بعد از باشگاه دوش آب سرد بگیریم یا گرم؟؟؟؟؟؟؟؟؟

دوش گرفتن با آب داغ، بسیار لذت بخش است، اما فایده‌ای برای سلامتی ندارد! در حالیکه گرفتن دوش آب سرد بطور منظم، می‌تواند فواید بسیاری برای سلامتی شما بهمراه داشته باشد. مطالب زیر را بخوانید تا از چند واقعیت در مورد اینکه چطور دوش آب سرد ممکن است به سلامتی شما کمک کند، مطلع شوید.

۱. با دوش آب سرد، چربی‌های سفید را بسوزانید

چربی قهوه‌ای، یک چربی خوب و بسیار ضروری است که به تولید گرما و گرم نگهداشتن بدن در هوای سرد کمک می‌کند.

وقتی کسی چاق است یا مثلا در دور کمر، گردن و ران‌هایش دارای اضافه وزن است، به این معنی است که مقدار زیادی چربی سفید دارد. چربی سفید، یک نوع چربی ناسالم است که سوزاندنش، بسیار سخت است.

اما محققان قدیمی اسکاندیناوی، دریافته‌اند که قرارگیری در معرض هوای سرد، تا ۱۵ برابر به افزایش میزان سوخت و ساز چربی سفید کمک می‌کند و این یعنی اینکه اگر این شرایط پایدار باشد، بطور بالقوه به کاهش حدود ۴ کیلو وزن در سال کمک می‌کند. شاید راز اینکه اسکاندیناوی یکی از پایین ترین نرخ‌های چاقی و تناسب اندامدر اروپا را دارد هم، همین باشد!

۲. با دوش آب سرد، به ترمیم بعد از ورزش، سرعت ببخشید

ورزش منظم، بخصوص تمرینات پر برخورد، می‌تواند به بدن آسیب برساند و باعث شود تا چند روز بعد از ورزش، درد عضله داشته باشید. اما مجبور نیستید بعد از ورزش، این همه سختی بکشید.

بسیاری از ورزشکاران بعد از تمریناتشان، از وان آب یخ استفاده می‌کنند. شما می‌توانید در روش آنها، کمی‌تغییر ایجاد کنید و یک دوش آب سرد سریع بگیرید.

این کار به شما کمک می‌کند که بعد از چند دقیقه تماس آب سرد با پوستتان، بسیار سریعتر از قبل، احساس نرمی و انعطاف پذیری کنید.

۳. با دوش آب سرد، راحت‌تر از خواب بیدار شوید

در هنگام صبح، چند بار صدای زنگ ساعت گوشی‌تان را قطع می‌کنید؟ اگر جوابتان صادقانه باشد پس می‌گویید حداقل چند بار!

اما می‌توانید با گرفتن یک دوش آب سرد، بسیار سریعتر از قبل، هوشیارتر شوید و کمتر احساس گیجی و خواب آلودگی کنید.

دلیل آنکه دوش آب سرد به بیدار شدنتان کمک می‌کند این است که آب سرد به بدنتان، شوک وارد می‌کند و مجبور می‌شوید عمیق‌تر نفس بکشید.

این اتفاق دو مزیت دارد: اول اینکه بطور کلی، اکسیژن مصرفی ضروری شما را افزایش می‌دهد و باعث می‌شود که از نظر ذهنی، هوشیارتر شوید؛ دوم اینکه ضربان قلبتان نیز بالا می‌رود و باعث می‌شود که بطور کلی جریان خون در تمام اندام‌های حیاتی شما افزایش یابد و انرژی بیشتری بدست بیاورید.

۴. با دوش آب سرد، سیستم ایمنی و گردش خونتان را بهتر کنید

قبلا گفتیم که دوش آب سرد با بالا بردن میزان متابولیسم شما باعث از بین رفتن چربی اضافه می‌شود.

توسط همین فرایند می‌توانید سیستم ایمنی بدنتان را فعال کنید تا لکوسیت‌ها (سلول‌های سفید خون) ضد ویروس و ضد باکتری آزاد کند. سلول‌های سفید در برابر هر چیزی که به شما حمله می‌کند، از شما محافظت می‌کنند و میزان بیمار شدنتان را کاهش می‌دهند.

همچنین هنگامیکه دوش آب سرد می‌گیرید، بطور کلی به افزایش گردش خونتان کمک می‌کنید و این کار از فشار خون بالا و سفت شدن شریان‌ها جلوگیری می‌کند.

۵. با دوش آب سرد، سلامت پوست و مو را افزایش دهید

آیا سعی دارید که آکنه‌تان را کنترل کنید؟ آیا موهای خشک شما را آزار می‌دهد؟

می‌توانید با دوش آب سرد، این مشکلات را رفع کنید.

مشکل دوش آب داغ این است که پوست و موی شما را خشک می‌کند در حالیکه آب سرد، دقیقا برعکس آن عمل می‌کند و در واقع می‌تواند منافذ پوست و مویتان را ببندد و احتیاج به گریم صورت داشته باشید.

این عمل هم کمک خواهد کرد تا منافذ پوستتان توسط آلودگی‌ها مسدود نشوند و هم کمک خواهد کرد که پوست و مویی جذاب‌تر که نتیجه‌ی نگهداری بهتر است، بدست بیاورید.

چه زمانی برای دوش آب سرد آمادگی دارید؟

اگر مطمئن هستید که می‌توانید دوش آب سرد را تحمل کنید و در حال حاضر هم بیماری قلبی ندارید، بهترین راه حل برای اینکه اولین تجربه‌تان را تا حد ممکن خوشایندتر کنید، این است که اول یک دوش معمولی بگیرید و در آخر ۱ دقیقه با آب سرد دوش بگیرید.

وقتی به این کار عادت کردید، آنوقت می‌توانید از لحظه‌ای که زیر دوش می‌روید، هر ۳۰ ثانیه آب سرد را به گرم و برعکس تغییر دهید.

مطالعات نشان داده اند که افراد مبتلا به افسردگی نیز می‌توانند از مزایای دوش آب سرد بهره ببرند، بنابراین بنظر می‌رسد که فواید دوش آب سرد، بی شمار هستند.

امتحانش کنید

 حتی بهترین منابع غذایی ویتامین ‌D ممکن است نتواند نیاز روزانه شما به ویتامین D را فراهم کند. برای مثال ماهی آزاد- یکی از بهترین منابع ویتامین D- را در نظر بگیرید: صد گرم از این ماهی حدود ۴۵۰ واحد بین‌المللی ویتامین D دارد. اما در یک وعده آب پرتقال غنی‌شده ۱۳۷ واحد و در یک وعده شیر غنی‌شده ۱۲۰ واحد ویتامین D وجود دارد.

میزان توصیه‌شده روزانه ویتامین D تا یکسالگی ۴۰۰ واحد ، از یک تا ۷۰ سالگی ۶۰۰ واحد و در بالای ۷۰ سالگی ۸۰۰ واحد است.

کودکان در صورتی که به اندازه کافی ویتامین D از راه مواد غذایی و تابش آفتاب به پوست دریافت نکنند، در معرض خطر بیشتر بیماری نرمی استخوان یا ریکتر قرار می‌گیرند و در مورد بزرگسالان کمبود ویتامین D به پوکی استخوان زیاد است. کمبود ویتامین D همچنین با افزایش خطر فشار خون بالا و دیابت نوع ۲ همراهی دارد.

بروز این هفت نشانه در شما ممکن است بیانگر کمبود ویتامین D باشد:

1- استخوان‌های‌تان درد می‌کنند


کمبود ویتامین D به خصوص در زمستان‌ها در بزرگسالان ممکن است به درد استخوان‌ها و عضلات بینجامد و همچنین خشکی صبحگاهی مفاصل هنگام بیدار شدن از خواب ممکن است رخ دهد.

2- احساس افسردگی می‌کنید


ظاهر ویتامین D میزان ناقل عصبی سروتونین را در مغز افزایش می‌دهد و سروتونین می‌تواند باعث بهبود خلق و خوی شما شود.

یک بررسی کوچک در سال ۱۹۹۸ نشان داد که افراد سالمی که در طول زمستان مکمل‌های ویتامین D دریافت کرد‌ه‌اند، نسبت به افرادی که ویتامین D دریافت نکرده بودند، عواطف مثبت بیشتری را گزارش می‌کنند. اما یک بررسی بزرگتر در زنان بالای ۷۰ سال
نتوانست اثر قابل‌توجه بر سلامت روانی با تجویز ویتامین D را ثابت کند.

3- پنجاه ساله یا بیشتر هستید


با افزایش سن شما پوست‌تان دیگر به اندازه سنین پایین‌تر ویتامین D نمی‌سازد و توانایی‌ کلیه‌ها هم در تبدیل کردن ویتامین D به شکل فعال آن که در بدن مورد استفاده قرار می‌گیرد، کاهش می‌یابد. افراد در سنین بالاتر همچنین ممکن است زمان بیشتری درون خانه بمانند و کمتر از تابش آفتاب برخوردار شوند.

4- اضافه وزن دارید یا چاق هستید


میزان تولید ویتامین D در بدن افرادی که اضافه وزن دارند، تغییری نمی‌کند، اما میزان بالای چربی بدنی بر غلظت ویتامین D در خون تاثیر می‌گذارد. علت این است که ویتامین D محلول در چربی است، در نتیجه هر چه چربی بدنی بیشتری داشته باشید، این ویتامین به اصطلاح بیشتر در بدن‌تان »رقیق می‌شود». افرادی که اضافه وزن دارند یا چاقند ممکن است نیاز روزانه بیشتری به ویتامین D داشته باشند تا این اثر را خنثی کند.

5- پوست تیره‌تری دارید


بررسی‌ها نشان‌دهنده تفاوت‌های جمعیت‌شناختی مشخصی در میزان کمبود ویتامین‌ ‌D در میان افراد بر حسب رنگ پوست‌شان است.

رنگدانه ملانین پوست مانند یک ضدآفتاب طبیعی عمل می‌کند. یک کرم ضدآفتاب با فاکتور حفاظتی در برابر خورشید (SPF) برابر ۳۰ توانایی پوست برای ساختن ویتامین D را تا ۹۷ درصد کاهش می‌دهد.

فردی که پوست بسیار تیره‌ای دارد نسبت به فردی با پوست بسیار روشن نیاز به ۱۰ برابر تابش آفتاب بیشتر به پوست دارد تا به همان اندازه فرد با پوست روشن، ویتامین D تولید کند.


6- پوست سرتان زیادی عرق می‌کند


یک قرن پیش یکی از شکایات رایج تازه مادران در هنگام مراجعه به پزشک عرق کردن سرشان بود.عرق کردن سر یکی از نخستین نشانه‌های کلاسیک کمبود ویتامین D بود.

7- مشکل روده‌ای دارید


افراد دچار بیماری کرون، سلیاک و سایر بیماری‌های التهابی روده ممکن است در معرض خطر بیشتر کمبود ویتامین D باشند، زیرا این عوارض گوارش بر جذب چربی تاثیر بگذارند. اختلال در جذب چربی در این چنین بیماری‌هایی و سایر بیماری‌های گوارشی ممکن است به نوبه خود به جذب کمتر ویتامین‌های محلول در چربی مانند ویتامین ‌D بینجامد.

چگونه می‌توانید ویتامین D موردنیازتان به دست آورید؟


یک روش خوب قرار گرفتن معقولانه در معرض نور خورشید است، اما از آنجایی که تولید ویتامین D فقط در صورت تابش نور خورشید به پوست بدون محافظ صورت می‌گیرد، باید مراقب آفتاب سوختگی باشید.

اگر پوست‌تان طوری است که پس از ۳۰ دقیقه زیر آفتاب ماندن بدون کرم ضدآفتاب دچار آقتاب‌سوختگی می‌شوید، این مدت را به ۱۰ تا ۱۵ دقیقه محدود کنید و بعد کرم ضدآفتاب بزنید. اگر بازوها، ساق‌ها و شکم‌ و پشت‌تان را در معرض نور آفتاب قرار دهید، حداکثر تولید ویتامین D در بدن‌تان انجام خواهد شد.

میزان ساخته شدن ویتامین D با تابش آقتاب به عرض جغرافیایی محل زندگی‌تان هم بستگی دارد. اگر در مناطق با عرض جغرافیایی بالاتر (شمالی‌تر) زندگی می‌کنید ممکن است به علت زاویه نور خورشید، در مدت معینی از سال و فقط در ساعات معینی مانند ۱۰ صبح تا ۳ بعداز ظهر تابش خورشید توانایی ساختن این ویتامین را در پوست شما را داشته باشد.

 ۱٫ دهان خود را با آب سرد به مدت ۳۰ثانیه برای ازبین بردن باقی مانده مواد غذایی ازدهان آبکشی کنید.

 بين کتابهاي داستان و نقاشي بچگي دخترم، کتابي بود که اسمش "آرامش 5 دقيقه اي" بود. اين کتاب درمورد يک فيل مادر بود که يک فنجان چاي داغ براي خودش مي ريخت، يک حمام آب داغ مي گرفت اما هرچه تلاش مي کرد نمي توانست از تقاضاهاي پشت سر هم بچه هايش فرار کند که هرکدام به طريقي تنها نياز او را در دنيا که 5 دقيقه آرامش بود، برهم مي زدند.

براي همه ما هم وضع به همين صورت است. در خانه، در راه و در محل کار، همه حسمان درگير چيزهاي مختلف است. اگر تقاضاهاي همسرمان، دوستان، فرزندمان، همکاران يا ساير نزديکان نباشد، سروصداي ناموزون راديو، تلويزيون، بيلبوردهاي تبليغاتي، ترافيک و ساخت و سازهاي درون شهري است. هميشه چيزي براي مزاحمت وجود دارد.

اين مزاحم ها هميشه و همه جا وجود دارند تاجاييکه حتي گاهي ديگر حضور آنها را متوجه نمي شويم. جسم و فکر ما طي فرايندي که سازگاري حسي ناميده مي شود، با اين تجاوزها و مزاحمت ها خو گرفته است. درواقع، ما نسبت به اين دردها بي حس شده ايم. اما چه از آن آگاه باشيم و چه نباشيم، اين دردها کماکان وجود دارند و ما را اذيت مي کنند.

همين سال پيش اين جمله را بارها و بارها از دوستان و اطرافيانم شنيده ام: "واقعاً ديگر بريده ام. احساس مي کنم ديگر چيزي براي ارائه دادن به کسي ندارم."

حرف هاي نوميدي. اين حرفها نشاندهنده اين است که اين مردها و زن ها، مثل ميليونها آدم ديگر، دربرابر اين آزارها و مزاحمت ها مغلوب شده اند. اين افراد، که به اندازه کافي از اين مزاحمت ها، به خودشان تعطيلي و استراحت نداده اند، دربرابر تاثيرات بسيار زياد آن آسيب پذير شده اند. و چه دوست داشته باشيد و چه نداشته باشيد، حالا مجبورند که کاري که همه اين مدت نکرده بودند را انجام دهند: يعني باطريشان را از نو شارژ کنند.

رويکرد بهتر اين است که منتظر نمانيد تا وضعيتتان به اين حد حاد شود. اما چطور؟ در يک دنياي کامل، همه مي توانند به يک مرکز معنوي رفته و در آنجا مدتي تنها باشند (گرچه در يک دنياي کامل چنين نيازي وجود نخواهد داشت). درواقع، فقط زماني مي توانيد ناهنجاري اين سروصداها و مزاحمت ها را عميقاً درک کنيد که براي مدتي در يک مکان ساکت و آرام زندگي کنيد.

اوقاتي را که من خودم در سکوت مطلق مي گذراندم و تنها با خودم و افکارم و صداي طبيعت ارتباط داشتم، واقعاً جواني و سرزندگي را به من برمي گرداند. آن زمان بود که مي توانستم به طور واقعي، لذت زندگي را تجربه کنم.

حتي موقع غذا خوردن در اتاقي که بقيه هم تمرين سکوت مي کنند، من سعي مي کردم غذايم را آهسته تر بجوم و نسبت به طعم و ظاهر آن دقت و حساسيت بيشتري داشتم. هر فعاليتي-کتاب خواندن، پياده روي، حمام کردن-را با توجه و دقت بيشتري انجام مي دادم. منظورم از اين آگاهي از اين زمان خاص است که مکان و زمان حضور من را کامل مي کند. واقعاً چه نعمتي است.

اما متاسفانه پنج روز سکوت در ماه براي ما خيلي واقعبينانه نيست. اما حتي يک روز پياده روي در سکوت کنار دريا يا در جنگل هم چندان قابل انجام نيست.

پس چه بايد کرد؟ تنها راه چاره اين است که با مديتيشن اين آرامش و سکوت را براي خودتان ايجاد کنيد.

تحقيقات و مطالعات بسيار زيادي نشان داده است که مديتيشن راهي بسيار عالي براي کاهش يا حتي از بين بردن عواقب جسمي استرس است. مديتيشن اگر به طور مداوم و منظم انجام شود، ضربان قلب و تنفس را پايين آورده و سيستم ايمني بدن را تقويت مي کند. اين تمرينات حتي مي تواند بيماري هايي مثل ديابت و ورم مفاصل، اضطراب و افسردگي، ميگرن و وسواس را نيز بهبود بخشد.

براي خيلي از افراد، کلمه مديتيشن تصاويري از راهبان بودايي را در نظر مجسم مي کند که چهار زانو و بي حرکت براي ساعت ها و ياحتي روزها روي زمين مي نشينند. اما مديتيشن حتماً نبايد اينقدر عجيب و غريب باشد تا تاثير بگذارد. من خودم شخصاً فوايد بسيار زيادي از 15 تا 20 دقيقه مديتيشن (تلاش براي متمرکز کردن ذهن) در روز مي برم. گاهي اوقات چهار زانو و گاهي اوقات دوزانو روي زمين مي نشينم، خيلي وقت ها هم عادي روي صندلي مي نشينم اما همه تلاشم اين است که محلي را براي اينکار انتخاب کنم که به ساکت ترين شکل ممکن باشد.

اول چشمهايم را مي بندم و چند نفس عميق مي کشم (سعي مي کنم اين تنفس از راه بيني باشد، چه دم و چه بازدم) و به اين ترتيب پروسه ريلکسيشن را کم کم شروع مي کنم. بعد سعي مي کنم تمرکزم را روي تنفسم متمرکز کنم-به داخل و خارج رفتن هوا و نقاطي از بدنم که اين هوا با آنها برخورد مي کند. هر از گاهي تمرکزم برهم مي خورد و فکري مشغولم مي کند. به محض اينکه متوجه اين مسئله شوم، به آرامي سعي مي کنم دوباره روي تنفسم متمرکز شوم. حتي بعد از گذشت 15 دقيقه وقتي چشمانم را باز مي کنم، شديداً آرامتر شده ام و براي مواجهه با چالش هاي آن روز آماده هستم.

البته راه هاي مختلف ديگري هم براي مديتيشن وجود دارد. مثلاً خيلي از افراد سعي مي کنند توجهشان را روي نقطه ارتباط دست هايشان متمرکز کنند، خيلي هاي ديگر به يک شيء ثابت خيره مي شوند. افراد ديگري هم برخي صداهاي خاص که مانترا ناميده مي شود را تکرار مي کنند. وجه اشتراک همه اين روش ها همان تمرکز است. وقتي به تمرکز رسيديد، حتي براي چند لحظه، آنوقت اهميت آن را متوجه مي شويد.

تمرکز مي تواند هميشه و همه جا با شما باشد. پس حتي اگر سروصداهاي اطراف هم وجود داشته باشد مي توانيد با تمرکز خودتان را در جزيره اي زيبا و آرام تجسم کنيد و 5 دقيقه آرامش خودتان را بگذرانيد

 هر فردی علاقه‏مند است که احساس کند تمام اشخاص دیگر دوستش دارند، برای او احترام قایل‏اند و او را همان‏طور که هست، بپسندند. این احساس در تشدید حس اعتماد به خود و اتکاء به نفس بسیار موثر است و به ویژه برای کودکی که خود را متکی به بزرگسالان می‏بیند، اهمیت خاصی دارد. احساس ایمنی و ارضای عاطفی کودک، قبل از اینکه به مدرسه برود، فقط توسط پدر و مادر تامین می‏شود و دلش می‏خواهد مطمئن باشد که اولیایش او را دوست دارند و همیشه دوست خواهند داشت.

برای کودک، پدر و مادر در حکم سپری علیه بلایای روزگار هستند و منبع ایمنی و ارضای خاطر جسمی و روانی به شمار می‏آیند.اگر بیش از یک کودک در خانواده باشد، وظیفه والدین است که به آنها بفهمانند هر یک را به اندازه دیگری و هر کدام را به خاطر شخصیت خود او دوست دارند. والدین به هیچ‏وجه نباید میان کودکان خود تبعیض قایل شوند و آنها را با هم مقایسه کنند، بلکه لازم است هر کدام را برای استعدادها و خصوصیاتی که دارند، مورد تشویق قرار بدهند و به این وسیله برای رشد و پیشرفت قوای مثبت آنها تلاش کنند.

احتیاج به احساس ایمنی، در نوزاد نیز وجود دارد و نیازمند آن است که یک دوره طولانی از توجه و علاقه مادری برخوردار باشد و اگر در آن مدت مادر کنارش حضور نداشته باشد، باید فرد دیگری مسئوولیت او را به عهده بگیرد. چنین توجهی ادامه حالت طبیعی جنین است. زیرا در آن مدت از او به خوبی محافظت می‏شده و این توجه، برای جلوگیری از بروز اضطراب در نوزاد، امری بسیار ضروری است. این رابطه نه تنها برای ارضای حوایج جسمی و روانی کودک لازم است، بلکه روابط اجتماعی او از نیز پایه‏گذاری می‏کند یکی از منابع تولید احساس ایمنی در کودک، شیردادن مادر به کودک است، زیرا نزدیکی جسمی و روانی نوزاد به مادر، در او ایجاد آرامش می‏کند.

نباید تصور کرد شیر دادن مادر برای تشکیل شخصیت سالم یک امر مسلم است، بلکه باید دانست نحوه رابطه عاطفی مادر با کودک در هنگام شیر دادن نقش بسیار مهم تری را ایفا می کند. به عبارت دیگر، مادر می‏تواند بدون اینکه شیر خودش را به کودک بدهد او را پرورش دهد، به شرط اینکه محبت و رابطه صمیمانه‏ای که کودک به آن نیاز دارد، تامین شود. به بیان بهتر، شیردادن مادر به کودک به خودی خود در کودک موثر نیست. بلکه چون به وسیله آن، مادر ابراز محبت می‏کند، نبودن آن، توسط نوزاد به عدم محبت تعبیر می‏‏شود.

والدین به هیچ‏وجه نباید میان کودکان خود تبعیض قایل شوند و آنها را با هم مقایسه کنند، بلکه لازم است هر کدام را برای استعدادها و خصوصیاتی که دارند، مورد تشویق قرار بدهند و به این وسیله برای رشد و پیشرفت قوای مثبت آنها تلاش کنند

هنگامی که کودک به مدرسه می‏رود، آموزگاران و همکلاسی‏هایش سهم مهمی در ایجاد احساس ایمنی در او خواهند داشت، زیرا او احتیاج به توجه و مورد قبول بودن معلمان و بقیه دانش‏آموزان کلاس دارد، دلش می‏خواهد آنها منصفانه با او رفتار کنند. این احتیاج در زمان بلوغ شدت می‏یابد، به طوری که اغلب اوقات، نوجوان به آنچه همسالانش به او می‏گویند، نسبت به نظر پدر و مادر، اهمیت بیشتری می‏دهند.

در بزرگسالی احساس ایمنی به وسیله عوامل مختلف و متعددی به وجود می‏آید و تاثیر آنها در مورد افراد متفاوت است. از جمله این عوامل، سلامتی، موقعیت اجتماعی، ثروت و پیشرفت در حرفه است. عوامل خانوادگی نیز در بزرگسالی مهم است و بزرگسالان، به ویژه زنان، قسمتی از رابطه صمیمانه و مهرآمیز خود را مدیون روابط سالم خانوادگی می‏دانند.

از خود راندن و تنبیه کودک

اغلب تصور می‏شود پدر و مادرها به‏طور طبیعی کودکان خود را دوست دارند. اگر چه ممکن است اکثریت قریب به اتفاق والدین به اطفال خود علاقه‏مند باشند، اما عده‏ای هم هستند که کودکانشان را از خود می‏رانند. روان شناسان روزانه با خانواده‏های متعددی برخورد می‏کنند که در آنها پدر، مادر یا هر دو، کودکان را از خود می‏رانند .

راندن از خود، در شرایط عادی درجات مختلفی دارد و اغلب پدر و مادرها فقط گاهی این عمل را انجام می‏دهند و به ندرت پدران و مادرانی پیدا می‏شوند که طفل را به طور کامل از خود برانند. اولیای مورد اشاره، چنین استدلال می‏کنند که برای پرورش صحیح کودک، باید گاهی از برآوردن خواهش‏های او خودداری کرد. گاه والدین این روش را، حتی در مورد تربیت نوزاد که باید مورد توجه کامل عاطفی و جسمانی باشد نیز، به کار می‏برند در سال‏های اول زندگی، شخصیت سالم، براساس ارضای خواسته‏های عاطفی و جسمی پایه‏گذاری می‏شود، نه بر مبنای محرومیت و ناکامی.

کودکی که از ابتدای زندگی با خوشحالی و آرامش پرورش یافته باشد، این شانس را دارد که به زندگی امیدوار بوده و دیدگاهی مثبت نسبت به دنیای خود داشته باشد. اما احتمال وجود این شانس برای کودکی که احساس می‏کند به واسطه بدی رفتارها، محبت پدر و مادر را از دست داده است، بسیار ضعیف است. لذا ضمن راهنمایی، باید به او فهماند که پدر و مادر با صمیمیت و دلسوزی قصد کمک به او را دارند و به هیچ وجه نباید احساس کند که چون قادر نیست مطابق میل پدر و مادر رفتار کند، او را دوست نخواهند داشت.

متاسفانه رسیدن به این طرز فکر، برای بعضی پدر و مادرها مشکل است و اکثر اوقات اگر کودک رفتارهایی نشان دهد که مطابق خواسته‏شان نباشد، به تدریج احساس تنفر واقعی نسبت به کودک پیدا می‏کنند. دلایل طرد شدن کودکان به وسیله پدر و مادر، متعدد و مختلف است، که از آن جمله زیبایی جسمانی، مقدار هوش، طرز رفتار و اخلاق و علایق و امثال آن را می‏توان ذکر کرد. به طور کلی در طرد کردن و از خود راندن کودک دو روش به وسیله پدر و مادرها به کار برده می‏شود، یکی بی‏اعتنایی و دیگری پرخاشگری. بر اثر بی‏اعتنایی، کودک احساس می‏کند پدر و مادر، او را نمی‏خواهند و فقط براساس انجام وظیفه، حضور او را در خانه تحمل می‏کنند. روش دیگری که بعضی پدر و مادرها در طرد کردن کودک اعمال می‏کنند، پرخاشجویی و تنبیه است. این گروه از پدر و مادر‏ها اغلب رفتار خود را منطقی جلوه می‏دهند و ادعا می‏کنند داشتن انضباط سخت، کودک را آبدیده و آماده مقابله با مشکلات می‏کند.

ضرر و زیان توجه افراطی

بعضی از پدر و مادرها، در رابطه با کودکان خود، درست به شیوه‏ای مخالف رفتار می‏کنند. به این معنی که کودک را بی‏اندازه مورد توجه قرار می‏دهند و در مقابله با مشکلات محفوظ می‏دارند. البته، در چند ماه اول زندگی کودک محافظت و توجه دائمی و کامل افراد لازم است. اما هنگامی که کودک رشد می‏کند، باید بفهمد امکان اینکه دایم به او توجه شود و او را تحت محافظت قرار دهند، وجود ندارد.

در ضمن باید به کودک یاد داد که به طور مستقل فکر و عمل کند تا زمانی که به سن بلوغ می‏رسد و ناچار به تصمیم گیری برای مقابله با مشکلات زندگی می‏شود، توانایی آن را داشته باشد تا به تدریج از لحاظ اقتصادی و روانی از اولیای خود جدا شود. اغلب اوقات والدین یک کودک به ویژه مادر، با محافظت و توجه زیاده از حد، او را متکی به خود و غیر مستقل بار می‏آورند. در نتیجه برای کودک برقرار کردن روابط سالم با دیگران، بسیار مشکل می‏شود. روش صحیح تربیت کودک حد وسط میان دو روش بالاست، به این معنی که پدر و مادر باید احتیاجات عاطفی کودک را ارضا کرده و در ضمن او را به داشتن عقاید، رفتار و تصمیمات مستقل تشویق کنند.

تاثیراختلافات خانوادگی بر کودکان

گاهی اوقات خانواده‏هایی که در آن زن و شوهر از هم جدا نشده‏اند و با هم زندگی می‏کنند، نسبت به خانواده‏های گسسته اثر مخرب‏تری بر روی کودکان می‏گذارد. به این معنی که اگر اولیاء با هم تجانس و توافق نداشته و همیشه درحال نزاع و مشاجره باشند، کودک احساس ناامنی و حقارت شدید خواهد کرد. گاه او دچار ترس شدیدی، نسبت به جدایی والدین می‏شود. در ضمن، بحث و جدال دائمی والدین تولید اضطراب همیشگی و آزاردهنده‏ای در کودک خواهد کرد، که اگر این اضطراب مدتی ادامه یابد، تاثیرآن بدتر از اضطرابی است که از جدایی پدر و مادر حاصل می‏شود.

به علاوه، احتمال این خطر هست که اضطراب کودک به تمام جوانب تعمیم یابد و به ویژه به شکل ترس از آتیه ظهور کند. اعلب اوقات منشاء اضطراب بزرگسالان را می‏توان در اختلافات پدر و مادر آنان در زمان کودکی یافت. اگر میان زن و شوهری خصومت آشکار وجود داشته باشد، فرزند خردسال آنها دچار تعارض و کشمکش روانی می‏شود و نمی‏داند از کدام یک باید جانبداری کند یا اینکه حق را به کدام طرف بدهد. در این گونه موارد، ممکن است کودک گاهی به سوی مادر و زمانی به جانب پدر روی آورد و گاهی اوقات هم تنها از یک طرف پشتیبانی کند که چنانچه کودک فقط از یکی از اولیاء طرفداری کند، ممکن است تنفر و خشم دیگری را نسبت به خود برانگیرد و اگر نسبت به هر دو در مواقع مختلف، نظر موافق نشان دهد، موجب ایجاد اضطراب و تشویق و تنش در او خواهد شد.

در هر صورت کودک نه تنها از این معامله نفعی نمی‏برد، بلکه اثرات عمیق و جبران‏ناپدیری بر شخصیت او گذاشته خواهد شد. البته لازم به ذکر است که اختلافات خانوادگی، لزوماً موجب ایجاد و اختلالات روانی در کودک نمی‏شود. زیرا گاهی کودکانی بوده‏اند که با وجود خانواده ناآرام توانسته‏اند به خوبی با محیط خود سازش پیدا کرده و زندگی سالمی را بگذرانند. اما به طور کلی اغلب کودکانی که در خانواده‏های غیرعادی پرورش پیدا می‏کنند، تحت تاثیرات سوء آن قرار می‏گیرند.به طور کلی اغلب کودکانی که در خانواده‏های غیرعادی پرورش پیدا می‏کنند، تحت تاثیرات سوء آن قرار می‏گیرند.

هدف زندگی

یکی از علل عمده احساس حقارت و ناامنی و ترس، نرسیدن به اهدافی است که فرد برای خود در نظر می‏گیرد. به کودکان باید آموخت اهدافی را برای خود در نظر بگیرند که رسیدن به آن حتمی باشد. گاهی اوقات اولیاء مرتکب اشتباه می‏شوند و برای اطفال خود اهدافی در نظر می‏گیرند که رسیدن به آن از حد استعداد، قابلیت و توانایی کودکان بیرون است. روان‏شناسان در تحقیقاتی که در مورد جوانان داشته‏اند، مشاهده کرده‏اند فشار اولیا به جوانان در انتخاب رشته تحصیلی یا شغلی، یکی از علل اصلی ایجاد عصبانیت‏ها و احساس ناامنی در آنهاست. اولیایی که خود را شکست خورده می‏پندارند، گاهی می‏کوشند عقب‏ماندگی خود را توسط فرزندانشان جبران کنند و با این نیت، برای آنها هدف‏هایی عالی تعیین می‏کنند و موفقیت‏های درخشانی را از آنان انتظار دارند و به این دلیل با اصرار تمام به کودک فشار می‏آورند تا حتماً نقشه‏هایشان عملی شود، بدون اینکه استعداد و قدرت طفل خود را در نظر بگیرند.