اگر فردی در سه مورد از مراحل زندگی مانند شغل، تحصیل، خانواده و مسائل اجتماعی اختلال در کارکرد داشته باشد به عنوان بیمار افسرده تلقی می‌شود.‏

کمبود اشتها، کم خوابی، پرخوابی، اضطراب، احساس غمگینی و تمایل به گریه، لذت نبردن از زندگی، مشکلات در تصمیم‌گیری، احساس بد داشتن نسبت به خود، وسواس و احساس شکست از علایم بارز افسردگی است که ممکن است به مرور زمان در بیمار افزایش یابند.‏

 تحقیر شدن از جانب اطرافیان، تلقین باورهای اشتباه و منفی به خود، وجود شکست‌های متعدد در زندگی و داشتن والدین افسرده باعث افزایش افسردگی در آینده و آسیب رسیدن به بیمار شود.‏ این عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران تغییر در فعالیت و کسب انرژی بیمار را یکی از عوامل بروز افسردگی در بیمار دانست و اظهار کرد: بی‌حالی، بی‌انگیزه بودن، از دست دادن علاقه برای انجام فعالیت‌ها، نداشتن تمرکز، عدم برنامه‌ریزی برای ادامه زندگی، کاهش انرژی، خستگی و سستی عوامل موثری در کاهش انرژی بیمار برای ادامه فعالیت‌های روزمره است.‏ غفارتبریزی کم خونی را در بروز بیماری افسردگی بسیار موثر دانست و گفت: اگر بیمار درمان نشود ممکن است که در سبک زندگی فرد تغییر ایجاد شود و به تدریج نشانه‌های ابتلا به افسردگی فرد بدتر و شدیدتر هم شود.‏

 همچنین والدین به نشانه‌های افسردگی در فرزند خود بیشتر دقت کنند. ایجاد برنامه‌های شاد در رسانه و استفاده از رنگ‌های شاد در پوشش باعث می‌شود آمار افسردگی در کشور کاهش یابد و امید به زندگی بالا رود.‏