کبدی خطرناک است که ناشی از ویروس هپاتیت B(HBV) می باشد. در برخی بیماران، عفونت هپاتیت B مزمن شده و منجر به نارسایی کبدی، سرطان کبد یا سیروز می شود. سیروز کبدی بیماری است که باعث زخم و سخت شدن پایدار بافت کبدی می شود.

اغلب بزرگسالان مبتلا به هپاتیت B حتی اگر علایم و نشانه های شدیدی داشته باشند، به طور کامل بهبود می یابند. احتمال مزمن شدن هپاتیت B در نوزادان و کودکان بیشتر است. اگرچه درمانی برای هپاتیت B وجود ندارد، یک واکسن می تواند از بروز بیماری پیشگیری کند. اگر فردی مبتلا به هپاتیت B باشد، باید اقدامات لازم را بکار گیرد تا از انتقال بیماری به دیگران پیشگیری کند.

نشانه ها

علایم و نشانه های هپاتیت B معمولاً حدود 3 ماه پس از مبتلا شدن بیمار به عفونت ایجاد می شود و می تواند خفیف تا شدید باشد. علایم و نشانه های هپاتیت B می تواند شامل موارد زیر باشد:

•    درد شکمی
•    ادرار تیره رنگ
•    تب
•    درد مفاصل
•    کاهش اشتها
•    تهوع و استفراغ
•    ضعف و خستگی
•    زرد شدن پوست و سفیدی چشم ها( یرقان یا زردی)

بسیاری از نوزادان و کودکان مبتلا به هپاتیت B علایم و نشانه های این بیماری را هرگز تجربه نمی کنند. این مورد در خصوص بزرگسالان نیز صادق است.

علت

هپاتیت B در اثر ویروس هپاتیت B(HBV) ایجاد می شود. ویروس هپاتیت B می تواند از طریق خون، مایع منی یا سایر مایعات بدن از فردی به فرد دیگر منتقل شود. زمانی که ویروس هپاتیت B وارد کبد فرد می شود، به سلول های کبدی حمله می کند و شروع به تکثیر می کند. این حالت باعث ایجاد التهاب در کبد شده و علایم و نشانه های عفونت هپاتیت B را ایجاد می کند.

مهم ترین راه های انتقال ویروس هپاتیت B عبارتند از:

•    تماس جنسی. اگر فرد با یک بیمار مبتلا به عفونت هپاتیت B تماس جنسی محافظت نشده داشته باشد و خون، بزاق، منی یا ترشحات واژن از بدن فرد بیمار وارد بدن وی شود، احتمال ابتلاء به بیماری هپاتیت B وجود دارد.

•    استفاده از سوزن مشترک. ویروس هپاتیت B به راحتی از طریق سوزن یا سرنگ های آلوده منتقل می شود.

•    سوزن های تصادفی. کارکنان بخش های مراقبت های بهداشتی، کادر درمان و کسانی که با خون انسان در تماس هستند، در معرض خطر ابتلاء به هپاتیت B قرار دارند.

•    مادر به جنین. ویروس هپاتیت B می تواند در دوران بارداری از مادر به جنین منتقل شود.

هپاتیت B مزمن و حاد

عفونت هپاتیت B ممکن است کوتاه مدت باشد(هپاتیت B حاد) یا زمان زیادی طول بکشد(هپاتیت B مزمن).

•    هپاتیت B حاد. این نوع هپاتیت B کمتر از 6 ماه طول می کشد. در نوع حاد هپاتیت B، معمولاً سیستم ایمنی بدن فرد می تواند ویروس را نابود کند در نتیجه فرد بیمار در عرض چندین ماه کاملاً بهبود می یابد. اغلب بیماران بزرگسال مبتلا به هپاتیت B، هپاتیت B از نوع حاد دارند.

•    هپاتیت B مزمن. این نوع هپاتیت B، 6 ماه یا بیشتر طول می کشد. زمانی که سیستم ایمنی بدن بیمار نمی تواند با ویروس مقابله کند، عفونت طولانی شده و ممکن است منجر به بیماری های خطرناک مانند سیروز و سرطان کبد شود. اغلب نوزادانی که با هپاتیت B متولد می شوند و بسیاری از کودکان 1 تا 5 ساله، مبتلا به نوع مزمن این بیماری می شوند. عفونت مزمن این بیماران ممکن است سال های طولانی به صورت ناشناخته باشد تا زمانی که فرد مبتلا به یک بیماری کبدی خطرناک شود.

عوامل خطر

در موارد زیر احتمال ابتلای فرد به هپاتیت B بیشتر می شود:

•    برقراری رابطه جنسی محافظت نشده با بیش از یک فرد
•    برقراری رابطه جنسی محافظت نشده با فرد مبتلا به ویروس هپاتیت B
•    ابتلاء به عفونت های مقاربتی مانند گنوره (gonorrhea) یا کلامیدیا (chlamydia)
•    هم جنس گرایی در مردان
•    استفاده از سرنگ مشترک برای تزریق های داخل وریدی
•    هم منزل بودن و زندگی کردن با یک فرد مبتلا به هپاتیت B مزمن
•    داشتن شغلی که فرد در تماس با خون انسان باشد
•    همودیالیز در مرحله نهایی بیماری کلیوی
•    سفر به مناطق با شیوع بالای هپاتیت B مانند آفریقا، آسیای مرکزی و جنوب شرقی آسیا و شرق اروپا

عوارض

هپاتیت B مزمن می تواند منجر به عوارض جدی و خطرناکی شود. این عوارض عبارتند از:

•    سخت و زخم شدن بافت کبد (سیروز کبدی). عفونت هپاتیت B می تواند باعث التهاب شود که در نهایت می تواند منجر به سیروز کبدی شود. سیروز کبدی می تواند عملکرد طبیعی کبد را مختل کند.

•    سرطان کبد. احتمال ایجاد سرطان کبد در بیماران مبتلا به هپاتیت B بیشتر است.

•    نارسایی کبدی. نارسایی کبدی حاد، بیماری است که در آن کبد نمی تواند عملکردهای اصلی خود را داشته باشد. در این شرایط، برای ادامه زندگی بیمار نیاز به پیوند کبد وجود دارد.

•    هپاتیت D. در بیمار مبتلا به هپاتیت B احتمال ابتلاء به سایر انواع هپاتیت مانند هپاتیت D بیشتر است. بدون سابقه ابتلاء به هپاتیت B، احتمال ابتلاء به هپاتیت D وجود ندارد. در صورت ابتلای همزمان به هپاتیت B و D ، خطر بروز عوارض هپاتیت بیشتر می شود.

•    بیماری های کلیوی. هپاتیت B می تواند باعث بیماری های کلیوی شود که ممکن است منجر به نارسایی کلیوی گردد. در کودکان مبتلا به بیماری های کلیوی، احتمال بهبودی بیشتر از بزرگسالان مبتلا به نارسایی کلیوی است.

آمادگی برای ویزیت پزشک

به دلیل این که زمان ملاقات شما با پزشک کوتاه است و نیز به دلیل اینکه اغلب در این ویزیت در مورد زمینه های مختلفی صحبت می شود بهتر است شما برای این ملاقات از قبل آماده باشید. در اینجا اطلاعاتی در اختیارتان قرار می گیرد که به شما کمک می کند برای ملاقات با پزشک آماده شوید و نیز انتظاراتی که باید از پزشک خود داشته باشید ارائه می شود.

•    قبل از ملاقات با پزشک از تمام محدودیت ها در مورد بیماری خود آگاه باشید. زمانی که با پزشک ملاقات می کنید از مواردی که باید از پزشکتان سؤال کنید اطمینان داشته باشید مانند محدودیت هایی که باید در رژیم غذایی خود ایجاد کنید.

•    تمام علایمی را که داشته اید یادداشت نمایید. این موارد حتی می تواند شامل علایمی باشد که به علت مراجعه شما به پزشک مربوط نباشد.
•    اطلاعات شخصی مهم خود را یاداشت نمایید. این اطلاعات می تواند شامل هر گونه استرس شدید یا تغییرات اخیر مهم در زندگیتان باشد.
•    لیستی از تمام داروهایی را که مصرف می کنید تهیه کنید. این لیست حتی باید شامل ویتامین ها یا مواد معدنی باشد که مصرف می کنید.
•    با یکی از اعضای خانواده یا دوستان خود به پزشک مراجعه کنید. گاهی اوقات به خاطر سپردن همه اطلاعاتی که پزشک در اختیار شما قرار می دهد مشکل است. فردی که همراه شما بوده است ممکن است مواردی را که شما فراموش کرده اید به یاد داشته باشد.

سؤالاتی که باید بپرسید

زمان شما در ملاقات با پزشک محدود می باشد، بنابراین تهیه یک لیست از قبل می تواند به شما کمک کند که بهترین استفاده را از زمان ببرید. به لیست پرسش های شما از مهم ترین سؤال تا کم اهمیت ترین آنها با توجه به زمان پاسخ داده می شود. در مورد هپاتیت B برخی سؤالات اصلی که لازم است از پزشک خود بپرسید شامل موارد زیر است:

•    آیا من مبتلا به هپاتیت B هستم؟
•    آیا ویروس هپاتیت B به کبد من آسیبی وارد کرده است؟
•    ویروس هپاتیت B تا چه حدی در بدن من گسترش پیدا کرده است؟
•    آیا ویروس هپاتیت B در بدن من باعث بیماری های دیگری مانند آسیب کلیوی شده است؟
•    آیا من نیاز به درمان عفونت هپاتیت B دارم؟
•    چه درمان هایی برای بیماری من وجود دارد؟
•    مزیت های هرکدام از این روش های درمانی چیست؟
•    هر کدام از این روش های درمانی چه خطرات احتمالی را در پی دارند؟
•    بهترین روش درمان بیماری من چیست؟
•    من بیماری های دیگری نیز دارم. چگونه می توانم تمام این بیماریها را در کنار یکدیگر به نحو احسن کنترل کنم؟
•    آیا نیازی هست که اعضای خانواده من در مورد ابتلاء به هپاتیت B آزمایش بدهند؟
•    آیا امکان انتقال بیماری هپاتیت B من به اطرافیانم وجود دارد؟
•    من از چه طریقی می توانم از ابتلای اطرافیانم به این بیماری جلوگیری کنم؟
•    آیا نیازی هست من به پزشک متخصص مراجعه کنم؟
•    آیا بروشور یا مطلب دیگری در این مورد دارید که به من بدهید؟ چه وب سایتی را در این مورد به من پیشنهاد می کنید؟
•    آیا نیازی هست من برای تشخیص سایر عفونت ها مانند هپاتیت C یا ایدز آزمایش دهم؟

چه انتظاراتی می توانید از پزشک خود داشته باشید؟

پزشک شما ممکن است سؤالاتی را از شما بپرسد. برای پاسخگویی به آنها آماده باشید تا زمان بیشتری برای پرسش های خود داشته باشید. پزشک شما ممکن است سؤالات زیر را بپرسد:

•    چه زمانی علایم شما برای اولین بار شروع شد؟
•    آیا به طور مداوم علایم را دارید یا علایمتان تنها گاهی اوقات بروز می کند؟
•    شدت علایمتان چقدر است؟
•    چه چیزهایی علایمتان را کاهش می دهد و بهتر می کند؟
•    چه چیزهایی علایمتان را تشدید می کند و بدتر می کند؟
•    آیا شما سابقه دریافت خون دارید؟
•    آیا داروی تزریقی دارید؟
•    آیا همسرتان مبتلا به هپاتیت B بوده است؟
•    آیا سابقه ابتلاء به بیماری هپاتیت را دارید؟

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر علایم یا نشانه هایی داشتید که سبب نگرانی شما شد، به پزشک مراجعه کنید.

اگر فکر می کنید که در معرض خطر برای ابتلاء به ویروس هپاتیت B قرار دارید، سریعاً به پزشک مراجعه کنید. یک درمان پیشگیری کننده می تواند به کاهش خطر ابتلاء به عفونت کمک کند؛ اما درمان باید تا 24 ساعت پس از تماس با ویروس هپاتیت B انجام گیرد.

آزمایش های تشخیصی

غربالگری افراد سالم برای هپاتیت B

پزشکان در برخی موارد افراد سالم را برای تشخیص هپاتیت B آزمایش می کنند. این غربالگری به این دلیل توصیه می شود که عفونت هپاتیت B اغلب پیش از بروز علایم و نشانه ها در فرد می تواند منجر به آسیب کبدی گردد. آزمایش هپاتیت B در کسانی که در تماس با ویروس هپاتیت B هستند می تواند در شروع درمان ها یا به کارگیری توصیه های تغییر سبک زندگی به پزشکان کمک کند. این اقدام می تواند در کاهش آسیب کبدی در بیماران مؤثر باشد.

افرادی که در مورد غربالگری برای هپاتیت B باید با پزشک خود مشورت کنند عبارتند از:

•    فردی که با بیمار مبتلا به هپاتیت B زندگی می کند.
•    فردی که با بیمار مبتلا به هپاتیت B رابطه جنسی داشته است.
•    فردی که آنزیم های کبدی غیرطبیعی و بدون علت مشخص دارد.
•    افراد مبتلا به عفونت ایدز.
•    افراد مهاجر به ویژه کودکانی که در مناطق با شیوع بالای هپاتیت B زندگی می کردند مانند آسیا، جزایر اقیانوس آرام، آفریقا و شرق اروپا.
•    افرادی که داروی تزریقی دارند.
•    زندانیان.
•    مردان هم جنس گرا.
•    فردی که یک یا دو مورد از والدین وی اهل مناطقی هستند که شیوع هپاتیت B در آن مناطق بالاست.
•    افراد تحت درمان دیالیز.
•    افرادی که داروهای مهارکننده سیستم ایمنی مصرف می کنند مانند داروهای ضد رد پیوند که بعد از پیوند عضو باید مصرف شوند.
•    خانم های باردار.

آزمایشات خونی برای تشخیص هپاتیت B

آزمایشات خونی که برای تشخیص هپاتیت B استفاده می شوند شامل موارد زیر هستند:

•    یک آزمایش برای تعیین این که بیمار می تواند ناقل هپاتیت B به دیگران باشد یا خیر. آزمایش آنتی ژن سطحی هپاتیت B (HBsAg)، آنتی ژن سطحی هپاتیت B( بخشی از سطح خارجی ویروس هپاتیت B ) را اندازه گیری می کند. مثبت بودن نتیجه این آزمایش به این معنی است که بیمار عفونت فعال هپاتیت B دارد و می تواند به راحتی ناقل بیماری به دیگران باشد. منفی بودن جواب آزمایش نشان دهنده این است که احتمالاً بدن فرد در حال حاضر آلوده به عفونت نمی باشد.

•    یک آزمایش برای تعیین این که بدن فرد در برابر عفونت هپاتیت B ایمن شده است یا خیر. آزمایش آنتی بادی ضد آنتی ژن سطحی هپاتیت B (anti-HBs)، وجود آنتی بادی ضد ویروس هپاتیت B را تعیین می کند. وجود آنتی بادی می تواند به دلیل ابتلای شما به عفونت هپاتیت B در گذشته و بهبودی پس از آن باشد یا می تواند به این معنی باشد که شما قبلاً برای هپاتیت B واکسینه شده اید. در هر دو مورد از این شرایط، جواب این آزمایش مثبت بوده و نشان هنده این است که شما به هپاتیت B مبتلا نخواهید شد یا این بیماری را به دیگران منتقل نمی کنید زیرا بدن شما در اثر دریافت واکسن یا به دلیل ایمنی طبیعی در داخل بدنتان به این بیمار مقاوم شده است.

•    یک آزمایش برای تعیین ابتلای فرد به هپاتیت B در گذشته یا در حال حاضر. آزمایش آنتی بادی ضد آنتی ژن مرکزی هپاتیت B (anti-HBc) افرادی را شناسایی می کند که مبتلا به عفونت هپاتیت B هستند. اگر جواب این آزمایش مثبت باشد، ممکن است فرد مبتلا به عفونت مزمنی باشد که می تواند آن را به دیگران منتقل کند. همچنین جواب مثبت آزمایش می تواند نشان دهنده این باشد که فرد دوره نقاهت پس از یک عفونت حاد را سپری می کند یا یک ایمنی ضعیف در برابر ویروس هپاتیت B دارد. این شرایط که منجر به مثبت شدن جواب آزمایش می شود، از یکدیگر قابل تشخیص نیستند. تفسیر نتیجه این آزمایش معمولاً بستگی به نتایج دو آزمایش دیگر دارد.

سایر آزمایشات برای ارزیابی سلامت کبد و شدت عفونت کبدی

اگر تشخیص هپاتیت B برای بیمار انجام شده باشد، پزشک ممکن است انجام آزمایش های بعدی را برای تعیین شدت عفونت و آسیب کبدی درخواست کند. این آزمایشات عبارتند از:

•    یک آزمایش برای تعیین میزان امکان انتقال بیماری فرد به دیگران. آزمایش خونی آنتی ژن E، یک پروتئین ترشحی از سلول های آلوده به ویروس هپاتیت B را اندازه گیری می کند. مثبت بودن جواب این آزمایش نشان دهنده بالا بودن میزان ویروس ها در خون بیمار می باشد که احتمال انتقال بیماری به دیگران را افزایش می دهد. منفی بودن جواب آزمایش به معنی کم بودن تعداد ویروس های هپاتیت B در بدن فرد و کاهش احتمال انتقال بیماری به دیگران می باشد.

•    یک آزمایش برای تعیین میزان DNA ویروس هپاتیت B در خون بیمار. آزمایش DNA ویروس هپاتیت B ، مقدار DNA ویروس هپاتیت B را در خون بیمار اندازه گیری می کند که نشان دهنده مقدار ویروس در بدن می باشد. بررسی میزان ویروس ها در بدن از طریق این آزمایش می تواند در ارزیابی اثربخشی درمان های ضدویروسی برای بیمار مفید واقع شود.

•    آزمایشات بررسی عملکردهای کبدی. از طریق آزمایشات عملکرد کبدی می توان میزان آسیب وارد شده به سلول های کبدی را بررسی کرد.
برداشت یک نمونه از بافت کبد برای انجام آزمایش(بیوپسی کبدی)

در بیوپسی کبدی، پزشک یک سوزن باریک را از طریق پوست وارد کبد می کند و یک نمونه کوچک از بافت کبدی را برای انجام آنالیزهای آزمایشگاهی برداشت می کند. بیوپسی کبدی میزان آسیب کبدی را نشان می دهد و می تواند به تعیین بهترین روش درمانی برای بیمار کمک کند.

درمان دارویی

درمان برای پیشگیری از عفونت هپاتیت B پس از مواجهه با ویروس هپاتیت B

اگر با ویروس هپاتیت B تماس داشته اید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید. دریافت ایمونوگلوبولین هپاتیت B در عرض 24 ساعت پس از تماس با ویروس می تواند به پیشگیری از ابتلاء به هپاتیت B کمک کند.

درمان عفونت هپاتیت B حاد

اگر پزشکتان بیماری شما را هپاتیت B حاد تشخیص داد، یعنی هپاتیتی که کوتاه مدت بوده و خود به خود بهبود می یابد، شما ممکن است نیازی به درمان نداشته باشید. در این حالت پزشکتان سعی می کند در زمانی که بدنتان با عفونت مقابله می کند، علایم و نشانه هایی را که دارید کاهش دهد. پزشک شما ممکن است به منظور پیگیری خارج شدن عفونت از بدنتان، انجام آزمایشات خون را درخواست کند.

درمان عفونت هپاتیت B مزمن

اگر پزشکتان بیماری شما را هپاتیت B حاد تشخیص داد، ممکن است موارد زیر را به شما توصیه کند:

•    داروهای ضد ویروس. داروهای ضد ویروس به مقابله با ویروس کمک می کنند و آسیب ناشی از ویروس به کبد را کاهش می دهند. از این دسته داروها، داروهای متعددی موجود هستند. پزشک شما با توجه به شرایطتان داروی مناسب را برای شما انتخاب می کند.

•    پیوند کبد. اگر آسیب شدیدی به کبد بیمار وارد شده باشد، پیوند کبد می تواند گزینه درمانی مناسبی باشد. در پیوند کبد یک جراح، کبد آسیب دیده بیمار را خارج می کند و یک کبد سالم را جایگزین آن می کند. اغلب کبدهای پیوند شده مربوط به افرادی هستند که فوت کرده اند اما تعداد کمی از آنها نیز متعلق به افراد زنده هستند.

تغییر شیوه زندگی

اگر شما مبتلا به عفونت هپاتیت B هستید، اقداماتی را انجام دهید که از انتقال بیماریتان به دیگران جلوگیری کنید. به عنوان مثال می توانید اقدامات زیر را به کار بگیرید:

•    ابتلاء به بیماری هپاتیت B خود را به همسرتان اطلاع دهید. در صورت داشتن تماس با ویروس هپاتیت B، لازم است همسر شما آزمایشات لازم را انجام داده و در صورت نیاز درمان ها و مراقبت های لازم در مورد ایشان صورت گیرد. همچنین او باید از وضعیت خود در مورد ابتلاء به هپاتیت B آگاه باشد تا از انتقال آن به دیگران جلوگیری کند.

•    از سوزن یا سرنگ مشترک استفاده نکنید. اگر داروی تزریقی دارید، هرگز از سوزن یا سرنگ مشترک استفاده نکنید.

•    از اهدای خون یا یک عضو به دیگران اجتناب کنید. اهدای خون یا عضو آلوده می تواند باعث گسترش و انتقال ویروس شود.

•    از تیغ یا مسواک مشترک استفاده نکنید. این موارد ممکن است آلوده به خون باشند.

•    اگر باردار هستید، در مورد ابتلای خود به بیماری هپاتیت B با پزشکتان صحبت کنید. با این کار ممکن است بتوان نوزاد شما را پیش از تولد درمان کرد.

نکات اساسی درمان

اثربخشی هیچ کدام از روش های درمانی طب جایگزین یا طب مکمل در پیشگیری یا درمان هپاتیت B ثابت نشده است.

یکی از گیاهانی که به نظر می رسد دارای خواص سلامتی بخش برای کبد باشد، گیاه خار مریم(milk thistle ) می باشد. طرفداران این گیاه استفاده از آن را برای درمان یرقان و سایر اختلالات کبدی توصیه می کنند. این گیاه را می توان به شکل های کپسول، عصاره یا تزریقی مصرف کرد.

نتایج مطالعات اندکی که در مورد اثر استفاده از گیاه خار مریم بر بیماری های کبدی انجام شده است متناقض بوده است. طراحی اغلب این مطالعات مشکل داشته است بنابراین بر اساس نتایج آنها در مورد اثربخشی این گیاه نمی توان نتیجه گیری انجام داد.

اگر شما علاقمند به استفاده از گیاه خار مریم هستید، در مورد مزایا و مضرات مصرف آن با پزشک خود صحبت کنید.

سازش و کنار آمدن با بیماری و حمایت از بیماران

اگر مبتلا به بیماری هپاتیت B شده اید، ممکن است در مورد سلامتی خود نگران باشید. همچنین ممکن است در مورد انتقال بیماریتان به نزدیکان خود نگران باشید. برای کنار آمدن با این احساسات، سعی کنید اقدامات زیر را انجام دهید:

•    آگاهی خود را در مورد هپاتیت B افزایش دهید. آگاهی بیشتر در زمینه بیماری هپاتیت B می تواند به شما کمک کند تا در مورد اثر این بیماری بر سلامت کلی بدنتان بیشتر بدانید. با پزشک خود صحبت کنید تا شما را در خصوص منابع مناسب برای کسب اطلاعات در این زمینه راهنمایی کند.

•    با دوستان و خانواده خود در ارتباط باشید. هپاتیت B با برقراری تماس های عادی مانند بغل کردن، رقص، دست دادن، شنا کردن در استخر و استفاده از وسایل مشترک مانند تلفن، توالت یا ظروف غذا خوردن به دیگران منتقل نمی شود. بنابراین از تماس داشتن با دوستان و خانواده خود هراسی نداشته باشید. ارتباط داشتن با این افراد می تواند حمایت خوبی برای شما باشد.

•    مراقبت های لازم را در مورد خود انجام دهید. تغییرات سبک زندگی را در زندگی خود اعمال کنید که می توانند به سلامت عمومی شما کمک کنند. به عنوان مثال، از رژیم غذایی غنی از میوه جات و سبزیجات استفاده کنید. سعی کنید در اکثر روزهای هفته ورزش کنید. خواب و استراحت کافی داشته باشید.

•    مراقبت های لازم را برای کبد خود انجام دهید. مراقبت از کبد می تواند کمک کند که کبد بیمار بتواند برای مدت طولانی تری کارایی لازم را داشته باشد. الکل مصرف نکنید. بدون مشورت با پزشکتان و اطمینان از بی خطر بودن آن برای کبد، دارویی را مصرف نکنید.

پیشگیری

دریافت واکسن هپاتیت B

تزریق واکسن هپاتیت B معمولاً به صورت 3 تا 4 تزریق در یک زمان 6 ماهه انجام می گیرد. با دریافت واکسن هپاتیت B شما مبتلا به هپاتیت B نخواهید شد.

واکسن هپاتیت B برای افراد زیر توصیه می شود:

•    تمام نوزادان در بدو تولد.
•    تمام کودکان و نوجوانانی که در نوزادی واکسن را دریافت نکرده اند.
•    هر فردی که تحت درمان برای عفونت های مقاربتی است.
•    افراد معلولی که در مکان های سازمانی و عمومی زندگی می کنند.
•    پزشکان، پرستاران، کادر درمان و سایر افرادی که به خاطر شغل خود با خون انسان در تماس هستند.
•    افراد مبتلا به عفونت ایدز.
•    مردان هم جنس گرا.
•    افراد مبتلا به بیماری های کبدی مزمن.
•    افرادی که مواد مخدر تزریق می کنند.
•    افرادی که با بیمار مبتلا به هپاتیت B زندگی می کنند.
•    بیماران در مرحله نهایی بیماری کلیوی.
•    همسر بیماران مبتلا به هپاتیت B.
•    مسافران به مناطقی از جهان با شیوع بالای هپاتیت B .

اقدامات لازم برای پیشگیری از تماس با ویروس هپاتیت B

سایر راه ها برای کاهش خطر ابتلاء به هپاتیت B عبارتند از:

•    داشتن روابط جنسی سالم. بدون اطمینان از وضعیت ابتلای یک فرد به هپاتیت B یا سایر عفونت های مقاربتی، برقراری رابطه جنسی محافظت نشده با وی نباید صورت گیرد.

•    قطع مصرف مواد مخدر. اگر از مواد مخدر استفاده می کنید، مصرف آن ها را قطع کنید. در غیر این صورت از سوزن مشترک برای تزریق استفاده نکنید و از یک سوزن استریل برای تزریق استفاده کنید.

•    رعایت نکات بهداشتی در زمان پیرسینگ یا سوراخ کردن بدن یا خالکوبی بدن. اگر قصد پیرسینگ یا خالکوبی دارید، از مراکز معتبر برای این کار استفاده کنید. قبل از این کار در مورد روش های پاکسازی و استریل کردن تجهیزات این مرکز سؤال کنید. در مورد استفاده از سوزن های استریل اطمینان حاصل کنید. اگر در یک مرکز از پاسخگویی به سؤلات شما امتناع کردند، به مرکز دیگری مراجعه کنید.

•    دریافت واکسن هپاتیت B پیش از سفر. اگر قصد مسافرت به منطقه ای را دارید که شیوع بالایی از هپاتیت B دارد، پیش از سفر با پزشک خود در مورد دریافت واکسن هپاتیت B به خوبی مشورت کنید. تزریق این واکسن معمولاً به صورت 3 تا 4 تزریق در یک زمان 6 ماهه انجام می گیرد.

هپاتیت C

هپاتیت C یک عفونت ویروسی است که به کبد حمله می کند و باعث ایجاد التهاب در آن می شود. اغلب افراد مبتلا به ویروس هپاتیت C (HCV) علایمی ندارند. در واقع، اغلب بیماران مبتلا به هپاتیت C از بیماری خود اطلاعی ندارند تا مدت ها بعد زمانی که آسیب کبدی از طریق آزمایشات پزشکی روتین مشخص گردد.

هپاتیت C یکی از انواع هپاتیت می باشد و معمولاً خطرناک ترین نوع هپاتیت محسوب می شود. هپاتیت C از طریق خون آلوده( معمولاً از طریق استفاده مشترک از سوزن آلوده برای تزریق مواد مخدر) منتقل می شود.

نشانه ها

هپاتیت C معمولاً در مراحل اولیه علایم و نشانه ای ندارد. زمانی که علایم و نشانه ها بروز می کنند، می توانند شامل موارد زیر باشند:

•    خستگی
•    تب
•    حالت تهوع و کاهش اشتها
•    دردهای مفصلی و عضلانی
•    زرد شدن پوست و سفیدی چشم ها( یرقان یا زردی)

علت

هپاتیت C در اثر ویروس هپاتیت C (HCV) ایجاد می شود. این ویروس در اثر تماس با خون آلوده منتقل می شود.

عوامل خطر

در موارد زیر احتمال ابتلای فرد به هپاتیت C بیشتر می شود:

•    تماس با خون آلوده به دلیل اقتضای شغلی مانند وارد شدن یک سوزن آلوده به پوست
•    تزریق مواد مخدر
•    ابتلاء به بیماری ایدز
•    خال کوبی یا پیرسینگ در یک مکان غیربهداشتی و با استفاده از وسایل غیراستریل
•    دریافت خون آلوده یا یک عضو آلوده
•    دریافت فاکتورهای انعقادی آلوده
•    تحت درمان دیالیز بودن به مدت طولانی
•    متولد شدن از مادر مبتلا به هپاتیت C

عوارض

عفونت هپاتیت C که چندین سال طول بکشد می تواند باعث عوارض شدیدی شود مانند:

•    سخت و زخم شدن بافت کبد(سیروز کبدی). 20 تا 30 سال پس از عفونت هپاتیت C، سیروز کبدی می تواند رخ دهد و عملکرد طبیعی کبد را مختل کند.

•    سرطان کبد. تعداد کمی از افراد مبتلا به هپاتیت C ممکن است دچار سرطان کبد شوند.

•    نارسایی کبدی. کبدی که در اثر هپاتیت C به شدت آسیب دیده باشد ممکن است کارایی کافی را نداشته باشد.

آمادگی برای ویزیت پزشک

شما باید به چه پزشکی مراجعه کنید؟

اگر فکر می کنید که خطر ابتلاء به هپاتیت C برای شما وجود دارد ابتدا به یک پزشک عمومی مراجعه کنید. اگر پزشک عمومی هپاتیت C را در شما تشخیص داد، ممکن است شما را به یک پزشک متخصص ارجاع دهد. پزشکانی که در درمان بیماری هپاتیت C تخصص لازم را دارند عبارتند از:

•    پزشک متخصص در زمینه بیماری های کبدی(هپاتولوژیست)
•    پزشک متخصص در درمان بیماری های عفونی

نحوه آمادگی برای ویزیت پزشک

به دلیل این که زمان ملاقات شما با پزشک کوتاه است و نیز به دلیل اینکه اغلب در این ویزیت در مورد زمینه های مختلفی صحبت می شود بهتر است شما برای این ملاقات از قبل آماده باشید. به منظور آمادگی برای ملاقات با پزشک سعی کنید اقدامات زیر را انجام دهید:

•    قبل از ملاقات با پزشک از تمام محدودیت ها در مورد بیماری خود آگاه باشید. زمانی که با پزشک ملاقات می کنید از مواردی که باید از پزشکتان سؤال کنید اطمینان داشته باشید مانند محدودیت هایی که باید در رژیم غذایی خود ایجاد کنید.

•    تمام علایمی را که داشته اید یادداشت نمایید. این موارد حتی می تواند شامل علایمی باشد که به علت مراجعه شما به پزشک مربوط نباشد.

•    اطلاعات شخصی مهم خود را یاداشت نمایید. این اطلاعات می تواند شامل هر گونه استرس شدید یا تغییرات اخیر مهم در زندگیتان باشد.

•    لیستی از تمام داروهایی را که مصرف می کنید تهیه کنید. این لیست حتی باید شامل ویتامین ها یا مواد معدنی باشد که مصرف می کنید.

•    با یکی از اعضای خانواده یا دوستان خود به پزشک مراجعه کنید. گاهی اوقات به خاطر سپردن همه اطلاعاتی که پزشک در اختیار شما قرار می دهد مشکل است. فردی که همراه شما بوده است ممکن است مواردی را که شما فراموش کرده اید به یاد داشته باشد.

سؤالاتی که باید بپرسید

زمان شما در ملاقات با پزشک محدود می باشد، بنابراین تهیه یک لیست از قبل می تواند به شما کمک کند که بهترین استفاده را از زمان ببرید. به لیست پرسش های شما از مهم ترین سؤال تا کم اهمیت ترین آنها با توجه به زمان پاسخ داده می شود. در مورد هپاتیت C برخی سؤالات اصلی که لازم است از پزشک خود بپرسید شامل موارد زیر است:

•    چه میزان ویروس هپاتیت C در بدن من وجود دارد؟
•    آیا ویروس هپاتیت C به کبد من آسیبی وارد کرده است؟
•    آیا نیازی هست من در مورد ابتلاء به سایر بیماری های کبدی مانند هپاتیت B آزمایشی انجام دهم؟
•    آیا من نیاز به درمان عفونت هپاتیت C دارم؟
•    چه درمان هایی برای بیماری من وجود دارد؟
•    مزیت های هرکدام از این روش های درمانی چیست؟
•    هر کدام از این روش های درمانی چه خطرات احتمالی را در پی دارند؟
•    بهترین روش درمان بیماری من چیست؟
•    من بیماری های دیگری نیز دارم. آیا این بیماری ها می توانند اثری بر درمان بیماری هپاتیت C من داشته باشند؟
•    آیا نیازی هست که اعضای خانواده من در مورد ابتلاء به هپاتیت C آزمایش بدهند؟
•    آیا امکان انتقال بیماری هپاتیت C من به اطرافیانم وجود دارد؟
•    من از چه طریقی می توانم از ابتلای اطرافیانم به این بیماری جلوگیری کنم؟
•    آیا نیازی هست من به پزشک متخصص مراجعه کنم؟
•    آیا بروشور یا مطلب دیگری در این مورد دارید که به من بدهید؟ چه وب سایتی را در این مورد به من پیشنهاد می کنید؟
•    زمان مراجعات بعدی من به شما را چه عاملی تعیین می کند؟
•    آیا مصرف الکل برای من مانعی دارد؟
•    من باید از مصرف چه داروهایی اجتناب کنم؟

علاوه بر پرسش هایی که آماده کرده اید تا از پزشک خود سؤال کنید؛ در زمان ملاقات با پزشک اگر موردی را متوجه نشدید می توانید از پزشک خود سؤال کنید.

چه انتظاراتی می توانید از پزشک خود داشته باشید؟

پزشک شما ممکن است سؤالاتی را از شما بپرسد. برای پاسخگویی به آنها آماده باشید تا زمان بیشتری برای پرسش های خود داشته باشید. پزشک شما ممکن است سؤالات زیر را بپرسد:

•    چه زمانی علایم شما برای اولین بار شروع شد؟
•    آیا به طور مداوم علایم را دارید یا علایمتان تنها گاهی اوقات بروز می کند؟
•    شدت علایمتان چقدر است؟
•    چه چیزهایی علایمتان را کاهش می دهد و بهتر می کند؟
•    چه چیزهایی علایمتان را تشدید می کند و بدتر می کند؟
•    آیا شما سابقه دریافت خون یا یک عضو را دارید؟ در این صورت این انتقال چه زمانی بوده است؟
•    آیا بدون تجویز پزشک، دارویی تزریق می کنید؟
•    آیا سابقه ابتلاء به بیماری هپاتیت یا یرقان را دارید؟
•    آیا سابقه خانوادگی بیماری هپاتیت C را دارید؟

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر علایم یا نشانه هایی داشتید که سبب نگرانی شما شد، به پزشک مراجعه کنید.

آزمایش های تشخیصی

غربالگری برای هپاتیت C

آزمایش هپاتیت C در کسانی که در تماس با ویروس هپاتیت C هستند می تواند در شروع درمان ها یا به کارگیری توصیه های تغییر سبک زندگی به پزشکان کمک کند. این اقدام می تواند در کاهش آسیب کبدی در بیماران مؤثر باشد. این غربالگری به این دلیل توصیه می شود که عفونت هپاتیت C اغلب پیش از بروز علایم و نشانه ها در فرد می تواند منجر به آسیب کبدی گردد.

افرادی که در مورد غربالگری برای هپاتیت C باید با پزشک خود مشورت کنند عبارتند از:

•    فردی که تزریق مواد مخدر انجام می دهد.
•    فردی که آنزیم های کبدی غیرطبیعی و بدون علت مشخص دارد.
•    کودک متولد شده از مادر مبتلا به هپاتیت C.
•    پزشکان، پرستاران، کادر درمان و سایر افرادی که به خاطر شغل خود با خون انسان یا سوزن های آلوده در تماس هستند.
•    افراد مبتلا به هموفیلی که فاکتورهای انعقاد خون دریافت می کنند.
•    افراد تحت درمان دیالیز به مدت طولانی.
•    افرادی که خون یا عضوی را از دیگران دریافت می کنند.
•    افرادی که با بیمار مبتلا به هپاتیت C رابطه جنسی داشته اند.
•    افراد مبتلا به بیماری ایدز.

آزمایشات خونی برای تشخیص هپاتیت C

آزمایشات خونی می توانند در موارد زیر مفید باشند:

•    تعیین ابتلای فرد به هپاتیت C
•    تعیین مقدار ویروس هپاتیت C در خون بیمار(تعیین بار ویروس در بدن)
•    تعیین ساختار ژنتیکی ویروس(ژنوتیپ) که به انتخاب روش های درمانی کمک می کند

آزمایش نمونه های بافت کبدی (بیوپسی کبدی) برای تعیین شدت آسیب کبدی

پزشک شما ممکن است نمونه برداری از بافت کبد را برای انجام آزمایشات پیشنهاد کند. بیوپسی کبدی میزان آسیب کبدی را نشان می دهد و می تواند به تعیین بهترین روش درمانی برای بیمار کمک کند. در بیوپسی کبدی، پزشک یک سوزن باریک را از طریق پوست وارد کبد می کند و یک نمونه کوچک از بافت کبدی را برای انجام آنالیزهای آزمایشگاهی برداشت می کند.

درمان دارویی

درمان در تمام موارد ضروری نیست.

تشخیص هپاتیت C لزوماً به این معنی نیست که فرد نیاز به درمان دارد. اگر پزشک شما درمانی را به شما پیشنهاد نکرد شما تنها لازم است آزمایشات خونی مکرر را برای کنترل و ارزیابی بیماری های کبدی خود انجام دهید.

داروهای ضد ویروس

هپاتیت C با داروهای ضد ویروس قابل درمان است. این داروها بدن را از ویروس ها پاکسازی می کنند. پزشکتان ممکن است ترکیبی از این داروها را به مدت چندین هفته برای شما تجویز کند.

در طول درمان، پزشک پاسخ های بدن شما به داروها را کنترل می کند.

داروهای ضد ویروس می توانند باعث افسردگی و علایم و نشانه های شبه آنفلوانزا مانند خستگی، تب و سردرد شوند. برخی از عوارض جانبی می توانند به حدی خطرناک باشند که نیاز باشد درمان ضد ویروسی این بیماران به تأخیر بیفتد یا در برخی موارد کاملاً قطع شود.

پیوند کبد

اگر آسیب شدیدی به کبد بیمار وارد شده باشد، پیوند کبد می تواند گزینه درمانی مناسبی باشد. در پیوند کبد یک جراح کبد آسیب دیده بیمار را خارج می کند و یک کبد سالم را جایگزین آن می کند. اغلب کبدهای پیوند شده مربوط به افرادی هستند که فوت کرده اند اما تعداد کمی از آنها نیز متعلق به افراد زنده هستند.

برای بیماران مبتلا به هپاتیت C، پیوند کبد یک درمان محسوب نمی شود. درمان با داروهای ضد ویروس معمولاً پس از پیوند کبد نیز ادامه پیدا می کند زیرا احتمال ایجاد عفونت هپاتیت C در کبد جدید نیز وجود دارد.

واکسیناسیون برای پیشگیری از ابتلا ء به سایر انواع هپاتیت

پزشک شما احتمالاً به شما توصیه کند که واکسیناسیون علیه هپاتیت A و هپاتیت Bرا نیز انجام دهید. این کار باعث پیشگیری از ابتلاء به سایر ویروس ها می شود که می توانند به کبد آسیب رسانده و عوارض هپاتیت C را تشدید کنند.

تغییر شیوه زندگی

اگر شما مبتلا به عفونت هپاتیت C هستید، پزشکتان احتمالاً برخی تغییرات سبک زندگی را برای شما توصیه خواهد کرد. این تغییرات می توانند باعث افزایش سلامت شما و اطرافیانتان شوند. این تغییرات می توانند شامل موارد زیر باشند:

•    مصرف الکل خود را قطع کنید. الکل می تواند باعث تسریع پیشرفت بیماری های کبدی شود.

•    از مصرف داروهایی که می توانند باعث آسیب کبدی شوند خودداری کنید. داروهای مصرفی خود را به پزشکتان اطلاع دهید، حتی داروهای بدون نسخه ای که مصرف می کنید. ممکن است پزشکتان اجتناب از مصرف برخی داروها را به شما توصیه کند.

•    به پیشگیری از ابتلای دیگران به بیماری هپاتیت C کمک کنید. تمام زخم های خود را بپوشانید و از تیغ یا مسواک مشترک استفاده نکنید. اهدای خون، عضو یا مایع منی انجام ندهید و به دیگران اطلاع دهید که مبتلا به هپاتیت C هستید.

طب جایگزین

اثربخشی هیچ کدام از روش های درمانی طب جایگزین یا طب مکمل در پیشگیری یا درمان هپاتیت C ثابت نشده است.

یکی از گیاهانی که به نظر می رسد دارای خواص سلامتی بخش برای کبد باشد گیاه خار مریم (milk thistle ) می باشد. طرفداران این گیاه استفاده از آن را برای درمان زردی و سایر اختلالات کبدی توصیه می کنند. این گیاه را می توان به شکل های کپسول، عصاره یا تزریقی مصرف کرد.

نتایج یک مطالعه مداخله ای که توسط مرکز ملی طب جایگزین و طب مکمل انجام شده است، نشان داده است که گیاه خار مریم در مقایسه با دارونما هیچ اثر مفیدی در کاهش مقدار آنزیم های کبدی در بیماران مبتلا به هپاتیت C نداشته است.

اگر شما علاقمند به استفاده از گیاه خار مریم هستید، در مورد مزایا و مضرات مصرف آن با پزشک خود صحبت کنید.

پیشگیری

با اقدامات زیر می توانید از ابتلاء به هپاتیت C پیشگیری کنید:

•    قطع مصرف مواد مخدر. اگر از مواد مخدر استفاده می کنید، مصرف آن ها را قطع کنید.

•    انجام اقدامات حیاتی در زمان پیرسینگ یا سوراخ کردن بدن یا خالکوبی بدن. اگر قصد پیرسینگ یا خالکوبی دارید، از مراکز معتبر برای این کار استفاده کنید. قبل از این کار در مورد روش های پاکسازی و استریل کردن تجهیزات این مرکز سؤال کنید. در مورد استفاده از سوزن های استریل اطمینان حاصل کنید. اگر در یک مرکز از پاسخگویی به سؤلات شما امتناع کردند، به مرکز دیگری مراجعه کنید.

•    داشتن روابط جنسی سالم. بدون اطمینان از وضعیت سلامتی یک فرد، برقراری رابطه جنسی محافظت نشده با وی نباید صورت گیرد. احتمال انتقال بیماری هپاتیت C از طریق رابطه جنسی در زوج های تک همسر وجود دارد اما این احتمال کم است.

سلولیت چیست؟

تاریخ : سه‌شنبه 12 اسفند 1393

بازدید : 403

نویسنده : sina95

سلولیت به ناهمواری های سطح بدن در قسمت هایی از بدن مانند کشاله های ران، شکم و باسن اطلاق می شود. سلولیت بیشتر در میان زنان نوجوان و بزرگسال رایج است.

سلولیت یک بیماری محسوب نمی شود و عوارض بدی برای بدن ایجاد نمی کند اما می تواند ظاهری نا زیبا ایجاد کند.

بیشتر تبلیغات مربوط به درمان سلولیت شامل ماساژ یا کرم های ضد سلولیت موثر نیستند و تدبیر به سزایی در درمان سلولیت ندارند. محققان در پی یافتن راه هایی برای درمان سلولیت می باشند. شما می توانید با به کار بستن راهکارهایی ظاهر سلولیت را کمی بهبود بخشید.

نشانه ها

سلولیت در واقع همان ناهمواری های موجود بر سطح پوست است که گاهی ظاهر بافت مبتلا به سلولیت را به بافت حفره دار پنیری یا پوست پرتقالی نسبت می دهند.

سلولیت خفیف تنها زمانی قابل مشاهده است که پوست قسمتی از بدن از اطراف فشار داده شود. سلولیت های شدیدتر باعث می شود پوست به صورت ناصاف و دارای فرورفتگی و برآمدگی دیده شود. سلولیت معمولاً نواحی ران و باسن را در گیر می کند اما ممکن است در سینه ها، شکم و بازوها هم ایجاد شود.

علت

سلولیت در اثر اختلال در رشته های اتصال دهنده ای که بین بافت چربی قرار گرفته اند و پوست را به ماهیچه های زیرین اتصال می دهند رخ می دهد. در واقع زمانی که سلولهای چربی بزرگ و انباشته می شوند پوست را به خارج هل می دهند، در حالی که رشته های محکم اتصال دهنده، پوست را به داخل می کشند و این حالت باعث به وجود آمدن برآمدگی و فرورفتگی در پوست می شود.

عوامل خطر

سلولیت در بین زنان شایع تر از مردان است. در واقع اغلب زنان تا حدی مبتلا به سلولیت می باشند زیرا تجمع چربی در نواحی مستعد سلولیت در زنان بیشتر است. همچنین با افزایش سن، که خاصیت الاستیسیته پوست کم می شود، احتمال بروز سلولیت افزایش می یابد. افزایش وزن می تواند موجب مشهودتر شدن سلولیت شود. البته افراد لاغر هم ممکن است سلولیت داشته باشند.

معمولاً سلولیت ریشه وراثتی دارد. وراثت مهمترین نقش را در استعداد ابتلاء به سلولیت ایفا می کند. سبک زندگی غیرفعال و بی تحرک و همچنین بارداری، احتمال بروز سلولیت را افزایش می دهد.

آمادگی برای ویزیت پزشک

تهیه فهرستی از سوالاتی که می خواهید از پزشک بپرسید به شما در استفاده بهینه از وقت ملاقاتتان با پزشک کمک می کند. سوالاتی که در مورد سلولیت می توانید بپرسید شامل موارد زیر است:

- بهترین اقدام درمانی در زمینه سلولیت چیست؟
- گزینه های درمانی موجود و معایب و مزایای هر یک کدام است؟
- هزینه های درمان چقدر است؟
- نتایج مورد انتظار چیست؟
- آیا پس از درمان نیاز به پیگیری های خاصی هست؟

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

همان طور که اشاره شد سلولیت یک بیماری یا شرایط جدی محسوب نمی شود و درمان آن ضرورتی ندارد. در واقع، بسیاری از پزشکان سلولیت را یک پیشآمد طبیعی می دانند. البته اگر فرد از ظاهر نازیبای ایجاد شده ناراحت باشد می تواند به یک متخصص پوست یا جراح پلاستیک مراجعه نماید.

درمان دارویی

- کاهش وزن: کاهش وزن از طریق غذا خوردن سالم و ورزش منظم، مسلماً سودمندترین راه درمان سلولیت است. وزن کم کردن و تقویت عضلات ران، کشاله ها، باسن و شکم می تواند ظاهر ناهموار پوست را بهبود بخشد. تأثیر کاهش وزن به تنهایی، محدود است و بهتر است حتماً همراه با ورزش باشد.

- لیزر و رادیوفرکانسی (RF): شاید نویدبخش ترین اقدام درمانی استفاده از لیزر و رادیوفرکانسی باشد. یکی از روش ها تلفیقی از ماساژ، رادیوفرکانسی و اشعه مادون قرمز است. روش دیگر استفاده از ماساژ و لیزراست. روش سوم استفاده از رادیوفرکانسی در سطوح عمقی وسطحی به طور همزمان است. تمامی این روش ها نیاز مند تعداد زیادی جلسات درمانی است. نتیجه حاصل از این روش ها تا 6 ماه ماندگاری دارد.

- لیپوساکشن: برخی افراد ممکن است لیپوساکشن را به عنوان راه درمان سلولیت انتخاب کنند. طی لیپوساکشن، جراج لوله باریکی را به زیر پوست وارد می کند و از این طریق سلول های چربی به بیرون مکیده می شوند.

اگر چه لیپوساکشن می تواند به بدن فرم دهد اما نمی تواند سلولیت را از بین ببرد و حتی ممکن است سلولیت را بیشتر نیز بکند. لیپوساکشن لیزری اقدام درمانی جدیدی است که حالت تهاجمی کمتری نسبت به لیپوساکشن سنتی دارد که طی آن همزمان هم پوست جمع تر می شود و هم سلول های چربی تخریب می شوند. این روش در درمان سلولیت مؤثرتر است.

- درمان های موضعی: استعمال کرم رتینول 0/3 درصد، دو بار در روز طی شش ماه می تواند در بهبود ظاهر سلولیت مؤثر باشد.

- درمان های مکمل:

ابزارها، محصولات و کرم های متعددی وجود دارند که ادعا می کنند برای درمان سلولیت مؤثرند. اما شواهد کافی علمی برای حمایت از آنها وجود ندارد. معمولاً تأثیر روش های مختلف در بهبود وضعیت سلولیت موقت و گذرا است.

روش هایی که در ادامه به آنها اشاره خواهد شد در زمره محصولات و روش های متعددی است که امروزه با ادعای درمان سلولیت تبلیغات می کنند. به یاد داشته باشید که این کارآمدی وتأثیر این روش ها در درمان سلولیت هنوز اثبات نشده است.

مزوتراپی: در این روش محلولی-حاوی آمیلوفیلین، برخی هورمون ها، آنزیم ها و عصاره های گیاهی، ویتامین ها و مواد معدنی-به زیر پوست تزریق می شود. این روش عوارض جانبی متعددی از جمله عفونت، بثورات پوستی و ناهمواری در پوست می شود.

کرم های سلولیت: کرم هایی که حاوی ترکیبات مختلفی مانند ویتامین ها، مواد معدنی، عصاره های گیاهی و آنتی اکسیدان ها می باشند معمولاً با ادعای درمان سلولیت به فروش می رسند. تحقیقات علمی، کارآمدی خاص این محصولات را تأئید نمی کند. در برخی موارد این ترکیبات موجود در این محصولات باعث واکنش های پوستی می شوند.

بیش فعالی در کودکان و بزرگسالان

تاریخ : سه‌شنبه 12 اسفند 1393

بازدید : 459

نویسنده : sina95

بیش فعالی ( ADHD ) اختلال مزمنی است که میلیونها کودک به آن مبتلا بوده وگاهی تا بزرگسالی نیز ادامه پیدا می کند. ADHD مجموعه ای از اختلالات شامل بی دقتی، بیش فعالی و عدم کنترل رفتار می باشد. کودکان مبتلا به ADHD اعتماد به نفس کمی دارند و در رابطه های دوستی و حضور در مدرسه مشکل دارند.گاهی علائم این بیماری با افزایش سن کاهش می یابد. با این حال افراد می توانند با یادگیری روشهای مختلف آنرا کنترل نمایند.درمان با تجویزدارو و مداخلات رفتاری صورت می گیرد. تشخیص زود هنگام در کنار درمان می تواند نتایج بسیار متفاوتی داشته باشد.

نشانه ها

-    اختلال در توجه
-    خیالبافی مکرر
-    عدم پیگیری دستورات و گوش دادن
-    عدم سازماندهی وظایف و فعالیت ها
-    فراموشکار بودن و گم کردن وسایل مورد نیاز مانند کتاب، مداد و یا اسباب بازی
-    عدم اتمام کارها و وظایف مدرسه
-    پریشان بودن
-    بی قراری و پیچ و تاب خوردن
-    عدم ثبات در یک وضعیت و نشستن روی نیمکت مدرسه
-     پر حرفی
-    ایجاد وقفه در بین صحبت یا بازی دیگران
-    کم تحملی در انتظار
ADHD در بین پسر ها بیشتر شایع است و ممکن است پسران پر جنب و جوش باشند ولی دختران تمایل به عدم توجه و سکوت داشته باشند.

علت

در حال حاضر علت دقیق ابتلاء به ADHD مشخص نشده است و تلاش محققین در این زمینه همچنان ادامه دارد.با این حال عوامل متعددی در توسعه ADHD نقش دارند که می توان به خانواده و ژنتیک اشاره کرد. همچنین برخی از عوامل محیطی مانند دستگاه عصبی مرکزی نیز در ایجاد این بیماری نقش کلیدی ای دارد.

عوامل خطر

- بستگان نزدیک مبتلا به ADHD و یا دیگر اختلالات روانی
- قرار گرفتن در معرض سموم محیطی مانند سرب که عمدتاً در رنگ و لوله های ساختمان های قدیمی یافت می شود
- مصرف الکل، سیگار و یا مواد مخدر در دوران بارداری
- تماس با سموم محیطی مانند بی فنیل های پلی کلرینه (PCB ها) در دوران بارداری
- تولد زودرس
- اگرچه مصرف قند یکی از علل ایجاد بیش فعالی می باشد با این حال اثبات قابل اعتمادی در مورد آن وجود ندارد و عوامل متعددی در عدم توجه کودکان موثر است که نباید با ADHD اشتباه گرفته شود.

عوارض

ADHD می تواند مشکلاتی را در زندگی کودک ایجاد کند. این مشکلات عبارتند از:

-    اغلب در کلاس درس ناسازگار است که منجر به شکست تحصیلی و قضاوت سایر کودکان و بزرگسالان در مورد آنها می شود.
-    حوادث و صدمات بیشتری نسبت به سایر کودکان برای آنها رخ می دهد.
-    اعتماد به نفس کمی دارند.
-    در تعامل و پذیرفته شدن توسط همسالان خود و بزرگسالان مشکل دارند.
-    احتمال اعتیاد به الکل، مواد مخدر و دیگر رفتارهای بزهکاری در آنها زیاد است.

ADHD مشکلات روانی دیگری برای کودک ایجاد نمی کند با این حال این کودکان نسبت به سایرین بیشتر در معرض شرایط زیر قرار می گیرند:

-    عدم توانایی یادگیری از جمله عدم درک و برقراری ارتباط
-    اضطراب،نگرانی، عصبانیت و بدتر شدن علائم ADHD تا زمانیکه درمان صورت نگیرد.
-    افسردگی، که اغلب در کودکان مبتلا به ADHD رخ می دهد.
-    اختلالات دو قطبی، که شامل افسردگی و رفتار جنون آمیز می باشد.
-    اختلالات نافرمانی (ODD)، به طور کلی یک الگوی رفتاری منفی، جسور و خصمانه به صورت قدرت نمایی دارند
-    رفتارهای ضد اجتماعی مانند سرقت، مبارزه، تخریب اموال وآسیب رساندن به انسانها و حیوانات
-    سندرم تورت که با نام تیک عصبی شناخته می شود.

آمادگی برای ویزیت پزشک

شما به احتمال زیاد برای شروع به پزشک متخصص اطفال مراجعه می کنید که با توجه به ارزیابی اولیه ممکن است شما را به یک متخصص اطفال، روانشناس، روانپزشک یا متخصص مغز و اعصاب اطفال معرفی کند.

قبل از مراجعه به پزشک اقدامات زیر لازم است:

-    تهیه فهرستی از علائم و مشکلات فرزندتان در خانه یا مدرسه
-    تهیه اطلاعات شخصی کلیدی، از جمله هر گونه تنش های اصلی و یا تغییرات اخیر زندگی
-    آماده کردن فهرستی از تمام داروها، و همچنین هر گونه ویتامین ها، داروهای گیاهی یا مکمل هایی که کودک شما دریافت می کند
-    همراه داشتن هرگونه نتیجه تست و آزمایشی که فرزندتان در گذشته انجام داده است

تهیه لیستی ازسوالات که متداولترین آنها شامل:

-    علاوه بر ADHD چه عوامل احتمالی دیگری برای فرزندم وجود دارد؟
-    چه نوع آزمایشاتی مورد نیاز است؟
-    چه روشهای درمانی قابل دسترس هستند و شما کدام را پیشنهاد می کنید؟
-    چگونه می توانم شرایط بهداشت و سلامت فرزندم را مدیریت کنم؟
-    آیا نیاز است فرزند من به یک متخصص مراجعه کند؟
-    آیا جایگزین درمانی عمومی برای کودک من وجود دارد؟
-    عوارض جانبی دارو های مورد استفاده چیست؟
-    برای اطلاعات بیشتر چه منابعی را پیشنهاد می کنید؟

از پزشک خود چه انتظاراتی باید داشته باشید؟

-    چه زمانی متوجه اولین نشانه ها در فرزندتان شدید؟
-    آیا رفتارهای نگران کننده در همه زمان ها یا فقط در موقعیت های خاص رخ می دهد ؟
-    شدت مشکلات فرزندتان چقدر است ؟
-    چه چیزهایی رفتار کودکتان را بدتر می کند؟
-    چه چیزهایی رفتار کودکتان را بهبود می بخشد؟
-    مصرف کافئین فرزندتان چقدر است؟
-     ساعات خواب فرزندتان چگونه است و الگوهای فرزند شما چه کسانی هستند؟
-    عملکرد تحصیلی فرزند شما در حال حاضر و نیز در گذشته چگونه بوده است؟
-    آیا فرزندتان در منزل مطالعه می کند و در خواندن مشکلی ندارد؟
-    شما چه روش های تربیتی را در خانه استفاده می کنید؟ کدامشان بیشتر موثر بوده است؟
-    توصیف روال معمولی زندگی و اینکه در خانه با چه کسانی زندگی می کند؟

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر در مورد نشانه های ADHD در فرزندتان نگران هستید بهتر است به پزشک مراجعه کنید. در مرحله اول ارزیابی پزشک برای بررسی دیگر عوامل احتمالی مهم است. در مرحله بعدی شما به یک پزشک متخصص معرفی می شوید. با تشخیص ADHD کودک باید تا بهبود علائم به طور منظم تحت نظر پزشک متخصص قرار گیرد و پس از آن در صورت ثابت بودن وضعیت هر 3 یا 4 ماه به پزشک مراجعه کند. با مشاهده عوارض درمان مانند کاهش اشتها، سخت به خواب رفتن، بدخلقی و عدم بهبود علائم بیماری پزشک مربوطه را حتماً در جریان بگذارید.

آزمایش های تشخیصی

به طورکلی ADHD در کودکان قابل تشخیص نیست مگر اینکه علائم آن در اوایل زندگی مشخص و کودک در خانه و مدرسه با مشکلات مداوم روبرو باشد.

برای تشخیص ADHD آزمایش خاصی وجود ندارد ولی روشهای تشخیص آن شامل:

-    معاینه پزشکی و رد کردن علل احتمالی دیگر
-    جمع آوری اطلاعاتی مانند مسائل پزشکی، تاریخچه پزشکی شخصی و خانوادگی و سوابق تحصیلی
-    مصاحبه با افراد خانواده یا معلم و نیز کسانی که با کودک به خوبی آشنا هستند
-    تشخیص درجه بیماری جهت جمع آوری و ارزیابی اطلاعات کودک

معیارهای تشخیص ADHD

برای تشخیص ADHD، کودک با معیارهای تشخیصی و آماری اختلالات روانی که توسط انجمن روانپزشکی آمریکا اعلام شده است ارزیابی می شود. هر کودک باید حداقل 6 علامت یا بیشتر از یک یا هر دو گروه زیر را داشته باشد.

بی دقتی

-    اغلب به جزئیات بی توجه است و در تکالیف مدرسه و فعالیتهای دیگر بی دقت است
-    عدم توجه در بازی ها و فعالیتهای مشکل
-    از دستورات پیروی نکرده و تکالیف مدرسه را به پایان نمی رساند
-    در سازماندهی فعالیتها و وظایف مشکل دارد
-    تمایلی به شرکت در فعالیتهای ذهنی و انجام تکالیف مدرسه ندارد
-    وسایل مورد نیاز خود مانند اسباب بازی، کتاب، مداد و ... را گم می کند
-    اغلب پریشان است
-    فعالیتهای روزانه را فراموش می کند

بیش فعالی و حرکات ناگهانی

-    اغلب بی آرامی می کند و روی صندلی پیچ و تاپ می خورد
-     اغلب صندلی خود را در کلاس یا موقعیتهای دیگر ترک می کند
-     در شرایط نامناسب ناآرام است
-    اغلب با سرو صدای زیاد بازی می کند
-    پرحرف است
-    قبل از اتمام سوال سریع پاسخ می دهد
-    در رعایت نوبت مشکل دارد
-    در صحبت ها و فعالیتهای دیگران وقفه ایجاد می کند

علاوه بر داشتن حداقل 6 نشانه، کودک مبتلا به ADHD دارای علائم زیر نیز می باشد:

-    رفتارهای عادی همسالان خود را نشان نمی دهد
-    حداقل به مدت شش ماه این علائم در کودک وجود دارد
-    مدرسه، خانه و روابط دوستانه تحت تاثیر علائم بیماری قرار می گیرند

معمولاً در کودکان مبتلا به ADHD تشخیص های خاص زیر نیز قابل رویت است:

- بی توجهی بارز: این کودکان با اینکه 6 علائم اصلی را دارند ولی مدتها بی سرو صدا می نشینند و به دیگران توجهی ندارند.

- بیش فعالی غیرارادی بارز: کودک حداقل شش مورد از علائم و نشانه های بیش فعالی را داراست که این ممکن است به عنوان یک مشکل عاطفی یا انضباطی باشد.

- نوع ترکیبی ADHD : کودک شش مورد یا حتی بیشتر از علائم و نشانه های دو لیست بالا را داراست.

وضعیت مشابه ADHD

برخی از شرایط و درمان های پزشکی وجود دارند که علائمی مشابه ADHD دارند مانند:

-    اختلالات کلامی و یادگیری
-    اختلالات خلقی (مانند افسردگی)
-    اضطراب
-    اختلالات تشنجی
-    اختلالات بینایی و شنوایی
-    سندرم تورت (تیک عصبی)
-    اختلالات خواب
-    مشکلات تیروئید
-    سوء مصرف مواد
-    آسیب مغزی

تشخیص ADHD در خردسالان

گاهی امکان دارد ADHD در سن قبل از مدرسه و خردسالان نیز دیده شود که تشخیص آن در خردسالان بسیار دشوار است. چراکه ممکن است مشکلات توسعه یافته مانند تاخیر در تکلم با ADHD اشتباه گرفته شود بنابراین خردسالان به ارزیابی توسط یک متخصص مانند روانشناس یا روانپزشک، متخصص گفتار و یا پزشک متخصص رشد کودکان نیاز بیشتری دارند.

درمان دارویی

درمان استاندارد برای ADHD شامل: دارو درمانی و آموزش و مشاوره می باشد. البته این روشها تنها به کاهش علائم کمک می کنند و راه درمانی قطعی نیستند.

داروهای محرک

در حال حاضر، داروهای محرک (روانی) معمولترین داروهای تجویزی برای درمان ADHD هستند. این داروها سبب تقویت و تعادل سطح موادشیمیایی مغز به نام انتقال دهنده های عصبی می شوند. محرک ها در کاهش بی دقتی و بیش فعالی کودکان تاثیر چشمگیری دارند. این دارو ها عبارتند از متیل فنیدات، ریتالین و آمفتامین. داروهای محرک در اشکال کوتاه اثر و طولانی اثر در دسترس هستند.دوز مصرف داروها در کودکان با هم متفاوت است و برای یافتن دوز مناسب نیاز به زمان است. همچنین باید با نشان دادن عوارض، دوز مصرف تغییر یابد. حتماً در مورد عوارض داروهای مصرفی از پزشک خود سوال نمایید.

داروهای محرک و مشکلات قلبی

در حال حاضر چندین مورد مرگ و میر ناشی از بیماریهای قلب و عروق در کودکانی که داروهای محرک مصرف می کنند مشاهده شده است. البته این موارد نادر بوده و هنوز به تائییدیه دقیق علمی نرسیده است. با این حال پزشک شما باید پیش از تجویز داروهای محرک از نشانه های بیماریهای قلبی در کودک مطمئن شده و سابقه بیماری قلبی در خانواده را بررسی کند.

داروهای دیگر

سایر داروهای مورد استفاده در درمان ADHD عبارتند از : اتوموکستین (Strattera) و داروهای ضد افسردگی مانند بوپروپیون (Wellbutrin) ، دزیپرامین (Norpramin) و کلونیدین (Catapres). داروهای ضد افسردگی ضعیف تر از محرک ها عمل کرده و ممکن است اثرات دارو تا چند هفته بعد از مصرف دیده شود. برای کودکانی که به علل مختلف نمی توانند از داروهای محرک استفاده کنند این داروها می توانند جایگزین مناسبی باشند. بهتر است در مورد عوارض این داروها نیز با پزشک خود مشورت نمایید.

خطر خودکشی

نگرانی که در مورد مصرف داروهای غیرمحرک و ضد افسردگی در کودکان وجود دارد فکر خودکشی در آنها است. البته از نظر علمی تائید نشده است ولی با مشاهده نشانه های افسردگی و تفکرات خودکشی در فرزندتان حتماً پزشک خود را در جریان قرار دهید.

اطمینان از دوز مناسب دارو در کودکان بسیار اهمیت دارد. معمولاً والدین در مورد وابستگی و اعتیاد کودک به دارو بسیار نگران هستند که با مصرف دوز مناسب این نگرانی برطرف خواهد شد. نگرانی دیگر برای خواهر، برادر و نیز همکلاسان کودک مبتلا به ADHD است و والدین باید مطمئن باشند که فرزندشان دوز مناسب دارو را در زمان مناسب دریافت می کند.

-    دقت در استفاده از دارو: کودکان نباید دارو را بدون نظارت استفاده کنند.
-    در منزل دارو را در یک ظرف دربسته که قفل می شود نگهداری کنید چراکه مصرف زیاد این دارو بسیار کشنده است.
-    برای استفاده دارو در مدرسه حتماً کودک را تحت نظر پرستار یا مدیر سلامت مدرسه قرار دهید.

رفتاردرمانی و مشاوره

معمولاً کودکان مبتلا به ADHD به مشاوره با روانپزشک، روانشناس و یا مددکار اجتماعی نیاز دارند. برخی از کودکان مبتلا ممکن است به اختلالات اضطراب و افسردگی نیز مبتلا شده باشند که در این مواقع مشاوره و رفتار درمانی به درمان هر دو مورد کمک می نماید.

-    رفتار درمانی: معلمین و والدین می توانند با یادگیری روشهای مختلف رفتار درمانی شرایط دشوار را کنترل کنند.

-    روان درمانی: کودکان بزرگتری که در گذشته مبتلا به ADHD بودند الگوهای رفتاری منفی و همچنین راهکارهای مقابله با نشانه ها و نیز مواردی که سبب ناراحتی آنها شده است را در اختیار کودکان و والدینشان قرار می دهند.

-    آموزش والدین: با کمک این روش والدین می توانند رفتار کودکان خود را درک و هدایت نمایند.

-    آموزش خانواده: در این روش به افراد خانواده مانند پدر، مادر، برادر و خواهر روشهای مقابله با استرس در برخورد با کودک مبتلا به ADHD داده می شود.

-    آموزش مهارتهای اجتماعی: کودک مبتلا به ADHD رفتارهای مناسب اجتماعی را آموزش می بیند.

بهترین نتیجه با همکاری والدین، معلمین و پزشکان رخ می دهد و بهتر است پس از یادگیری معلمین را نیز در مورد منابع اطلاعاتی آگاه سازید.

درمان جایگزین

تحقیقات نشان داده است درمان های جایگزین می تواند به کاهش علائم ADHD کمک نماید. پیش از استفاده از روشهای جایگزین حتماً با پزشک در مورد مطمئن بودن روش درمانی مشورت کنید. درمانهای جایگزین از نظر علمی در حال بررسی و ارزیابی هستند و برخی از آنها عبارتند از:

یوگا و مدیتیشن: انجام منظم حرکات یوگا، مدیتیشن وتکنیک های ریلکسیشن به کودک آرامش داده و او را در مدیریت علائم بیماری کمک می کند.

درمان به روش Neurofeedback : در این روش طی جلسات منظم از کودک خواسته می شود روی انجام وظایف خاصی تمرکز کرده و از طریق دستگاه مخصوصی الگوی امواج مغزی کودک بررسی می شود. از لحاظ تئوری یادگیری کودک در فعال نگه داشتن بخش جلوی مغر می تواند به کاهش علائم ADHD کمک نماید. درمان از این روش بسیار امیدوار کننده است با این حال برای تائید آن به تحقیقات بیشتری نیاز است.

تکنیک های دیگر: شامل روشهای درمانی حسی یکپارچه و مترونوم تعاملی می باشد که برای تائید این روشها نیاز به بررسی بیشتر است.

تغییر شیوه زندگی

ADHD بیماری بسیار پیچیده ای بوده و در مورد هر کودک متفاوت ظاهر می شود. با این حال روشهای زیر می توانند در کنترل بیماری به والدین کمک نمایند:

کودک در منزل: به کودک خود بگویید که دوستش دارید و از او قدردانی کنید. تمرکز روی رفتارهای منفی کودک، ارتباط با والدین و اعتماد به نفس او را تحت تاثیر قرار می دهد. لبخند زدن، آغوش گرفتن و دست روی شانه گذاشتن به کودک در رویارویی با شرایط سخت کمک می کند و به او ثابت می کند که شما مراقب او هستید.

لذت بردن با کودک: برای پذیرش و درک شخصیت فرزندتان ساده ترین راه، صرف زمان برای با هم بودن است. باید زمانی را بدون حضور بزرگسالان و دیگر کودکان با فرزندتان بگذارنید.

یافتن راهی برای بهبود اعتماد به نفس و حس نظم و انضباط: همه کودکان تمایل به حضور در کلاسهای هنر، موسیقی و یا ورزشهای رزمی را دارند ولی نباید کودک را به انجام فعالیتهایی که در توانش نیست وادار نمود. هر کودک دارای استعدادهای خاص است که می توان آن را پرورش داد. همچنین موفقیتهای کوچک و مکرر کودک در افزایش اعتماد به نفس او بسیار موثر است.

سازماندهی: به فرزند خود کمک نمایید فعالیتها وتکالیف خود را سازماندهی کند و فضای مناسب مطالعه را برای او فراهم سازید. همچنین فضای اطراف او را نیز منظم نگه دارید.

استفاده از کلمات ساده و راهنمایی کردن کودک: به آرامی صحبت کنید و در هر زمان تنها یک جهت را پیش بگیرید.

برنامه غذا و خواب کودک منظم باشد: در یک تقویم، فعالیتهای ویژه کودک مشخص شود.کودکان مبتلا به ADHD تغییرات را به سختی می پذیرند. از هشدار دادن به کودک و یا انتقال ناگهانی به فعالیت یا وضعیت های دیگر اجتناب نمایید.

اطمینان از استراحت کردن کودک: سعی کنید فرزندتان را خسته نگه ندارید چراکه سبب تشدید علائم بیماری می شود.

تشخیص شرایط دشوار: سعی کنید از حضور کودک در شرایط دشوار جلوگیری نمایید. کودک از حضور در سخنرانی های طولانی، خرید در مراکز خرید و سوپر مارکت ها خسته می شود.

تنبیه کودک در زمان و روش مناسب: تنبیه کودک باید در مدت زمان کوتاه با اثرات بلند مدت صورت بگیرد تا بتوان کودک را تحت کنترل قرار داد. بهترین روش، خنثی نمودن رفتارهای خارج از کنترل است.

صبور باشید: سعی کنید در زمانی که رفتار کودکتان خارج از کنترل است صبور باشید. اگر شما آرام باشید کوکتان نیز آرام می شود.

به خودتان استراحت بدهید: اگر شما خسته و پر استرس هستید نمی توانید پدر و مادر موثری برای کودکتان باشید استراحت را فراموش نکنید.

کودک در مدرسه

آگاهی از برنامه های مدرسه: ممکن است مدرسه برنامه های خاصی برای کودکان مبتلا به ADHD داشته باشد. بر اساس قانون، مدارس باید برنامه هایی در راستای حمایت از آموزش کودکان ناتوان داشته باشند که برخی از آنها شامل ارزیابی، تنظیم برنامه درسی، تغییر در تشکیل کلاس درس، روش های تدریس اصلاح شده، آموزش مهارت های مطالعه و افزایش همکاری بین والدین و معلمان باشد.

ارتباط با معلم: با معلم فرزندتان در ارتباط باشید و از تلاشهای او برای کمک به فرزندتان حمایت کنید. مطمئن شوید که معلمان فعالیتها و بازخوردهای مثبت فرزندتان را تحت نظر دارند. همچنین از آنها بخواهید انتظارات و دستورات را بسیار روشن برای کودک توضیح دهند.

استفاده از کامپیوتر: از مسوولین مدرسه بخواهید شرایط استفاده از کامپیوتر را برای فرزندتان محیا سازند چراکه برای کودکان مبتلا به ADHD انجام تکالیف دشوار است.

روشهای مقابله ای و حمایتی: مراقبت از کودک مبتلا به ADHD می تواند برای همه خانواده مشکل باشد ولی این والدین هستند که بیشترین صدمه را دیده و حتی ممکن است مشکلات مالی دامن گیر آنها شود. خواهر و برادر کودک مبتلا به ADHD نیز ممکن است مشکلاتی را ایجاد کنند چرا که کودک بیمار والدین را بسیار درگیر کرده و این امر سبب کمبود توجه به خواهر و برادر می شود.

تکنیک های مقابله ای:

والدین باید الگوهای رفتاری فرزندشان را شناخته و در پاسخ به این رفتارها دقت کنند. گاهی نیازاست هم والدین و هم کودک تغییر رفتار دهند. این نکته لازم به ذکر است که تغییر عادات بسیار دشوار بوده و به زمان نیاز دارد. مهم این است از کودک خود انتظارات واقع بینانه داشته باشید و برای خود و کودکتان اهداف کوتاه مدت تعیین کنید. همکاری همه افراد در موفقیت نقش مهمی دارد.

مدیریت ADHD:

ساختار زندگی کودک: ساختار به معنی نظم و انضباط سفت و سخت نیست بلکه به معنی تنظیم مواردی است که زندگی کودک را آرام و سازمان یافته نماید. کودکان مبتلا به ADHD تغییر را به سادگی نمی پذیرند و داشتن روال قبلی به آنها حس امنیت داده و به بهبود رفتارشان کمک می کند. بنابراین بهتر است پیش از تغییر موقعیت و یا فعالیت، کودک خود را مطلع و برای پذیرش آن به کودک فرصت دهید.

فراهم ساختن نظم و انضباط: پاداش یک رفتار خوب و ممانعت از اقدامات مخرب می تواند بهترین راه شروع باشد. کودکان مبتلا به ADHD به خوبی از طریق تشویق جهت رسیدن به نتیجه دلخواه پاسخ مثبت می دهند و تشویق یا تقویت یک رفتار خوب می تواند کودک را در یادگیری عادات جدید یاری کند.

حفظ آرامش: برای انجام کاری توسط کودکتان سعی کنید مثال های ساده بزنید و در وضعیتی که کودکتان از کنترل خارج شده است آرامش خود را حفظ کنید. در صورتیکه شما آرام صحبت کنید احتمال اینکه کودک نیز آرام شود بیشتر است. آموزش تکنیک های مقابله با استرس شما را در کنترل خودتان کمک می نماید.

تلاش برای روابط سالم خانواده: ارتباط میان تمام اعضای خانواده نقش مهمی در مدیریت و تغییر رفتار کودک مبتلا به ADHD دارد. زوج هایی که پیوند قوی بینشان است در رویارویی با چالشها قویتر عمل می کنند. بنابراین پرورش روابط بین اعضای خانواده یک امر مهم تلقی می شود.

استراحت کردن: به خود فرصت استراحت بدهید. برای صرف زمانی بدون حضور فرزندان خودتان را سرزنش نکنید و از درخواست کمک اطرافیان دریغ نکنید. ولی این نکته را توجه داشته باشید کسی که مراقبت از کودک را پذیزفته است می بایست اطلاعات کافی در مورد ADHD داشته باشد.

نکات تغذیه ای

رژیم غذایی ویژه: رژیم غذایی کودکان بیش فعال باید فاقد مواد انرژی زا مانند قند یا مواد آلرژی زا مانند گندم، تخم مرغ و شیر باشد. همچنین مصرف رنگ های مصنوعی و مواد افزودنی در رژیم حذف گردد. تا کنون در مورد تاثیر رژیم غذایی در بهبود علائم ADHD مطالعه ای انجام نشده است ولی شواهدی وجود دارد که نشان می دهد تغییر در رژیم غذایی سبب تفاوت در بروز علائم می شود. در کودکان مبتلا به ADHD کافئین به عنوان یک محرک عمل کرده و مصرف آن عواقب خطرناکی دارد. بنابراین مصرف آن توصیه نمی شود.

مکمل های ویتامین – مینرال

شواهدی در خصوص کاهش علائم ADHD با مصرف مکمل مولتی ویتامین - مینرال وجود ندارد و دریافت ویتامین ها بیش از دوز توصیه شده مضر خواهد بود.

مکمل گیاهی: تاثیرات مکمل های گیاهی روی بیماری ADHD ثابت نشده است و ممکن است مصرف آن مضر باشد.

فرمول های اختصاصی: این مواد از ویتامین ها، ریز مغزی ها و ... ساخته شده اند که به عنوان مکمل درمانی برای کودکان مبتلا به ADHD به فروش میرسند. این مواد از نظر FDA مورد تائید نبوده و مصرف آنها نیز می تواند خطرناک باشد.

اسیدهای چرب ضروری: امگا 3 برای بهبود عملکرد مغز ضروری است و محققان در حال بررسی تاثیرات امگا 3 روی بهبود علائم ADHD هستند.

نکات اساسی درمان

اکثر کودکان سالم در یک برهه زمانی بی دقت و بیش فعال هستند و برای کودکان در سن قبل از مدرسه کمی بی توجهی و ناآرامی طبیعی است. در حالیکه در نوجوانان میزان بی دقتی بستگی به خود فرد دارد.

کودکان به طور طبیعی پرانرژی هستند. ولی برخی کودکان نسبت به بقیه پرانرژی تر هستند که نباید در دسته بیش فعالان قرار بگیرند چرا که هر کودک می تواند با دوستان و حتی با هم خون خود متفاوت باشد. همینطور کودکانی که در مدرسه مشکل دارند ولی در خانه و حتی با دوستان رفتار عادی و خوبی از خود نشان می دهند نیز در دسته بیماران ADHD طبقه بندی نمی شوند و عکس قضیه نیز صادق است.کودکانی که در محیط خارج از مدرسه بی دقت و بیش فعال هستند ولی در درس و روابط دوستی مشکلی ندارند نیز در این دسته قرار نمی گیرند.

در حال حاضر منابع مختلفی در دسترس هستند مانند خدمات اجتماعی و گروه های حمایتی که می توانید برای اطلاع از دسترسی به این منابع از پزشک خود کمک بگیرید. همچنین برای راهنمایی والدین و معلمان کتابها و سایت هایی وجود دارند اما در استفاده از وب سایت ها و یا سایر منابعی که بر روی راه حل های مخاطره آمیز تمرکز دارند و یا با توصیه تیم مراقبت تضاد دارند دقت نمایید.

پیشگیری

-    از مصرف سیگار، مواد مخدر، الکل و تماس با سموم محیطی مانند بی فنیل های پلی کلرینه در دوران بارداری اجتناب کنید.

-    از تماس فرزندتان با آلاینده ها و مواد سمی مانند دود سیگار، مواد شیمیایی کشاورزی صنعتی و سرب جلوگیری نمایید.

-    اجازه ندهید کودتان زمان زیادی را صرف تماشای تلویزیون و کامپیوتر نماید. این امر در 5 سال اول زندگی از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

اگر فرزند شما دارای ADHD است، برای کمک به کاهش مشکلات و عوارض آن اقدامات زیر را انجام دهید:

•    سازگار باشید، برای رفتار فرزندتان محدودیتها و پیامدهای روشن را تعیین کنید.

•    همراه کودکتان برنامه روزانه را تعیین کنید. مانند: ساعت خواب،ساعت صرف غذا، تماشای تلویزیون و غیره

•    از انجام همزمان چند کار در زمان صحبت با کودکتان اجتناب کنید و سعی کنید با او ارتباط چشمی داشته باشد.

•    با معلمان و پرستار کودکتان در شناسایی مشکلات اولیه و کاهش اثرات بیماری در زندگی فرزندتان همکاری داشته باشید.

بیش فعالی در بزرگسالان

اختلال نقص توجه و بیش فعالی بزرگسالان یک اختلال روانی است که به صورت اختلال در حفظ تمرکز فکری و بیش فعالی و رفتارهای تکانشی و غیرعادی بروز می کند. علایم اختلال نقص توجه و بیش فعالی در بزرگسالان می تواند به مواردی مانند روابط ناپایدار، عملکرد نامناسب کاری و تحصیلی و اعتماد به نفس پایین منجر شود.

اختلال نقص توجه و بیش فعالی همیشه در اویل دوران کودکی شروع می شود اما در برخی موارد تا زمان بزرگسالی نیز تشخیص داده نمی شود. در گذشته تصور می شد که اختلال نقص توجه و بیش فعالی تنها محدود به دوران کودکی می شود اما اکنون دیده شده که علایم این اختلال تا دوران بزرگسالی نیز ادامه پیدا می کند. در برخی بیماران اختلال نقص توجه و بیش فعالی بزرگسالان باعث مشکلاتی می شود که با درمان بهبود می یابند.

درمان اختلال نقص توجه و بیش فعالی بزرگسالان مشابه درمان این اختلال در کودکان می باشد و شامل داروهای محرک یا سایر داروها، مشاوره روانشناسی(روان درمانی) و درمان بیماری های روانی همراه با این اختلال می باشد.

نشانه ها

اختلال نقص توجه و بیش فعالی، اختلال نقص توجه(ADD) و بیش فعالی نیز نامیده می شود. اما برای این بیماری اصطلاح اختلال نقص توجه و بیش فعالی(ADHD) بیشتر کاربرد دارد زیرا شامل هر دو جنبه این بیماری یعنی عدم تمرکز و رفتارهای بیش فعالی- تکانشی می شود.

علایم اختلال نقص توجه و بیش فعالی بزرگسالان می تواند شامل موارد زیر باشد:

•    نقص تمرکز
•    بی قراری
•    تکانشگری ( انجام کارهایی بدون فکر و به صورت ناگهانی)
•    مشکل در انجام کارها و فعالیت ها و اتمام آنها
•    بی نظمی
•    آستانه تحمل پایین
•    دمای بالای بدن
•    اختلال در کنار آمدن با استرس ها
•    روابط ناپایدار

بسیاری از بزرگسالان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی بزرگسالان از بیماری خود آگاهی ندارند و تنها در انجام فعالیت های روزمره خود دچار مشکل می شوند. بزرگسالان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی بزرگسالی ممکن است مشکلاتی در تمرکز کردن یا اولویت بندی کارها و فراموشی جلسات یا برنامه های دسته جمعی را تجربه کنند. ناتوانی در کنترل رفتارها می تواند بی حوصلگی و بی قراری در صف یا رانندگی در زمان ترافیک تا نوسانات خلقی و ابراز ناگهانی خشم را شامل شود.

تمام بزرگسالان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی بزرگسالی در دوران کودکی اختلال نقص توجه و بیش فعالی کودکان را نیز داشته اند حتی اگر در دوران کودکی آنها تشخیص داده نشده باشد. در برخی افراد مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی با افزایش سن، علایم کمتر می شود اما در برخی دیگر علایم تا زمان بزرگسالی ادامه دارند.

چه مواردی طبیعی تلقی شده و چه چیزی به عنوان اختلال نقص توجه و بیش فعالی در نظر گرفته می شود؟

اغلب افراد در برخی زمان ها علایم مشابه با اختلال نقص توجه و بیش فعالی را دارند. اگر علایم شما اخیراً رخ داده یا در گذشته تنها در برخی زمان ها بروز می کرد، شما احتمالاً مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی نیستید. اختلال نقص توجه و بیش فعالی تنها زمانی تشخیص داده می شود که علایم آن به اندازه ای شدید باشد که باعث مشکلات مداوم و پایدار در بیش از یک زمان از زندگی فرد شود. این علایم پایدار و مخرب را می توان در دوران کودکی جستجو کرد.

تشخیص اختلال نقص توجه و بیش فعالی در بزرگسالان کار مشکلی است زیرا علایم این اختلال مشابه با سایر بیماری ها مانند اضطراب یا اختلالات خلقی است. همچنین بسیاری از بزرگسالان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی، مبتلا به سایر اختلالات روانی مانند افسردگی و اضطراب نیز هستند.

علت

علت دقیق اختلال نقص توجه و بیش فعالی مشخص نیست اما تلاش های محققین در مورد شناسایی علل این اختلال ادامه دارد.

عوامل متعددی در اختلال نقص توجه و بیش فعالی مؤثر هستند. مطالعات نشان داده اند که این اختلال ممکن است زمینه ارثی داشته باشد. برخی عوامل محیطی نیز می توانند خطر ابتلاء به آن را افزایش دهند زیرا این عوامل می توانند اختلالاتی در سیستم عصبی مرکزی ایجاد کنند که نقش مهمی در تکامل فرد دارد.

عوامل خطر

عوامل زیر خطر ابتلای فرد به اختلال نقص توجه و بیش فعالی را افزایش می دهند:

•    نسبت داشتن با افراد مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی یا سایر اختلالات روانی ( مانند داشتن والدین یا خواهر و برادر مبتلا به این اختلالات)
•    مصرف سیگار، الکل یا سایر داروها توسط مادر فرد در زمان بارداری
•    مواجهه با سموم محیطی مانند پلی کلرینیتد بیفنیل ها(PCB) توسط مادر فرد در دوران بارداری
•    مواجهه با سموم محیطی در دوران کودکی مانند سرب که معمولاً در رنگ و لوله های ساختمان های قدیمی وجود دارد.
•    نارس بودن در زمان نوزادی

عوارض

اختلال نقص توجه و بیش فعالی می تواند منجر به موارد زیر شود:

•    عملکرد تحصیلی ضعیف
•    مشکل در اجرای قانون
•    مشکلات کار کردن
•    مصرف الکل یا مواد مخدر
•    تصادفات مکرر رانندگی یا سایر تصادفات
•    روابط ناپایدار
•    استرس های مالی
•    سلامت جسمی و روانی ضعیف

اگرچه اختلال نقص توجه و بیش فعالی منجر به سایر بیماری های روانی یا تکاملی نمی شود، برخی از اختلالات دیگری که در کنار اختلال نقص توجه و بیش فعالی می توانند رخ دهند شامل موارد زیر هستند:

•    اختلالات خلقی. بسیاری از بزرگسالان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی بزرگسالی، افسردگی، اختلال دو قطبی یا سایر اختلالات خلقی را نیز دارند. اگرچه اختلالات خلقی لزوماً به دلیل اختلال نقص توجه و بیش فعالی رخ نمی دهند، یک الگوی تکرار شونده ناامیدی و ناتوانی در اختلال نقص توجه و بیش فعالی می تواند افسردگی بیمار را تشدید کند.

•    اختلالات اضطراب. در افراد مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی، اختلالات اضطراب نیز به طور متوسط رخ می دهند. اختلالات اضطراب ممکن است باعث احساس نگرانی شدید، عصبانیت و سایر علایم شوند. اختلالات اضطراب نیز می توانند با اختلال نقص توجه و بیش فعالی تشدید شوند.

•    اختلالات شخصیتی. در بزرگسالان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی، احتمال ایجاد اختلالات شخصیتی مانند اختلال شخصیتی مرزی یا اختلال شخصیتی جامعه ستیز یا ضداجتماع بیشتر است.

•    ناتوانی های یادگیری. بزرگسالان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی ممکن است نسبت به سن، هوش و تحصیلاتی که دارند در امتحانات نمرات کمتری کسب کنند.

آمادگی برای ویزیت پزشک

شما احتمالاً در ابتدا به پزشک عمومی مراجعه کنید. بر اساس نتایج ارزیابی اولیه ای که پزشک بر روی شما انجام می دهد، ممکن است به یک روانشناس یا روانپزشک ارجاع داده شوید.

شما چه اقداماتی می توانید انجام دهید

به منظور آمادگی برای ملاقات با پزشک، اقدامات زیر را انجام دهید:

•    تمام علایمی را که داشته اید یادداشت نمایید. مانند مشکل در محل کار، مدرسه یا روابطتان با دیگران.
•    اطلاعات شخصی مهم خود را یاداشت نمایید. این اطلاعات می تواند شامل هر گونه استرس شدید یا تغییرات اخیر مهم در زندگیتان باشد.
•    لیستی از تمام داروهایی را که مصرف می کنید تهیه کنید. این لیست حتی باید شامل ویتامین ها یا مواد معدنی باشد که مصرف می کنید. همچنین در این لیست مقدار کافئین و الکل مصرفی خود را ذکر کنید. اگر از داروهای مخدر استفاده می کنید نیز لازم است آنها را ثبت نمایید.
•    سؤالات خود را یادداشت کنید. سؤالاتی را که می خواهید از پزشک خود بپرسید یادداشت کنید.

مهم ترین سؤالاتی که می توانید از پزشکتان بپرسید شامل موارد زیر هستند:

•    دلیل احتمالی ایجاد این علایم یا بیماری در بدن من چیست؟
•    من باید چه آزمایش هایی را انجام دهم؟
•    بهترین روش درمان این بیماری چیست؟
•    من بیماری های دیگری نیز دارم. چگونه می توانم تمام این بیماریها را در کنار یکدیگر به نحو احسن کنترل کنم؟
•    آیا نیازی هست من به متخصصی مانند روانشناس یا روانپزشک مراجعه کنم؟
•    آیا جایگزین خاصی برای داروهایی که برای من تجویز کرده اید، وجود دارد؟
•    آیا بروشور یا مطلب دیگری در این مورد دارید که به من بدهید؟ چه وب سایتی را در این مورد به من پیشنهاد می کنید؟

علاوه بر پرسش هایی که آماده کرده اید تا از پزشک خود سؤال کنید اگر سؤال دیگری در زمان ویزیت پزشک به ذهنتان رسید آن را بپرسید.

چه انتظاراتی می توانید از پزشک خود داشته باشید

برای پاسخگویی به سؤالات پزشکتان آماده باشید. پزشک شما ممکن است سؤالات زیر را بپرسد:
•    برای اولین بار علایمی مانند مشکلات تمرکز یا توجه را چه زمانی تجربه کرده اید؟
•    آیا به طور مداوم علایمی مانند بیش فعالی، بی توجهی یا رفتارهای تکانشی را دارید یا علایمتان تنها گاهی اوقات بروز می کند؟
•    کدامیک از علایمتان شما را بیشتر ناراحت می کند و به نظرتان چه دلایلی باعث ایجاد این موارد می شود؟
•    شدت علایمتان چقدر است؟
•    در کدامیک از موقعیت ها شما متوجه علایمتان می شوید؟ در منزل، محل کار یا موقعیت های دیگر؟
•    دوران کودکی خود را چگونه سپری کرده اید؟ آیا در مدرسه مشکلی داشته اید یا سابقه مشکلات اجتماعی را دارید؟
•    عملکرد تحصیلی یا کاری شما در حال حاضر چگونه است و در گذشته چطور بوده است؟
•    الگوی خواب شما چگونه است و چند ساعت در شبانه روز می خوابید؟
•    چه مواردی علایمتان را کاهش می دهد و بهتر می کند؟
•    چه مواردی علایمتان را تشدید می کند و بدتر می کند؟
•    در حال حاضر چه داروهایی مصرف می کنید؟
•    آیا کافئین مصرف می کنید؟
•    آیا مصرف الکل یا مواد مخدر دارید؟

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر رفتارهای تکانشی، عدم تمرکز یا بیش فعالی به طور مداوم به زندگی شما آسیب می زند، به پزشک مراجعه کنید. به دلیل اینکه علایم و نشانه های اختلال نقص توجه و بیش فعالی مشابه با سایر اختلالات روانی است، شما ممکن است اختلال نقص توجه و بیش فعالی نداشته باشید اما مبتلا به اختلال روانی دیگری باشید که نیاز به درمان دارد.

آزمایش های تشخیصی

ممکن است پزشکان مختلفی بتوانند اختلال نقص توجه و بیش فعالی را تشخیص داده و درمان کنند. اما سعی کنید فردی را انتخاب کنید که در این زمینه تخصص داشته و آموزش های لازم را دیده باشد. روانشناس، روانپزشک، پزشک عمومی و نورولوژیست می تواند اختلال نقص توجه و بیش فعالی را تشخیص دهد اما تنها روانشناس و روانپزشک می تواند مشاوره لازم در زمینه درمان این بیماری را در اختیار شما قرار دهد. روانشناس نمی تواند دارویی برای شما تجویز کند.

تشخیص اختلال نقص توجه و بیش فعالی در بزرگسالان

تشخیص اختلال نقص توجه و بیش فعالی در بزرگسالان مشکل تر از تشخیص آن در کودکان می باشد. شناسایی علایم و نشانه های اختلال نقص توجه و بیش فعالی در بزرگسالان کار سختی است. هیچ تست و آزمایش مشخصی برای تشخیص این اختلال وجود ندارد. پزشک شما ممکن است برای تشخیص این بیماری از معاینه فیزیکی شما و پرسیدن چندین سؤال شروع کند.

رد کردن سایر بیماری ها

پزشک شما این مورد را در نظر خواهد داشت که علایم و نشانه های شما ممکن است به دلیل دیگری غیر از اختلال نقص توجه و بیش فعالی باشد. مواردی که باعث ایجاد علایم مشابه اختلال نقص توجه و بیش فعالی می شوند عبارتند از:

•    اختلالات سلامت روانی. برخی اختلالات سلامت روانی مانند اضطراب، اختلالات خلقی، اختلالات قضاوت، نقص های یادگیری و تکلم و اختلالات سایکوتیک در کودکان و بزرگسالان می توانند علایم شبیه اختلال نقص توجه و بیش فعالی را ایجاد کنند.

•    سایر بیماری ها. اگر شما سابقه برخی بیماری ها مانند اختلالات تکاملی، صرع، اختلالات تیروئید، مسمومیت با سرب یا قند خون پایین(هیپوگلیسمی) را داشته باشید پزشکتان ممکن است تشخیص دیگری غیر از اختلال نقص توجه و بیش فعالی را برای شما بدهد یا شما را به یک متخصص ارجاع دهد.

•    داروها. الکل یا مواد مخدر و برخی داروها می توانند علایم شبه اختلال نقص توجه و بیش فعالی را ایجاد کنند.

ارزیابی علایم و نشانه های اختلال نقص توجه و بیش فعالی در دوران کودکی

یک الگوی ثابت از علایم و نشانه ها در دوران کودکی برای تشخیص اختلال نقص توجه و بیش فعالی در بزرگسالی لازم است. شما ممکن است به سختی به یاد بیاورید که کدامیک از مشکلاتتان را از دوران کودکی داشته اید. به این دلیل پزشکتان ممکن است اطلاعات ثبت شده در مدرسه های شما را نیز بخواهد و از معلمان، والدین و کسانی که شما را در دوران کودکی می شناختند کمک بخواهد. همچنین پزشک شما ممکن است بخواهد که با همسر، والدین، دوست صمیمی یا هر فرد دیگری که شما را می شناخته صحبت کند.

معیارهای تشخیصی برای اختلال نقص توجه و بیش فعالی

برای تشخیص اختلال نقص توجه و بیش فعالی، فرد باید معیارهای دستورالعمل تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) که توسط انجمن روانپزشکی آمریکا منتشر شده است را داشته باشد. فرد باید 6 مورد یا بیشتر از علایم و نشانه های زیر را از یک یا دو دسته زیر داشته باشد:

بی توجهی

•    مشکل در تمرکز دقیق بر روی جزئیات در اغلب موارد یا اشتباه و بی دقتی در انجام کار یا سایر فعالیت ها
•    اشکال در تمرکز و توجه در حین انجام کار در اغلب موارد
•    به نظر می رسد زمانی که با او صحبت می کنید اغلب گفته های ما را نمی شنود
•    به نظر می رسد این افراد اغلب نمی توانند از یک دستورالعمل مشخص پیروی کنند و کاری را به اتمام برسانند.
•    مشکل در سازماندهی کارها و فعالیت ها در اغلب موارد
•    این افراد اغلب از کارهایی که نیاز به تمرکز فکری داشته باشد اجتناب می کنند یا اینگونه فعالیت ها را دوست ندارند
•    اغلب، آیتم های مورد نیاز برای انجام کارها و فعالیت ها را فراموش می کنند
•    اغلب، به راحتی حواسشان پرت می شود
•    اغلب، در انجام فعالیت های روزانه فراموشکار هستند

بیش فعالی و رفتارهای تکانشی

•    اغلب با حالت بی قراری دست ها و پاهای خود را تکان داده و روی صندلی جابجا می شوند.
•    اغلب زمانی که قرار است در اتاقی منتظر بمانند اتاق را ترک می کنند.
•    در شرایط نامناسب اغلب از نظر فیزیکی فعال بوده و بی قرار هستند.
•    اغلب در انجام فعالیت های اوقات فراغت دچار مشکل می شوند.
•    مدام در حال حرکت هستند یا موتورسواری می کنند.
•    اغلب زیاد صحبت می کنند.
•    اغلب قبل از تمام شدن سؤال، یه آن پاسخ می دهند.
•    اغلب برای ایستادن در نوبت یا صف مشکل دارند.
•    اغلب حرف و مکالمه دیگران را قطع می کنند.

علاوه بر داشتن حداقل 6 مورد از علایم این دو دسته، برخی بزرگسالان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی علایم زیر را نیز دارند:

•    داشتن بی توجهی و علایم و نشانه های بیش فعالی – تکانشی در دوران کودکی
•    در دوران کودکی رفتارهایی را داشته اند که نسبت به رفتارهای کودکان هم سن و سال خود طبیعی نبوده است.
•    علایم و نشانه ها را حداقل به مدت 6 ماه دارند.
•    علایم را در بیش از یک موقعیت دارند که عملکرد آنها را در مدرسه یا محل کار مختل می کند یا اثر منفی بر زندگی شخصی یا روابطشان دارد.

سایر معیارها

به دلیل اینکه علایم اختلال نقص توجه و بیش فعالی ممکن است در برخی بزرگسالان نسبت به معیارهای دستورالعمل تشخیصی و آماری اختلالات روانی به ویژه با معیارهای رفتارهای بیش فعالی متفاوت باشد، برخی معیارهای اختصاصی تر نیز برای کمک به تأیید تشخیص اختلال نقص توجه و بیش فعالی در بزرگسالان مورد استفاده قرار می گیرد.

پزشک شما ممکن است برای تشخیص اختلال نقص توجه و بیش فعالی شما یک پرسشنامه و لیستی از علایم و نشانه ها را به شما بدهد تا پر کنید. علاوه بر این، پزشکتان اثر علایم و نشانه هایی که دارید را بر روی روند زندگی شما مانند عملکردتان در محل کار یا مدرسه و روابطتان با دوستان و خانواده تان به طور دقیق بررسی می کند.

درمان دارویی

درمان اختلال نقص توجه و بیش فعالی در حال حاضر شامل دارودرمانی، مشاوره روانشناسی یا هر دو مورد می باشد. ترکیبی از روش های درمانی و دارودرمانی اغلب برای درمان اختلال نقص توجه و بیش فعالی مؤثرتر است.

داروها

داروهای محرک(محرک های روانی) معمولاً برای درمان اختلال نقص توجه و بیش فعالی تجویز می شوند اما داروهای دیگری نیز ممکن است برای درمان این اختلال تجویز شوند.

•    داروهای محرک. این داروها باعث افزایش و متعادل کردن مقدار مواد شیمیایی داخل مغز( نوروترنسمیترها) می گردند. برخی از این داروها شامل متیل فنیدات( کنسرتا، متادات، ریتالین و غیره)، دکستروآمفتامین( دگزدرین)، دکستروآمفتامین- آمفتامین(آدرال ایکس آر) و لیزدگزامفتامین(ویوانز) هستند. این داروها به درمان علایم و نشانه های بی توجهی و رفتارهای بیش فعالی در اختلال نقص توجه و بیش فعالی کمک می کنند و در برخی موارد اثر درمانی آنها خیلی زیاد است. داروهای محرک به شکل های کوتاه اثر و طولانی اثر در دسترس هستند.

•    سایر داروها. سایر داروهایی که برای درمان اختلال نقص توجه و بیش فعالی استفاده می شوند شامل آتوموکستین(استراترا) و داروهای ضد افسردگی مانند بوپروپیون(ول بوترین). آتوموکستین و داروهای ضد افسردگی، آهسته تر از داروهای محرک عمل می کنند و ممکن است چندین هفته طول بکشد تا اثر کامل خود را نشان دهند. اگر فرد مبتلا به برخی بیماریها باشد، سابقه اعتیاد به مواد مخدر داشته باشد، اختلال تیک داشته باشد یا داروهای محرک برای او عوارض جانبی شدیدی داشته باشد و قادر به مصرف داروهای محرک نباشد، این داروها گزینه های مناسبی برای وی خواهند بود.

نوع داروها و دوز مناسب آنها در افراد مختلف متفاوت است بنابراین ممکن است در ابتدا مدتی زمان نیاز باشد تا پزشک بتواند داروی مناسب برای بیمار را تعیین کند. در مورد مزایا و مضرات مصرف داروهای مختلف با پزشک خود صحبت کنید. اگر با مصرف داروهایتان دچار عوارض جانبی می شوید این مورد را با پزشک خود در میان بگذارید.

مشاوره روانشناسی

مشاوره برای اختلال نقص توجه و بیش فعالی بزرگسالان می تواند مفید باشد و معمولاً شامل مشاوره روانشناسی( روان درمانی) و آموزش در خصوص این اختلال می باشد. روان درمانی از طرق زیر می تواند برای شما مفید واقع شود:

•    مدیریت زمان و مهارت های سازماندهی فعالیت ها را در شما بهبود می بخشد.
•    به شما نحوه کم کردن حرکات و رفتارهای تکانشی را آموزش می دهد.
•    مهارت های حل مشکل را در شما تقویت می کند.
•    به شما کمک می کند که با شکست های تحصیلی و اجتماعی خود کنار بیایید.
•    اعتماد بنفس شما را افزایش می دهد.
•    راهکارهایی را به شما آموزش می دهد تا بتوانید روابط خود را با خانواده، همکاران و دوستان خود بهبود ببخشید.

•    راهکارهایی را به شما آموزش می دهند تا بتوانید خلق و خو و مزاج خود را کنترل کنید.

روش های معمول روان درمانی برای اختلال نقص توجه و بیش فعالی بزرگسالان عبارتند از:

•    رفتاردرمانی شناختی. این روش مشاوره، مهارت های خاص برای مدیریت رفتارها و تغییر الگوهای فکری منفی به افکار مثبت را به شما آموزش می دهد. همچنین این نوع مشاوره به شما کمک می کند که با مشکلات زندگی خود مانند مشکلاتی که در مدرسه، محل کار یا روابط خود دارید راحت تر برخورد کنید و به شناسایی سایر بیماری های روانی مانند افسردگی و اعتیاد به داروهای مخدر کمک می کند. این روش مشاوره به صورت فردی یا گروهی قابل اجراست.

•    خانواده درمانی. این نوع درمان می تواند کمک کند که همسر فرد مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی با استرس زندگی با چنین فردی کنار آمده و یاد بگیرد که چگونه می تواند به فرد بیمار کمک کند. برخی مشاوره ها می توانند باعث بهبود مکالمات و روابط و مهارت های حل مشکل در این افراد شوند.

تغییر شیوه زندگی

به دلیل اینکه اختلال نقص توجه و بیش فعالی یک اختلال پیچیده بوده و در هر فرد به صورت اختصاصی بروز می کند، ارائه توصیه کلی برای تمام بزرگسالان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی کار مشکلی است. اما برخی از این توصیه های مفید شامل موارد زیر هستند:

•    هر روز لسیتی از کارهای روزانه خود تهیه کنید. این لیست را با توجه به میزان توانی که دارید تنظیم کنید.

•    کارهای خود را تقسیم کنید. سعی کنید کارهای خود را به کارهای کوچکتر تقسیم کنید.

•    از برگه های یادداشت برای نوشتن یادداشت برای خودتان استفاده کنید. این برگه ها را بر روی یخچال یا آینه خود چسبانده یا داخل ماشینتان یا سایر مکان ها قرار دهید کارهای خود را فراموش نکنید.

•    یک دفترچه یادداشت یا وسیله الکترونیکی همراه خود داشته باشید. این کار به شما کمک می کند که بتوانید در مواقع نیاز موردی را داخل آن ها یادداشت کنید یا اگر چیزی را فراموش کرده باشید از داخل آن ها ببینید.

•    تا حد امکان هر روز مطابق یک برنامه مشخص کارهای خود را انجام دهید و اشیای مورد نیاز خود را در مکان های مشخص قرار دهید مانند کلیدها یا کیف پولتان.

•    در مواقع نیاز از نزدیکان یا اعضای خانواده خود کمک بخواهید.

روابط

افراد مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی بزرگسالی ممکن است قرار ملاقات های خود را فراموش کنند و تصمیمات ناگهانی و نامعقول داشته باشند. این رفتارها می توانند باعث آزار همکاران، دوستان یا نزدیکان فرد بیمار شوند.

درمانی که بر روی این موضوعات تمرکز داشته باشد و به بیمار کمک کند که کنترل بیشتری بر رفتارهای خود داشته باشد برای این بیماران بسیار مفید خواهد بود. همچنین کلاس هایی برای بهبود روابط، مقابله با مشکلات و مهارت های حل مشکل می توانند در این مورد مفید باشند. به علاوه زوج درمانی و کلاس هایی که در آن اعضای خانواده فرد شرکت داشته باشند و در مورد اختلال نقص توجه و بیش فعالی آموزش ببینند می تواند مؤثر باشد.

مطالعات اندکی نشان داده اند که درمان های طب جایگزین می توانند علایم اختلال نقص توجه و بیش فعالی را کاهش دهند. پیش از استفاده از هر نوع درمان طب جایگزین با پزشک خود در این زمینه مشورت کنید تا خطرات و مزایای احتمالی این درمان ها برای شما مشخص شود. برخی درمان های جایگزین که برای اختلال نقص توجه و بیش فعالی پیشنهاد شده اند اما هنوز به طور کامل تأییدشده نیستند شامل موارد زیر هستند:

•    یوگا یا مدیتیشن. انجام دادن منظم یوگا یا مدیتیشن و تکنیک های ریلکسیشن می توانند به حفظ آرامش بیمار و آموزش نظم به بیمار کمک کند که می تواند در کنترل علایم اختلال نقص توجه و بیش فعالی مفید باشد.

نکات تغذیه ای

•    رژیم های غذایی خاص. برخی رژیم های غذایی که برای اختلال نقص توجه و بیش فعالی توصیه می شوند شامل حذف غذاهایی هستند که بیش فعالی را افزایش می دهند مانند شکر و کافئین و برخی آلرژن های معمول مانند گندم، شیر و تخم مرغ. برخی رژیم های غذایی، حذف رنگ های مصنوعی و افزودنی های غذایی را نیز پیشنهاد می کنند اگرچه این مورد در مطالعات کاملاً تأیید نشده است. اگر به نظرتان غذای خاصی باعث تغییراتی در علایم شما می شود سعی کنید این غذا را از رژیم غذاییتان حذف کنید و تغییرات را بررسی کنید. با این وجود، پیش از شروع هر نوع رژیم غذایی محدود کننده با پزشک یا رژیم درمان مشورت کنید. رژیم غذایی که حذف مواد غذایی زیادی را پیشنهاد کند رژیم غذایی مناسبی نیست زیرا می تواند منجر به کمبود ویتامین ها و مواد مغذی شود.

•    مکمل های ویتامین و املاح. اگرچه ویتامین ها و املاح برای سلامت بدن ضروری هستند اما هیچ مدرکی مبنی بر این مورد وجود ندارد که مکمل های ویتامین و املاح می توانند منجر به کاهش علایم اختلال نقص توجه و بیش فعالی شوند. مصرف بیش از حد ویتامین ها ( مقادیر بیش از مقدار توصیه شده رژیمی یعنی RDA) می تواند برای اختلال نقص توجه و بیش فعالی مضر باشد.

•    مکمل های گیاهی. پیش از مصرف هر گونه مکملی با پزشکتان مشورت کنید. شواهد علمی در خصوص اثربخشی این مکمل ها اندک است و برخی از این مکمل های گیاهی می توانند به سلامت فرد نیز آسیب برسانند.

•    اسیدهای چرب ضروری. این چربی ها که شامل روغن های امگا3 هستند برای عملکرد مناسب مغز ضروری هستند. برای تعیین اثربخشی این اسیدهای چرب در بهبود علایم اختلال نقص توجه و بیش فعالی نیاز به انجام مطالعات بیشتری وجود دارد.

•    نوروفیدبک. آموزش نوروفیدبک که بیوفیدبک الکتروانسفالوگرافیک نیز نامیده می شود شامل جلسات منظمی است که در آنها شما بر روی کارهای خاصی تمرکز می کنید در حالی که یک دستگاه الگوی امواج مغزی شما را نشان می دهد. از نظر تئوری شما می توانید یاد بگیرید که الگوی امواج مغزی خود را در قسمت جلوی مغزتان فعال نگه دارید و این مورد می تواند در بهبود علایم اختلال نقص توجه و بیش فعالی مفید باشد. به منظور تعیین اثربخشی این روش نیاز به انجام مطالعات بیشتر در این زمینه وجود دارد.

پیشگیری

در حالی که مصرف داروها می تواند علایم اختلال نقص توجه و بیش فعالی را بهبود ببخشد، در کنار آن برخی اقدامات دیگر می تواند به کنترل بهتر بیماری کمک کند. موارد زیر در این مورد می توانند به شما کمک کنند:

•    گروه های حمایتی. گروه های حمایتی به شما این امکان را می دهند که سایر افراد مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی را ملاقات کنید و تجربیات، اطلاعات و راهکارهای کنار آمدن با بیماریتان را با یکدیگر در میان بگذارید. این گروه های حمایتی در اغلب جوامع و نیز به صورت آنلاین در اینترنت موجود هستند.

•    حمایت اجتماعی. همسر، نزدیکان صمیمی و دوستان خود را در درمان اختلال نقص توجه و بیش فعالی خود درگیر کنید. شما ممکن است تمایل نداشته باشید که دیگران از بیماریتان مطلع شوند اما اجازه دهید دیگران از این مورد آگاه شوند تا بدانند که چطور می توانند روابط بهتری با شما داشته باشند.

•    همکاران، سرپرستان و معلمان. اختلال نقص توجه و بیش فعالی می تواند در عملکرد فرد در مدرسه یا محل کار تداخل ایجاد کند. شما ممکن است نتوانید بیماریتان را با کارفرما یا استاد خود در میان بگذارید اما به احتمال زیاد این افراد به شما کمک خواهند کرد تا بتوانید بیماری خود را کنترل کنید.