تب نشان دهنده وجود یک اتفاق غیرعادی در بدن شماست.

در بزرگسالان تب ناخوشایند است اما معمولاً نگران کننده نیست، مگر اینکه به 4/39 درجه سانتیگراد یا بالاتر برسد. برای شیرخواران و کودکان نوپا، افزایش مختصر دما ممکن است نشان دهنده یک عفونت جدی باشد.

به طور کلی تب طی چند روز از بین می رود. برخی داروهای OTC (داروهایی که نیاز به نسخه پزشک ندارند) تب را کاهش می دهند اما برخی اوقات بهتر است تب درمان نشود. به نظر می رسد که تب نقش کلیدی در کمک به بدن برای مقابله با تعدادی از عفونت ها داشته باشد.
 
نشانه ها

زمانی که درجه حرارت بدن شما به درجه ای بالاتر از حد نرمال برسد، شما تب دارید. درجه حرارت نرمال حدوداً 37 سانتیگراد است.

با توجه به علت تب، علائم و نشانه های تب عبارتند از:

•    تعریق
•    لرز
•    سردرد
•    درد عضلانی
•    کاهش اشتها
•    کم شدن آب بدن
•    ضعف عمومی

تب بالا بین 1/41 - 4/39 درجه سانتیگراد ممکن است سبب عوارض ذیل شود:

•    توهم
•    گیجی
•    تحریک پذیری
•    تشنج
•    کم شدن آب بدن

اندازه گیری درجه حرارت

برای بررسی درجه حرارت خود یا فرزندتان می توانید از انواع مختلف دماسنج ها استفاده نمایید که درجه حرارت بدن را از طریق دهان، رکتوم(مقعد)، گوش و پیشانی اندازه گیری می کنند.

شما می توانید از یک دماسنج دهانی برای اندازه گیری درجه حرارت زیر بغل استفاده نمایید، اگرچه این روش دقیق ترین راه نیست:

•    دماسنج را در زیر بغل قرار دهید و دست خود یا فرزندتان را بر روی قفسه سینه قرار دهید.
•    5-4 دقیقه منتظر بمانید. درجه حرارت زیر بغل کمی پایین تر از دمای دهان است.
•    اگر با پزشک خود تماس می گیرید، عدد واقعی که دماسنج نشان می دهد و محل اندازه گیری دما را گزارش کنید.

اندازه گیری حرارت رکتوم (مقعد) در شیرخواران:

•    یک ژل روغنی بر روی سطح دماسنج قرار دهید.
•    کودک را بر روی شکم قرار دهید.
•    با دقت دماسنج را به میزان 1-5/0 اینچ وارد رکتوم کودک کنید.
•    به مدت 3 دقیقه منتظر بمانید.
•    درحالیکه دماسنج داخل بدن کودک شماست، آن را حرکت ندهید. اگر کودک حرکت کند ممکن است دماسنج سبب آسیب شود.

شیرخواران

تب بدون علت در شیرخواران و کودکان در مقایسه با بزرگسالان نگران کننده تر است. در موارد ذیل با پزشک کودکتان تماس بگیرید:

•    سن کودک کمتر از 3 ماه باشد و دمای رکتوم 38 سانتیگراد یا بالاتر باشد.

•    سن کودک 6-3 ماه باشد و دمای بدن به 9/38 درجه سانتیگراد رسیده و کودک تحریک پذیر و بیحال باشد یا دمای بدن به بالاتر از 9/38 درجه سانتیگراد برسد.

•    سن کودک 24- 6 ماه باشد، دمای بدن بالاتر از9/38 درجه سانتیگراد باشد، بیش از یک روز دوام داشته و هیچ علامت دیگری نداشته باشد. اگر کودک شما علائم دیگری مانند سرماخوردگی، سرفه یا اسهال داشت با توجه به شدت بیماری ممکن است سریع تر با پزشک تماس بگیرید.

•    دمای بدن نوزاد کمتر از حد طبیعی(1/36 درجه سانتیگراد) باشد. کودکان بسیار کم سن ممکن است در زمان بیماری قادر به تنظیم دمای بدن نباشند.

در صورتیکه شک دارید که دمای بدن کودکتان به صورت غیرطبیعی بالا یا پایین است، با پزشک تماس بگیرید.

کودکان

اگر کودک شما تب دارد اما با شما تماس چشمی برقرار می کند، به حالات چهره و صدای شما واکنش نشان می دهد، مایعات می نوشد و بازی می کند، وجود تب نگران کننده نیست.

مواردی که باید با پزشک تماس بگیرید عبارتند از:

•    کودک بی توجه یا تحریک پذیر است، مکرراً استفراغ می کند، سردرد یا معده درد شدید دارد یا هر گونه علائم دیگری که سبب ناراحتی قابل توجه شود.
•    تب بیشتر از 3 روز طول بکشد(در کودکان 2 ساله و بزرگتر)
•    کودک بی توجه باشد و تماس چشمی ضعیف با شما برقرار کند.

از پزشک درباره شرایط خاص مانند ابتلای کودک به مشکلات سیستم ایمنی یا بیماری های دیگر راهنمایی بخواهید.

بزرگسالان

در شرایط زیر با پزشک خود تماس بگیرید:

•    درجه حرارت 4/39 درجه سانتیگراد یا بالاتر باشد.
•    تب بیشتر از 3 روز طول بکشد

علاوه براین، در صورتیکه هر کدام از علائم و نشانه های زیر را داشتید، فوراً به دنبال اقدامات پزشکی باشید:

•    سردرد شدید
•    تورم شدید گلو
•    جوش های پوستی غیرعادی به خصوص اگر جوش ها به سرعت در حال بدتر شدن هستند
•    حساسیت غیرمعمول به نور
•    خشکی و درد گردن در هنگام خم کردن سر به جلو
•    گیجی
•    استفراغ مداوم
•    تنفس سخت یا درد قفسه سینه
•    بیحالی یا تحریک پذیری شدید
•    درد شکمی یا درد در هنگام ادرار کردن
•    ضعف عضلانی یا تغییرات حسی که ممکن است نشان دهنده اختلال در عملکرد اعصاب، نخاع یا مغز باشد.
•    تشنج
•    هر گونه علائم و نشانه های غیرقابل توضیح دیگر
 
علت

تب زمانی روی می دهد که منطقه ای در مغز که هیپوتالاموس نامیده می شود و ترموستات بدن است سبب افزایش درجه حرارت بدن شما می شود. در این هنگام شما ممکن است احساس سرما کرده و از پتو استفاده کنید یا لباس های بیشتری بپوشید یا شروع به لرزیدن کنید.

دمای طبیعی بدن در طول روز متغیر است. در صبح پایین تر بوده و در اواخر عصر بالاتر است. اگرچه بیشتر مردم درجه حرارت 37 درجه سانتیگراد را طبیعی می دانند اما ممکن است دمای طبیعی بدن شما بین 2/37-1/36 درجه متغیر باشد. عواملی مانند سیکل قاعدگی یا ورزش سنگین می  تواند بر روی دمای بدن شما تاثیر گذارند.

علل ایجاد تب یا افزایش دمای بدن عبارتند از:

•    ویروس
•    عفونت باکتریایی
•    آفتاب سوختگی شدید
•    بیماری های التهابی مانند آرتریت روماتوئید(التهاب مفاصل)
•    تومور بدخیم
•    برخی داروها، مانند آنتی بیوتیک ها، داروهای ضد فشارخون بالا یا داروهای تشنج
•    برخی واکسن ها، مانند دیفتری، کزاز و سیاه سرفه یا واکسن پنوموکوک.

برخی اوقات علت تب شناسایی نمی شود. اگر شما به مدت 3 هفته یا بیشتر تب 3/38 درجه یا بالاتر داشته باشید و پزشک پس از بررسی های گسترده قادر به تشخیص علت تب نباشد، تب با منشا ناشناخته تشخیص داده می شود.
 
عوارض

عوارض ناشی از تب عبارتند از:
•    کم آبی شدید بدن
•    توهم
•    تشنج ناشی از تب، در تعداد کمی از کودکان 6 ماهه تا 5 ساله

تشنج ناشی از تب:

تشنج ناشی از تب معمولاً سبب از دست دادن هوشیاری و تکان دادن دست و پا در دو سمت بدن می شود. اغلب تشنج های ناشی از تب سبب بروز عوارض ماندگار نمی شوند.

در صورت بروز تشنج:

•    کودک را به یک سمت بخوابانید یا معده را بر روی زمین قرار دهید.
•    هر نوع شیء تیز را از مجاورت کودک دور کنید.
•    لباس های تنگ کودک را شل کنید.
•    به منظور جلوگیری از جراحت کودک را نگه دارید.
•    چیزی در دهان کودک قرار ندهید.
•    بیشتر تشنج ها خود به خود متوقف می شوند. در اسرع وقت پس از تشنج کودک را نزد پزشک ببرید تا علت تب مشخص گردد.
•    اگر تشنج بیشتر از 10 دقیقه طول کشید با اورژانس تماس بگیرید.
 
آمادگی برای ویزیت پزشک

شما ممکن است به پزشک خانوادگی خود، پزشک عمومی یا متخصص اطفال مراجعه کنید. در اینجا اطلاعاتی وجود دارد که به شما کمک می کند تا برای ملاقات با پزشک آماده شوید.
شما چه اقداماتی می توانید انجام دهید

•    در مورد هر کاری که باید قبل از ملاقات با پزشک انجام دهید، سوال کنید.
•    اطلاعات مربوط به زمان شروع تب، محل اندازه گیری درجه حرارت بدن(دهان یا رکتوم) و هر علامت دیگر را یادداشت کنید. توجه داشته باشید که آیا در اطراف شما یا فرزندتان فرد بیماری وجود دارد؟
•    اطلاعات شخصی مهم مانند مواجهه با شخص بیمار یا مسافرت به خارج از کشور را یادداشت کنید.
•    لیستی از داروها، ویتامین ها و مکمل هایی که استفاده می کنید، تهیه کنید.
•    سوالات خود را یادداشت کنید.

سوالاتی که می توانید از پزشک بپرسید، عبارتند از:

•    علت احتمالی بروز تب چیست؟
•    آیا علل دیگری نیز می توانند سبب تب شوند؟
•    چه نوع آزمایشاتی مورد نیاز است؟
•    چه روش درمانی را توصیه می کنید؟
•    آیا برای کاهش تب نیاز به دارو وجود دارد؟ عوارض جانبی این داروها چیست؟
•    آیا محدودیتی برای من وجود دارد که باید آن را رعایت کنم؟
•    آیا جایگزینی برای داروهای تجویز شده وجود دارد؟
•    آیا مطالب آموزشی چاپ شده وجود دارد که در اختیار من قرار دهید؟ چه وب سایتی را پیشنهاد می کنید؟

چه انتظاری از پزشک داشته باشید

سوالاتی که ممکن است پزشک از شما بپرسد، عبارتند از:

•    از چه زمانی اولین علائم شروع شدند؟
•    از چه روشی برای اندازه گیری درجه حرارت استفاده کردید؟
•    درجه حرارت محیط اطراف شما یا فرزندتان چقدر بود؟
•    آیا از داروهای کاهنده تب استفاده کرده اید؟
•    چه علائم دیگری را تجربه کرده اید؟ شدت این علائم چقدر بود؟
•    آیا شما یا فرزندتان به بیماری مزمن مبتلا هستید؟
•    چه داروهایی را به طور منظم دریافت می کنید؟
•    آیا در اطراف شما یا فرزندتان فرد بیماری وجود دارد؟
•    آیا به تازگی شما یا فرزندتان عمل جراحی داشته اید؟
•    آیا اخیراً شما یا فرزندتان به خارج از کشور مسافرت کرده اید؟
•    چه چیز علائم شما را بهبود می دهد؟
•    چه چیز علائم شما را تشدید می کند؟
 
آزمایش های تشخیصی

اقداماتی که پزشک ممکن است برای بررسی تب انجام دهد عبارتند از:

•    درمورد علائم و سابقه پزشکی شما سوالاتی مطرح کند.

•    معاینه فیزیکی انجام دهد.

•    در صورت لزوم و بر اساس تاریخچه پزشکی شما و معاینه فیزیکی دستور انجام آزمایش خون یا عکس از قفسه سینه را دهد. تب به خصوص در 28 روز اول تولد ممکن است نشان دهنده وجود یک بیماری جدی باشد، بنابراین ممکن است کودک شما برای انجام آزمایشات و درمان در بیمارستان بستری شود.
 
درمان دارویی

داروهایی که نیاز به نسخه پزشک ندارند

داروهای بدون نسخه ای که پزشک در موارد تب بالا ممکن است توصیه کند، عبارتند از:

•    استامینوفن یا ایبوپروفن. این داروها را با توجه به دستورالعمل ذکر شده بر روی دارو یا طبق توصیه پزشک استفاده نمایید. از دریافت بیش از حد دارو خودداری نمایید. مصرف مقادیر زیاد استامینوفن یا مصرف طولانی مدت آن ممکن است سبب آسیب کبد یا کلیه شده و مصرف زیاد آن ممکن است مرگ آور باشد. اگر بعد از دریافت دارو تب کودک کاهش نیافت، داروی بیشتری به کودک نداده و با پزشک تماس بگیرید. برای تب های کمتر از 9/38 درجه سانتیگراد بدون توصیه پزشک از داروهای کاهنده تب استفاده نکنید.

•    آسپرین. این دارو فقط برای بزرگسالان توصیه می شود. به کودکان آسپرین ندهید زیرا ممکن است سبب بروز سندرم ری (Reye's syndrome) در کودکان شود که یک اختلال نادر و بالقوه کشنده است.

داروهایی که نیاز به نسخه دارند

با توجه به علت تب، پزشک ممکن است داروهایی مانند آنتی بیوتیک را به خصوص اگر شما مشکوک به داشتن عفونت باکتریایی مانند ذات الریه یا گلو درد هستید، تجویز کند. آنتی بیوتیک ها قادر به درمان عفونت های ویروسی نیستند. تعدادی دارو برای درمان عفونت های ویروسی وجود دارد. بااین حال، بهترین درمان برای بیماری های خفیف ناشی از ویروس استراحت و دریافت کافی مایعات است.

درمان شیرخواران

شیرخواران به خصوص اگر کمتر از 28 روز باشند، ممکن است جهت انجام آزمایشات و درمان نیاز به بستری شدن در بیمارستان داشته باشد. در کودکان کم سن تب می تواند نشان دهنده یک عفونت جدی باشد که نیاز به تجویز داروهای داخل وریدی و نظارت دقیق دارد.
 
تغییر شیوه زندگی

اقداماتی که شما می توانید انجام دهید، عبارتند از:
•    مقدار زیادی مایعات بنوشید. تب می تواند سبب از دست دادن مایعات و کم آبی بدن شود. برای کودکان کمتر از یکسال، از محلول خوراکی مانند Pedialyte جهت تامین مایعات بدن استفاده کنید. این محلول ها شامل آب و نمک برای تامین مایعات و الکترولیت های بدن هستند.
•    استراحت کنید. شما برای بهبودی نیاز به استراحت دارید و فعالیت بدنی می تواند دمای بدن شما را افزایش دهد.
•    لباس سبک بپوشید. دمای اتاق را پایین نگاه دارید و فقط از یک پتوی سبک برای خواب استفاده نمایید.
 
پیشگیری

کاهش مواجهه با بیماری های عفونی در پیشگیری از تب موثر است. نکاتی که می تواند در این زمینه به شما کمک کند، عبارتند از:

•    دست های خود را به خصوص قبل از غذا خوردن، بعد از استفاده از دستشویی، بعد از حضور در مکان های پرجمعیت یا تماس با شخص بیمار، بعد از نوازش حیوانات و در طول سفر بشویید و در این زمینه به کودکان خود نیز آموزش دهید.

•    به کودکان خود آموزش دهید که چگونه به طور کامل دست های خود را با صابون و آب بشویند.

•    زمانی که آب و صابون در اختیار ندارید از ضدعفونی کننده های دست استفاده نمایید.

•    از دست زدن به بینی، دهان یا چشم های خود جلوگیری کنید. زیرا ویروس ها و باکتری ها از این طریق می توانند وارد بدن شما شده و سبب عفونت شوند.

•    هنگام سرفه کردن دهان خود و هنگام عطسه کردن بینی خود را بپوشانید و در این زمینه به کودکان نیز آموزش دهید. در صورت امکان در هنگام عطسه کردن یا سرفه کردن از افراد دیگر دور شوید تا از انتقال میکروب به آنها جلوگیری شود.

•    فنجان، بطری آب و ظروف خود را به صورت مشترک با فرزندتان استفاده نکنید.

 هیپرتیروئیدیسم شرایطی است که در آن غده تیروئید شما مقادیر بالایی از هورمون تیروکسین را ترشح می کند، علائم هیپرتیروئیدیسم عبارتند از:

•    به صورت معنی داری متابولیسم بدن شما بالا می رود.
•    می تواند سبب کاهش وزن ناگهانی شما شود.
•    ضربان قلبتان را تند یا نامنظم می کند.
•    افزایش تعریق خواهید داشت.
•    با عصبانیت یا کج خلقی روبرو خواهید شد.

راه های درمانی متفاوتی جهت درمان هیپر تیروئیدیسم وجود دارد. پزشکان از داروهای ضد تیروئید و ید رادیو اکتیو جهت کاهش تولید هورمون های تیروئید استفاده می کنند گاهی اوقات درمان هیپرتیروئیدیسم شامل جراحی و در آوردن قسمتی از غده تیروئید شماست، بنابراین در صورتی که به این بیماری توجه نشود می تواند به یک مشکل جدی تبدیل شود. بیشتر افراد زمانی که هیپرتیروئیدیسم شان تشخیص داده می شود به درمان پاسخ می دهند.
 
نشانه ها

علائم هیپر تیروئیدیسم مشابه مشکلاتی است که در سایر بیماری ها پیش  می آید به همین علت تشخیص آن برای پزشک شما کمی دشوار خواهد بود ولی به هر حال علائم و نشانه هایی دارد که عبارتند از:

•    کاهش وزن ناگهانی حتی در زمانی که اشتهای شما و برنامه غذایی تان نرمال است و یا حتی افزایش غذای مصرفی هم داشته اید.
•    افزایش ضربان قلب به طور عادی بیش از 100 ضربه در دقیقه ،ضربان قلب نامنظم و فشار قلب
•    افزایش اشتها
•    عصبانیت و کج خلقی
•    لرزه که معمولا در دست ها و انگشتان دیده می شود.
•    تعریق
•    تغییر در الگوی دفع مدفوع به خصوص افزایش دفع مدفوع
•    خستگی و ضعف ماهیچه
•    اشکال در خواب

معمولا در بزرگسالان یا هیچ یک از علائم مشاهده نمی شود و یا یکی از علائم را به صورت خفیف نشان می دهند مانند افزایش ضربان قلب ، عدم تحمل گرما، خستگی زود هنگام در هنگام فعالیت های روز مره.

داروهایی تحت عنوان بتا بلوکرها که در شرایط پرفشاری خون یا سایر بیماری ها مصرف می شود می توانند سبب قطع علائم هیپر تیروئیدیسم شوند.

•    عوارض مختلف چشمی (Graves opthalmopathy): یکی از مشکلات نادر در هیپرتیروئیدیسم Graves opthalmopathy است که روی چشم ها تاثیر می گذارد در این اختلال بافت ها و ماهیچه های پشت چشم متورم می شود و کره چشم از حدقه بیرون می زند و از حالت عادی خارج می شود و حالت برآمدگی خواهد داشت این برآمدگی به این علت است که کره چشم از حدقه تا حدی بیرون زده است و این مطلب می تواند سبب شود که قسمت قدامی کره چشم شما دچار خستگی شود علائم این بیماری چشم عبارتند از:

•    برآمدگی کره چشم
•     چشمان ورم کرده یا قرمز
•    افزایش پارگی یا احساس ناراحتی در یک یا هر دو چشم
•    حساسیت به نور،دید تار یا دید دوتایی، التهاب و یا کاهش حرکات چشم
 
علت

علل متعددی مانند بیماریGraves یا بیس داو، گواتر سمی، بیماری Plumer یا تیروئید چندگره ای سمی و التهاب غدد تیروئید می تواند سبب بیماری هیپر تیروئیدیسم شود.

دو هورمون مهم که تیروئید شما تولید می کند عبارتند از(تیروکسینT-4) و (تری یدو تیرونین T-3) که عملکردهای زیر را به عهده دارند:

•    اثر بر تمام سلول های بدن و میزان استفاده بدن شما از چربی ها و کربوهیدرات ها
•    برضربان قلب شما تاثیر می گذارند
•    به کنترل تولیدات پروتئینی کمک می کنند

همچنین تیروئید شما با تولید هورمونی به نام کلسیتونین میزان کلسیم را در خون شما کنترل می کند.
عملکرد تولید تیروکسین ( T-4) و تری یدو تیرونین(T-3)

میزان آزاد سازی دو هورمون T-3و T-4 تحت کنترل غده هیپوفیز و هیپوتالاموس شما می باشد که ناحیه ای در پایین مغز شماست و کنترل کننده حرارت کل بدن است. غده هیپوتالاموس پیام هایی را به سوی هیپوفیز می فرستد تا هیپوفیز هورمونی به نام  TSHرا ترشح کند که تحریک کننده تیروئید است.

مقدار ترشح TSHبستگی به سطح ,T-3 T-4در خون شما دارد اگر سطح T-3وT-4 در خون شما پایین باشد ترشح  TSH بالا می رود و اگر مقادیر این دو هورمون پایین باشد ترشح TSH کم می شود بنابراین غده تیروئید شما براساس اینکه با چه میزانTSH روبرو شده است مقدار ترشحT-3 وT-4 را تنظیم میکند. در صورتی که غده تیروئید شما بیمار باشد و مقادیر بالایی هورمون ترشح کند سطح TSH در خون پایین تر از حد نرمال می رود و در صورتی که نتواند هورمون کافی تولید کند سطحTSH  از حد نرمال بالاتر می رود.

علل افزایش T-4:

در شرایط نرمال تیروئید شما مقدار کافی هورمون تولید می کند اما گاهی مقدار تولیدT-4  بالا می رود که می تواند به علل زیر باشد:

•    بیماری گرویز ( Graves): در این بیماری که یک اختلال اتوایمیون است آنتی بادی ترشح شده توسط سیستم ایمنی سبب تحریک غده تیروئید و تولید مقادیر بالای T-4می شود. این علت یکی از رایج ترین علل ایجاد هیپرتیروئیدیسم است در شرایط عادی سیستم ایمنی آنتی بادی ها را جهت محافظت بدن در مقابل ویروس ها، باکتری ها و سایر مواد خارجی که بدن را مورد تهاجم قرار داده اند استفاده می کند، در بیماریGravesآنتی بادی ها به اشتباه به غده تیروئید شما و گهگاه به بافت های پشت چشم شما(Gravesopthalompathy) یا به پوست شما (Gravesdermopathy) به خصوص پوست ناحیه ساق پا حمله می کنند، دانشمندان در مورد بیماری Graves  و علت ایجاد آن مطمئن نیستند اما زمینه ژنتیک را در آن موثر می دانستند.

•    التهاب غده تیروئید: گاهی اوقات غده تیروئید شما ملتهب می شود و این التهاب می تواند سبب شود که هورمون تیروئید زیادی در غده تیروئید ذخیره شود و به جریان خون ترشح شود، یکی از انواع نادر التهاب تیروئید که التهاب نیمه حاد نامیده می شود می تواند سبب ایجاد درد در غده تیروئید شود انواع دیگر آن بی درد هستند و گاهی اوقات بعد از بارداری اتفاق می افتد .
 
عوامل خطر

هیپرتیروئیدیسم به خصوص بیماری Gravesمعمولا به صورت خانوادگی منتقل می شود و در بین زنان رایج تر از مردان است در صورتی که یکی از اعضای خانواده شما دچار بیماری تیروئید است با پزشک خود در این مورد صحبت کنید و از او بخواهید تا راهنمایی های لازم در مورد میزان مراجعات به پزشک وکنترل بیماری با شما ارائه دهد.

عوارض

هیپرتیروئیدیسم می تواند عواقب متعددی را به دنبال داشته باشد که عبارتند از:

•    مشکلات قلبی: یکی از جدی ترین مشکلات هیپرتیروئیدیسم درگیر کردن قلب است که شامل افزایش ضربان قلب و ضربان نامنظم قلب است که این عوارض با درمان مناسب قابل درمان هستند.

•    شکنندگی استخوان: هیپر تیروئیدیسم درمان نشده می تواند سبب ضعف و شکنندگی استخوان ها (استئوپروز) شود مقاومت استخوان های شما تا حدی به مقدار کلسیم و سایر مینرال های موجود در آن ها بستگی دارد مقادیر بالای هورمون تیروئید توانایی بدن برای نگهداری کلسیم در استخوان ها را ضعیف می کند.

•    مشکلات چشم: افرادی با بیمای چشمی Gravesدچار مشکلات چشمی مانند بیرون زدگی ، قرمزی و یا تورم ،حساسیت به نور ،دید تار و دید دوتایی می شود.

•    پوست قرمز و متورم: در بعضی موارد نادر افرادی با بیماری پوستی Gravesپوست تحت تاثیر قرار می گیرد و سبب قرمزی و تورم پوست به خصوص در ساق و کف پا می شود.

•    تیروئید سمی: هیپر تیروئیدیسم می تواند شما را در خطر تیروئید سمی قرار دهد و به صورت ناگهانی علائم را شدت  دهد و منجر به تب، افزایش ضربان قلب و گاهی اوقا ت سبب هذیان گویی شود، اگر این علائم را دیدید سریعا در پی درمان باشید.
 
آمادگی برای ویزیت پزشک

احتمالادر قدم اول  شما به ملاقات پزشک خانوادگی خود که یک پزشک عمومی است خواهید رفت گرچه در بعضی موارد شما اولین قرارتان را با متخصص غدد خواهید گذاشت و از آنجا که این ملاقات کوتاه خواهد بود بنابراین بهتر است که برای این ملاقات آماده باشید و بدانید که چه سوالاتی باید داشته باشید.

•    در مورد محدودیت های قرار ملاقاتتان آگاهی پیدا کنید برای مثال در مورد زمان حضورتان و یا کارهایی که باید در جلسه اول انجام دهید سوال کنید.

•    تمام علائمی را که تجربه کرده اید یادداشت کنید شامل تمام مواردی که حتی به نظر شما بی ربط می رسند .

•    اطلاعات شخصی کلیدی خود را یادداشت کنید مانند استرس ها یا تغییرات اخیری که در زندگی داشتید.

•    لیستی از تمام داروهایی که استفاده می کردید تهیه کنید حتی ویتامین ها یا مکمل ها.

•    در صورت امکان یکی از اعضا خانواده یا دوستانتان را همراه خود ببرید زیرا گاهی به یاد آوردن تمام اطلاعات و جزئیات در ملاقات با پزشک سخت خواهد بود در صورتی که فردی شما را همراهی کند به شما در این امر کمک خواهد کرد.

اقداماتی که شما می توانید انجام دهید

از آنجا که زمان شما در این ملاقات محدود است بنابراین سوالات خود را یادداشت کنید و سوالات خود را به ترتیب از مهم ترین به کم اهمیت ترین مرتب کنید در مورد هیپر تیروئیدیسم سوالات مهمی که وجود دارند عبارتند از:

•    دلیل احتمالی بیماری من چیست؟
•    آیا علل احتمالی دیگری برای بیماری و نشانه های من وجود دارد؟
•    چه نوع آزمایشاتی باید انجام دهم؟
•    بیماری من زودگذر است یا مزمن؟
•    بهترین درمان کدام است؟
•    به غیر از درمان عادی و اولیه،  راه حل پیشنهادی دیگر شما چیست؟
•    من بیماری های دیگری نیز دارم چطور می توانم این موارد را با هم کنترل کنم؟
•    آیا باید یک متخصص را ملاقات کنم؟ هزینه آن چقدر می شود؟ و آیا بیمه آن را تقبل می کند؟
•    به جز داروهایی که برای من تجویز کردید راه درمان دیگری هم وجود دارد ؟
•    آیا می توانید بروشور یا برگه ای در مورد این بیماری به من ارائه دهید که به منزل ببرم ؟ آیا سایت اینترنتی در مورد این بیماری وجود دارد که به من پیشنهاد کنید؟

به علاوه شما در مدتی که از پزشک خود سوال می پرسید نباید در مورد پرسیدن سوالهایتان دچار شک شوید.

آنچه باید از پزشک انتظار داشت

پزشک شما تعدادی سوال از شما خواهد پرسید اگر برای این سوالات آماده باشید می توانید زمان بیشتری را به خود اختصاص دهید سوالاتی که پزشک می پرسد احتمالا عبارتند از:

•    اولین بار چه موقع علائم را مشاهده کردید؟
•    آیا علائم مقطعی بود یا ادامه پیدا کرد؟
•    چگونه علائم شما تشدید می شد؟
•    به نظر شما چه مواردی باعث بهبود علائمتان می شد؟
•    چه مواردی علائم شما را تشدید میکرده است؟

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

زمانی که کاهش وزن بی علت، افزایش ضربان قلب، تعریق غیر عادی، تورم در قسم قدامی گردن یا سایر علائم مرتبط با هیپر تیروئیدیسم را داشتید به پزشک خود مراجعه کنید. و این مطلب حائز اهمیت است که شما به دقت تمام تغییراتی را که رخ داده است مشاهده و گزارش دهید زیرا بسیاری از علائم هیپر تیروئیدیسم با سایر بیماری ها مشترک است و زمانی که تحت معالجه قرار گرفتید و یا پس از آن به صورت مرتب برای کنترل سلامت خود با پزشکتان مشاوره داشته باشید.
 
آزمایش های تشخیصی

•    تاریخچه دارویی و بررسی جسمانی: در طول تست پزشک شما سعی می کند لرزش های خفیف را در دستتان زمانی که دستتان به حالت کشیده در می آید، واکنش های شدید، تغییرات چشمی و حرارتی و رطوبت پوستی را تشخیص دهد. همچنین پزشک شما غده تیروئید شما را زمانی که آب دهانتان را می بلعید امتحان می کند.

•    تست خون: تشخیص پزشک می تواند به وسیله آزمایش های خون که سطح تیروکسین و TSHدر خون را می سنجد تثبیت شود. مقادیر بالای تیروکسین و مقادیر پایین یا عدم وجود TSHنشانه ی پرکاری تیروئید است ، مقدار TSH مهم است زیرا این هورمونی است که پیام هایی را به غده تیروئید برای تولید بیشتر تیروکسین می فرستد، این تست به خصوص برای بزرگسالان که علائم سنتی هیپر تیروئیدیسم را ندارد لازم است . اگر تست خون نشان دهنده ی هیپر تیروئیدیسم باشد پزشک شما یکی از آزمایش های زیر را برای تشخیص علت پرکاری شما تجویز می کند.

•    آزمایش جذب ید رادیو اکتیو:  جهت انجام این آزمایش شما یک دوز کوچک خوراکی از ید رادیو اکتیو را دریافت می کنید بعد از گذشت زمان ید در غده تیروئید شما تجمع پیدا می کند زیرا غده تیروئید شما از ید جهت تولید هورمون ها استفاده می کند شما می توانید در فواصل زمانی 2 ، 6 و یا 24 ساعت و یا در بعضی موارد در هر سه فاصله مورد بررسی قرار گیرید که مشاهده شود چه میزان ید توسط غده تیروئید شما جذب شده است . 

جذب بالای ید رادیو اکتیو نشان می دهد که غده تیروئید شما مقدار بالایی تیروکسین تولید می کند محتمل ترین علت می تواند بیماریGravesویا گره های پر کار باشد . اگر شما پر کاری تیروئید دارید و جذب ید رادیو اکتیو در شما پایین است پس شما دچار التهاب غده تیروئید هستید. اگر اخیرا تحت تاثیر اشعه  x بوده اید یا پرتونگاری کرده اید حتما این موضوع را با پزشک خوددر میان بگذارید زیرا در این آزمایشات موادی تزریق خواهد شد که احتمالا جواب آزمایش ید رادیو اکتیو را تحت تاثیر خود قرار خواهد داد. دانستن علت پرکاری تیروئید شما می تواند به پزشک شما کمک کند تا بهترین درمان را انتخاب کند. تست رادیو اکتیو دشوار نیست اما به هرحال شما را در معرض مقدار کمی ید رادیو اکتیو قرار می دهد.

•    اسکن تیروئید: در طول این تست مقداری ایزوتوپ رادیو اکتیو به ورید قسمت داخلی آرنج شما و در بعضی مواقع به ورید دست شما تزریق می شود سپس شما روی یک تخت دراز می کشید و سرتان را به سمت عقب متمایل می کنید و در همین حال یک دوربین مخصوص یک تصویر از غده تیروئید شما درصفحه کامپیوتر به نمایش می گذارد زمان لازم برای این پروسه مختلف است و به این بستگی دارد که چه مدت زمانی طول می کشد تا ایزوتوپ به غده تیروئید شما برسد ممکن است در طول این آزمایش گردن شما در موقعیت مناسبی نباشد و شما کمی در معرض پرتو نگاری قرار بگیرید. گاهی شما اسکن تیروئید را به عنوان بخشی از تست رادیو اکتیو انجام می دهید در این موارد ید رادیو اکتیو تصفیه شده برای نشان دادن تصویر غده تیروئید شما استفاده می شود .
 
درمان دارویی

درمان های متعددی برای پرکاری تیروئید وجود دارد بهترین روش برای شما به سن ، وضعیت جسمی و وخامت حال شما بستگی دارد :

•    ید رادیو اکتیو: یک داروی خوراکی است. ید رادیو اکتیو توسط غده تیروئید شما جذب می شود و سبب منقبض شدن غده تیروئید و فروکش کردن علائم می شود که معمولا3 تا 6 ماه به طول می انجامد زیرا این نوع درمان سبب می شود فعالیت تیروئید شما به طور قابل ملاحظه ای کم شود و شما سرانجام احتمالا نیاز دارید که داروها را به صورت روزانه برای جایگزین کردن تیروکسین دریافت کنید .

•    داروهای ضد تیروئید: این داروها به تدریج علائم پرکاری تیروئید را به وسیله ی جلوگیری از تولید مقدار زیاد هورمون توسط غده تیروئید شما کاهش می دهندکه شامل:  Propylthiouracilو Methimazole   می باشد علائم بعد از 6 تا 12 هفته شروع به بهبود می کند، اما درمان به وسیله قرص های ضد تیروئید به طور معمول یک سال یا بیشتر به طول می انجامد. در بعضی افراد مشکل دائمی است و در بعضی افراد دوره های بهبود و بازگشت بیماری وجود دارد. هردو داروی ذکر شده آسیب های شدید کبدی خواهند داشت و گاهی سبب مرگ خواهند شد از آنجا که  Propylthiouracilآسیب های جدی تری به کبد وارد می کند در کل تنها زمانی باید مصرف شود که Methimazole قابل تحمل نباشد.

•    بتابلوکر ها: این داروها معمولا جهت درمان فشار خون بالا استفاده می شوند و سبب کاهش سطح تیروئید شما نخواهند شد اما می توانند سبب کاهش ضربان قلب سریع شوند و از تپش قلب جلوگری کنند به همین علت پزشک شما این داروها را تا زمانی که سطح تیروئید شما به حد نرمال نرسیده تجویز می کند.

•    جراحی: در صورتی که نتوانید داروهای ضد تیروئید را تحمل کنید و با درمان رادیو اکتیو مخالف باشید احتمالا باید برای جراحی آماده شوید گرچه این روش تنها در تعداد محدودی از افراد قابل انجام است.

 در تیروئیدکتومی یا برداشتن غده تیروئید پزشک بیشترین قسمت غده تیروئید را خارج می کند خطرات این جراحی شامل آسیب  به تارهای صوتی و غدد پارا تیروئید (غدد ریز قرار گرفته در پشت غده تیروئید که سطح کلسیم را در خون کنترل می کند) است، به علاوه شما به درمان مادام العمر با  لووتروکسین (LEVOXYLوSYNTHROIDو غیره) نیاز خواهید داشت تا سطح هورمون تیروئید در بدن شما را تنظیم کند، اگر غدد پاراتیروئید شماهم برداشته شود شما برای نرمال نگاه داشتن سطح کلسیم  تان نیاز به درمان دارید.

•    بیماری چشمی  Gravesopthalompathy

 در صورتی که بیماری Graves چشمان شما را متاثر کند Gravesopthalompathyنامیده می شود. در صورتی که علائم متوسط باشند میتوانید تا حدی به وسیله اجتناب از باد و نور زیاد، استفاده از اشک مصنوعی و ژل های نرم کننده سبب کاهش آنها شوید. اگر علائم شدید باشند پزشک تان  درمان به وسیله کورتیکو استروئید ها مانند پردنیزون را پیشنهادمی کند تا بیرون زدگی کره چشم را کاهش دهد.  ولیکن در بعضی افراد راه کار جراحی می باشد:

•    جراحی تصلب شرائین کره چشم :

در این جراحی پزشک شما استخوان بین کاسه چشم و سینوس ها را خارج کرده و یک فضای خالی ایجاد می کند در صورتی که جراحی موفقت آمیز باشد سبب بهبود بینایی و تامین فضای کافی برای چشم می شود تا چشم ها به حالت نرمال خود برگردند اما احتمال دارد عوارضی مانند به وجود آمدن دید دوتایی بعد از جراحی هم مشاهده شود.

•    جراحی ماهیچه چشم:

 گاهی زخم به وجود آمده در بافت ها ناشی ار بیماری چشمی  Gravesسبب می شود یکی یا تعداد بیشتری از ماهیچه های چشم کوتاه شود که در نهایت چشم دچار بیرون زدگی و دید دوتایی می شود. جراحی ماهیچه های چشم می تواند سبب تصحیح دید دوتایی به وسیله قطع ماهیچه هایی که روی کره چشم اثر می گذارد شود و کره چشم به حالت قبل خود برگردد، هدف از این جراحی حذف دید دوتایی زمانی که مطالعه می کنید یا مستقیم نگاه می کنید است، در بعضی موارد شما به بیش از یک جراحی نیاز دارید تا به هدف خود برسید.
 
کنترل شرایط و حمایت

اگر پرکاری تیروئید شما تشخیص داده شد مهمترین امر انجام به موقع مراقبت های ضروری پزشکی است. بعد از اینکه شما و پزشکتان راه درمان را انتخاب کردید مواردی  وجود دارد که شما را در طول درمان حمایت می کند و به شما کمک می کند تا از عهده ی این بیماری برآیید.

•    انجام فعالیت بدنی منظم: فعالیت بدنی در کل سبب می شود شما احساس بهتری داشته باشید و مقاومت و کشیدگی ماهیچه ها و سیستم قلبی و عروقیتان بهبود پیدا کند. ورزش های استقامتی برای افراد مبتلا به بیماری Gravesبسیار مهم است زیرا سبب حفظ چگالی استخوان ها می شود فعالیت بدنی می تواند سبب کاهش اشتهای شما و افزایش سطح انرژیتان شود .

•    تکنیک های تمدد اعصاب را بیاموزید: تکنیک های تمدد اعصاب زیادی به شما کمک می کند تا دیدگاه مثبتی داشته باشید به خصوص وقتی می خواهید بیماری را کنترل کنید و از آنجا که ثابت شده که بیماری Gravesبا استرس  در ارتباط است،  بنابراین بیاموزید که آرام باشید و تعادل خود را در زندگی حفظ کنید تا سبب بهبود زندگی از لحاظ فیزیکی و روانی شود.
 
تغییر شیوه زندگی و درمان خانگی

زمانی که درمان را شروع می کنید علائم پرکاری تیروئید کاهش پیدا می کند وشما به مرور زمان احساس بهبود خواهید کرد پیشنهادات زیر می تواند یاری دهنده شما باشد:

•    از پزشک خود در ارتباط با تکمیل و اصلاح  برنامه غذایی خود سوال کنید: اگر شما وزن زیادی از دست داده اید  یا ضعف در ماهیچه هایتان احساس می کنید بنابراین بهتر است کالری و پروتئین دریافتی خود را افزایش دهید. پزشکتان یا یک متخصص تغذیه می تواند در ارتباط با وعده های غذایی شما را راهنمایی کند، در خیلی موارد شما نیاز دارید که مکمل یاری را در برنامه غذایی خود تا زمانی که پرکاری تیروئیدتان کنترل نشده است ادامه دهید. درمان پرکاری تیروئید سرانجام می تواند منجر به اضافه وزن شود این مهم است که یاد بگیرید چگونه مواد مغذی را به اندازه نیازتان دریافت کنید بدون اینکه کالری بیش از حد مصرف کنید. به علاوه مصرف مقادیر  مناسب سدیم و کلسیم یکی از موارد مهم قابل ملاحظه ی رژیمی برای افراد دچار پرکاری تیروئید است.

•    دریافت کافی کلسیم: از آنجا که پرکاری تیروئید منجر به نازک شدن استخوان ها می شود بسیار اهمیت دارد که کلسیم روزانه دریافتی تان  مکفی باشد تا از استئوپروز جلوگیری شود. مقادیر توصیه شده برای افراد کمتر از 50 سال 1000 میلی گرم کلسیم به صورت روزانه (چه ازطریق مکمل ها و چه از طریق مواد غذایی و یا هر دو مورد) و افراد بالای 50 سال 1200 میلی گرم به صورت روزانه است. از پزشک خود در ارتباط با مصرف ویتامین Dهمزمان با کلسیم راهنمایی بخواهید .
 
توصیه هایی برای بیماری گرویز ( Graves):

اگر به بیماری پوستی و یا چشمی Gravesمبتلا هستید پیشنهادات زیر سبب تسکین پوست و چشم شما می شود:

•    استفاده از کمپرس سرد بر روی چشم ها: رطوبت زیاد می تواند سبب تسکین درد شود .

•    استفاده از عینک آفتابی: اگر چشمانتان دچار بیرون زدگی است در مقابل اشعه های خورشید بسار آسیب پذیر و درمقابل نور آفتاب حساس می شود، استفاده از عینک آفتابی به شما کمک می کند تا در مقابل خورشید و باد از چشمانتان محافظت کنید .

•    استفاده از قطره های لیز کننده چشم: قطره های چشمی سبب کاهش خشکی و خراش چشم می شود.

•    سر خود را هنگام خواب بالاتر بگذارید: سر خود را بالاتر از حالت استراحت بگذارید تا جریان خون به سر شما کم شود و در نهایت سبب شود که فشار خون در چشمانتان کاهش یابد.

•    کرم های بدون نیاز به نسخه مرسوم را برای برای کاهش آماس پوست خود امتحان کنید: این کرم ها شامل هیدرو کورتیزون یاtriamcinolone acetonid(Cortaid یا kenaloge,وغیره هستند، که احتمالا سبب کاهش قرمزی و آماس روی ساق و کف پا می شود. برای پیدا کردن این کرم ها با داروساز خود صحبت کنید.
 
نکات تغذیه ای

رژیم غذایی در پرکاری تیروئید:

یک رژیم غذایی مناسب می تواند در جهت حذف موادی که علایم بیماری پر کاری تیروئید را تشدید می کند گام بردارد و به بهبود علایم بیماری کمک شایانی نماید. یک مشکل عمده  در رژیم غذایی افراد مبتلا به پرکاری تیروئید کنترل میزان ید دریافتی است. در برخی موارد پزشکان معتقدند که حضور مقادیر بیش از حد  ید می تواند در مواردی در ابتلا به پرکاری تیروئید موثر باشد و لذا کنترل میزان ید رژیم غذایی می تواند در تخفیف علایم بیماری کمک کند.

یک راهکار برای کاهش میزان ید دریافتی کاهش میزان نمک دریافتی است.  شما می بایست میزان ید دریافتی روزانه خود را کنترل کنید. برخی از مواد غذایی که محتوای ید آنها بالا است عبارتند از:

_غذاهای دریایی
_تخم مرغ
_محصولات لبنی
_ گیاهانی که در خاک های غنی از ید رشد می کنند.
_نمک های دریایی و نمک های ید دار
_مولتی ویتامین هایی که حاوی ید هستند.

•    پر کاری تیروئید می تواند سبب کاهش وزن آشکار و دشوار شدن افزایش وزن گردد چرا که  متابولیسم بدن در این بیماری افزایش می یابد.  افزودن کالری اضافی و غذاهای غنی از پروتئین به رژیم غذایی به جلوگیری از کاهش وزن شما کمک بسزایی خواهد نمود. گنجاندن گوشت قرمز،ماکیان، تخم مرغ و حبوبات در رژیم غذایی برای تأمین نیاز پروتئینی مبتلایان به پرکاری تیروئید توصیه می شود.

•    توصیه می شود افراد مبتلا به پرکاری تیروئید از  یک رژیم غذایی غنی از غلات کامل، منابع پروتئینی عاری از چربی ،  میوه و سبزیجات پیروی کنند.  مصرف مقادیر فراوان از سبزیجات و میوه جات تازه مفید است. همچنین با پزشک معالجتان در مورد مصرف مولتی ویتامین ها مشورت کنید.  اطمینان کسب کنید که مقادیر فراوانی از غذاهای غنی از آنتی اکسیدانها از جمله سلنیوم را دریافت می کنید.

•    اطمینان حاصل کنید که ویتامین کافی را از طریق رژیم غذایی خود دریافت می کنید.منابع غذایی غنی از ویتامین ها را در رژیم غذایی خود بگنجانید، می توانید بدین منظور از رهنمودهای متخصص تغذیه مدد بگیرید. با توجه به افزایش نیاز به ویتامین ها، ممکن است  استفاده از مولتی ویتامین ها همراه رژیم غذایی مفید واقع گردد لذا در مورد مصرف مکمل های ویتامینی و مواد معدنی با پزشک معالج مشورت کنید.  

•    کلسیم کافی دریافت نمایید : همانطور که پیش تر گفتیم از آنجا که پرکاری تیروئید منجر به نازک شدن استخوان ها می شود بسیار اهمیت دارد که کلسیم روزانه دریافتی تان  مکفی باشد تا از استئوپروز جلوگیری شود. مقادیر توصیه شده برای افراد کمتر از 50 سال 1000 میلی گرم کلسیم به صورت روزانه (چه ازطریق مکمل ها و چه از طریق مواد غذایی و یا هر دو مورد) و افراد بالای 50 سال 1200 میلی گرم به صورت روزانه است. در ارتباط با مصرف ویتامین Dو کلسیم  با پزشک معالج خود مشورت کنید.

•    محدودیت فیبر غذایی در هنگام مصرف دارو: گفته می شود افراد مبتلا به پرکاری تیروئید مصرف فیبر غذایی را در هنگام دریافت داروهایشان کاهش دهند. مقادیر زیاد فیبر غذایی می تواند از جذب مناسب داروی هورمونهای تیروئیدی ممانعت به عمل آورد.

•    برخی اقلام غذایی ممکن است در عملکرد مطلوب تیروئید بدن اختلال ایجاد کنند  و بهتر است آنها را از رژیم غذایی خود حذف کنید. این اقلام اغلب عبارتند از: کلم بروکلی، خردل و گل کلم.اگر دارو مصرف می کنید با پزشک معالجتان در مورد مصرف محصولات سویا مشورت کنید زیرا شواهدی وجود دارند دال بر اینکه ممکن است محصولات سویا در جذب هورمون های تیروئیدی مداخله نمایند.
 
ارتباط پرکاری تیروئید با بیماری سلیاک:

گفته می شود بیماری تیروئید می تواند زمینه ساز ابتلا به بیماری سلیاک گردد. سلیاک یک بیماری در هضم غذاست که توانایی جذب مطلوب مواد غذایی را محدود می کند. افراد مبتلا به بیماری سلیاک نمی توانند غذاهای حاوی گلوتن را مصرف کنند، گلوتن پروتئینی است که در منابع نشاسته ای یافت می شود. اگر بیماری پر کاری تیروئید شما با سلیاک مرتبط باشد محدود نمودن رژیم غذایی از مصرف : محصولات گندم و جو می تواند تاثیر مفیدی داشته باشد.

به یاد داشته باشید پیروی از رژیم غذایی مناسب به تنهایی برای تخفیف و مدیریت این بیماری کفایت نمی کند و شما نیازمند مراقبت های بالینی دیگر از جمله درمان های هورمونی می باشید.


کم کاری تیروئید (Hypothyroidism)

کم کاری تیروئید به حالتی اطلاق می شود که غده تیروئید شما مقادیر کافی از هورمونهایی مهم و خاص را تولید نکند. زنان به ویژه زنان بالای 50 سال بیش احتمال دارد که به کم کاری تیروئید مبتلا گردند. کم کاری تیروئید تعادل طبیعی واکنشهای شیمیایی بدنتان را مختل می کند . کم کاری تیروئید در مراحل اولیه اش به ندرت سبب ظهور علایم بیماری می شود ولی در اغلب مواقع، کم کاری تیروئید درمان نشده می تواند سبب ایجاد پاره ای از مشکلات در سلامت تان گردد از جمله: چاقی، درد مفصل، ناباروری و بیماری قلبی.

نکات خوب در مورد کم کاری تیروئید این است که برای تشخیص آن آزمایشهای دقیق سنجش عملکرد تیروئید در دسترس هستند و درمان کم کاری تیروئید با هورمونهای تیروئید سنتتیک معمولا راحت، ایمن و موثر است (وقتی که دوز مناسبی از دارو مصرف شود.)
 
نشانه ها

علایم و نشانه های بیماری تیروئید بسیار گسترده هستند و به شدت عدم کفایت هورمونی بستگی دارد. به طور کلی شما هر عارضه ای که داشته باشید پس از گذشت سالها، اغلب عارضه تان دچار پیشرفت و شدیدتر شدن می گردد. در ابتدا به ندرت ممکن است که متوجه نشانه های کم کاری تیروئید نظیر: خستگی و کسل شدن گردید و ممکن است به سهولت آنها را به پیری و افزایش سن خود نسبت دهید و توجه چندانی نکنید. ولی به موازات اینکه به تدریج کاهش متابولیسم بدنتان ادامه می یابد ممکن است نشانه ها و علایم آشکار بیشتری  در شما توسعه یابند. علایم بیماری کم کاری تیروئید ممکن است شامل موارد زیر باشند:

•    خستگی
•    تنبلی و احساس کسل بودن
•    افزایش حساسیت به سرما
•    یبوست
•    پوست خشک و رنگ پریده
•    صورت متورم
•    صدای خشن و گرفته
•    افزایش سطوح کلسترول خون
•    افزایش وزن ناخواسته
•     درد، حساسیت و سفت شدن عضلانی
•     درد، سختی یا تورم مفاصل
•    ضعف عضلانی
•    دوره های قاعدگی شدیدتر از حالت عادی
•    ناخن ها و موهای شکننده
•    افسردگی

اگر کم کاری تیروئید درمان نشود ، نشانه ها و علایم بیماری به تدریج شدیدتر می گردند. تحریک مداوم تیروئید به منظور آزادسازی هورمونهای بیشتر، ممکن است منجر به افزایش حجم تیروئید (گواتر) گردد. به علاوه ممکن است با پیشرفت بیماری بیشتر دچار فراموشی شوید و روندهای فکری شما آهسته تر شود و یا احساس افسردگی کنید.

کم کاری تیروئید پیشترفته که به نام میکزدم نامیده می شود نادر است ولی وقتی این حالت ایجاد گردد می تواند تهدیدی برای زندگی شما محسوب شود و علایم این نوع کم کاری تیروئید پیشرفته عبارتند از : فشار خون پایین، کاهش تنفس، کاهش حرارت بدن، اختلال توجه و عدم پاسخ به محرک ها و حتی کما . در مواردی بسیاری میکزدم می تواند کشنده باشد.

کم کاری تیروئید در کودکان و نوجوانان:

اگر چه کم کاری تیروئید اغلب بر زنان میانسال و مسن اثر می گذارد ولی هر شخصی می تواند بدین عارضه مبتلا شود ، از جمله: کودکان و نوجوانان. در ابتدا کودکانی که بدون غده تیروئید و یا با غده تیروئیدی با عملکرد نامناسب متولد می شوند ممکن است شماری از علایم و نشانه های کم کاری تیروئید را داشته باشند.  اگر در کودک نوپایی مشکلاتی مرتبط با کم کاری تیروئید وجود داشته باشد ، عارضه های ظهور یافته معمولا عبارتند از:

•    زرد شدن پوست و سفیدی چشم ها (زردی) : در اغلب موارد این حالت هنگامی به وقوع می پیوند که کبد کودک نمی تواند مولکولی به نام بیلی روبین را متابولیزه نماید. (بیلی روبین طبیعتا در موقع تخریب گلبول های قرمز ، فرسودگی چرخه های بدنی و اجرای نوسازی ها ایجاد می شود)
•    گرفتگی مداوم گلو
•    زبان بزرگ و متورم
•    تورم در صورت

به موازات پشرفت بیماری ، ممکن است که کودکان در غذا خوردن مشکل پیدا کنند و رشد و نمو طبیعی آنها مختل شود. آنها ممکن است همچنین عارضه هایی به شرح زیر را داشته باشند:

•    یبوست
•    نیروی عضلانی کم
•    خواب آلودگی بیش از حد

اگر کم کاری تیروئید در کودکان درمان نگردد حتی در موارد خفیف و ملایمش نیز می تواند منجر به عقب افتادگی جسمی و ذهنی در کودک گردد.

به طور کلی در کودکان و نوجوانان مبتلا به کم کاری تیروئید نشانه هایی مشابه با علایم بیماری بزرگسالان ظهور می کند ولی همچنین ممکن است در آنها یکسری مشکلات به شرح زیر ایجاد گردد:

•    رشد ضعیف که منجر به کوتاهی قد کودک می گردد.
•    تاخیر در ظهور دندانهای دائمی
•    بلوغ دیررس
•    تکامل و پیشرفت ذهنی نامطلوب و ضعیف
 
علت

غده تیروئید شما یک غده کوچک و پروانه ای شکل است که در انتهای ناحیه جلوی گردن شما (درست زیر بر آمدگی حنجره: Adam's apple) واقع شده است . هورمونهای مترشحه از غده تیروئید تاثیر گسترده ای بر سلامت شما داشته و بر تمام جنبه های متابولیسم بدنتان تاثر می گذارد.  به موازات اینکه غده تیروئید تان بتواند مقادیر متناسب از هورمونهای تیروئیدی  را آزاد کند عملکرد سیستم بدنتان روال طبیعی و مطلوب می یابد ولی برخی مواقع تیروئید هورمونهای کافی را تولید نمی کند که سبب اختلال در تعادل واکنشهای شیمیایی بدنتان می گردد که این حالت تحت عنوان کم کاری تیروئید شناخته می شود.

دو هورمون اصلی مترشحه از تیروئید:

غده تیروئید شما دو نوع هورمون اصلی یعنی تیروکسین (T4)  و تری یدو تیرونین (T3)را تولید می نماید. این هورمونها در تنظیم مصرف چربی و کربوهیدرات در بدن اثر دارند و نیز به کنترل درجه حرارت بدن کمک می نمایند و همچنین این هورمونها در کنترل میزان ضربان های قلب دخیل هستند و در تنظیم سنتز پروتئین در بدن نیز کمک می نمایند.

غده تیروئید همچنین کلسی تونین را که هورمونی است که در تنظیم کلسیم خون اثر دارد،  ترشح می نماید. میزان آزادسازی تیروکسین و تری یدو تیرونین تحت کنترل غده هیپوفیز و هیپوتالاموس است (ناحیه ای در انتهای مغز که به مشابه یک ترموستات و تنظیم کننده برای کل سیستم بدن می باشد). رسیدن سیگنال های هیپوتالاوس به غده هیپوفیز منجر به ترشح هورمونی تحت عنوان هورمون محرک تیروئید (TSH) می گردد و سپس TSHاز غده هیپوفیز آزاد می شود و مقدار  TSHآزاد شده به میزان تیروکسین و تری یدو تیرونین موجود در خون شما بستگی دارد. در نهایت غده تیروئید بر اساس مقادیر TSHدریافتی تولید هورمونها یش را تنظیم می نماید. اگر چه پروسه مذکور اغلب به خوبی کار می کند ولی برخی اوقات تیروئید در تولید مقادیر کافی از هورمونها ناتوان است . کم کاری تیروئید ممکن است ناشی از عارضه های مختلفی به شرح زیر باشد:

•    بیماری اتوایمیون (تیروئید هاشیموتو): این عارضه رایج ترین علت بیماری کم کاری تیروئید است .اختلالات اتوایمیون وقتی ظهور می کند که سیستم ایمنی شما آنتی بادی هایی را بر علیه بافت های بدنتان ترشح نماید. برخی مواقع این پروسه شامل غده تیروئید نیز می گردد. دانشمندان هنوز مطمئن نیستند که چرا بدن آنتی بادی هایی را بر علیه خودش ترشح می کند و علت دقیق بیماری های اتوایمیون ناشناخته است. برخی چنین تصور می کنند که ممکن است یک ویروس یا باکتری محرک ایجاد چنین عکس العملی گردد و برخی دیگر معتقدند که ممکن است تاریخچه ژنتیکی در این امر سهیم باشد. به احتمال زیاد بیش از یک عامل در ظهور بیماری های اتو ایمیون نقش دارند و چنانچه بیماری کم کاری تیروئید اتو ایمیون ایجاد گردد آنتی بادی ها،  توانایی تیروئید برای تولید مکفی هورمونها را متاثر می سازند.

•    درمان پرکاری تیروئید: افرادی که بیش از حد هورمونهای تیروئیدی  تولید می نمایند( هایپر تیروئید) اغلب  به منظور کاهش و نرمال نمودن عملکرد تیروئیدشان، تحت درمان با ید رادیو اکتیو یا داروهای ضد تیروئید قرار می گیرند. برخی مواقع درمان پرکاری تیروئید می تواند منجر به ایجاد کم کاری تیروئید پایدار گردد.

•    پرتودرمانی: استفاده از پرتو درمانی برای معالجه سرطانهای سر و گردن می تواند بر غده تیروئید شما اثر بگذارد و ممکن است منجر به کم کاری تیروئید گردد.

•    عمل جراحی تیروئید: برداشتن تمام و یا قسمت بزرگی از غده تیروئید می تواند تولید هورمونهای تیروئیدی  را کاهش داده و یا متوقف نماید، در این صورت در طول زندگی تان به مصرف هورمونهای تیروئیدی نیاز خواهید داشت.

•    دارو درمانی: برخی از درمان های دارویی می توانند در توسعه کم کاری تیروئید سهیم باشند. یکی از این داروها لیتیوم است که برای درمان برخی اختلالات خاص روانی مصرف می شود. اگر دارویی مصرف می کنید در مورد اثر آن بر غده تیروئیدتان از پزشکتان سئوال نمایید.
 
در موارد نادرتری کم کاری تیروئید می تواند از یکی از علل زیر ناشی شود:

•    بیماری مادرزادی: به طور تقریبی یک کودک در هر 3000 کودک متولد شده در ایالات متحده با نقص در غده تیروئید و یا بدون داشتن غده تیروئید متولد می شود. در اغلب موارد غده تیروئید به دلایل ناشناخته ای به میزان طبیعی رشد و نمو نمی یابد ولی برخی کودکان به یک نوع ارثی از این اختلال مبتلا هستند. کودکان مبتلا به کم کاری تیروئید ارثی اغلب در هنگام تولد طبیعی به نظر می رسند و به همین علت است که امروزه نیازمند غربالگری تیروئید بر نوزادان تازه متولد شده هستیم.

•    اختلال غده هیپوفیز: یک علت نادر مرتبط با کم کاری تیروئید نارسایی غده هیپوفیز برای تولید مقادیر کافی TSHاست (که معمولا از یک تومور خوش خیم در غده هیپوفیز ناشی می شود).

•    بارداری: در برخی زنان در طی دوران بارداری و یا پس از بارداری شان (کم کاری تیروئید پس از وضع حمل)،  کم کاری تیروئید توسعه می یابد و اغلب بدین دلیل است که بدن آنها آنتی بادی هایی را بر علیه غده تیروئیدشان ترشح می کنند. رها کردن کم کاری تیروئید درمان نشده، خطر سقط جنین، زایمان زودرس و پره اکلامپسی را افزایش می دهد. پره اکلامپسی حالتی است که منجر به یک افزایش چشم گیر در فشار خون زنان در طی 3 ماهه آخر بارداری می گردد. این حالت همچنین می تواند تاثیرات جدی ای را بر روند رشد و تکامل جنین داشته باشد.

•    کمبود ید: ید یکی از عناصر معدنی جزئی است و عمدتا در غذاهای دریایی و گیاهان دریایی و گیاهانی که در خاک ید دار و نمکهای غنی شده با ید  یافت می شود. ید برای تولید هورمونهای تیروئیدی ضروری می باشد . در برخی مناطق دنیا کمبود ید رایج است و حقیقتا امروزه ید اضافه شده به نمک های سر سفره و غنی کردن غذاها و نمکها با عنصر ید این مشکل را در کشورهای بسیاری برطرف کرده است.
 
عوامل خطر

اگر چه کم کاری تیروئید در هر شخصی می تواند ظهور کند ولی اساسا در زنان بالای 50 سال بیشتر ملاحظه می شود و خطر این بیماری با کهولت سن بیشتر می گردد . همچنین اگر هر یک از موارد زیر در مورد شما مصداق داشته باشد در خطر بیشتری برای ابتلا به کم کاری تیروئید قرار دارید:

•    ابتلاء یکی از بستگان نزدیک (مانند والدین و پدربزرگ -مادربزرگ) به یک بیماری اتو ایمیون
•    استفاده از پرتو درمانی برای نواحی گردن و نواحی فوقانی قفسه سینه
•    انجام عمل جراحی( تیروئیدکتومی)

بیماری کم کاری تیروئیدی درمان نشده ممکن است منجر به ظهور عوارض و مشکلاتی در سلامت گردد از جمله:

•    گواتر: تحریک مداوم غده تیروئید برای آزادسازی هورمونهای بیشتر ممکن است منجر به بزرگ تر گشتن غده تیروئید شما (حالتی که تحت عنوان گواتر شناخته می شود) گردد . تیروئید هاشیموتو یکی از رایج ترین علل گواتر می باشد. یک گواتر بزرگ می تواند بر ظاهر شما اثر گداشته ونیز  در بلع و تنفس شما اختلال ایجاد کند.

•    مشکلات قلبی: کم کاری تیروئید همچنین ممکن است با افزایش خطر بیماری قلبی همراه باشد چرا که در افراد دارای اختلال تیروئید ممکن است سطوح بالا از لیپو پروتئین های با چگالی کم (کلسترول بد:LDL) ایجاد گردد . حتی کم کاری تیروئید تحت بالینی که نوع خفیف تر و خوش خیم تری از کم کاری تیروئید حقیقی می باشد می تواند منجر به افزایش سطوح کلی کلسترول و اختلال در پمپاژ طبیعی قلبتان گردد. کم کاری تیروئید همچنین می تواند منجر به بزرگ شدن قلب و نارسایی قلبی گردد.

•    پی آمدهای کم کاری تیروئید بر سلامت روان: ظهور افسردگی ممکن است زودتر در بیماری کم کاری تیروئید ایجاد گردد و ممکن است با گذشت زمان افسردگی شدید تر گردد. کم کاری تیروئید می تواند منجر به کند شدن عملکرد ذهنی گردد.

•    میکزدم: میکزدم حالت نادرتر و شدیدتر از بیماری کم کاری تیروئید است که تهدیدی برای زندگی محسوب می گردد و می تواند در نتیجه بیماری کم کاری تیروئید تشخیص داده نشده و درمان نشده در دراز مدت باشد. علایم آن عبارتند از: عدم تحمل شدید سرما، خواب آلودگی که به دنبال آن رخوت شدید و بی هوشی ایجاد گردد . یک اغماء میکزدم ممکن است تحت اثر مصرف داروی مسکن ، عفونت و دیگر عوامل استرس زا در بدنتان تحریک گردد . اگر نشانه ها و علایم میکزدم را دارید نیازمند معالجه بالینی سریع و فوری هستید.

•     ناباروری: کاهش سطح هورمونهای تیروئیدی ممکن است موجب ایجاد تداخل در تخمک گذاری گردد و موجب اختلال در باروری گردد . به علاوه برخی از نمونه های کم کاری تیروئید (نظیر اختلال اتو ایمیون) نیز باروری را مختل می نمایند. درمان کم کاری تیروئید با درمان جایگزینی هورمونی ممکن نیست که کاملا باروری را مختل نماید. ممکن است نیاز به انجام مداخلات دیگری باشد.

•    نقایص مادرزادی: کودکانی که از زنان با بیماری تیروئید درمان نشده متولد می شوند نسبت به فرزندانی که از مادران سالم متولد می شوند ممکن است ریسک بالاتری را برای ابتلاء به نقایص مادرزادی داشته باشند. این کودکان بیشتر مستعد ابتلا به مشکلات عقلانی و تکاملی هستند . همچنین کودکان مبتلا به کم کاری تیروئید درمان نشده از بدو تولد در خطر ابتلا به مشکلات جسمانی و ذهنی هستند ولی اگر بیماری در طی چند ماه نخست زندگی تشخیص داده شود شانس پیشترفت و تکامل طبیعی کودک بسیار بهتر میگردد.
 
چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

•    اگر بدون هیچ دلیلی احساس خستگی و یا دیگر علایم و نشانه های کم کاری تیروئید را دارید ( از جمله پوست خشک، صورت متورم و رنگ پریده ، یبوست و صدای گرفته و خشک) به دکتر مراجعه نمایید.

•    اگر سابقه عمل جراحی تیروئید را داشته اید.
•    اگرسابقه درمان با ید رادیو اکتیو و یا داروهای ضد تیروئیدی را داشته اید.
•    اگر سابقه پرتودرمانی در ناحیه سر و گردن و قسمت فوقانی قفسه سینه را داشته اید..
•    اگر کلسترول خونتان بالا است  با پزشک معالجتان مشورت کنید که آیا ممکن است که کم کاری تیروئید علت افزایش کلسترول بدنتان باشد.

اگر از درمان هورمونی برای معالجه کم کاری تیروئید استفاده می کنید می بایست مراجعات پی گیرانه برنامه ریزی شده را مطابق توصیه های پزشکتان رعایت نمایید و و اول از همه بسیار مهم است که اطمینان حاصل کنید که دوز صحیحی از دارو را مصرف نمایید. با گذشت زمان دوز مورد نیاز برای عملکرد طبیعی تیروئید ممکن است تغییر کند.
 
آزمایش های تشخیصی

از آنجا که کم کاری تیروئید در زنان مسن تر شیوع بیشتری دارد برخی پزشکان توصیه می کنند که در طی معاینات جسمی سالانه غربالگری زنان مسن تر به منظور تشخیص اختلالات تیروئیدی نیز انجام گردد. برخی پزشکان همچنین توصیه می کنند که زنان باردار و یا زنانی که تصور می کنند باردار شده اند به منظور تشخیص کم کاری تیروئید آزمایش دهند. به طور کلی اگر احساس می کنید که خستگی و کسالت تان افزایش یافته و یا پوست خشک، یبوست و صدای خشن دارید و یا در گذشته سابقه مشکلات تیروئیدی یا گواتر را داشته اید ، ممکن است پزشک معالجتان برای تشخیص کم کاری تیروئید آزمایش تجویز نماید.

آزمایش خون:

تشخیص کم کاری تیروئید بر پایه نتایج تست های خونی که سطح هورمونهای   TSHو گاهی سطح هورمون تیروئیدی تیروکسین را ارزیابی می نماید انجام می گردد . کاهش سطح تیروکسین و افزایش سطح TSHدر خون نشانگر اختلال در عملکرد تیروئید است. در این حالت غده هیپوفیز شما سعی می کندTSH بیشتری را برای تحریک غده تیروئید (به منظور تولید هورمون های تیروئیدی) آزاد نماید.

در گذشته پزشکان قادر به تشخیص سریع کم کاری تیروئید نبودند تا اینکه علایم بیماری در مراحل نسبتا پیشترفته بیماری ظهور پیدا می کرد . ولی امروزه با استفاده از تست حساس TSH  پزشکتان می تواند بسیار سریع تر و اغلب قبل از اینکه حتی علایم بیماری بروز کند ، بیماری کم کاری تیروئید را تشخیص دهند.

از آنجا که آزمایش TSHبهترین تست غربالگری است دکتر معالجتان ابتدا وضعیت TSHشما را بررسی خواهد کرد و در ادامه در صورت نیاز آزمایش های هورمونی تیروئیدی را نیز تجویز خواهد کرد. آزمایش های TSH همچنین نقش مهمی را در کنترل و مدیریت کم کاری تیروئید بازی می کند چرا که به پزشک معالجتان در تخمین دوز مناسب دارو  چه در ابتدای درمان و چه در ادامه درمان کمک می نماید. به علاوه تست هایTSH  به تشخیص شرایطی از بیماری به نام کم کاری تیروئید تحت بالینی کمک می نماید که شکل خفیف تری از کم کاری تیروئید است که اغلب منجر به ظهور علایم و نشانه های آشکار بیماری نمی گردد، در این حالت سطح هورمونهای T-3و T-4خون شما در محدوده طبیعی ولی میزان TSHخون شما در محدوده بالاتر از سطوح طبیعی است.
 
درمان دارویی

درمان استاندارد برای کم کاری تیروئید شامل استفاده روزانه از هورمونهای تیروئیدی لووتیروکسین (لووتیروئید، لووکسیل، سینتروئید، یونیتروئید) می باشد. این داروهای خوراکی سطوح مکفی هورمونی را بازسازی می نماید و بدن شما را به وضعیت طبیعی بر می گرداند. 1-2 هفته پس از شروع درمان متوجه خواهید شد که احساس خستگی کمتری می کنید و همچنین داروها به تدریج سطوح کلسترول افزایش یافته به علت بیماری را کاهش می دهد و ممکن است هر نوع روند افزایش وزن را معکوس نماید . درمان با داروی لووتیروکسین معمولا مادام العمر می باشد ولی از آنجا که دوز داروی مورد نیازتان ممکن است تغییر کند پزشک معالجتان سطح هورمون TSH  شما را هر سال بررسی خواهد کرد.

برای تخمین دوز صحیح از داروی لوو تیروکسین در ابتدای درمان پزشک معالج تان معمولا سطح هورمون  TSHشما را پس از 2-3 ماه بررسی می کند. مقادیر افزایش یافته از هورمون می تواند موجب عوارض جانبی ناخواسته مانند اشتهای افزایش یافته ، بی خوابی، تپش قلب، لرز و... گردد.

اگر بیماری قلبی عروقی و یا کم کاری تیروئید شدیدی داشته باشید پزشکتان ممکن است درمان را با یک دوز کمتر از دارو شروع کرده و سپس به تدریج دوز دارو را افزایش دهید.

پیشرفت درمان هورمونی به قلبتان اجازه می دهد که خودش را با افزایش متابولیسم هماهنگ نماید . وقتی که لووتیروکسین در دوز مناسب مصرف شود حقیقتا عارضه جانبی ندارد و نسبتا ارزان قیمت است . اگر نوع یا مارک دارویتان را تغییر دادید حتما اجازه دهید که پزشک معالجتان اطمینان بدهد که هنوز مقادیر مناسبی از دارو را مصرف می نمایید و همواره مطابق نظر و مشاوره با پزشک معالج دارو مصرف نمایید. همچنین از مصرف هیچ دوز از دارو غفلت نکنید و یا مصرف داروی را به این دلیل که احساس می کنید بهتر شده اید قطع نکنید اگر چنین کاری را انجام دهید علایم بیماری کم کاری تیروئید به تدریج باز خواهد گشت.

جذب مناسب از داروی لووتیروکسین:

ممکن است برخی داروها و مکمل ها و حتی برخی غذاهای خاص توانایی شما در جذب لووتیروکسین را متاثر سازند. اگر مقادیر زیادی از محصولات سویا و یا یک رژیم پر فیبر را مصرف می نمایید پزشک معالجتان را در جریان قرار دهید و یا اگر از داروهای دیگری به شرح زیر استفاده می نمایید به پزشک معالجتان اطلاع دهید:

•    مکمل های آهن
•    کولستیرامین( کستران)
•    آلمینیوم هیدروکسید که در برخی از آنتی اسید ها وجود دارد.
•    مکمل یاری کلسیم

اگر مبتلا به کم کاری تیروئید تحت بالینی هستید در مورد درمان خود با پزشک معالجتان بحث و مشاوره نمایید . برای کسب یک افزایش نسبتا ملایم در سطح TSH محتملا از مصرف داروهای هورمونی تیروئید سود نخواهید برد و درمان می تواند حتی مضر هم باشد. از طرف دیگر برای افزایش دادن سطح TSH، هورمونهای تیروئید ممکن است سطح کلسترول خونتان و نیز توانایی پمپاژ قلب و یا سطح انرژی بدنتان را بهبود بخشند.

درمان های جایگزین:

اگر چه اغلب پزشکان مصرف تیروکسین سنتتیک را پیشنهاد می کنند ولی عصاره های هورمونی طبیعی از جمله هورمونهای تیروئیدی استخراج شده از غده تیروئید خوک ها نیز در دسترس هستند ، این نوع از محصولات حاوی هر دو مورد: تیروکسین و تری یدو تیرونین می باشند. داروهای سنتتیک درمان تیروئید تنها حاوی تیروکسین هستند و بدنتان تری یدو تیرونین مورد نیاز را از تیروکسین سنتز می نماید. عصاره های طبیعی تنها با نسخه پزشک در دسترس قرار می گیرند لذا  نباید با نمونه های هورمونی و عصاره های متراکم از ترشحات غدد که در فروشگاه یا عطاری و... بدون نسخه فروخته می شوند گمراه شوید چرا که این تولیدات توسط سازمان غذا و دارو، تنظیم و تایید نشده اند و اثر بخشی آنها تضمین شده و قابل اطمینان نیست.
 
نکات تغذیه ای

رژیم غذایی در کم کاری تیروئید:

•    آیا مصرف برخی غذاهای خاص موجب افزایش عملکرد غده تیروئید می گردد؟

به طور کلی رژیم غذایی خاصی برای بیماری کم کاری تیروئید وجود ندارد و علیرغم ادعاهای فراوانی که درمورد رژیم غذایی بیماری کم کاری تیروئید وجود دارد، هیچ شاهد عینی معتبری مبنی براین که مصرف و یا پرهیز از غذاهای خاصی حقیقتا عملکرد تیروئید را بهبود خواهد داد، وجود ندارد.
اگر به بیماری کم کاری تیروئید مبتلا هستید می بایست داروهای هورمونی جایگزین را مطابق تجویز پزشک معالج تان مصرف نمایید. این داروها عمدتا با معده خالی مصرف می گردند.

البته دانستن این نکته بسیار حائز اهمیت است که دریافت بیش از حد فیبرغذایی می تواند جذب هورمون های سنتتیک تیروئیدی رامختل نماید. همچنین انواع خاصی از مکمل های غذایی و درمان ها نیز ممکن است دارای اثرات مشابه مختل کننده باشند از جمله:

•    گردو
•     آرد لوبیایسویا
•     غذاهای حاویبذر کتان
•     مکمل های حاوی آهن یامکمل های مولتی ویتامینی حاوی آهن
•     آنتی اسیدهای حاوی آلومینیوم و یا منیزیوم
•     برخی داروهای کاهنده کلسترول مانند: کلستیرامین(colestyramin ) و کلستیپول (Colestipol)

برای پیش گیری از تداخلات نامطلوب بالقوه باید از مصرف موارد مذکور خودداری نمایید و یا آن ها راچندین ساعت قبل و یا بعد از مصرف داروهای تیروئیدی استفاده نمایید.

کم کاری تیروئید و افزایش وزن:

بیماران مبتلا به کم کاری تیروئید به راحتی وزن می گیرند و به سختی وزن کم می کنند که این به دلیل اختلالات هورمونی ناشی از این بیماری است. رژیم غذایی بیماران کم کاری تیروئید می بایست کنترل شده و مداوم باشد و ممکن است نیاز باشد تا برایکنترل وزن  تغییراتی در روش غذا خوردن  ایجاد نمایند. برای مثال نباید گرسنگی خود را با خوردن خوراکی هایی نظیر کیک و شیرینی جات ارضا کنند وبهتر است برای رفع گرسنگی به جای شیرینی جات، از میوه هایی مانند موزاستفاده کنند؛ چرا که موز منبع خوبی از یُد است و یُد  یک عنصر کلیدی در ساخت هورمون های تیروئیدی در غده تیروئید است.

انتخاب های غذایی خود را اصلاح نمایید و غذاهای سالم تر را مصرف کنید:

 یک رژیم غذایی مناسب برای بیماری کم کاری تیروئید چیست؟

رژیم غذایی مناسب برای بیماری کم کاری تیروئید،رژیم سالم   و متوازنی است که نیازهای بدن را برای حفظ عملکرد مطلوب بدن تامین می نماید. الگوی غذایی مطلوب برای بیماری کم کاری تیروئید شامل مصرف غذاهای غنی از یُد در کنار کاهش مصرف غذاهای گواتروژن می باشد که در نتیجه چنین الگوی غذایی ای به کاهش علایم عوارض مرتبط با مشکلات تیروئیدی کمک می نماید.

غذاهای مناسب برای مصرف در الگوی غذایی بیماری کم کاری تیروئید عبارت هستند از:

اسفناج، توت فرنگی، گوجه فرنگی، موز، هویج، تخم مرغ، سیر، قارچ، پیاز، سیب زمینی، نخودفرنگی، کدو، حبوبات، تربچه، ماست کم چرب و غذاهای دریایی.

این غذاها می توانند جایگزین یُد از دست رفته توسط گواتروژن ها گردند. توجه داشته باشید که برخی از مواد غذایی مانند اسفناج اگر چه در حقیقت در لیست غذاهای گواتروژن می باشند ولی محتوای یُد موجود در آن برای مقابله با اثرات گواتروژنیک آن کفایت می نماید.

همچنین موادغذایی ای که در خاک رشد می نمایند به علت جذب یُد از خاک حاوی سطوح بالاتری از  یُد می باشند.

شما می بایست همچنین از مصرف بیش از حد مواد غذایی زیر خودداری نمایید:

کلم بروکلی، کلم، گل کلم، بادام زمینی، گلابی، دانه های کاج، لوبیا سویا، کلم پیچ، خردل، هلو و شلغم.

همچنین از آن جاکه آب آشامیدنی و نمک حاوی کلر هستند با عملکرد مطلوب یُد در بدن تداخل دارند لذ ابسیار بهتر است که از نمک دریایی و بطری های آب معدنی و یا آب فیلتره شده استفاده نمایید.
فقط مقادیر مورد نیاز و مطلوب از یُد را دریافت نمایید و نه بیش تر:

ما مصرف یک رژیم غذایی مملو از یُد را توصیه نمی نماییم چرا که برای حفظ سلامت و عملکرد مطلوب بدن به یک تعادل صحیح از ریز مغذی ها نیاز است و نباید در مصرف یک عنصر زیاده روی کرد.

هدف از کنترل رژیم غذایی در بیماری کم کاری تیروئید جبران و تنظیم سطوح از دست رفته یُد توسط گواتروژن ها می باشد که سعی بر آن است که از محتوای یُدی که در برخی غذاهای معمول وجود دارد استفاده شود.

توجه داشته باشید که مصرف بی رویه غذاهای حاوی یُد نیز می تواند در افزایش وزن سهیم باشند.

کاهش دادن مصرف غذاهای حاوی گواتروژن و افزایش مصرف غذاهای غنی از یُد می تواند سرانجام شما را به یک تعادل سالم برساند و این الگوی غذایی صحیح، همچنین شما را در رسیدن به اهداف تان در ارتباط باکاهش وزن نیز، کمک خواهد کرد

آیا مکمل های ید می توانند به تنظیم عملکرد تیروئید در یک فرد مبتلا به کم کاری تیروئید کمک نمایند؟

برخی معالجه کنندگان طب جایگزین، برای معالجه افراد مبتلا به کم کاری تیروئید مصرف قرص و مکمل های ید ( که حاوی ید بالایی هستند) را توصیه می کنند . حقیقت دارد که کمبود شدید ید می تواند منجر به ایجاد بیماری کم کاری تیروئید گردد ولی امروزه کمبود ید در بسیاری از کشورهای توسعه یافته از زمانی که ید به نمک (نمک ید دار) و غذاها اضافه شده، بسیار نادر گشته است. اگر کمبود ید عامل بیماری کم کاری تیروئید نباشد پس مکمل یاری هیچ فایده ای را نخواهد داشت. کم کاری تیروئید به طور موثر و ایمنی با مصرف داروی هو رمونی سنتتیکی به نام لوو تیروکسین بهبود می یابد.

 آب مروارید تیرگی عدسی طبیعی و شفاف چشم است. در افراد مبتلا به آب مروارید، دیدن با عدسی تیره چیزی شبیه به دیدن از پشت پنجره پوشیده از یخ یا مه آلود می باشد. دید تیره ناشی از آب مروارید خواندن، رانندگی –به ویژه در شب- یا دیدن حالت چهره دوستان را مشکل می کند.

اغلب آب مروارید به کندی پیشرفت می کند و در مراحل اولیه به دید فرد آسیبی نمی زند. اما با گذشت زمان، آب مروارید دید فرد را مختل می کند.

در ابتدا، نور قوی تر و عینک آفتابی به فرد کمک می کند تا با آب مروارید کنار بیاید. اما اگر اختلال بینایی در فعالیت های روزانه فرد اختلال ایجاد نماید، آن وقت جراحی آب مروارید ضروری می باشد. خوشبختانه، جراحی آب مروارید فرآیندی بی خطر و اثربخش می باشد.
 
نشانه ها

علائم و نشانه های آب مروارید عبارتند از:

•     تیرگی یا تاری دید
•     افزایش مشکل دید در شب
•     حساسیت به نور و روشنایی زننده
•     دیدن «هاله» در اطراف نور
•     تغییرات مکرر نمره عینک یا لنز طبی
•     کمرنگ شدن یا زرد شدن رنگ ها
•     دوبینی در یک چشم

در ابتدا، تاری دید ناشی از آب مروارید تنها ممکن است بخش کوچکی از عدسی چشم را تحت تاثیر قرار دهد و فرد از کاهش بینایی آگاه نباشد. بزرگ شدن آب مروارید، بخش بزرگتری از عدسی را تیره کرده و نوری که از عدسی عبور می-کند را می  شکند. این حالت علائم و نشانه هایی را ایجاد می کند که توجه فرد را جلب خواهد کرد.
 
علت

آب مروارید معمولا در اثر کهولت سن یا تغییرات ناشی از آسیب دیدگی بافت  تشکیل دهنده عدسی چشم ایجاد می شود. در برخی از موارد آب مروارید در اثر اختلالات ژنتیکی ناشی از مشکلات تندرستی افزایش دهنده خطر ابتلا به آب مروارید ایجاد می شود.

چگونه آب مروارید تشکیل می شود؟

عدسی، جایی که آب مروارید در آن ها تشکیل می شود، پشت قسمت رنگی چشم شما (عنبیه) قرار دارند. عدسی نوری که از چشم عبور می کند را متمرکز کرده و تصویری واضح و شفاف بر روی شبکیه –غشای حساس به نور پشت دیواره کره چشم که مانند فیلم دوربین عمل می کند- تشکیل می دهد. آب مروارید نور عبور کننده از عدسی را پراکنده کرده و مانع رسیدن تصویر شفاف و واضح به شبکیه می شود. بنابراین دید فرد تار می شود.

با کهولت سن، انعطاف پذیری و شفافیت عدسی چشم کاهش و ضخامت آنها افزایش می یابد. تغییرات ناشی از کهولت سن در عدسی موجب پارگی و جمع شدن بافت ها شده و نواحی کوچک از
آن را تیره می کند. با گسترش آب مروارید، این تیرگی متراکم تر شده و بخش بیشتری از عدسی را در بر می گیرد.
آب مروارید در یک یا هر دو چشم اتفاق می افتد.

انواع آب مروارید

انواع آب مروارید عبارتند از:

•      آب مروارید مرکز عدسی(آب مروارید مرکزی). آب مروارید مرکزی در ابتدا موجب نزدیک بینی یا بهبود موقتی دید مطالعه فرد می شود. اما با گذشت زمان، عدسی به تدریج زرد شده و تیرگی دید افزایش می یابد. برخی مواقع آب مروارید مرکزی موجب می شود تصاویر را دوتایی یا چندتایی ببینید. با پیشروی آب مروارید، عدسی به رنگ قهوه ای درمی آیند. افزایش رنگ زرد یا قهوه ای عدسی موجب می شود فرد در تشخیص رنگ ها دچار مشکل شود.

•    آب مروارید کناره عدسی(آب مروارید بیرونی). آب مروارید بیرونی با تیرگی تیغه ای نسبتا سفید یا بوجود آمدن رگه هایی در لبه بیرونی قشر عدسی آغاز می شود. با پیشرفت تدریجی آن، این رگه ها به سمت مرکز گسترش یافته و با نوری که از مرکز عدسی عبور می کند، تداخل پیدا می کند. مشکل خیره نگاه کردن در افراد مبتلا به این نوع آب مروارید شایع می باشد.

•     آب مروارید پشت عدسی(آب مروارید زیرکپسولی خلفی). آب مروارید زیرکپسولی خلفی به صورت تیرگی کوچکی شروع می شود که معمولا در پشت عدسی و درست در مسیر حرکت نور به سمت شبکیه تشکیل می-شود. آب مروارید زیرکپسولی اغلب دید مطالعه فرد تداخل پیدا کرده و دید فرد را در نور ملایم کاهش داده و درخشندگی خیره کننده یا هاله در اطراف نور در شب ایجاد می کند.

•     آب مروارید هنگام تولد (آب مروارید مادرزادی).برخی از افراد هنگام تولد یا در دوران کودکی به آب مروارید مبتلا می شوند. این نوع از بیماری آب مروارید در نتیجه تماس مادر با عفونت در دوران بارداری ایجاد می شود. همچنین ممکن است علت آن سندرم های ارثی خاص مانند سندرم آلپورت، بیماری فابری و گالاکتوسمی باشد. آب مروارید مادرزادی همیشه هم دید را تحت تاثیر قرار نمی دهد، اما اگر هم اتفاق بیفتد به زودی برطرف می شود.
 
عوامل خطر

عوامل افزایش  دهنده خطر ابتلا به آب مروارید عبارتند از:

•     کهولت سن
•    دیابت
•     مصرف بیش از حد الکل
•     قرار گرفتن بیش از حد در معرض نور خورشید
•     قرار گرفتن در معرض تابش یون ساز مانند اشعه مورد استفاده در اشعه ایکس و پرتودرمانی در سرطان
•      سابقه خانوادگی بیماری آب مروارید
•     فشارخون بالا
•      چاقی
•     سابقه آسیب  دیدگی یا التهاب چشم
•      سابقه جراحی چشم
•     مصرف طولانی  مدت داروهای کورتیکواستروئید
•     استعمال دخانیات
 
چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

در صورت بروز تغییر در دید به بینایی سنجی مراجعه نمایید. اگر ابتلا به بیماری آب مروارید محرز شد، فرد برای انجام جراحی آب مروارید به چشم  پزشک ارجاع داده می شود.

از آنجا که مدت معاینه پزشکی کوتاه بوده و مسائل بسیاری مورد بررسی قرار می گیرد، بهتر است که از قبل آماده باشید. در اینجا اطلاعاتی ارائه شده که به آمادگی شما کمک می کند و انتظارات شما از پزشک را یادآور می شود.

چه کاری می توانید انجام دهید؟

•     تمام علائم بیماری تان را یادداشت کنید،از جمله علائمی که از نظر شما به علت مراجعه شما به پزشک ارتباطی ندارد.

•     اطلاعات شخصی مهم خود را یادداشت کنید،از جمله هرگونه استرس یا تغییر عمده که به تازگی در زندگی-تان رخ داده است.

•     فهرستی از داروهای تان تهیه کنید،همچنین ویتامین ها یا مکمل هایی که مصرف می کنید.

•    یکی از اعضای خانواده یا دوستان تان را به همراه خود ببرید.برخی از مواقع درک تمام اطلاعات ارائه شده از طرف پزشک مشکل است. فردی که همراه شماست ممکن است مسئله ای که شما فراموش کرده اید را به خاطر بسپارد.

•     سوال هایی که می خواهید از پزشک بپرسید را یادداشت کنید.

هنگام معاینه، وقت تان محدود است، بنابراین تهیه فهرست سوالات مورد نظرتان به شما کمک می کند تا به نحو احسن از وقت تان استفاده کنید. در صورت کمبود وقت، سوالات تان را به ترتیب اهمیت اولویت بندی کنید. 

در مورد آب مروارید، برخی از سوالات اصلی به قرار زیر می باشد:

•     آیا آب مروارید علت مشکلات بینایی من است؟
•     سایر علل احتمالی مشکل بینایی من چیست؟
•     چه آزمایشاتی باید انجام دهم؟
•     آیا انجام جراحی آب مروارید ضروری است؟
•     آیا مشکل بینایی من با انجام جراحی آب مروارید برطرف می شود؟
•     خطرات بالقوه جراحی آب مروارید چیست؟
•     آیا پس از جراحی آب مروارید می توانم خودم رانندگی کرده و به خانه بروم؟
•     چه مدتی پس از جراحی آب مروارید بهبود پیدا می کنم؟
•     آیا پس از جراحی آب مروارید، برای انجام فعالیت های عادی محدودیت وجود دارد؟ چه مدت؟
•     پس از جراحی آب مروارید، چه مدتی باید برای دریافت عینک جدید صبر کنم؟
•     آیا بیمه هزینه جراحی آب مروارید را تامین می کند؟ آیا بیمه هزینه عینک های جدید پس از جراحی را تامین می کند؟
•      برای تصمیم گیری در مورد جراحی آب مروارید چقدر وقت دارم؟
•     آیا تاخیر یک یا دو ساله در جراحی بر بهبود دید من پس از جراحی تاثیر دارد؟
•     اگر الان نخواهم جراحی انجام شود، چه کار دیگری می توانم برای کنار آمدن با تغییرات بینایی ام انجام دهم؟
•     چطور می توانم بفهمم که آب مروارید من بدتر شده است؟
•     شرایط پزشکی دیگری نیز وجود دارد. بهترین راه مقابله با آنها چیست؟
•     آیا محدودیت هایی وجود دارد که باید آنها را رعایت کنم؟
•     آیا باید به متخصص مراجعه کنم؟ هزینه اش چقدر است و آیا بیمه آن را تامین می کند؟
•     آیا بروشور یا دفترچه خاصی هست که بتوانم از آن استفاده کنم؟ چه سایتی را توصیه می کنید؟
•     چه چیزی نشان می دهد که باید باز هم به پزشک مراجعه کنم؟

علاوه بر سوالاتی که آماده کرده اید، در مورد هر مسئله نامفهومی که برای تان پیش آمد نیز حتما از پزشک تان راهنمایی بخواهید.

چه انتظاراتی از پزشک دارید؟

احتمالا پزشک نیز سوالاتی از شما خواهد پرسید. آمادگی برای پاسخگویی به این سوال ها وقت بیشتری برای بررسی مسائل مورد نظر شما در اختیارتان قرار می دهد. سوالات احتمالی پزشک عبارتند از:

•     این علائم از چه زمانی شروع شده است؟
•     این علائم به صورت مستمر اتفاق می افتد یا برخی از مواقع؟
•     آیا در نور کافی هم دچار مشکل بینایی می شوید؟
•     شدت علائم تان چقدر است؟
•      آیا مشکل بینایی تان رانندگی را برای شما مشکل می کند؟
•     آیا مشکل بینایی خواندن را برای شما مشکل می کند؟
•     آیا مشکل بینایی انجام امور شغلی را برای شما مشکل می کند؟
•      آیا سابقه جراحی چشم  دارید؟
•      آیا سابقه آسیب دیدگی چشمی دارید؟
•     آیا تاکنون به بیماری چشمی مانند آماس عنبیه مبتلا شده  اید؟
•     آیا تاکنون از ناحیه سر یا گردن تحت پرتودرمانی قرار گرفته  اید؟
•     در حال حاضر چه دارویی مصرف می کنید؟
 
آزمایش های تشخیصی

پزشک برای تشخیص بیماری آب مروارید معاینه چشم را به صورت زیر انجام می دهد:

•      پزشک از شما می خواهد تابلوی بینایی سنجی را بخوانید (تست تیزی بینایی).در تست تیزی بینایی از یک تابلوی بینایی سنجی برای سنجش مهارت شما در خواندن تعدادی از حروف استفاده می شود. در این روش، یک چشم را پوشانده شده و چشم دیگر مورد سنجش قرار می گیرد.

•     چشم  پزشک با استفاده از یک تابلو و حروفی که به تدریج کوچک تر می شوند، تشخیص می دهد آیا بینایی شما 20/20 است یا ضعیف شده است.

•     با استفاده از چراغ و بزرگنمایی چشم شما را معاینه می کند (معاینه با لامپ شکافی).چشم پزشک با استفاده از لامپ شکافی ساختارهای قسمت جلوی چشم شما را با بزرگنمایی می بیند. این میکروسکوپ لامپ شکافی نام دارد زیرا با استفاده از یک نور خطی شدید –شکاف- قرنیه، عنبیه، لنزها و فضای بین عنبیه و قرنیه را روشن می کند. این شکاف این امکان را ایجاد می کند تا پزشک این ساختارها را در بخش های کوچک بررسی نماید که شناسایی ناهنجاری های کوچک را ساده تر می کند.

•     انبساط چشم ها (معاینه شبکیه).جهت آمادگی برای معاینه شبکیه، پزشک قطره گشادکننده در چشم می ریزد تا مردمک ها کاملا باز شوند. با این کار معاینه پشت چشم  ها (شبکیه) تسهیل می شود. پزشک با استفاده از لامپ شکافی یا ابزار خاصی برای معاینه ته چشم (اُپتالموسکوپ) لنزها را برای علائم آب مروارید معاینه می-کند.
 
درمان دارویی

تنها درمان موثر برای آب مروارید جراحی است.  

بررسی جراحی آب مروارید

در مورد اینکه جراحی برای شما مناسب است یا خیر با پزشک تان مشورت نمایید. اغلب چشم پزشکان زمانی جراحی آب مروارید را توصیه می کنند که زندگی فرد را تحت تاثیر قرار داده یا فعالیت های معمولی زندگی فرد مانند خواندن یا رانندگی در شب را دچار اختلال نماید.

تصمیم گیری در مورد زمان جراحی آب مروارید به بیمار و پزشک بستگی دارد. در اغلب افراد هیچ عجله ای برای برداشتن آب مروارید وجود ندارد زیرا آسیبی به چشم نمی رساند. به تاخیر انداختن این عمل به این معنی نیست که پس از انجام جراحی آب مروارید سلامتی دید خود را بدست نمی آورید. در مورد جراحی آب مروارید عجله نکنید و با پزشک تان در مورد مزایا و مضرات این جراحی مشورت کنید.

اگر الان تصمیم ندارید که تحت جراحی آب مروارید قرار بگیرید، ممکن است پزشک جلساتی برای معاینه دوره ای برای تان در نظر بگیرد تا رشد آب مروارید را چک کند. تعداد دفعاتی که پزشک برای معاینه در نظر می گیرد به وضعیت فرد بستگی دارد.

در طول جراحی آب مروارید چه اتفاقی می افتد؟

جراحی آب مروارید شامل درآوردن عدسی تیره و کاشت عدسی پلاستیکی به جای آن می باشد. عدسی جایگزین در همان محل عدسی طبیعی قرار می گیرد و به جزئی از چشم شما تبدیل می شود.
در برخی از افراد سایر مشکلات چشمی مانع استفاده از لنزهای جایگزین می شود. در این شرایط، پس از درآوردن آب مروارید دید با عینک یا لنز طبی اصلاح می شود.

جراحی معمولا بر روی یک چشم انجام می شود و بین زمان دو جراحی معمولا چند هفته فاصله می باشد. این جراحی معمولا به صورت سرپایی انجام می شود یعنی نیازی نیست که پس از جراحی در بیمارستان بمانید. در طول جراحی پزشک با استفاده از بیهوشی موضعی نواحی اطراف چشم فرد را بی حس می کند، اما فرد در طول این فرآیند بیدار است. جراحی آب مروارید معمولا ایمن است اما خطر عفونت و خون ریزی وجود دارد. جراحی آب مروارید خطر جداشدگی شبکیه را افزایش می دهد.
 
تغییر شیوه زندگی

تا قبل از جراحی آب مروارید می توانید موارد زیر را برای کنار آمدن با علائم آن انجام داد:
•    از تجویز درست عینک یا لنز طبی تان اطمینان حاصل کنید
•    برای مطالعه از عینک ذره بینی استفاده کنید
•    با افزودن لامپ ها روشنایی خانه تان را افزایش دهید
•    وقتی در طول روز از خانه بیرون می روید از عینک آفتابی یا کلاه  لبه دار بزرگ برای کاهش نور خیره کننده استفاده کنید.
•    رانندگی در شب را محدود کنید.

اقداماتی که برای مراقبت از خود انجام می دهید در کوتاه مدت موثر است اما با پیشرفت آب مروارید، دید شما دچار مشکلات بیشتری می شود. وقتی که کاهش دید فعالیت های روزمره فرد را مختل نماید، می توان جراحی آب مروارید را مورد بررسی قرار داد.
 
پیشگیری

عوامل ایجاد کننده آب مروارید مشخص نیست، اما پزشکان معتقدند با رعایت موارد زیر می توان خطر ابتلا به آب مروارید را کاهش داد:

•    به طور مرتب برای معاینه چشم مراجعه نمایید.معاینه چشم به تشخیص آب مروارید و سایر مشکلات چشمی در مراحل اولیه کمک می کند. در مورد فواصل زمانی بین معاینات چشم با پزشک مشورت نمایید.

•     سیگار نکشید.برای ترک سیگار از پزشک تان کمک بگیرید. درمان دارویی، مشاوره و استراتژی های دیگری برای کمک به شما وجود دارد.

•     از عینک آفتابی استفاده نمایید. نور فرابنفش خورشید به بروز آب مروارید کمک می کند. در خارج از فضاهای بسته برای محافظت در برابر اشعه فرابنفش از عینک آفتابی استفاده کنید.

•     سایر مشکلات پزشکی خود را درمان نمایید.در صورت ابتلا به دیابت یا سایر بیماری ها، برنامه درمانی خود را پیگیری نمایید زیرا ممکن است خطر ابتلا به آب مروارید را افزایش دهد.

•    وزن ایده  آل خود را حفظ کنید. در صورتی که وزن کنونی شما وزن مناسب بدن تان می باشد، با انجام تمرینات ورزشی روزانه آن را حفظ کنید. اگر دچار اضافه وزن یا چاقی هستید، با کاهش کالری دریافتی و افزایش میزان فعالیت روزانه تان به تدریج آن را کاهش دهید.

•     رژیم سالم حاوی میوه و سبزیجات فراوان داشته باشید. برای دریافت ویتامین ها و مواد غذایی لازم از میوه و سبزیجات فراوان در رژیم غذایی تان استفاده نمایید. میوه و سبزیجات سرشار از آنتی اکسیدان هاست که مانع آسیب رسیدن به عدسی چشم می شود. 

تحقیقات نشان نداده است که مصرف قرص آنتی اکسیدان می تواند از آب مروارید پیشگیری نماید. اما ثابت شده است که مصرف میوه و سبزیجات برای سلامتی مفید بوده و راه مطمئنی برای افزایش میزان ویتامین در رژیم غذایی می باشد.

 آلزایمر یک بیماری پیشرونده زوال حافظه و دیگر کارکردهای مهم ذهنی است. آلزایمر معمولترین علت دمانس(زوال عقلی) است. گروهی از اختلالات مغزی که منجر به از دست دادن مهارت های فکری و اجتماعی می شوند، این تغییرات به اندازه ای شدید اند که می توانند زندگی روزمره فرد را تحت تاثیر قرار دهند.

در آلزایمر، تخریب و مرگ سلول های مغزی و همچنین تخریب ارتباط بین آنها باعث کاهش دائم حافظه و عملکرد ذهنی می شود.اقدامات پزشکی فعلی برای بیماری آلزایمرو استراتژی های مدیریت آن می تواند به طور موقت علائم را بهبود بخشد که اغلب در به حداکثر رساندن کارایی و حفظ استقلال بیمار موثر است. از آنجا که هیچ درمانی برای بیماری آلزایمر وجود ندارد، قرار گرفتن هر چه سریعتر بیمار در شبکه خدمات حمایت کننده بسیار مهم است.
 
نشانه ها

در مراحل ابتدایی فراموشی و یا گیجی خفیف ممکن است تنها علامت مورد توجه آلزایمر باشد. اما با گذشت زمان بیشتر خاطرات به خصوص حافظه اخیر از یاد می رود. سرعت پیشرفت علائم در افراد مختلف متفاوت است. در صورتی که فرد مبتلا به آلزایمر شود احتمالاً اولین علامتی که فرد متوجه آن می شود سخت تر شدن غیر معمول به خاطر آوردن و سازماندهی افکار است. ممکن است خود بیمار هیچ مشکلی احساس نکند وخانواده، دوستان نزدیک یا همکاران این تغییرات را حس کنند.
تغییرات مغزی ناشی از بیماری آلزایمر منجر به ایجاد مشکلات زیر می شود:

حافظه:

هر شخصی گاهی دچار فراموشکاری می شود. این که گاهی شخص به یاد نیاورد دسته کلید را کجا گذاشته است یا نام یک آشنا را به خاطر نیاورد طبیعی است. اما اختلال حافظه ناشی از آلزایمر، دائم و وخیم شونده است و توانایی و عملکرد فرد را در محیط کار و منزل تحت تأثیر قرار می دهد. افراد مبتلا به آلزایمر ممکن است:

-    عبارات و سوالات خود را بارها و بارها تکرار کنند و متوجه نباشند که قبلا آن سوال را پرسیده اند.
-    مکالمات، ملاقات ها و مناسبت ها را فراموش کنند و بعدا ًنیز به یاد نیاورند.
-    به طور مکرر اشیاء را در جایی غیر از جای خود و اغلب در جاهای غیرمعمول قرار دهند.
-    به طور مکرر اسم اعضای خانواده و اشیا را از یاد ببرند.

اختلال جهت یابی و تشخیص ارتباطات فضایی

افراد مبتلا به آلزایمر ممکن است آگاهی خود را نسبت به شرایط فعلی که در آن زندگی می کنند مثل روزها، فصل و ... از دست بدهند. همچنین آلزایمر توانایی مغز را برای تفسیر آنچه فرد می بیند مختل می کند و به طور کل فهم وقایع اطراف را با مشکل مواجه می سازد و در نتیجه بیماران ممکن است حتی در محیط های آشنا نیز گم شوند.

نوشتار و گفتار

آلزایمر باعث اختلال در توانایی تمرکز و تفکر به خصوص در مفاهیم انتزاعی مانند اعداد می شود. بیماران ممکن است در مدیریت مالی، تنظیم یادداشت ها و صورتحساب ها و پرداخت به موقع آنها با مشکل مواجه شوند. حتی با پیشرفت این اختلال ممکن است توانایی فرد برای فهم و محاسبه اعداد با مشکل مواجه شود.

قضاوت و تصمیم گیری

بیماران مبتلا به آلزایمر در اتفاقات روزمره متداول، مثل سوختن غذا روی شعله گاز یا یک تصادف رانندگی قادر به عکس العملی مناسب نیستند.

برنامه ریزی و اجرای وظایف

فعالیت های روزمره ای مانند برنامه ریزی برای آشپزی و پخت غذا در افراد مبتلا به آلزایمر با مشکل مواجه می شود. معمولاً افرادی که بیماری آنها پیشرفته تر است ممکن وظایف ساده ای مثل لباس پوشیدن یا حمام کردن را فراموش کنند.

تغییر در شخصیت و رفتار

تغییرات مغزی که در بیماری آلزایمر رخ می دهد می تواند نحوه رفتار و احساسات فرد را تحت تأثیر قرار دهد. بیماران ممکن است موارد زیر را تجربه کنند:

-    افسردگی
-    اجتماع گریزی
-    تغییرات سریع خلقی
-    عدم اعتماد به دیگران
-    تحریک پذیری و پرخاشگری
-    تغییر در عادات خواب
-    پرسه زنی و جستجوگری
-    هنجارشکنی
-    توهم، مثلاً توهم در اینکه چیزی از آنها دزدیده شده است.
 
علت

دانشمندان معتقدند که آلزایمر در بیشتر افراد در اثر تلفیقی از عوامل مانند وراثت، سبک زندگی و عوامل محیطی رخ می دهد و به تدریج مغز را تحت تأثیر قرار می دهد.

بروز آلزایمردر کمتر از 5% افراد ناشی از یک تغییر ژنتیکی خاص است که منجر به پیشرفت بیماری می شود.

هرچند دلایل ابتلا به آلزایمر هنوز به طور دقیق مشخص نشده است اما تاثیر آن بر مغز به وضوح مشخص گردیده است. بیماری آلزایمر موجب آسیب دیدن و مرگ سلول های مغزی می شود. اتصالات بین سلولی در مغزی که مبتلا به آلزایمر شده است بسیار کمتر از مغز سالم است.

هرچه سلول های مغزی بیشتری می میرند مغز نیز کوچکتر می شود. وقتی پزشک بافت مغز را زیر میکروسکوپ معاینه می کند، دو نوع بافت غیر طبیعی می بیند که نشانه آلزایمرند:

-    پلاک ها: این توده های پروتئینی، بتا آمیلوئید نام دارند که ممکن است سلول های مغزی را به چند طریق تخریب کنند، مثلاً ممکن است با ارتباط بین سلولی تداخل کنند. هر چند عامل اصلی مرگ سلولی در آلزایمر هنوز شناخته شده نیست اما تجمع بتا آمیلوئید ها در خارج سلول های مغزی از متهمان اصلی است.

-    پیچ خوردگی ها: سلول های مغزی برای دریافت مواد مغذی و حیاتی از طریق زوائدشان، وابسته به یک حمایت داخلی اند. این سیستم نیازمند ساختار طبیعی پروتئینی به نام tau می باشد. در بیماران مبتلا به آلزایمر رشته های پروتئین tau درون سلول ها دچار پیچ خوردگی های غیرطبیعی می شوند که این باعث اختلال در سیستم ارتباطات و حمل و نقل درون سلولی می شود که این امر نیز موجب پسرفت و مرگ سلول های مغزی می شود.
 
عوامل خطر

سن

افزایش سن مهمترین عامل خطر شناخته شده در ابتلاء به آلزایمر است. آلزایمر جزئی از روند طبیعی پیر شدن نیست اما خطر ابتلاء به آن با افزایش سن به خصوص پس از 65 سالگی افزایش می یابد. تقریباً نیمی از افراد بالای 85 سال مبتلا به آلزایمر می شوند.

افرادی که تغییرات ژنتیکی نادری دارند که آنها را مستعد ابتلاء به آلزایمر می کند اغلب در 40 یا 50 سالگی علائم را تجربه می کنند.

سابقه خانوادگی و وراثت

خطر ابتلاء به آلزایمر در افرادی که یکی از اقوام درجه یک آنها والدین یا خواهر و برادر سابقه ابتلاء داشته اند بیشتر است. دانشمندان موفق به شناسایی جهش هایی در سه ژن شده اند که منجر به ابتلاء فرد به آلزایمر می شود. اما این جهش های ژنتیکی مسئول کمتر از 5 % موارد ابتلاء به آلزایمر هستند. اغلب مکانیسم های ژنتیکی دخیل در بروز آلزایمر هنوز شناخته شده نیست. مهمترین ژن دخیل در ابتلاء به آلزایمر آپولیپوپروتئین e4 می باشد.

جنس

احتمال ابتلاء زنان نسبت به مردان بیشتر است. شاید این بدان علت باشد که میانگین طول عمر زنان بیش از مردان است.

اختلالات شناختی خفیف

افراد مبتلا به اختلالات شناختی خفیف (MCI) افرادی هستند که مشکل حافظه دارند یا کارایی شناختی آنها بیش از آنچه برای سن شان انتظار می رود کاهش یافته است اما به حدی نیست که به عنوان فرد دارای زوال عقل در نظر گرفته شود. در این افراد خطر ابتلاء به دمانس یا زوال عقل افزایش می یابد اما قطعی نیست. در این شرایط اقدام به موقع برای در پیش گرفتن الگوی زندگی سالم و راهکارهایی برای جبران کمبود حافظه می تواند در پیشگیری از ابتلاء به دمانس موثر باشد.

سابقه ضربه سر

افرادی که در گذشته ضربه شدید سر را تجربه کرده اند با احتمال بیشتری در معرض خطر ابتلاء به آلزایمر می باشند.

سبک زندگی و سلامت قلب

هیچ عاملی از شیوه زندگی وجود ندارد که به طور قطعی با خطر ابتلاء به آلزایمر ارتباط داشته باشد. هر چند شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه همان عواملی که فرد را مستعد بیماری های قلبی می کنند، احتمال ابتلاء به آلزایمر را نیز افزایش می دهند. این عوامل می تواند شامل موارد زیر باشد:

-    ورزش نکردن
-    استعمال دخانیات
-    پرفشاری خون
-    کلسترول خون بالا
-    دیابت کنترل نشده
-    رژیم غذایی با میوه و سبزی ناکافی
-    عدم فعالیت اجتماعی

این عوامل خطر با دمانس عروقی (نوعی دمانس که باعث آسیب عروق مغزی می شود) نیز مرتبط اند. تلاش برای ارتقاء سلامت قلب با همکاری تیم درمان، احتمالاً در پیشگیری از ابتلاء به آلزایمر و دمانس عروقی مؤثر است.

حفظ فعالیت ذهنی و یادگیری و اشتغال به فعالیت های اجتماعی در تمام طول زندگی:

نتایج حاصل از مطالعات نشان می دهد که بین حفظ کار ذهنی و فعالیت های اجتماعی و ارتباط به آلزایمر ارتباط عکس وجود دارد.

عواملی که ممکن است خطر ابتلاء به آلزایمر را کاهش دهند شامل موارد زیر است:

-    سطح بالاتر تحصیلات و تحصیلات تکمیلی
-    داشتن شغلی پر دغدغه و فعال
-    داشتن فعالیت هایی که ذهن را به چالش می کشد مانند مطالعه، بازی کردن، نواختن یک آلت موسیقی
-    دارا بودن ارتباطات اجتماعی مداوم

محققان هنوز نمی توانند دقیقاً مکانیسم اثر این عامل را توضیح دهند. یک نظریه مبنی بر این است که به کار گیری ذهن، ارتباطات بین سلول های مغزی را گسترش می دهد که این باعث حفاظت از مغز در برابر تغییرات مسبب آلزایمر می شود. نظریه ای دیگر مبنی بر این است که احتمالاً پی بردن به کاهش قدرت شناختی در افرادی که تحصیل کرده ترند و به طور منظم ذهن خود را تمرین می دهند سخت تر است. نظریه دیگری معتقد است که افراد مبتلا به آلزایمر قبل از شناسایی و پیشرفت بیماری شان تمایل کمتری برای حفظ و پرورش قوای ذهنی خود نشان می دهند.
 
عوارض

کاهش حافظه، اختلال در قضاوت و دیگر تغییرات شناختی ناشی از آلزایمر ممکن است درمان بیماری های دیگر را در فرد با مشکل مواجه کند. فرد مبتلا به آلزایمر ممکن است؛

-    توانایی تشخیص و بیان درد را نداشته باشد. مثلاً درد دندان.
-    توانایی تشخیص علائم بیماری های دیگر را نداشته باشد.
-    توانایی پیروی از نسخه درمانی تجویز شده را نداشته باشد.
-    توانایی توجه به عوارض ناشی از دارو ها و درمان را نداشته باشد.

زمانی که بیماری آلزایمر به مراحل پیشرفته خود می رسد، تغییرات مغز منجر به ایجاد اختلال در کارکرد اندام و فعالیت های جسمانی می شود مانند توانایی بلع، حفظ تعادل، کنترل روده و مثانه. این تغییرات به نوبه خود می توانند فرد را مستعد ابتلاء به دیگر بیماری ها کنند مانند:

-    پنومنی و سایر عفونت ها: اشکال در بلع ممکن است سبب آسپیره شدن مواد غذایی یا مایعات به مجاری هوایی و ریه ها شود و منجر به پنومنی(عفونت ریه) گردد. عدم توانایی در کنترل تخلیه مثانه(بی اختیاری ادرار) احتمال دارد فرد را نیازمند استفاده از سوند ادراری نماید که ممکن است منجر به ایجاد عفونت های خطرناک مجاری ادرار شود.

-    آسیب های ناشی از زمین خوردن: افراد مبتلا به آلزایمر بسیار مستعد زمین خوردن هستند. زمین خوردن ممکن است منجر به شکستگی شود. به علاوه، زمین خوردن یکی از معمول ترین علل آسیب های شدید سر است. 

آمادگی برای ویزیت پزشک

از آنجایی که وعده های ملاقات با پزشک معمولا کوتاهند و ممکن است سوالات زیادی برای بیمار پیش بیاید بهتر است  فرد از پیش، خود را  آماده کند. برای مثال در اینجا پیشنهاداتی برای آمادگی بیشتر برای ملاقات با پزشک آمده است.

آنچه می توانید انجام دهید:

-    اطلاع یافتن از شرایط قبل از معاینه: از پزشک در مورد اینکه لازم است ناشتا باشید یا شرایط خاص دیگری را رعایت نمائید سؤال کنید.

-    تمام علائم خود را یادداشت کنید: پزشک ممکن است بخواهد تمام جزئیات اختلالات ذهنی و حافظه و... را که باعث نگرانی شما از احتمال ابتلاء به بیماری شده است بداند. فهرستی از مهمترین موارد فراموشی یا دیگرمشکلات ذهنی خود تهیه کنید. برای مثال آیا در پیدا کردن دسته کلیدهایتان دچار مشکل می شوید یا آنها را در فریزر پیدا می کنید؟ سعی کنید اولین عاملی را که باعث شد شما نسبت به احتمال بیمار بودنتان شک کنید را به یاد آورید. اگر احساس می کنید که اختلالتان در حال پیشرفت است چند مورد برای توضیح آن یادداشت نمائید.

-    سعی کنید یکی از اعضای خانواده یا دوستان صمیمی را همراه خود ببرید: تائید گفته های شما توسط یکی از دوستان یا اعضای خانواده می تواند ثابت کند که علائمی را که شما حس می کنید برای دیگران نیز مشهود بوده است. همچنین همراهتان می تواند شما را در به خاطر آوردن مطالبی که می خواهید با پزشک در میان بگذارید یاری کند.

-    فهرستی از سایر بیماری های خود تهیه نمائید: پزشکتان ممکن است بخواهد از سایر بیماری هایی که به آن مبتلا هستید و شرایط درمانی تان اطلاع یابد مانند وضعیت ابتلاء به دیابت، بیماری های قلبی و عروقی، سابقه وقوع سکته مغزی و ... .

-    فهرستی از داروهای مورد مصرفتان تهیه نمائید: این لیست می تواند شامل داروهای بدون نسخه و ویتامین ها و مکمل ها نیز باشد.

سوالاتی که می توانید از پزشک بپرسید

از آنجا که زمان ملاقات شما با پزشک محدود است نوشتن سوالاتی که می خواهید بپرسید می تواند به استفاده مفید تر از وقت کمک کند. چند موردی که می توانید در رابطه با بیماری آلزایمر بپرسید می تواند شامل موارد زیر باشد:

-    آیا فکر می کنید علائمی که من دارم ناشی از ابتلاء به آلزایمر است؟
-    چه آزمایشاتی باید انجام دهم؟
-    در صورتی که من مبتلا به آلزایمر هستم آیا لازم است که تحت درمان مداوم شما یا پزشک دیگری باشم؟
-    چه درمان های برای بیماری من وجود دارد؟این درمان ها چقدر مؤثرند و عوارض جانبی احتمالی آنها چیست؟
-    آیا جایگزین دیگری برای داروهایی که برایم تجویز کرده اید وجود دارد؟
-    آیا هیچ کارآزمایی بالینی در مورد درمان های تجربی انجام گرفته است که بتوانم مطالعه کنم؟
-    سیر پیشرفت بیماری من در گذر زمان چگونه خواهد بود؟
-    آیا عوارض ناشی از این بیماری می تواند بر سایر بیماری هایی که به آن مبتلا هستم تأثیر بگذارد؟
-    آیا بروشور یا دفترچه ای در این زمینه دارید که به من بدهید؟ چه وب سایت هایی را برای مطالعه در این زمینه پیشنهاد می کنید؟

علاوه بر پرسیدن این سوال ها، اگر مواردی را متوجه نشدید، مردد نشوید و حتماً از پزشکتان بخواهید که موضوع را برایتان شفاف سازی کند و به وضوح توضیح دهد.

چه انتظاری می توانید از پزشکتان داشته باشید؟

پزشک نیز ممکن است سوالاتی از شما بپرسد. برای جلوگیری از اتلاف وقت بهتر است از قبل آمادگی داشته باشید. این سوالات می تواند شامل موارد زیر باشد:

-    چه اختلالاتی در رابطه با حافظه یا کارکردهای ذهنی خود دارید؟اولین بار چه وقت متوجه این علائم شدید؟
-    آیا علائم به طور منظم بدتر می شوند یا گاهی بهتر و گاهی بدتر می شوند؟
-    آیا این علائم باعث شده اند که نتوانید برخی از کارهایتان را انجام دهید و احساس کنید انجام آنها برایتان بسیار سخت شده است، مانند حساب و کتاب های اقتصادی یا خرید کردن؟
-    آیا نسبت به قبل احساس غمگینی یا اضطراب بیشتری می کنید؟
-    آیا اخیراً در جایی آشنا یا هنگام رانندگی در مسیری آشنا گم شده اید؟
-    آیا اخیراً کسی از رانندگی شما نگران شده است؟
-    آیا اخیراً در رفتار شما تفییراتی غیرمعمول رخ داده است؟
-    آیا سطح انرژی شما تغییر کرده است، بیشتر یا کمتر شده است؟ یا ثابت مانده است؟
-    از چه داروهایی استفاده می کنید؟ آیا از ویتامین یا مکمل خاصی استفاده می کنید؟
-    آیا برای ابتلاء به بیماری دیگری تحت درمان می باشید؟
-    آیا اخیراً متوجه لرزش اندام یا مشکل در راه رفتن تان شده اید؟
-    آیا هیچ گاه قرار ملاقات با پزشک یا مصرف داروی خود را فراموش کرده اید؟
-    آیا اخیراً بینایی و شنوایی خود را سنجش نموده اید؟
-    آیا کسی در خانواده تان با مشکل حافظه مواجه بوده است؟ یا کسی مبتلا به آلزایمر یا دمانس بوده است؟
 
چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

فرد می تواند شخصاً برای مشورت در مورد اختلال حواس و کمبود حافظه اش به پزشک مراجعه کند یا از یکی از بستگانش بخواهد که قرار ملاقاتی را ترتیب دهد. معمولاً پزشک عمومی فرد را به منظور انجام معاینات بیشتر به متخصص مغز و اعصاب ارجاع می دهد.

آزمایش های تشخیصی

امروزه آزمایشی برای تشخیص ابتلاء به آلزایمر وجود ندارد. پزشک از مجموعه بیانات شما و علائمی که به او شرح داده اید و همچنین اطلاعات حاصل از انجام آزمایشات مختلف در مورد ابتلاء به بیماری قضاوت خواهد نمود.

پزشک تقریباً به وضوح می تواند تشخیص دهد که آیا فرد دچار دمانس شده است و آیا این دمانس ناشی از ابتلاء به آلزایمر است یا خیر؟

صحت این تشخیص تنها پس از فوت بیمار و بررسی میکروسکوپیک مغز و مشاهده پلاک ها وساختارهای غیرطبیعی می تواند ثابت شود.

پزشکان در حال حاضر برای تمییز دادن آلزایمر از دیگر اختلالات حافظه معمولاً به یکی از آزمایشات زیر اتکا می کنند:

آزمایشات جسمی و نورولوژیکی

پزشک معمولا از طریق معاینه فیزیکی و بررسی کلی سلامت عصبی موارد زیر را بررسی می کند:

-    عکس العمل های عصبی (رفلکس ها)
-    توان عضلات و قدرت آنها
-    توانایی برخاستن از صندلی و راه رفتن در اتاق
-    بینایی و شنوایی
-    هماهنگی و تطابق
-    تعادل

بررسی های آزمایشگاهی

آزمایش خون می تواند به پزشک در تشخیص علل دیگر محتمل در ایجاد فراموشی و گیجی مانند اختلالات تیروئیدی و کمبود ویتامینی کمک کننده باشد.

بررسی وضعیت ذهنی

ممکن است پزشک برای ارزیابی وضعیت ذهنی فرد، حافظه و مهارت های فکری او را بررسی نماید. آزمایشات مختصر و کوتاه مدت وضعیت ذهنی می تواند در عرض 10 دقیق انجام شود.

آزمایشات عصبی

پزشک ممکن است بخواهد به ارزیابی وسیع تر وضعیت ذهنی و فکری بپردازد. انجام آزمایشات مفصل تر عصبی روانی می تواند تا چند ساعت به طول انجامد. این آزمایشات جزئیات دقیق تری از کارکرد ذهنی به وجود می آورند و امکان مقایسه آن را با افراد هم سن و دارای تحصیلات مشابه فراهم می کنند. این آزمایشات به خصوص در مراحل ابتدایی آلزایمر یا دمانس و همچنین در تشخیص الگوهای تغییرات ناشی از انواع مختلف دمانس بسیار کمک کننده اند. از این طریق پزشک می تواند توانایی فرد را در انجام فعالیت های مهم مانند تصمیم گیری های اقتصادی و درمانی تخمین بزند.

تصویربرداری از مغز

امروزه از تصویرهای مغز بیشتر برای تشخیص تغییرات غیرطبیعی مشهود ناشی از بیماری هایی به جز آلزایمرمانند سکته مغزی، ضربه یا تومورکه ممکن است منجر به تغییرات شناختی شوند استفاده می شود.

تکنیک های تصویر برداری از مغز شامل موارد زیر است:

سی تی اسکن: برای انجام سی تی اسکن فرد بر روی یک تخت باریک که در یک تونل کوچک در حرکت است دراز می کشد. اشعه ایکس، از زوایای مختلف به بدن می تابد و اطلاعات حاصل از آن از طریق کامپیوتر به عکس هایی از لایه های مختلف مغز تبدیل می شود.این روش به طور عمده در تشخیص تومورها، سکته مغزی و آسیب های سر به کار می رود.

تصویربرداری رزونانس مغناطیسی(ام.آر.آی): در ام.آر.آی از امواج رادیویی در یک میدان قوی مغناطیسی استفاده می شود تا یک تصویر از جزئیات مغز به دست آید. در این روش نیز فرد بر روی تخت دراز می کشد و به درون دستگاه ام.آر.آی که مانند یک تونل باریک است انتقال می یابد. تصویربرداری ام.آر.آی بدون درد است اما چون با سر وصدای زیادی همراه است برخی افراد می ترسند یا آزرده می شوند. ام.آر.آی به طور عمده برای تشخیص مشکلاتی که سبب اختلالات شناختی شده است به کار می رود. ام.آر.آی ممکن است در آینده برای اندازه گیری حجم مغز و مشخص نمودن مناطقی از مغز که در اثر آلزایمر دچار انقباض شده است به کار رود.

توموگرافی پوزیترون(PET) : در اسکن PET یک مایع ردیاب با خاصیت رادیواکتیوتی ضعیف مانند نوع خاصی از قند گلوکز به فرد تزریق می شود و جریان این ماده در مغز از بیرون توسط یک اسکنر ردیابی می شود. فعالیت کلی بخش های مختلف مغز از این طریق نشان داده می شود و مشخص می شود که کدام یک از مناطق مغز عملکرد مناسبی ندارد. اسکنر های جدید PET می توانند پلاک های مرتبط در ایجاد آلزایمر را مشخص نمایند.

تست های تشخیصی آینده:

محققین و پزشکان در تلاشند تا ابزارهای تشخیصی جدید و مطمئن تری را برای تشخیص آلزایمر تولید نمایند.  یکی از اهداف مهم آنها تشخیص آلزایمر پیش از وقوع علائم و در مرحله ای که بیماری بیشترین درمان پذیری را توسط داروهای جدید دارد می باشد. این مرحله، مرحله پیش بالینی آلزایمر نام دارد. 

ابزارهای جدید تحت بررسی دارای ویژگی های زیر می باشد:

-    رویکردهای جدید برای تصویربرداری از مغز
-    تست های توانایی های ذهنی با حساسیت بالاتر
-    اندازه گیری پروتئین های ویژه یا الگوهای پروتئینی در خون و مایع نخاعی(شاخص های حیاتی)
این موارد علاوه بر کمک به تشخیص آلزایمر در مراحل اولیه، در تشخیص موثر بودن درمان نیز مفید خواهند بود.
 
درمان دارویی

داروهای فعلی آلزایمر به بهبود علائم اختلالات حافظه و تغییرات شناختی کمک می کنند. دو نوع مختلف از داروهایی که برای بهبود علائم شناختی به کار می رود وجود دارد که شامل موارد زیر می باشد:

-    مهارکننده های کولین استراز: این داروها سطح یک ماده میانجی بین سلولی که در آلزایمر کاهش می یابد را افزایش می دهد. این داروها برای مدتی علائم بیماری را در افراد تا حدی بهبود می بخشد. کولین استراز هایی که به طور معمول تجویز می شوند شامل دونپزیل(donepezil)، گالانتامین (galantamine) و ریوستیگمین (rivastigmine) می باشند. مهمترین عارضه جانبی این داروها شامل اسهال، تهوع و اختلال در خواب می باشد.

-    ممانتین(نامندا): این دارو بر شبکه بین سلولی مغزی دیگری تاثیر می گذارد و سرعت پیشرفت علائم را در آلزایمر متوسط تا شدید کاهش می دهد.

ایجاد فضایی امن و حمایت کننده:

یکی از بخش های مهم درمان بیماری آلزایمر ایجاد شرایط مناسب زندگی سازگار با بیماری فرد و نیازهایش می باشد. برای این منظور می توان از توصیه های زیر استفاده نمود:

-    جمع نمودن وسایل و مبلمان و فرش های اضافی که منجر به شلوغی و ایجاد مزاحمت می شود.
-    نصب نرده و دستگیره های محکم در کنار پله ها و سرویس بهداشتی.
-    اطمینان حاصل نمودن از اینکه کفش ها و روفرشی بیمار راحت و محافظت کننده است.
-    کاهش دادن تعداد آینه ها: تصویر ها و انعکاس های درون آینه برای افراد مبتلا به آلزایمر گیج کننده و یا حتی ترسناک هستند.
 
تغییر شیوه زندگی

ورزش:

ورزش منظم جزئی مهم از برنامه سلامتی هر فرد حتی افراد مبتلا به آلزایمر می باشد. فعالیتهایی مثل 30 دقیقه پیاده روی روزانه می تواند به بهبود خلق وخو، سلامتی مفاصل، ماهیچه ها و قلب کمک کند. همچنین ورزش می تواند به خواب راحت و پیشگیری از یبوست کمک کند. در صورتی که بیمار می خواهد بدون همراهی اطرافیان پیاده روی نماید حتماً باید یک برگه شامل هویت و آدرس را به همراه داشته باشد.

آن دسته از بیمارانی که نمی توانند پیاده روی کنند می توانند از دستگاه هایی مانند دوچرخه ثابت و دیگر ابزارهای ورزش نشسته بهره مند شوند یا از برنامه ها، سی دی ها و دی وی دی های ورزشی مناسب برای افراد مسن استفاده کنند

شیوه زندگی و درمان های خانگی:

نتایج تحقیقات در مورد اینکه آیا تغذیه، ورزش و ... می تواند در پیشگیری یا بهبود اختلالات ذهنی موثر باشد یا نه، ضد و نقیض است. اما شیوه زندگی سالم سلامت کلی را بهبود می بخشد بنابراین، در پیش گرفتن یک الگوی زندگی سالم که می تواند شامل موارد زیر باشد مفید به نظر می رسد:

-    ورزش منظم : برای سلامتی قلب مفید است و می تواند در پیشگیری از رکود توانایی های ذهنی نیز موثر باشد. همچنین خلق و خو را بهبود می بخشد.

-    رژیمی کم چربی و سرشار از میوه ها و سبزیجات : انتخابی دیگر برای سلامت قلب و محافظت از سلامت ذهنی است.

-    اسیدهای چرب امگا 3 نیز برای قلب مفیدند: خوردن ماهی های غنی از امگا 3 برای سلامت ذهنی مفید است.

-    فعال بودن از نظر اجتماعی و ذهنی باعث می شود فرد رضایتمندی بیشتری از زندگی داشته باشد و به حفظ عملکرد ذهنی کمک می کند.

نکات تغذیه ای

تغذیه:

افراد مبتلا به آلزایمر ممکن است فراموش کنند که غذا بخورند یا علاقه ای برای تهیه غذا نداشته باشند و یا قادر نباشند غذایی تهیه نمایند که ترکیب سالمی داشته باشد. همچنین ممکن است فراموش کنند که به اندازه کافی مایعات بنوشند که این امر می تواند منجر به بی آب شدن بدن و ایجاد یبوست شود.

توصیه ها:

تهیه معجون ها و پوره های پرکالری و سالم: می توان با استفاده از مخولوط کن از مواد غذایی مختلف مایعی نرم و کرم مانند تهیه نمود و برای غنی سازی چنین غذاهایی(مانند میلک شیک) از پودر پروتئین که در داروخانه موجود می باشد استفاده نمود.  

آب، آبمیوه و نوشیدنی های سالم دیگر: باید اطمینان حاصل نمود که بیمار حداقل چند لیوان مایعات در روز می نوشد. از نوشیدنی هایی که حاوی کافئین هستند باید اجتناب شود چرا که ممکن است منجر به ناآرامی یا تکرر ادرار شود و یا خواب بیمار را دچار اختلال نماید.

مواد غذایی و ترکیبات مکملی در بازار موجود است که ادعا  می کنند باعث بهبود و درمان آلزایمر می شود که مورد تائید سازمان دارو و غذا نمی باشد چرا که شواهد محکمی برای اثبات اثر آنها یا امن بودن آنها برای سلامتی در دست نمی باشد.
 
نکات اساسی درمان

درمان های مکمل:

دارو های گیاهی، ویتامین ها و مکمل های مختلفی وجود دارد که ادعا می کنند برای حفاظت از سلامت ذهنی، پیشگیری و یا به تأخیر انداختن آلزایمر مفیدند. سازمان سلامت ملی آمریکا اعلام کرده است که مصرف ویتامین B، C، E، فولیک اسید یا بتاکاروتن بیش از مقدار مورد نیاز هیچ اثر محافظت کننده مفیدی در رابطه با این بیماری ندارد.

اسیدهای چرب امگا 3:

سازمان سلامت ملی آمریکا اعلام کرده است که اسیدهای چرب امگا 3 موجود در روغن ماهی به احتمال قوی می توانند در پیشگیری از رکود توانایی های ذهنی نقش داشته باشند.

ویتامین E:

برخی از پزشکان بر اساس برخی مطالعات که نشان می دادند ویتامین E می تواند ناتوانی در انجام کارهای روزانه را به تأخیر بیندازد به بیماران مبتلا به آلزایمر ویتامین E تجویز می نمایند. از آنجا که مطالعات دیگر حاکی از آن است که مصرف ویتامین E احتمال مرگ ناگهانی را افزایش می دهد هیچ فردی نباید خود سرانه و بدون تجویز پزشک از این مکمل ویتامینی استفاده نماید.

عصاره جینکو (Ginkgo):

جینکو عصاره ای گیاهی است که ادعا می شود حاوی ترکیباتی است که ممکن است برای آلزایمر مفید باشد. تعداد کثیری از مطالعات نشان داده است که جینکو هیچ تأثیر پیشگیری کننده یا به تأخیر اندازنده آلزایمر ندارد.

این گونه مکمل ها ممکن است با داروها تداخل کنند. فرد باید در مورد مصرف آنها حتماً با پزشک معالجش مشورت نماید و در مورد خطرات احتمالی و فواید آنها اطمینان حاصل کند.
 
پیشگیری

افراد مبتلا به آلزایمر ملقمه ای از احساسات گیجی، ترس، خشم، یأس، تردید، غم و افسردگی را تجربه می نمایند.

فردی که می خواهد از این بیماران مراقبت نماید باید با گوش کردن به حرف های بیمار او را برای سازگاری با بیماری اش آماده کند و به او اطمینان دهد که با وجود بیماری اش هنوز می تواند از زندگی لذت ببرد و به او کمک کند عزت نفس اش را حفظ نماید.

فضای آرام و دور از تنش خانه می تواند بدخلقی های بیمار را بهبود بخشد. موقعیت های جدید، سر وصدا، افراد متعدد، اصرار و تحت فشار قرار دادن بیمار برای به یاد آوردن یا انجام فعالیت های پیچیده ممکن است در بیمار اضطراب ایجاد نماید که در این صورت رکود توانایی ذهنی بیمار بیشتر می شود.

توصیه هایی برای حفظ سلامتی مراقبین بیمار:

مراقبت از بیماران مبتلا به آلزایمر نیازمند صرف هزینه جسمی و احساسی است. احساس خشم، گناه، استرس، ناامیدی، نگرانی، غم و انزوا در این افرادی که از بیماران مبتلا به آلزایمر مراقبت می نمایند معمول است. مراقبت از بیمار حتی ممکن است سلامتی جسمی مراقبین را به خطر بیندازد. بنابراین مراقبین باید به خاطر خود و بیمارشان حتماً مراقب سلامتی خود باشند. به طور مثال می توانند توصیه های زیر را در نظر داشته باشند:

مطالعه هر چه بیشتر در مورد بیماری آلزایمر.
مشورت خواستن از افراد مختلف مانند پزشکان و اعضای تیم درمان.
کمک خواستن از دوستان، اعضای خانواده در مواقع نیاز.
در نظر گرفتن اوقات استراحت و تفریح به طور روزانه.
وقت گذراندن در جمع دوستان.
مراقبت از سلامتی و انجام معاینات منظم توسط پزشک، خوردن غذاهای سالم و ورزش منظم.
شرکت کردن در انجمن های حمایتی.

در حال حاضر هیچ شیوه اثبات شده ای برای پیشگیری از ابتلا به آلزایمر وجود ندارد اما تحقیقات در این زمینه همچنان ادامه دارد. تنها توصیه ای که در این زمینه تا حد زیادی می توان به آن اعتماد کرد این است که با کاهش دادن خطر ابتلاء به بیماری های قلبی می توان خطر ابتلاء به آلزایمر را نیز کاهش داد. چرا که بسیاری از عواملی که احتمال ابتلاء به بیماری قلبی را افزایش می دهند، احتمال ابتلاء به آلزایمر و دمانس عروق مغزی را نیز افزایش می دهند. مهمترین این عوامل عبارتند از: فشار حون بالا، کلسترول خون بالا، اضافه وزن و دیابت.

بنابراین فعالیت ورزشی، رژیم غذایی سالم، فعال بودن از نظر اجتماعی و انجام فعالیت های ذهنی می تواند در این زمینه قابل توصیه باشد

 گواتر بزرگ شدن غیر طبیعی غده تیروئید می باشد. تیروئید یک غده ی پروانه ای شکل واقع در گردن و در زیر سیب آدم است. اگرچه گواتر معمولاً بدون درد بوده، اما نوع خیلی بزرگ آن می تواند باعث سرفه شود و بلع و تنفس را مختل سازد.

شایع ترین علت گواتر در سراسر جهان کمبود ید در رژیم غذایی می باشد. در ایالات متحده که مصرف نمک ید دار رایج است، گواتر بیشتر به دلیل ترشح زیاد یا کم هورمون های تیروئیدی یا ندول هایی که در خود غده تیروئید گسترش می یابند، اتفاق می افتد.

درمان بستگی به اندازه ی گواتر، نشانه ها و علت زمینه ای دارد. گواتر های کوچک که خیلی قابل رویت نبوده و اختلالی نیز به وجود نمی آورند، معمولاً به درمان نیاز ندارند.
 
نشانه ها

همه گواترها علامت و نشانه ندارند ولی اگر مشکل همراه باشند شامل موارد زیر می شوند:

- تورم قابل مشاهده در قسمت تحتانی گردن که مخصوصاً وقتی آرایش یا اصلاح می کنید نمایان می شود.
- احساس تنگی در گلو
- سرفه
- گرفتگی صدا
- اختلال در بلع
- اختلال در تنفس
 
علت

غده تیروئید شما دو هورمون اصلی تیروکسین (T-4) و تری یدو تیرونین ( T-3) ترشح می کند.
این هورمون ها در جریان خون شما گردش داشته و سوخت و ساز بدن تان را تنظیم می نمایند. آن ها متابولیسم بدن را برای سوخت و ساز چربی و کربوهیدرات در حد مناسبی حفظ می کنند، به کنترل دمای بدن کمک کرده، بر ضربان قلب اثر گذاشته و تولید پروتئین ها را نیز تنظیم می کنند. همچنین غده ی تیروئید هورمونی به نام کلسی تونین تولید می کند که مسئول تنظیم مقدار کلسیم خون می باشد.

غده هیپوفیز و هیپوتالاموس مسئول کنترل سرعت تولید این هورمون ها هستند.

این فرآیند هنگامی شروع می شود که هیپوتالاموس – غده ای در مغزتان که به عنوان یک ترموستات برای کل سیستم بدن عمل می کند- به غده ی هیپوفیز پیام می دهد تا هورمونی با نام هورمون محرک تیروئید (TSH) ترشح نماید. غده هیپوفیز شما –که در قاعده ی مغز قرار دارد- بسته به مقدار تیروکسین و T-3 موجود در خون، میزان مشخصی از TSH  آزاد می کند. غده ی تیروئید، به نوبه ی خود، با توجه به مقدار TSH  دریافتی از هیپوفیز، تولید هورمون های خود را تنظیم می نماید.

داشتن گواتر لزوماً بدین معنی نمی باشد که غده ی تیروئید شما به درستی کار نمی کند. حتی زمانی که بزرگ شده باشد، ممکن است تیروئیدتان به میزان طبیعی هورمون تولید کند. با این حال محتمل است که میزان ترشح تیروکسین یا T-3 خیلی زیاد یا کم باشد.

عومل متعددی می توانند منجر به بزرگ شدن غده ی تیروئید شما شوند، رایج ترین آن ها عبارتند از:

- کمبود ید. ید، که برای تولید هورمون های تیروئیدی ضروری می باشد، در درجه ی اول در آب دریا و خاک مناطق ساحلی یافت می شود. در کشورهای در حال توسعه، برخی از افراد بومی یا ساکنین ارتفاعات بالا اغلب کمبود ید دارند، در این شرایط غده ی تیروئید برای بدست آوردن ید بیشتر تلاش مضاعفی کرده و در نهایت گواتر پیشرفت می کند. کمبود اولیه ید ممکن است با یک رژیم حاوی غذاهای مهار کننده ی هورمون مثل کلم، کلم بروکلی و گل کلم، وخیم تر شود.

به دلیل اینکه کمبود ید در رژیم غذایی عامل اصلی گواتر در بسیاری از نقاط جهان است، در بسیاری از کشورها به طور معمول ید به نمک طعام و دیگر غذاها افزوده می شود.

- بیماری گریوز. هنگامی که غده ی تیروئید شما بیش از حد هورمون تولید کند (هایپرتیروئیدیسم)، ممکن است که به گواتر منجر شود. در بیماری گریوز، آنتی بادی های تولید شده توسط ایمنی بدن تان به اشتباه غده تیروئد را مورد حمله قرار می دهند و باعث می شوند تیروکسین بیشتری تولید شود. این تحریک بیش از حد غده ی تیروئید را متورم می سازد.

- بیماری هاشیموتو. گواتر می تواند نتیجه ی کم کاری تیروئید (هیپوتیروئیدیسم) نیز باشد. هاشیموتو مانند بیماری گریوز، یک بیماری خود ایمنی است. اما به جای اینکه تیروئید را به تولید هورمون بیشتر تحریک کند، باعث کم شدن بیش از حد هورمون های تیروئیدی می شود.

با حس کردن سطح پایین هورمون، غده ی هیپوفیز با تولید بیشتر TSH تیروئید را تحریک کرده و باعث بزرگ شدن غده می شود.

- گواتر مولتی ندولار. در این شرایط، چندین توده ی جامد یا پر از مایع به نام ندول در هر دو طرف تیروئید رشد می کنند، در نتیجه غده ی تیروئید بزرگ و متورم خواهد شد.

- ندول های منفرد تیروئید. در این وضعیت، یک ندول به تنهایی در بخشی از غده ی تیروئید رشد خواهد کرد. بیشتر این گره ها غیر سرطانی (خوش خیم) بوده و منجر به سرطان نمی شوند.

- سرطان تیروئید. احتمال سرطان تیروئید به مراتب کم تر از ندول های خوش خیم تیروئیدی است. سرطان تیروئید معمولاً با بزرگ شدن تنها یک طرف غده نمایان می شود.

- بارداری. هورمون تولید شده در طی بارداری به نام گنادتروپین جفتی انسانی (HCG)، ممکن است کمی باعث بزرگ شدن غده ی تیروئید شود.

- التهاب. تیروئیدیت یک شرایط التهابی است که می تواند درد و تورم در غده ی تیروئید بوجود آورد. همچنین ممکن است باعث تولید بیش از حد و یا کمتر تیروکسین شود.
 
عوامل خطر

گواتر می تواند برای هر کسی اتفاق بیفتد. ممکن است در هنگام تولد یا هر زمانی دیگر در طول زندگی رخ دهد، اگرچه بیشتر بعد از 40 سالگی رایج می باشد. برخی از عوامل خطر گواتر شامل موارد زیر هستند:

- کمبود ید در رژیم غذایی. مردم ساکن مناطقی که خاک آن ها غنی از ید نبوده و یا دسترسی به مکمل های ید نیز ندارند، در معرض خطر گواتر می باشند.

- جنسیت مونث. از آنجا که زنان بیشتر در معرض ابتلا به اختلالات تیروئید قرار دارند، احتمال گواتر در آن ها بیشتر است.

- سن. با افزایش سن احتمال پیشرفت گواتر بیشتر می شود.

- تاریخچه پزشکی. سابقه شخصی یا خانوادگی از بیماری های خود ایمنی خطر ابتلا را افزایش می دهد.

- بارداری و یائسگی. به دلایلی کاملاً نامعلوم، مشکلات تیروئیدی در دوران بارداری یا یائسگی بیشتر رخ می دهد.

- برخی داروها. بعضی از درمان های پزشکی، از جمله داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی، داروهایی که برای درمان ایدز استفاده می شوند، داروهای بیماری های قلبی و روانی، خطر ابتلا را افزایش می دهند.

- قرار گرفتن در معرض پرتوهای رادیواکتیو. اگر برای ناحیه گردن یا قفسه سینه تان پرتو درمانی کرده و یا طی یک آزمایش یا حادثه ای در معرض اشعه قرار گرفته باشید، خطر ابتلا در شما افزایش می یابد.
 
عوارض

- گواتر کوچکی که مشکلات جسمی یا زیبایی ایجاد نکند، نگران کننده نیست. اما گواتر های بزرگ باعث اختلال در تنفس و بلع شده و می توانند سرفه و گرفتگی در صدا ایجاد نماید. گواتر ناشی از شرایط دیگر، مثل کم کاری یا پرکاری تیروئید، می تواند شامل طیف گسترده ای از علائم و نشانه ها باشد، از خستگی و افزایش وزن گرفته تا کاهش وزن غیر ارادی ،تحریک پذیری و اختلالات خواب.

آمادگی برای ویزیت پزشک

اگر گواتر در شما تشخیص داده شود، به احتمال زیاد برای تایید نهایی و یافتن علت آن به آزمایشات بیشتری نیاز دارید. ممکن است تهیه ی لیستی از سوالات تان قبل از ملاقات با پزشک، مفید و کمک کننده باشد، مثل:

- چه چیزی باعث پیشرفت گواتر شده است؟
- آیا بیماری ام جدی و خطرناک است؟
- من بیماری های دیگری نیز دارم، چگونه می توانم آن ها را با هم به بهترین نحو مدیریت کنم؟
- آیا جایگزینی برای درمان اصلی پیشنهادی شما وجود دارد؟
- اگر برای درمان هیچ اقدامی انجام ندهم، چه اتفاقی برایم می افتد؟
- آیا گواتر همچنان بزرگتر می شود؟
- آیا درمان تجویز شده ی شما منجر به بهبود ظاهر گواتر نیز می شود؟
- آیا به دارو درمانی احتیاج دارم؟ به چه مدتی؟
 
آزمایش های تشخیصی

پزشک می تواند به سادگی غده تیروئید بزرگ شده را با لمس گردن تان تشخیص دهد. همچنین در برخی موارد، وی قادر به لمس گره ها نیز می باشد.

مراحل تشخیص گواتر می تواند شامل موارد زیر شود:

- آزمایش هورمونی. آزمایش خون می تواند میزان هورمون های تولید شده توسط تیروئید و هیپوفیز را تعیین کند. اگر تیروئید شما کم کار باشد، سطح هورمون های آن پایین خواهد بود. در همان زمان، سطح هورمون محرک تیروئید (TSH) بالا خواهد بود، زیرا هیپوفیز سعی می کند با تحریک غده تیروئید منجر به تولید بیشتر هورمون ها شود.

گواتر مرتبط با تیروئید پر کار معمولاً همراه با سطح بالایی از هورمون های تیروئیدی در خون و TSH کمتر از حد نرمال می باشد.

-    تست آنتی بادی. یکی از علل گواتر تولید آنتی بادی های غیر طبیعی می باشد. آزمایش خون می تواند حضور این آنتی بادی ها را تایید کند.

-    سونوگرافی. یک دستگاه گرز مانند (مبدل) روی گردن شما می چرخد. بازتاب امواج صوتی از گردن و پشت شما تصاویری را روی صفحه نمایش کامپیوتر تشکیل می دهد. این تصاویر نشان دهنده ی اندازه ی غده تیروئید شما و ندول های غیر قابل لمس توسط پزشک، می باشد.

-    اسکن تیروئید. در طول اسکن، یک ایزوتوپ رادیواکتیو به داخل ورید آرنج شما تزریق می شود. سپس بر روی یک تخت در حالیکه سرتان کشیده است دراز می کشید تا یک دوربین خاص بتواند تصاویری از غده ی تیروئید شما تهیه نماید. بسته به اینکه چه مدت طول می کشد تا ایزوتوپ به غده تیروئید برسد، زمان مورد نیاز برای این روش در افراد گوناگون متغیر است. اسکن تیروئید اطلاعاتی درباره ی ماهیت و اندازه ی غده ی تیروئید فراهم می کند، اما این روش نسبت به سونوگرافی تهاجمی تر، گران تر و وقت گیرتر می باشد.

-    نمونه برداری (بیوپسی). بیوپسی توسط یک سوزن ریز برای برداشتن یک نمونه ی کوچک از بافت یا مایع برای آزمایش انجام می شود که برای هدایت آن به سمت غده ی تیروئید از سونوگرافی کمک می گیرند.
 
درمان دارویی

درمان گواتر بستگی به اندازه، علائم و نشانه های آن دارد. پزشک تان ممکن است توصیه کند:

- مشاهده. اگر گواتر شما کوچک است و مشکلی ایجاد نمی کند و تیروئید تان نیز به طور صحیح عمل می نماید، ممکن است پزشک تان پیشنهاد کنند که صبر نمایید.

- داروها. درصورت وجود کم کاری تیروئید، برای شما هورمون تراپی با لووتیروکسین تجویز می شود. این روش نشانه های کم کاری تیروئید را کم کرده و با کاهش انتشار هورمون تحریک کننده تیروئید منجر به کوچک شدن اندازه ی گواتر می شود. اگر غده تیروئیدتان ملتهب شده باشد، آسپرین یا یک نوع کورتون برای درمان آن تجویز می شود. برای گواتر همراه با پرکاری تیروئید، داروهایی به منظور نرمال کردن سطوح هورمون ها دریافت خواهید کرد.

- جراحی. برداشتن تمام یا قسمتی از غده تیروئید (تیروئیدکتومی کلی یا جزئی) گزینه ای است که اگر گواتر خیلی بزرگ شده باشد و باعث اختلال در تنفس یا بلع گردد، انتخاب می شود. در برخی موارد نیز اگر به دلیل ندول های موجود در تیروئید مبتلا به پرکاری شده باشید، جراحی پیشنهاد می شود. برای درمان سرطان تیروئید نیز جراحی کاربرد دارد. بسته به میزان تیروئید برداشته شده، ممکن است بعد از عمل جراحی به لووتیروکسین نیاز داشته باشید.

- ید رادیواکتیو. در برخی موارد، ید رادیواکتیو برای درمان غده ی تیروئید پرکار استفاده می شود. ید رادیواکتیو بصورت خوراکی به بیمار داه شده و از طریق جریان خون به تیروئید می رسد، سپس سلول های تیروئیدی را از بین می برد. هدف درمان کاهش سایز گواتر می باشد اما گاهش ممکن است به کم کاری تیروئید نیز منجر شود.

پس از آن اغلب هورمون درمانی با لووتیروکسین ضروری است.
 
تغییر شیوه زندگی

اگر به دلیل رژیم غذایی تان مبتلا به گواتر شده اید، توصیه های زیر برای شما مفید خواهد بود:
-    به اندازه کافی ید دریافت کنید. بدین منظور از نمک ید دار و یا غذا و جلبک های دریایی مثل سوشی دو بار در هفته استفاده نمایید. میگو و دیگر سخت پوستان حاوی مقادیر بالایی از ید می باشند. اگر در نزدیکی ساحل زندگی می کنید، میوه ها و سبزیجاتی که بصورت محلی رشد کرده اند و همچنین شیر گاو و ماست آن ناحیه به احتمال زیاد حاوی ید می باشد.

هر فرد حدود 150 میکروگرم ید روزانه (کمتر از نصف قاشق چایخوری نمک ید دار) نیاز دارد. اما مقدار کافی برای زنان باردار و شیرده، نوزادان و کودکان متفاوت است.

- کاهش مصرف ید. اگرچه غیر معمول است، اما دریافت بیش از حد ید گاهی منجر به گواتر می شود. اگر مشکل تان ناشی از ید زیادی می باشد، از خوردن نمک ،سخت پوستان، جلبک دریایی و مکمل ید خودداری نمایید.

 با گذشت زمان افراد متوجه می شوند که قدرت بینایی چشم‌هایشان نسبت به گذشته ضعیف‌تر می شود به طوری که قدرت بینایی چشم نسبت به ماه آینده کاهش می‌یابد.

اگرچه تحلیل رفتن قدرت بینایی چشم امری اجتناب ناپذیر است، با درنظر گرفتن موارد زیر می‌توان سرعت این فرآیند را تا حدودی کاهش داد:

هویج: اولین اقدامی که پزشکان افراد را به انجام آن توصیه می‌کنند، خوردن هویج است. هویج به دلیل حاوی بودن بتاکاروتن تاثیر مثبتی در سلامت چشم دارد چرا که بدن این ماده را به ویتامین A تبدیل می‌کند.

ویتامین: پزشکان همچنین معتقدند مصرف قرص های ویتامین همچون A,C وE تاثیر مثبتی را در میزان قدرت بینایی چشم دارد.

ورزش ماهیچه های چشمی: روش دیگری که افراد از طریق آن می توانند قدرت بینایی چشم خود را تقویت کنند، ورزش دادن ماهیچه‌های چشم است چرا که باعث می شود جریان خون در چشم ها با سرعت بیشتری انجام شود.

عینک های آفتابی: استفاده از عینک‌های آفتابی مناسب از گزینه‌های دیگر برای تقویت بینایی چشم به حساب می آید. پزشکان به افراد توصیه می کنند در هنگام خرید عینک آفتابی میزان یووی بالای آن را مد نظر داشته باشند.

نور استاندارد: به گزارش پایگاه اینترنتی ایندین تایمز، نکته دیگری که افراد برای سلامت چشمان خود باید به آن توجه داشته باشند استاندارد بودن نور محیط است. کار کردن و مطالعه کردن در محیط های تاریک باعث می شود تا فشار زیادی به چشم وارد شود.

-------------------------

ورزش‌های مخصوص چشم

روش دیگری که افراد از طریق آن می توانند قدرت بینایی چشم خود را تقویت کنند، ورزش دادن ماهیچه‌های چشم است چرا که باعث می شود جریان خون در چشم ها با سرعت بیشتری انجام شود.

یکی از ورزش‌های لازم مخصوصاً برای افرادی که بیشتر مطالعه می‌کنند، ورزش چشم است. این ورزش، چشم را از حالت خستگی بیرون می‌آورد و قدرت مطالعه را بیشتر می‌نماید.

این ورزش‌ها برای درمان اختلال خاصی نیستند، بلکه برای هماهنگ کردن و تصحیح دستگاه بینایی مفیدند.

این ورزش‌ها برای همه، در هر سن و سالی مناسب و حتی برای کودکان قابل فهمند. این ورزش‌ها، به ماهیچه‌های چشم هماهنگی می‌بخشند. اختلالات ناشی از ناهماهنگی ماهیچه‌های چشم، منجر به اختلال در تطابق می‌شود.

البته این تمرین‌ها زمانی واقعا اثر می‌بخشند که به طور مرتب و مداوم انجام شوند،‌ در حالی که سادگی آن‌ها اغلب افراد را فریب می‌دهد و به موثر بودن آن‌ها شک می کنند.

ورزش‌های چشم گوناگون می‌باشند. در اینجا به تعدادی از این ورزش‌ها اشاره می‌شود:

حالت تعادل

در حالت تعادل بایستید. دو پایتان از هم اندکی فاصله داشته باشند و وزن بدنتان به طور مساوی به دو نیمه بدن وارد شود.

و یا می‌توانید پاها را به فاصله 20 تا 30 سانتیمتر از هم باز کنید و سپس به روی انگشتان پا بلند شوید و بدنتان را به طرف سقف بکشید به نحوی که ماهیچه‌های ساق پا کاملا کشیده شوند. سپس پاشنه‌ها را به زمین برسانید.

توجه: به محض احساس هر گونه ناراحتی مانند سرگیجه و یا تهوع، از ادامه ورزش‌ها خودداری کنید.

تنفس عمیق

به حالت تعادل بایستید. سر را بالا گرفته و از راه بینی، دم عمیقی به مدت 3 ثانیه انجام دهید. سپس در حالی که سر را پایین می‌آورید، عمل بازدم را از راه دهان انجام دهید.

هدف نهایی: انجام 10 تنفس عمیق است. در اوایل ممکن است فقط قادر به انجام  2 تا 3 تنفس باشید.

چرخش گردن

بایستید،‌ چشمان خود را به آرامی ببندید و سر خود را 3 بار در جهت گردش عقربه ساعت و 3 بار بر خلاف آن بچرخانید.

سپس چشم خود را باز کنید و نگاه کنید اگر هیچ‌گونه سرگیجه یا ناراحتی دیگری احساس نمی‌کنید، عمل گفته شده را 3 بار تکرار کنید. پس جمعا 9 گردش سر را در هر جهت، برای مرتبه اول انجام داده‌اید.

وقتی که توانستید این تعداد چرخش را به سادگی انجام دهید، به چرخش چهارم بپردازید.

هدف نهایی: در مجموع 12 چرخش در هر جهت انجام دهید و هر بار پس از 4 بار چرخش، چشمان خود را باز کنید. حرکات را تا حد امکان نرم و کامل انجام دهید. فقط گردن‌تان بچرخد و تمام بدن خود را تاب ندهید.

چشمک منظم

قبل از انجام این ورزش باید یک نشانه برای خود درست کنید. برای این منظور روی یک کارت سفید به طول 5 و عرض 3 سانتیمتر یکی از حروف الفبا را بنویسید و آن را در هم‌سطح چشم خود به دیوار بچسبانید و خودتان 150 سانتیمتر با آن فاصله بگیرید و به حالت تعادل بایستید.

بی‌آنکه چشمتان را از نشانه بردارید، به طور متناوب (اول چشم راست و سپس چشم چپ) 40 بار چشمک بزنید (هر چشم 20 بار).

هدف نهایی: قصد این است که، هدف همواره روشن و ثابت دیده شود. آنچه در این تمرین مهم است منظم انجام دادن آن است.

این ورزش‌ها، به ماهیچه‌های چشم هماهنگی می‌بخشند. اختلالات ناشی از ناهماهنگی ماهیچه‌های چشم، منجر به اختلال در تطابق می‌شود

چرخش چشمان بسته

در حالت تعادل بایستید. به آرامی چشمان خود را ببندید و صفحه گرد بزرگ دواری را در نظر آورید. بعد مجسم کنید که نقطه رنگینی در صفحه وجود دارد که با دوران صفحه، آن نیز به چرخش درمی‌آید. آنگاه چرخش این نقطه رنگین را بر روی صفحه دنبال کنید.

حالا در همین حال،‌ شست و انگشت اشاره خود را به طرف نقطه رنگین نشانه کنید و نقطه رنگین خیالی را در حالی که دو انگشت را روی هم مالش می‌دهید دنبال کنید.

مهم نیست که از دست راست خود استفاده کنید یا چپ. گاه چرخش نقطه رنگین خیالی را از راست به چپ و گاه از چپ به راست مجسم کنید. چرخش چشمان به دنبال نقطه رنگین، در هر جهت باید یک دقیقه ادامه پیدا کند.

چرخش سر

به حالت تعادل بایستید و نشانه‌ای را که در تمرین قبل به روی آن حرف الفبا نوشته بودید دوباره به دیوار روبرو آویزان کنید و خودتان در 150 سانتیمتری آن بایستید.

انگشتان دو دست را در پشت سرتان به هم جفت کنید. اینک در حالی که چشمانتان باز و نگاه‌تان به روی نشانه ثابت شده است، سرتان را حول یک دایره کوچک بچرخانید.

به تدریج در حالی که نشانه را همچنان به وضوح می‌بینید، می‌توانید دایره چرخش سر را بزرگ‌تر کنید ولی ممکن است که مدت زیادی طول بکشد تا قادر به این کار باشید.

می‌توان این تمرین را به مدت یک دقیقه در هر جهت انجام داد.

حرکت چشم بسته در جهات چهارگانه

منظور از این تمرین تغییر وضعیت کره چشم است.

حرکت کره چشم باید چنان باشد که انگار با چشمان باز از یک جسم به جسم دیگر نگاه می‌کنیم.

به حالت تعادل بایستید و چشمان خود را ببندید.

سپس با نظم مشخص چشمان خود را تا آنجا که مقدور است به راست، چپ، بالا و پایین حرکت دهید.

می‌توانید نظم ورزش را روز به روز تغییر دهید ولی نظم کار خود را در هر روز معین ثابت نگه‌ دارید.

این تمرین باید به مدت 2 دقیقه ادامه یابد.

ورزش‌های گفته شده را می‌توانید، دو بار در روز انجام دهید.

چند نمونه دیگر از ورزش‌های چشم

1- چند دقیقه چشم‌های خود را ببندید، دو انگشت را روی پلک چشم قرار دهید و 5 بار چشم را داخل حدقه چشم بچرخانید.

2- نیم ساعت یکبار در حین مطالعه پلک بالای چشم راست را روی قسمت بالای حدقه پلک پایین چشم گذاشته و با دست مالش دهید و بعد همین ورزش را روی چشم چپ انجام دهید.

3- چشم‌ها را ببندید و کف دست خود را روی چشم قرار دهید، البته نباید دست با پلک چشم تماس داشته باشد، بلکه مثل گنبد بالای چشم باشد، به گونه‌ای که هیچ نوری وارد چشم نشود. حداقل تا 20 بشمارید و چشم را در همین حالت نگه دارید. این کار برای چشم و مغز استراحت ایجاد می‌کند و برای تمرکز مفید است و نیروی چشم را نیز افزایش می‌دهد.

4- در حین مطالعه چشم را به یک جا خیره نکنید، بلکه گاهی افق‌های دورتر و اطراف را نیز نگاه کنید و زاویه دید را تغییر دهید تا چشم دچار خستگی نشود.

5- سر را به حالت معمولی ثابت نگه دارید. ابتدا چشم را به طرف راست در حدقه چشم بچرخانید، بدون آن که سر را تکان دهید. تا حدی که می‌توانید از زاویه راست چشم نگاه کنید.

سپس بدون حرکت دادن سر، چشم را به طرف چپ در چشم بچرخانید، سپس طرف بالا و بعد طرف پایین حدقه چشم را بچرخانید. پس از پایان این مراحل، چشم را داخل حدقه از راست به چپ و بالا و پایین بچرخانید، بدون آن که سر را حرکت دهید.

6- بسیاری از افراد وقتی که مطالعه می‌کنند، از پلک زدن غافل می‌شوند. این حالت موجب فشار بر چشم و ممانعت از نرمی چشم و گردش خون در آن می‌شود.

از این رو گهگاه نگاه خود را به جانب دیگر معطوف ساخته و پلک‌ها را روی هم بگذارید و بردارید و به اصطلاح پلک بزنید.

دختران زیادی هستند که دوست دارند مثل پسرها رفتار کنند، لباس های پسرانه بپوشند و با اسباب بازی های آنها بازی کنند.

شایلو، دختر آنجلینا جولی و برد پیت لباس ها یپسرانه به تن میکند و میخواهد که همه «جان» صدایش کنند. اما آیا چنین نشانه هایی تنها بیانگر شیطنت پسروار او هستند یا می توانند آغازی برای مشکلات جنسی باشند؟

شایلوی هشت ساله دیگر نمی خواهد دختر باشد، او نمی خواهد شایلو باشد و زمانی که برد پیت او را شایلو صدا می زند به میان حرف او پریده و می گوید: « من شایلو نیستم، من جان هستم». حالا دیگر تمام خانواده او را جان صدا می کنند و حتی در مراسم افتتاحیه فیلم اخیر مادرش، «ناشکسته»، نیز او کت و شلوار و کراواتی شبیه به برادرهایش، پکس و مدوکس، پوشیده بود. و رفتارهای پسروار او مدتی است که دارند بیشتر می شوند.

سال ۲۰۱۰ در مصاحبه با مجله «Vanity Fair» آنجلینا جولی گفته بود: « او می خواهد پسر باشد. موهایش را کوتاه کرده است. دلش می خواهد ظاهر و لباس هایش مثل پسرها باشد. فکر می کند مثل برادرانش است».

دختران زیادی هستند که دوست دارند مثل پسرها رفتار کنند، لباس های پسرانه بپوشند و با اسباب بازی های آنها بازی کنند. اما وقتی کودکی می خواهد تبدیل به یکی از افراد جنس مخالف بشود چه؟ آیا این نشانه مشکلات هویتی و ناآرامی است؟ یا تنها بخشی از رشد طبیعی آنهاست؟

لیندا بلر، روانشناس و نویسنده کتاب «کودک خوشحال»، می گوید که نباید عکس العمل شدیدی نسبت به این مسئله نشان داد. این موضوع دلایل بسیار زیاد دیگری می تواند داشته باشد. برای کودکی مثل شایلو، این مشکل می تواند تنها ناشی از داشتن سه برادر در منزل باشد، هرچند که او دو خواهر نیز دارد. کودکانی که خواهر یا برادر بزرگتر از خود دارند، تمایل شدیدی به تقلید رفتار آنها دارند، به ویژه اگر او از جنس مخالفشان باشد. این یک مرحله طبیعی در زندگی بسیاری از کودکان است.

همچنین، چنانچه کودک در وضعیتی مشابه شایلو، جزء فرزندان میانی خانواده باشد، این مسئله می تواند ناشی از نیاز آنها به جلب توجه باشد. گاهی کودکانی که در خانواده های پرجمعیت زندگی می کنند به شدت دنبال راهی برای به دست آوردن توجه اطرافیان هستند. درنتیجه به هر رفتاری برای جلب توجه والدین دست می زنند.

علاوه بر این والدین باید توجه داشته باشند که کسب تجربه بخشی از روند رشد هر کودکی است. ذهن بسیاری از بچه های ۳ تا ۶ ساله درگیر مسئله جنسیت (مذکر و مونث) و مفهوم «پدر» و «مادر» است، و این درگیری ذهنی برای برخی کودکان بیشتر طول می کشد. اما این کاملا طبیعی است که این موضوع ذهن همه کودکان را به خود مشغول کند.

در مورد پسرانی که می خواهند مثل لباس های دخترانه بپوشند یا رفتارهایی که به عنوان رفتار دخترانه برداشت می شوند از خود بروز می دهند، وضعیت بدتر نیز میشود. زیرا والدین آنها حاضر به پذیرش این مسئله نیستند. زمانی که دختری رفتارهای پسروار از خود نشان می دهد، خانواده به راحتی با این مسئله کنار می آید و مشکل چندانی در این قضیه ندیده و تغییری در رفتار خود با کودک نمی دهد و شاید حتی خوششان نیز بیاید. اما وقتی پسری رفتارهای دخترانه از خود بروز دهد آنها عکس العمل نشان می دهند و چنین رفتاری را از او نمیپذیرند.

یکی از موسسات خیریه که به خانواده هایی که کودکانی با مشکلات جنسیتی دارند کمک می کند، اعلام کرده است که بیشتر تماس هایی که با آنها گرفته می شود از طرف والدینی است که فرزند پسری با چنین مشکلی دارند. این مسئله بدین دلیل نیست که بیشتر پسران با چنین مشکلاتی دست به گریبان می شوند، بلکه بدین دلیل است که دخترک شیطانی که رفتارهای پسرانه دارد خیلی مشکل بزرگی به نظر پدر و مادرش نمی آید، اما پسری که با عروسک باربی بازی می کند وحشت بزرگی در والدینش ایجاد می کند.

اما طبق گفته بلر این نگرش می تواند برای کودک بسیار مخرب باشد و چیزی است که والدین باید تلاش بسیاری برای پذیرش آن داشته باشند. آنها باید صبر کنند و ببینند چه می شود. او می گوید: «عکس العمل من به پدر و مادرهایی که می گویند دخترم لباس پسرانه می پوشد یا پسرم پیراهن به تن می کند این است که می گویم بنگرید، بپذیرید و ببینید. چنانچه این کار را برای جلب توجه انجام دهند خود بخود برطرف خواهد شد، اگر از روی کنجکاوی باشد فرصت رفع این کنجکاوی را به آنها می دهید. و اگر واقعی باشد به آنها فرصت می دهید تا خود واقعیشان را بیابند». زیرا این رفتار ها می توانند نشانه مشکلات جدی جنسیتی باشند و ممکن است ناشی از دوجنسه یا همجنس گرا بودن او باشند.

چنانچه این نشانه ها برای چند سال ادامه پیدا کنند باید کودک را نزد مشاورانی برد که بتوانند به او در زمینه مسائل هویتی و جنسیتی کمک کنند. این مسئله به ویژه در زمانی که کودک به سن بلوغ نزدیک می شود اهمیت و جدیت بیشتری خواهد داشت. البته این را نیز در نظر داشته باشید که نباید بلافاصله در مقابل این مسئله عکس العمل نشان داده و بدین صورت توجه کودک را بیشتر به این مسئله جلب کنید. تا قبل از سن بلوغ نیاز چندانی به گرفتن مشاوره تخصصی در مورد این مسئله نیست و اگر چنین کاری می کنید بهتر است کودک را در روند مشاوره دخالت ندهید.

بلر می گوید: «موضوع را بپذیرید. لازم نیست هیچ کاری انجام دهید. چیز ترسناکی وجود ندارد. زیرا این روند کاملا تدریجی است و حتی اگر کودک نیاز به کنترل هورمون داشته باشد حداقل قبل از اقدام به این عمل باید  موضوع دو سال مورد بررسی قرار بگیرد. بدترین چیز عجله کردن است.این یک تصمیم بسیار بزرگ و اساسی است».

اما ادی دیویس، درمانگر جنس- روانی، می گوید چنانچه کودک یا نوجوان شما علائم بیقراری و افسردگی داشته باشد، والدین باید سریعا به دکتر مراجعه کنند. او می گوید: «کودکانتان را آنگونه که هستند بپذیرید اما چنانچه تا حدی خود را با جنس مخالف یکسان بداند که برای خودش یا خانواده ایجاد ناآرامی کند، طلب کمک کنید. این نشانه ها ممکن است شامل آسیب رسانی به خود، رفتارهای مخرب و یا افسردگی شوند».

اما مهمتر از همه این است که والدین به یاد داشته باشند که این رفتارها لزوما نشانه تمایلات همجنس گرایانه یا دوجنسه بودن فرزندشان نیستند. این کارها می توانند به دلیل کنجکاوی یا واکنش نسبت به خواهر و برادران یا خانواده باشند. آنها را بپذیرید و در نظر داشته باشید که شما با این که فکر می کنید شناخت کافی از کودکانتان دارید هنوز آنها را کامل نمی شناسید و شناخت آنها زمان خواهد برد. شما هم باید مانند آنجلینا جولی و برد پیت به کودکتان فرصت کافی بدهید تا خودش را بشناسد.

 یکی از پرسش‌هایی که بیشتر اوقات برای افراد مطرح می‌شود این است که چرا زود خسته می‌شوند و چگونه می‌توانند انرژی بیشتری کسب کنند.

به گزارش سرویس «سلامت» خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، تنها پاسخی که کارشناسان سلامت برای این سوال دارند عادت‌های غلط و روزمره و انتخاب یک الگوی ناسالم است که به خستگی زودتر و بیشتر می‌انجامند.

به گزارش سایت اینترنتی ارگانیک، برخی از رفتارها و عادت‌های روزانه که باعث می‌شوند زودتر خسته شویم و در طول روز کم‌انرژی باشیم عبارتند از:

1- الگوی خواب نامنظم: در صورتی که چرخه خواب فرد منظم نباشد، بدن و ذهن تمام مدت در تلاش برای جبران آن هستند. این مشکل می‌تواند پیامدهای جدی‌ همچون افسردگی، تغییر خلق و خو و افزایش وزن را به دنبال داشته باشد.

2- حذف وعده‌ غذایی صبحانه: شروع فعالیت‌های روزانه بدون خوردن صبحانه و با معده خالی، بدن را بیش از ضرورت تحت استرس قرار می‌دهد. بنابراین مصرف این وعده غذایی که شامل غلات، پروتئین، مواد لبنی و میوه می‌شود در اولین ساعات روز و پس از بیدار شدن از خواب می‌تواند فرد را تا پایان روز پرانرژی نگه دارد.

3- کاهش مصرف مایعات: از دست رفتن آب بدن فرآیند متابولسیم را کندتر می‌سازد. با نوشیدن مقدار آب کافی، عملکرد سیستم ایمنی بدن بهبود می‌یابد. همچنین باید به این نکته توجه داشت که نوشیدن آب پس از مدتی خسته‌کننده می‌شود به همین دلیل گنجاندن مواد خوراکی‌ آبدار در وعده‌های غذایی ضروری است.

4- نوشیدن بیش از حد قهوه: یکی از راه‌های کسب انرژی بیشتر، کم کردن میزان مصرف کافئین و شکر است. نوشیدن قهوه به فرد احساس کاذب انرژی می‌دهد اما در اواخر روز دردسرساز می‌شود و به افزایش احساس خستگی می‌انجامد.

5- خیره شدن به صفحه مانیتور: استراحت ندادن به چشم‌ها موجب سردرد، خستگی و تاری دید می‌شود. برای پیشگیری از خستگی چشم‌ها می‌توان هر 20 دقیقه یک بار مدت 20 ثانیه روی خود را به سمت یک شیء دیگر برگرداند.

6- مصرف کربوهیدرات‌های نامناسب: گنجاندن کربوهیدرات‌های طبیعی و غیرفرآوری شده همچون غلات، میوه‌ها و سبزیجات یکی از شیوه‌های موثر کسب انرژی است. زمانی که فرد میزان کافی کربوهیدرات سالم و طبیعی مصرف نکند مغز مجبور می‌شود انرژی مورد نیازش را از ماهیچه‌ها دریافت کند و این امر موجب خستگی بیشتر می‌شود.

7- داشتن زندگی به‌هم‌ریخته و آشفته: خانه شلوغ و ذهن آشفته به یک اندازه عامل خستگی ذهنی و جسمی هستند.

8- کم‌تحرکی یا فعالیت بدنی شدید: هر ساعت یکبار به خود استراحت کوتاهی دهید، حرکات کششی سبک انجام داده یا در فاصله زمانی کوتاهی پیاده‌روی کنید. همچنین لازم است از انجام فعالیت‌های ورزشی سنگین در شروع کار خودداری کنید چرا که موجب می‌شود بدن مقدار زیادی هورمون استرس ترشح کند.

9- کمبود استراحت: فعالیت‌های روزانه خود را به گونه‌ای دسته‌بندی کنید که مدت زمان کافی برای استراحت کردن داشته باشید.

10- ارتباط با افراد افسرده و مضطرب: روابط اجتماعی می‌تواند تاثیر چشمگیری بر رفتار و ذهن فرد داشته باشند. اگر فکر می‌کنید در زندگی‌تان افرادی وجود دارند که موجب می‌شوند شما افسرده و خسته شوید در رابطه‌تان با آنان تجدیدنظر کنید.

دنیای امروز می‌تواند بسیار پرتنش و غیر قابل پیش‌بینی باشد و در زندگی روزمره و دنیای کسب‌وکار ما را با چالش روبرو کند. تعجبی ندارد که در این زمانه، اشخاص و چیزهایی که با آن‌ها سروکار داریم، می‌توانند به راستی اعصابمان را به هم بریزند! همکارِ عقلِ کل، رئیس خرده‌گیر، همسر سرد و بی‌احساس، فرزند پردردسر، دوست غرغرو، خویشاوند بدبین و افراد دیگر، می‌توانند به اصطلاح روی اعصاب باشند. شاید شما هم بارها این جمله‌ها را از مردم شنیده باشید: «شغلم رو دوست دارم، اما دارم از دست رئیسم دیوونه می‌شم!» یا «شما بچه‌ها دارین منو دیوونه می‌کنین!» یا «واقعاً ازش متنفرم، همش داره غُر می‌زنه!» اطرافیان ما گاهی به عمد اعصابمان را خرد می‌کنند؛ گاهی نیز با وجود این‌که عمدی در کار نیست، باز هم از دست آن‌ها آشفته، آزرده خاطر یا عصبانی می‌شویم.

ما در این‌جا مجموعه‌ی مؤثری از مهارت‌ها را به شما آموزش خواهیم داد تا نه رئیس یا همکارتان و نه همسر، فرزند، پدر و مادر، همسایه، دوست و نامزدتان و نه هیچ کس دیگری نتواند روی اعصابتان اسکیت برود!

اعصاب‌خردکن‌ها!

در این دنیا چهار احساس «مسخره»‌ی اصلی وجود دارد؛ یعنی وقتی هر یک از این احساسات را تجربه کنید، نمی‌توانید برخوردی مناسب با موقعیت داشته باشید و احتمالاً ناراحت و پریشان می‌‌شوید و یک شخص یا یک موقعیت خاص، اعصابتان را به‌کلی به هم می‌ریزد. این احساس‌ها عبارت‌اند از اضطراب (ناآرامی، نگرانی، دلواپسی و هیجان‌زدگی)، خشم یا حالت دفاعی (کلافه، خشمگین، متنفر و دلخور)، افسردگی یا خستگی (ناامید، بی‌توجه، بی‌اعتنا، دل‌مرده و غمگین) و احساس گناه (احساس مسؤولیت، پشیمانی یا شرمندگی بیش‌ازحد). اگر خودتان را بیش‌ازحد مضطرب، عصبانی، افسرده یا خسته کنید و یا به خودتان احساس گناه بدهید، به‌اندازه‌ي کافی کارامد نخواهید بود و در نهایت بیچاره و درمانده می‌شوید.

برای این‌که نگذاریم کسی روی اعصابمان اسکیت برود، ابتدا باید این موضوع را بفهمیم که در وهله‌ی اول چه عواملی باعث می‌شوند که واکنش‌های تندی از خود نشان دهیم. بهترین شیوه برای درک این‌که ما چگونه اجازه می‌دهیم دیگران روی اعصابمان راه بروند، مدل ABC است.

Aها نمایانگر اشخاص و چیزهای ویژه (رویدادهایی فعال‌کننده) هستند که می‌توانند اعصابمان را خرد کنند و ما هر روز با آن‌ها برخورد می‌کنیم. اصلی‌ترین رویدادهای فعال‌کننده که اجازه می‌دهیم ما را ناراحت کنند عبارت‌اند از مشکلات، ناکامی‌ها، نگرانی‌ها، مسائل و تصمیم‌های روزمره و نیز اشخاص سخت‌گیر. برای مثال عوامل اعصاب خردکن زندگی روزمره‌ی شما ممکن است یکی از این‌ها باشد: سروکله زدن با فرزندان، تعارض و درگیری با همسر، مدیران، سرپرستان و همکاران سخت‌گیر، ترافیک بزرگراه، کار دفتری بیهوده، مشکلات مالی، طلاق، نقل مکان، بیماری شدید یا مرگ یکی از اعضای خانواده و موارد دیگری که ممکن است مثبت یا منفی باشند، ولی همه‌ي آن‌ها خوب یا بد، می‌توانند اعصابمان را خرد کنند.

C نشان‌دهنده‌ی دو چیز است: احساس و رفتار شما در موقعیت‌های مشخص که در نقطه‌ی A روی می‌دهد. برای مثال فرض کنید که شما در نقطه‌ی A سعی می‌کنید به یک جلسه یا قرار ملاقات مهم برسید و گرفتار ترافیکی غیرمنتظره در بزرگراه می‌شوید. اگر در این وضعیت بمانید همین‌طور که دیرتان می‌شود، مضطرب، هیجان‌زده و عصبانی می‌شوید (احساس‌های شما در نقطه‌ي C) و حتی ممکن است در بین باندها به شکل مارپیچ حرکت کنید، لایی بکشید، سرعتتان را بیش‌ازحد زیاد کنید و یا بوق پشت سر هم بزنید (رفتارهایتان در نقطه C)

اولین نکته در این مدل این است که به‌طور کلی احساس‌ها، همان چیزهایی هستند که رفتارها را به‌وجود می‌آورند. نوع و شدت احساس شما، تأثیر زیادی بر نحوه‌ی رفتارتان در یک موقعیت دارد. اگر خودتان را در مورد رسیدن به جایی، بیش‌ازحد مضطرب، عصبانی و نگران کنید، این باعث می‌شود که مثل دیوانه‌ها رانندگی کنید!

احساس‌های ما رفتار ما را به‌وجود می‌آورد، اما پرسش حساس این است که کدام عامل این احساس‌ها را به‌وجود می‌آورد؟ چه چیزی باعث می‌شود بیش‌ازحد مضطرب، عصبانی، غمگین یا دچار احساس گناه شویم؟ بیشتر مردم در همین نقطه، مرتکب اشتباهی باورنکردنی می‌شوند و تصور می‌کنند Aها می‌توانند باعث به‌وجود آمدن Cها شوند؛ این تصور به‌هیچ‌وجه درست نیست!

انسان‌ها وقتی در نقطه‌ي A با موقعیتی دشوار یا شخصی سخت‌گیر مواجه می‌شوند، قبل از این‌که در نقطه‌ي C به احساس یا رفتاری معین برسند، ابتدا در نقطه‌ي B «فکر» می‌کنند. در واقع شیوه‌ی تفکر ما در پاسخ به شخص یا موقعیتی خاص، هم نحوه‌ي عکس‌العمل هیجانی و رفتاری‌مان را در نقطه‌ي C تعیین می‌کند و هم تعیین می‌کند که آیا اجازه می‌دهیم Aها روی اعصابمان اسکیت بروند یا نه!

فرد یا موقعیتی که در نقطه‌ي A وجود دارد، مهم نیست؛ مهم نوع فکری است که در نقطه‌ي B درباره‌ی آن فرد یا موقعیت دارید. این طرز فکر شما تا حد زیادی تعیین می‌کند که سرانجام در نقطه‌ی C، چگونه احساس و در پی آن، رفتار کنید.

باورهای احمقانه‌ای که مسیر اسکیت را هموار می‌کنند!

در هر موقعیتی در نقطه‌ي B، می‌توانیم به سه روش اصلی فکر کنیم که هر کدام اجازه می‌دهد دیگران روی اعصابمان باشند.

تفکر نوع اول، «تفکر فاجعه‌آمیز» نامیده می‌شود؛ یعنی ما به سادگی از تمام انواع مسائل، فاجعه می‌سازیم و آن‌ها را به مسأله‌های بزرگ‌تری تبدیل می‌کنیم. فرض کنید با همسر یا معشوقتان دچار مشکل جدی شده‌اید؛ ممکن است با خودتان فکر کنید: «اگه دیگه به من علاقه نداشته باشه چی؟ اگه براش جذاب نباشم چی؟ اگه با یکی دیگه رابطه داشته باشه چی؟» و زمانی این طرز تفکر، فاجعه می‌شود که پاسخ شما به این پرسش‌ها «وحشتناک» باشد؛ مثلاً «نمی‌تونم تحمل کنم»، «واقعاً نابود می‌شم» یا «دیوونه می‌شم». همین وحشتناک پنداری، راه بسیار خوبی برای بیچاره کردن خودمان و خرد شدن اعصاب است.

نوع دوم تفکر، «بایدانگاری» است که به اشکال مختلفی ظاهر می‌شود؛ مانند: «من باید...»، «من مجبورم...»، «من لازم است...» و یا جملاتی از این دست: «باید این کار را بکنم، لازم است لاغرتر باشم، بایستی منظم‌تر باشم، باید جذاب‌تر باشم، باید بی‌پرده صحبت کنم و غیره.» یکی از دلایل اصلی بایدانگاری، مقایسه است. ما خود را در مقابل هنرپیشه‌ها یا ورزشکاران خوش‌تیپ، جذاب و معروف قرار می‌دهیم و خودمان را با آن‌ها مقایسه می‌کنیم. در بایدانگاری، ما همواره باید نگران این باشیم که دیگران در مورد ما چه فکر می‌کنند و دوست داریم پیوسته لیاقت و شایستگی خود را مورد تردید قرار دهیم. در یک کلام باید گفت «باید انگاری» روزگارمان را سیاه می‌کند!

تفکر نوع سوم، «توجیه» است؛ یعنی تلاشی ضعیف برای انکار یا کوچک جلوه دادن اتفاقات. توجیه به این اشکال ظاهر می‌شود: «کی اهمیت می‌ده؟»، «مهم نیست!»، «که چی؟» و غیره که تلاشی برای این است که وانمود کنیم ما اصلاً واکنشی نشان نمی‌دهیم. توجیه در واقع فریبکاری است و ما با استفاده از آن، تلاش می‌کنیم خودمان را فریب دهیم! در هنگام توجیه، جلوی بروز احساسات خود را می‌گیریم و می‌کوشیم وجود آن‌ها را به‌کلی انکار کنیم. مصداق توجیه، والدینی هستند که در مقابل تأخیرهای شبانه‌ي فرزندشان و یا رفتارهای مشکوک وی، این رفتار او را به دوستانش نسبت می‌دهند و توجیه می‌کنند که فرزندشان سالم است. انسان‌ها می‌توانند به‌طرز باورنکردنی دست به توجیه بزنند و از رفتارهای غیر اخلاقی یا نامناسب دفاع کنند و از این طریق، خودشان را فریب دهند. عموماً افراد بعد از توجیه، به مدت یکی دو روز، معمولاً دوباره به «وحشتناک پنداری» و «باید انگاری» برمی‌گردند.

بدین ترتیب چاره‌ای نداریم جز این‌که بپذیریم، این شیوه‌ی تفکر خود ماست که اجازه می‌دهد دیگران روی اعصابمان اسکیت بروند!