مهمترین علامت آپاندیسیت درد کولیکی ( انقباض و گرفتگی ) در اطراف ناف است.
آپاندیسیت با عمل جراحی درمان شده و مصرف آنتی بیوتیک ها نیز در بهبود آن نقش دارند.

آپاندیسیت چیست؟
مهمترین علامت آپاندیسیت درد کولیکی ( انقباض و گرفتگی ) در اطراف ناف است.
بیشتر افراد تصور می‌کنند که آپاندیسیت دیگر آنقدر ها هم شایع نیست. برخی نیز تصور می‌کنند که آنتی بیوتیکها می‌توانند آن را درمان کنند. اما در واقع آپاندیسیت هنوز هم مشکل شایعی است و تنها با جراحی درمان می‌شود و آنتی بیوتیکها نیز در بهبودی فرد بیمار، پس از جراحی نقش دارند.

در قسمت پایینی شکم، در سمت راست، یک عضو لوله‌ای شکل و توخالی از روده‌ی بزرگ منشعب شده است. پیش‌تر تصور می‌کردند که این عضو در بدن هیچ کار‌ی انجام نمی‌دهد اما امروزه دانشمندان عملکردهایی را برای آن بیان می‌کنند. گرچه دانشمندان در مورد عملکرد آپاندیس مطمئن نیستند اما به نظر می‌رسد نبود کامل آن نیز اختلال خاصی در سلامت بدن ایجاد نمی‌کند.

از سلولهای دیواره آپاندیس مایع مخاطی‌ای ترشح می‌شود که به روده‌ی بزرگ می‌ریزد و داخل این لوله‌ی توخالی را تمیز نگه می‌دارد. انسداد مجرای آپاندیس منجر به آپاندیسیت می‌شود زیرا مایع مخاطی در درون مجرای آپاندیس محبوس می‌شود و باکتریهایی که به صورت طبیعی در آنجا زندگی می‌کنند به سرعت تکثیر می‌شوند در نتیجه آپاندیس متورم شده و عفونی می‌شود.

علت انسداد مجرای آپاندیس ممکن است این موارد باشند:
* به وسیله مواد مدفوعی، انگلها و یا رشد بیش از حد سلولهای دهانه‌ی آپاندیس.

* بزرگ شدن بافت لنفاوی دیواره آپاندیس در اثر عفونت در دستگاه گوارش یا در نقاط دیگر بدن.

* بیماریهای التهابی روده مانند کرون و کولیت اولسروز.

* وارد شدن آسیب و تروما به شکم.

آپاندیس متورمی که پر از مایع و چرک است ممکن است خونرسانی را متوقف کند. با توقف خونرسانی دیواره‌ی آپاندیس ضعیف می‌شود و برخی اوقات پاره می‌شود. با سوراخ شدن آپاندیس چرک منتشر می‌شود و ممکن است حفره‌ی شکم را عفونی کند و یا آبسه‌ی شکمی ایجاد کند. در برخی بیماران مانند بچه‌ها، سیر ایجاد آن سریع است و از زمان ایجاد درد و سوراخ شدن آپاندیسیت چند ساعت بیشتر طول نمی‌کشد. تشخیص بیماری در افراد مسن و زنان باردار نیز مشکلتر است.

چه کسی دچار آپاندیسیت می‌شود؟
آپاندیسیت می‌تواند در هر سنی ایجاد شود ولی در بالغین جوان شایعتر است. به نظر می‌رسد که آپاندیسیت خود به خود و بدون علت مساعد کننده‌ی خاصی رخ می‌دهد.

علائم آپاندیسیت کدامند؟
جزئیات درد شکمی در تشخیص آپاندیسیت بسیار کمک کننده است. درد ناگهانی شکم معمولا اولین علامت است. درد ممکن است در قسمت پایینی شکم در سمت راست باشد اما ممکن است درد به صورت ناراحتی مبهمی در وسط شکم احساس شود و سپس به سمت راست و پایین منتقل شود. درد احتمالا طوری است که فرد قبلا تجربه‌ی چنین دردی را نداشته است، ظرف چند ساعت بدتر می‌شود و با راه رفتن، نفس کشیدن و سرفه یا عطسه بیشتر می‌شود.

تب خفیف و تورم شکمی نیز ممکن است وجود داشته باشند. البته هر دردی در شکم نشانه‌ی آپاندیسیت نیست اما شما باید هر درد شکمی را که ادامه پیدا می‌کند و مخصوصا اگر همراه با از دست دادن اشتها، تهوع، استفراغ و تب باشد جدی بگیرید و به پزشک مراجعه کنید. تا زمانی که پزشک مشکل شما را تشخیص نداده باید از هر گونه خوددرمانی مانند مصرف مسهل‌ها یا انجام تنقیه اکیدا خودداری کنید. علایم آپاندیسیت متغیر و متفاوتند و می‌توانند علایم بیماریهایی مانند انسداد روده، بیماریهای التهابی روده، بیماری التهابی لگن و سایر بیماریهای زنان، یبوست و برخی بیماریهای دیگر را تقلید کنند.

عمل جراحی آپاندیس, ترکیدن آپاندیس

آپاندیسیت چگونه تشخیص داده می‌شود؟
تشخیص آپاندیسیت بیشتر بالینی است و در صورتی که علایم واضح باشند ممکن است پزشک تصمیم به جراحی فوری بگیرد زیرا در صورت تاخیر خطر افزایش می‌یابد. در صورت نیاز پزشک برای تشخیص از آزمایش، عکس رادیوگرافی، سونوگرافی و حتی لاپاروسکوپی استفاده می‌کند. آزمایش ویژه‌ای برای تشخیص قطعی وجود ندارد اما آزمایش خون و شمارش گلبولهای سفید کمک کننده است. عکس رادیوگرافی شکم در تشخیص آپاندیسیت بیشتر برای رد سایر عوامل درد شکمی گرفته می‌شود.

سونوگرافی شکمی هم روش قابل استفاده‌ای در تشخیص آپاندیسیت است و سایر علل درد شکمی را نیز مشخص می‌کند.
لاپاروسکوپی یک روش تشخیصی درمانی است که در آن وسیله‌ای شبیه تلسکوپ از طریق یک برش کوچک در دیواره‌ی شکم وارد شکم می‌شود. این وسیله دارای دوربینی کوچک و مخصوص است و کمک می‌کند که پزشک بتواند مستقیما اعضای درون شکم را ببیند و اگر علت درد شکم آپاندیسیت باشد، آپاندیس فورا از بدن خارج می‌شود. اگر شواهدی از تشکیل آبسه باشد برای کاهش عفونت باید آنتی بیوتیک قبل از عمل جراحی استفاده شود.

آپاندیسیت چگونه درمان می‌شود؟
اگر پزشک به آپاندیسیت شک کند ممکن است بدون انجام تستهای دیگر جراحی را توصیه کند. جراحی سریع خطر پاره شدن آپاندیس را کاهش می‌دهد. به جراحی‌ای که برای درمان آپاندیسیت انجام می‌شود آپاندکتومی گفته می‌شود. این جراحی به دو روش لاپاراسکوپی و لاپاراتومی انجام می‌شود که روش اول جدیدتر است. خطر عمل جراحی‌ای که برای برداشتن آپاندیس انجام می‌شود نسبتا کم است و بیمار کمتر از یک هفته در بیمارستان می‌ماند و می‌توان انتظار داشت که طی سه هفته به حالت قبلی و طبیعی برگردد.

اگر جراحی با لاپاروسکوپی انجام شود و شرایط بیمار خوب باشد ممکن است بیمار بتواند ۲۴ ساعت بعد از عمل به خانه برگردد. اما اگر آپاندیس پاره شده باشد بیمار باید مدت زمان زیادی را در بیمارستان بماند و البته خطر عوارض نیز زیاد خواهد بود. در مواردی ممکن است حال بیمار وخیم باشد و به مراقبتهای ویژه‌ای نیاز داشته باشد.

در این موارد برای بازگشت فرد به زندگی عادی خود ممکن است ۲-۳ ماه زمان نیاز باشد. در برخی از موارد نیز جراح با آپاندیس سالم مواجه می‌شود. در این موارد نیز آپاندیس را برمی‌دارند تا احتمال رخ دادن آپاندیسیت وجود نداشته باشد. همچنین ممکن است جراح با علل دیگری برخورد کند و طی جراحی آنها را برطرف کند. با برداشته شدن آپاندیس دیگر خطر ایجاد مجدد آپاندیسیت وجود ندارد.

شلوارهای تنگ عفونت‌ها را تشدید می‌کند
یکی از مشکلات شایعی که شلوارهای تنگ برای خانم‌ها ایجاد می‌کند عفونت‌های قارچی است. این شلوارها مانع از تبخیر می‌شوند و وقتی ناحیه تناسلی مرطوب باشد احتمال بروز عفونت‌های قارچی از قبیل «کاندیدیاز» بیشتر می‌شود. علاوه براین، عفونت‌های میکروبی ناحیه مقعد در محیط مرطوب راحت تر می‌توانند به قسمت جلو بیایند و تکثیر پیدا کنند.

از طرف دیگر این شلوارها به علت سایشی که با ریشه موها دارند به خصوص موهایی که قبلا اپیلاسیون شده اند و کوتاه هستند، ممکن است باعث ایجاد عفونت در ریشه موها شوند. این عفونت «فولیکولیت» نام دارد و به صورت جوش چرکی دردناک خود را نشان می‌دهد.

لباس زیر تنگ هم نپوشید!
لباس زیرهای تنگ و آنهایی که از جنس شیمیایی هستند معمولا ظاهر قشنگ تری دارند اما تنگ بودن و عدم امکان بخار شدن رطوبت و جنس‌های شیمیایی به کار رفته در آنها می‌توانند شما را به دردسر بیندازند. الیاف طبیعی مانند پنبه معمولا خلل و فرج کوچکی دارند که اجازه می‌دهند رطوبت تبخیر شود اما این خلل و فرج در الیاف شیمیایی یا کم هستند یا اصلا وجود ندارند بنابراین عفونت‌ها تشدید می‌شوند.

علاوه براین مواد شیمیایی به کار رفته در آنها ممکن است حساسیت‌زا باشند. درکل لباس زیرهای تنگ می‌توانند فولیکولیت یا همان عفونت ریشه مو و سایر عفونت‌ها را تشدید کنند.

شستن لباس زیر راه و رسم مخصوص دارد!
هر بار که لباس زیر یا هر لباس جدید دیگری خریداری می‌کنید باید آن را قبل از استفاده بشویید. اگر جنس لباس از نخ باشد می‌توانید آن را با درجه حرارت بالا حدود ۸۰ تا ۹۰ درجه سانتی‌گراد بشویید اما بیشتر الیاف شیمیایی در این دما فرم اولیه و حالت کش دارشان را از دست می‌دهند بنابراین این لباس‌ها را بهتر است برای اولین بار در دمای ۴۰ تا ۵۰ درجه شست‌وشو دهید.

نکته دیگر اینکه لباس‌های زیر را قبل از شست‌وشو از سایر لباس‌ها جدا کنید و لباس زیر هر گروه سنی و جنسی را جدا از هم داخل ماشین لباسشویی بیندازید. پس از شست‌وشو نیز بهتر است آنها را جلوی آفتاب خشک کنید. در صورت امکان قسمت وسط آنها را نیز اتو بکشید.

بعد یک ساعت از جای خود بلند شوید!
نشستن‌های طولانی مدت و بی حرکت می‌تواند احتمال ایجاد عفونت‌های قارچی را در خانم‌ها بیشتر کند، به همین دلیل توصیه می‌شود خانم‌هایی که شغل‌های پشت میزی دارند و مجبورند ساعت‌های طولانی در یک مکان بنشینند همیشه همراه با خود محلول شست‌وشو بانوان داشته باشند و یک یا دوبار در روز از آن استفاده کنند یا اینکه اگر ممکن است در هر ساعت یک بار حداقل از جای خود بلند شوند و برای ۵ دقیقه راه بروند. این راه رفتن خود باعث تهویه و کاهش احتمال عفونت می‌شود.

گرمای زیاد، واریس و بواسیر را تشدید می‌کند
گرما به اندازه‌ای که برای آقایان مضر است برای خانم‌ها خطر ندارد. برخلاف تخمدان‌ها در خانم‌ها، بیضه‌ها در آقایان خارج از بدن قرار دارد و دمایشان باید کمتر از ۳۷ درجه سانتی‌گراد باشد. با این حال استفاده از درجه حرارت بالا برای خانم‌ها نیز توصیه نمی‌شود. از این لحاظ که بالا رفتن درجه حرارت معمولا باعث می‌شود رگ‌های پا نیز درجه حرارت‌شان بالا رود و درنتیجه هم در ناحیه تناسلی و هم در سطح پاها احتمال ایجاد واریس افزایش می‌یابد.

این واریس‌ها حتی ممکن است در بارداری با خونریزی همراه باشند. استفاده از صندلی‌های گرمکن‌دار اتومبیل نیز اگر مکرر و طولانی باشد می‌تواند واریس و بواسیر را در خانم‌ها تشدید کند بنابراین بهتر است گرمکن همیشه روشن نباشد و به مدت زیاد استفاده نشود. درمقابل گرما، سرما به تنهایی مشکلی برای ناحیه تناسلی خانم‌ها ایجاد نمی‌کند.

به دنبال کاهش وزن خود هستید و می خواهید بدانید که چه بخورید و چه نخورید، در این میان شاید بد نباشد که در لیست نوشیدنی های خود هم تجدید نظر کنید. این لیست مداپل برای اصلاحات لازم در رژیم نوشیدنی های دریافتی شماست:

به دنبال کاهش وزن خود هستید و می خواهید بدانید که چه بخورید و چه نخورید، در این میان شاید بد نباشد که در لیست نوشیدنی های خود هم تجدید نظر کنید. این لیست مداپل برای اصلاحات لازم در رژیم نوشیدنی های دریافتی شماست:

چای سبز بنوشید، چای سبز سرشار از انواع آنتی اکسیدانهای مورد نیاز بدن است و بر اساس بعضی مطالعات انجام شده، می تواند سوخت و ساز بدن شما را نیز تا حدودی افزایش دهد که به کاهش وزن کمک خواهد کرد. علاوه بر آن اثرات آرام بخشی چای سبز برای آن دسته از افراد که به پرخوری عصبی مبتلا هستند، سودمند خواهد بود.

آب سبزیجات مصرف کنید، فیبر دارد، آنتی اکسیدان دارد و مایعات بدن را جبران می کند. همچنین مصرف آب سبزیجات در کنار رژیم غذایی باعث می شود که ویتامینها و املاح مورد نیاز به بدن برسد؛ بدون آنکه چاقی به بار بیاید!

آب میوه هایی همچون سیب و گلابی و زالزالک می تواند در تامین املاح مورد نیاز بدن و تنظیم متابولیسم کمک کند.

آب هویج و زنجبیل هم جزو نوشیدنی هایی است که برای افرادی که رژیم می گیرند توصیه شده است. فیبر موجود در این نوشیدنی ها می تواند حرکات دستگاه گوارشی را بهبود ببخشد و جذب مواد سنگین را کاهش دهد.

قهوه تلخ: قهوه هم می تواند سوخت وساز بدن را بالا ببرد. آنتی اکسیدان هم دارد و در کاهش احتمال ابتلا به سرطان موثر است.

دور انواع نوشابه های گازدار را خط بکشید، فرقی نمی کند دلستر باشد یا کولا یا حتی نوشابه های گازداری که چند سالیست با طعم عرقیات گیاهی وارد بازار شده اند. این نوشابه ها نه تنها با افزایش اشتها باعث پرخوری شما می شوند، بلکه حاوی شکر و شیرین کننده هایی هستند که با افزایش کالری دریافتی ، شما را به سمت چاقی پیش می برند.

تذکرات:

هر چند این نوشیدنی ها بسیار سالم و مفید هستند، اما هر ماده غذایی (حتی طبیعی) فایده و ضررهای خود را دارد، بهتر است به این نکات در مصرف نوشیدنی های فوق توجه کنید:

آب میوه ها هم دارای مقادیری قندهای طبیعی و کالری است، بنابراین زیاده روی در نوشیدن آب میوه ها هم می تواند روند کاهش وزن شما را با مشکل روبرو کند. بعضی میوه ها مانند مرکبات مقدار بالایی قند و انرژی دارند (درست است! بهشان نمی آید چرا که میزان اسیدهای موجود، باعث ترشی مزه آنها می شود، اما مرکبات یکی از پر کالری ترین میوه ها هستند)

اگر نفخ دارید یا روده شما حساس است بهتر است در مصرف آب سبزیجات، هویج و زنجبیل احتیاط کنید.
سعی کنید در قهوه خود زیاد شکر نریزید. قهوه را بعد از غروب زیاد استفاده نکنید تا خوابتان مختل نشود.

ریزش مو چیست؟
مو همه جای پوست انسان به جز کف دست و پای می روید، اما برخی از موها به قدری نازک هستند که تقریبا نامرئی می باشند. مو از پروتئینی به نام کراتین تولید می شود که در فولیکول های مو در لایه بیرونی پوست ساخته می شود. هنگامی که فولیکول ها سلول های جدید مو تولید می کنند، سلول های قدیمی روی سطح پوست با نرخ حدود شش اینچ در سال به بیرون فشار داده می شوند. مویی که شما می توانید ببینید در واقع رشته ای از سلول های مرده کراتین می باشد. به طور میانگین سر یک بزرگسال حدود ۱۰۰۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰۰ مو دارد و روزانه تا حدود ۱۰۰ تا از آنها را از دست می دهد؛ دیدن چند تار مو روی شانه لزوما نشانه ی هشدار دهنده ای نیست.
در هر زمان در حدود ۹۰ درصد از موها در پوست سر یک فرد در حال رشد می باشند. هر فولیکول چرخه حیات مختص خود را دارد که متاثر از سن، بیماری و گستره ی وسیعی از عوامل می باشد. این چرخه حیات به سه مرحله تقسیم می شود:
فهمیدن ریزش مو
در مورد ریزش مو بیشتر بدانید:
مبانی
نشانه ها
درمان
پیشگیری
• آناژن – رشد فعال مو می باشد که پس از دو تا شش سال پایان می یابد.
• کاتاژن – رشد موی انتقالی که دو تا سه هفته به طول می انجامد.
• تلوژن – مرحله استراحت که پس از دو تا سه ماه پایان می پذیرد؛ در پایان مرحله استراحت مو ریزش پیدا می کند و موی جدید جایگزین آن می شود و سیکل رشد مجددا آغاز می شود.
با افزایش سن، نرخ رشد مو در افراد کاهش پیدا می کند.
از دست دادن مو انواع مختلفی دارد که آیوپسیا یا ریزش مو نام دارد:
• ریزش موی فسادی شرایط طبیعی است که در آن مو با افزایش سن نازک می شود. فولیکول های موی بیشتری در مرحله ی استراحت قرار می گیرند و موهای باقی مانده کوچکتر و کمتر می شوند.
• ریزش موی آندروژنیک شرایطی ژنتیکی است که می تواند هم مرد و هم زن را تحت تاثیر قرار دهد. مردها در این شرایط، که طاسی الگوی مردانه نام دارد، می توانند از سنین جوانی حدود بیست سال از ریزش مو رنج ببرند. این موضوع با عقب رفتن خط مو و ناپدید شدن تدریجی مو از تاج و پوست جلوی سر نمایان می شود. زنان مبتلا به این بیماری، که طاسی الگوی زنانه نام دارد، تا حدود ۴۰ سالگی و یا شاید هم بعد تر نازک شدن مو را به شکل محسوس تجربه نمی کنند. آنها نازک شدن مو را به طور کلی در تمام پوست سر تجربه خواهند کرد و گسترده ترین ریزش مو در تاج سر رخ می دهد.
• ریزش موی آره آتا اغلب ناگهانی آغاز می شود و منجر به کچلی تکه ای در کودکان و بزرگسالان جوان می گردد. این بیماری می تواند منتج به کچلی کامل شود. اما در حدود ۹۰ درصد از افراد با این بیماری، موها در عرض چند سال بازیابی می شوند.
• ریزش موی جامع منجر به ریزش موی تمام بدن، شامل ابروها، مژه ها و موهای ناحیه ی تناسلی می شود.
• تریکوتیلومانیا که اغلب در کودکان دیده می شود، یک اختلال روانی است که فرد موی خود را می کشد و می کند.
• هاله تلوژن تنک شدن موقت مو در بالای پوست سر می باشد که به علت تغییرات در چرخه ی رشد مو رخ می دهد. بخش عظیمی از موها همزمان در مرحله استراحت قرار می گیرند که باعث ریزش مو و به تبع آن تنک شدن موها می گردد.
چه چیز باعث ریزش مو می شود؟
پزشکان نمی دانند که چرا برخی از فولیکول های مو به گونه ای برنامه ریزی شده اند که بازه ی رشد کوتاهتری نسبت به بقیه داشته باشند. به هر جهت، عوامل بسیاری می توانند بر ریزش مو تاثیر بگذارند:
• هورمون ها، مانند سطوح غیر طبیعی آندروژن (هورمون های مردانه که بطور معمول توسط آقایان و خانم ها تولید می شود)
• ژن، هم از پدر و هم از مادر ممکن است تاثیری بر استعداد طاسی الگوی زنانه و یا مردانه گذاشته شود.
• استرس، بیماری و وضع حمل می توانند منجر به ریزش موی موقت شوند. عفونت های قارچی نیز می توانند منتج به ریزش مو شوند.
• داروها، شامل داروهای شیمی درمانی مورد استفاده در درمان سرطان، رقیق کننده های خون، مسدود کننده های بتا مورد استفاده در کنترل فشار خون و قرص های ضد بارداری می توانند منجر به ریزش موی موقتی شوند.
• سوختگی، زخم و اشعه X می توانند منجر به ریزش موقتی مو شوند. در این موارد،رشد طبیعی مو با بهبود کامل بر خواهد گشت.
• بیماری های خود ایمنی می توانند منجر به ریزش موی آره آتا شوند. در کچلی منطقه ای، سیستم ایمنی بدن به دلایلی نامعلوم وارد عمل می شود و روی فولیکول های مو اثر می گذارد. در بسیاری از افراد مبتلا به کچلی منطقه ای، رشد مو باز خواهد گشت، اگرچه در مقطعی بسیار تنک و نازک با رنگی روشن تر از حالت معمول خواهد بود.
• آرایش، مانند شامپو کردن مداوم، فر کردن، رنگ کردن منجر به تنک شدن و نازک شدن کلی مو خواهد شد که این امر با ضعیف و شکننده شدن مو رخ خواهد داد. توری های قیطانی تنگ، استفاده از غلطک یا بیگودی های داغ، و قرار دادن مو در وضعیت هایی برای فر کردن آن نیز می توانند منجر به آسیب و شکستن مو شوند. با این حال این موارد طاسی ایجاد نمی کنند. در اکثر موارد رشد مو با حذف عامل اصلی ایجاد کننده مشکل بر خواهد گشت. با این حال، آسیب شدید به مو یا پوست سر گاهی اوقات باعث طاسی های منطقه ای دائمی می شود.
• بیماریها، بیماری تیروئید، لوپوس، دیابت، کمبود آهن، اختلالات غذایی و کم خونی می توانند باعث ریزش مو شوند، اما با درمان این بیماری های وضعیت رشد مو به حالت عادی باز خواهد گشت.
• رژیم غذایی. رژیم غذایی کم پروتئین و یا به شدت کم کالری نیز می تواند منجر به ریزش موی موقتی شود.