متخصصان تغذیه معتقدند مصرف زیاد فست فودها و غذاهای آماده، نه تنها سهمی در تامین نیازهای تغذیه ای بدن ندارند، بلکه در طولانی مدت عوارض و بیماری های خطرناکی به دنبال دارد.

به گزارش سلامانه به نقل ازمهر، اصولا افرادی که بیشترین مصرف کننده غذاهای آماده هستند، توجه چندانی به عوارض این نوع غذاها ندارند. اما، در مقابل برای آن دسته از افرادی که طرفدار جدی فست فودها نیستند ولی می خواهند بدانند که این نوع غذاها چه ضرر و زیانی برای سلامت بدن دارد، سئوالاتی مطرح می شود که پاسخ آنها می تواند برای طرفداران فست فودها نیز مهم و حیاتی باشد.

- اولین سئوال این است که آیا گوشت قرمز و سوسیس و کالباس سرطان زا هستند؟
* باید گفت بسیاری از مطالعات اپیدمیولوژیک نشان داده که به دنبال مصرف گوشت های فرآوری شده مانند سوسیس یا کالباس توسط افراد مختلف افزایش احتمال بروز سرطان را در آنها مشاهده خواهیم کرد.

- با مصرف گوشت قرمز ممکن است به کدام یک از انواع سرطان ها مبتلا شویم؟
*محتمل ترین سرطانی که با مصرف گوشت قرمز ممکن است به آن مبتلا شویم سرطان روده بزرگ است، اما مطالعات انجام شده نشان می دهد که سرطان های لوزالمعده و پروستات نیز ممکن است ناشی از مصرف گوشت قرمز باشد.

- با مصرف فرآورده های گوشت قرمز مثل سوسیس و کالباس ممکن است به کدام یک از انواع سرطان ها مبتلا شویم؟
* مطالعات نشان می دهد علاوه بر سرطان هایی که ممکن است گوشت قرمز ایجاد کند، مصرف فرآورده های گوشت قرمز با ابتلا به سرطان معده ارتباط مستقیم دارد.

- میزان شیوع سرطان های ناشی از مصرف گوشت قرمز در حدود چند درصد است؟
* مطالعات نشان می دهد مصرف گوشت های فرآوری شده به افزایش خطر ابتلا به سرطان منجر می شود، بطور کلی با تجزیه و تحلیل داده ها می توان تخمین زد که مصرف هر ۵۰ گرم از گوشت های فرآوری شده در روز می تواند خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ را تا ۱۸درصد افزایش دهد. همچنین در مطالعه مشابه دیگری تخمین زده می شود که با مصرف ۱۰۰گرم گوشت قرمز در روز احتمال ابتلا به سرطان روده ی بزرگ تا ۱۷ درصد افزایش یابد.

- آیا باید مصرف گوشت قرمز را قطع نماییم؟
* مصرف گوشت فواید بسیار زیاد و شناخته شده ای دارد. یکی از عوامل مؤثر در اهمیت غذایی گوشت، وجود املاح معدنی به ویژه آهن و روی در آن است. کم خونی ناشی از کمبود آهن در اکثر نقاط جهان اعم از کشورهای در حال توسعه و حتی توسعه یافته در بین انسان ها دیده می شود. زنان به ویژه در هنگام بارداری و عادت ماهیانه و کودکان بیشتر در معرض خطر کمبود آهن قرار دارند. از آن جا که اغلب، آهن به اندازه کافی در بدن ذخیره نمی شود، با مصرف به اندازه گوشت و فرآورده های آن، می توان از بروز عوارض کمبود آهن جلوگیری کرد. گوشت منبع غذایی مهمی از پروتئین ، ویتامین های گروه B و املاحی مانند آهن، روی، منیزیم و فسفر است. همچنین کمبود روی نیز با عوارضی از قبیل اختلال در رشد قدی و قوای جنسی، اختلال در رشد جنین، سقط جنین و کم اشتهایی همراه است که در بسیاری از زنان و نوجوانان قابل مشاهده است. روی قابلیت جذب بالایی در بدن دارد.

به طور خلاصه می توان گفت که گوشت ماده غذایی پروتئینی با ارزشی است. اما مسئله قابل توجه این است که مصرف زیاد و بی رویه گوشت قرمز و فرآورده های آن خطرناک است؛ تا جایی که در توصیه های بهداشتی ملی بسیاری از کشورها به محدود کردن مصرف گوشت قرمز و فرآورده های آن تاکید شده است اما باید دقت داشت که در هیچ یک از آنها عدم مصرف گوشت قرمز توصیه نشده و نمی شود.

- پیشنهاد سازمان بهداشت جهانی چیست؟
* مردم در سراسر جهان باید مصرف گوشت قرمز و فرآورده های آن را تعدیل نمایند تا خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ و سایر سرطان ها کاهش یابد. بسیاری از رهنمود ها و رژیم های غذایی نیز به محدود کردن گوشت قرمز تاکید دارند، البته تاکید آنها بیشتر به دلیل کاهش چربی خون است که با ابتلا به بیماری های قلبی عروقی و چاقی ارتباط دارد.

 یکی از متخصصان برجسته خواب در انگلیس از سازنندگان تلفن‌های هوشمند و تبلت خواسته تا مسئولیت بیشتری به خرج دهند و امکانی را فراهم کنند که این وسایل شب‌ها به صورت خودکار وارد «وضعیت خواب» شوند و نور کمتری از خود ساطع کنند.

به گزارش سلامانه به نقل از ایسنا، به گفته پروفسور «پل گرینگراس»، نور این وسایل در شب باعث به هم خوردن تنظیم ساعت بدن می‌شود و افراد را دچار مشکلات بی‌خوابی می‌کند.

وقتی هوا تاریک می‌شود، بدن هورمون ملاتونین، معروف به هورمون خواب ترشح می‌کند که باعث می‌شود افراد به خواب بروند. اما طول موج‌های خاصی به خصوص نور طیف آبی-سبز می‌تواند این سیستم را مختل کنند. پروفسور گرینگراس یکی از متخصصانی بوده که درباره تاثیر نور این وسایل بر خواب افراد مطالعه کرده است.

به گزارش بی‌بی‌سی، نتایج این بررسی نشان داد که روال فعلی در تولید تلفن‌های هوشمند و تبلت‌های جدید این است که این وسایل بزرگتر و پرنورتر و با کنتراست بیشتر باشند و بیشتر نور آبی ساطع کنند.

پروفسور گرینگراس در این رابطه گفت: این وسایل برای استفاده در روز عالی هستند اما برای شب بسیار مضرند.

به گفته پروفسور گرینگراس، یافته‌های موجود دلالت بر این می‌کنند که این وسایل هنگام شب می‌توانند به خواب رفتن را تا یک ساعت به تاخیر بیندازند.

پروفسور گرینگراس می‌گوید که اکنون اپلیکیشن‌هایی برای کاهش نور آبی-سبز این وسایل طراحی شده و نرم‌افزارهایی مثل f.lux نیز می‌تواند به طور خودکار این طیف نور را فیلتر کنند.

او از سازنندگان تلفن‌های هوشمند و تبلت‌ خواست تا چنین امکانی را در محصولات خود تعبیه کنند و از همه مهمتر اینکه چنین قابلیتی به طور خودکار فراهم باشد. بردن تلفن یا تبلت به رختخواب روز به روز رایج‌تر می‌شود.

مطالعه بسیار وسیعی که موسسه تحقیقات سرطان انگلیس در مدت 40 سال روی بیش از 100 هزار زن بالای 16 سال انجام داد، سال گذشته منتشر و نشان داد که هر چه نور اتاق خواب حین خواب شبانه بیشتر باشد احتمال چاقی در زنان افزایش می‌یابد

 رنگ و لعاب پخت و پزهای خانگی گاهی اوقات هشدار می‌دهد که سرطان همین نزدیکی است. به توصیه مؤسسه تحقیقاتی دانشگاه کلمبیا افراد باید مراقب رنگ سیب زمینی‌های سرخ شده خانگی، چیپس‌های برشته و نان‌های تست آشپزخانه‌شان باشند.

به گزارش سلامانه به نقل از روزنامه ایران، آژانس تحقیقاتی غذا و سلامتی با اندازه‌گیری نرخ متوسط ترکیب شیمیایی آکریل آمید در غذاهای خانگی اعلام کرد، خطر ابتلا به سرطان در خانواده‌هایی که به برشته کردن نان، سیب زمینی و مواد غذایی حاوی کربوهیدرات علاقه‌مند هستند، وجود دارد. به گزارش این آژانس تحقیقاتی آکریل آمید شکلی از کارسینوژن‌ها یا ماده‌های سرطانزا هستند که در اثر افزایش حرارت دهی به مواد غذایی غنی از نشاسته و حاوی کربوهیدرات، تولید شده و خطر سرطانی شدن سلول‌ها را به میزان قابل توجهی بالا می‌برند. این بررسی اثبات کرد با تیره‌تر شدن مواد غذایی همچون سیب زمینی و نان در فرآیند برشته کردن، احتمال تولید آکریل آمید‌ها نیز افزایش پیدا می‌کند.

یکی از محققان مرکز تحقیقاتی استاندارد و غذا در وبلاگ خود نوشت، نان‌های برشته و سیب زمینی‌های سرخ شده حاوی مقادیر بالایی از ترکیبات شیمیایی سرطانزا هستند که مطابق با مطالعات انجام گرفته نرخ بالای این ترکیبات سمی در خوراکی‌های خانگی حاوی کربوهیدرات وجود دارد.

پروفسور گای پوپی، ادامه داد، بسیاری از افراد علاقه‌مند به مصرف سیب زمینی سرخ کرده، چیپس خانگی و نان برشته هستند این در حالی است که مقادیر تولید مواد سمی سرطانزا در این نوع غذاها وجود داشته و تیره‌تر شدن این گروه از خوراکی‌ها خبر از افزایش تولید مواد سمی و سرطانزا می‌دهد.

باید توجه داشت رنگ طلایی بسیار روشن برای تهیه چیپس یا سیب زمینی تولید شده این مواد سمی را به حداقل رسانده و برای تهیه نان تست نیز باید رنگ آن کمترین درجه تیرگی را داشته باشد و از برشته شدن آن جلوگیری شود. محققان معتقدند، معمولاً از آنجا که در درجه حرارت بالای 120 درجه سانتیگراد، تولید این ترکیبات شیمیایی آغاز می‌شود بهتر است از تفت دادن سیب زمینی در دمای بالا و به مدت طولانی خودداری کرد. به گزارش پژوهشگران در بهترین حالت، میزان آکریل آمید مواد غذایی نشاسته‌دار برشته 9 میکروگرم در واحد کیلوگرم است که این میزان در نان‌های کاملاً برشته و سیب زمینی‌های طلایی رنگ مایل به قهوه‌ای به 167 میکروگرم می‌رسد.

آمارها اثبات کرده است معمولاً در چیپس‌های خانگی یا کارخانه‌ای نامعتبر میزان ترکیب شیمیایی سرطان معادل با 1025 میکروگرم آکریل آمید در واحد کیلوگرم است از این رو با حذف این خوراکی از رژیم غذایی روزانه احتمال ابتلا به سرطان کاهش می‌یابد . همچنین میزان ماده سرطان زا در سیب زمینی سرخ کرده و نان‌های برشته خانگی 950 میکروگرم تخمین زده شده که نشان دهنده بی‌توجهی افراد در طبخ این خوراکی‌ها و در نظر نگرفتن رنگ آنها است.

  آیا برای شما اهمیت دارد که زندگی زناشویی‌تان شیرین‌تر از این که هست، بشود؟ این مساله برای خیلی از خانم‌ها بسیار مهم است.

به گزارش سلامت نیوز به نقل از ضمیمه چاردیواری روزنامه جام جم، من نیز بتازگی به این مساله پی برده‌ام که نسبت به حرکت‌های شوهرم، عکس‌العمل‌های نامناسبی نشان می‌دهم. آنچه انجام می‌دهد یا فراموش می‌کند که به انجام برساند مرا بیش از حد عصبانی و مالامال از خشم و یاس می‌کند. کافی است خبردار شوم گوشی‌اش را گم کرده یا سوئیچ ماشین را جا گذاشته، آن وقت است که چشمانم را با خشم و غضب به این سو و آن سو می‌گردانم، آنچه ناله و شکایت که بلدم را نثارش می‌کنم و در نهایت تا مدتی با او قهر می‌کنم تا حسابی ادب شود و بفهمد یک من ماست چقدر کره دارد.

گاهی هم به او می‌گویم سر راهش به منزل چیزی را تهیه کند و او هم که این روزها بشدت درگیر است، فراموش می‌کند و دست خالی کلید در را می‌اندازد. آن لحظه‌ای که دست‌های خالی‌اش را می‌بینم، انگار دنیا به آخر رسیده، چون این فراموشکاری او برای من به آن معناست که من را دوستم ندارد و جزو اولویت‌های زندگی‌اش نیستم.

بعضی وقت‌ها با هم بر سر موضوعی توافق نداریم و بحث‌مان بالا می‌گیرد و هر دویمان سعی می‌کنیم تا آنجا که برایمان مقدور است خود را محق نشان دهیم و دیگری را گناهکار. در آن لحظات حتی فراموش می‌کنیم که موضوع بحث چه بوده و آیا اصلا در این حد اهمیت دارد که ما دو نفر کام خود را تا این اندازه تلخ کنیم؟

بعضی وقت‌ها ‌دوی ما نسبت به این عوامل تشنج‌زا به مراتب آسیب‌پذیرتر و حساس‌تر می‌شویم. مانند زمان‌هایی که از شدت کار خسته و کوفته شده‌ایم یا برایمان مقدور نبوده که ساعاتی را در کنار هم بگذرانیم. در این گونه مواقع، یادمان می‌رود که هر یک از ما، صمیمی‌ترین دوست دیگری است.وای از زمانی که کمبود خواب هم به این فشارها اضافه شود. اضطراب‌ها و مسئولیت‌هایی که بر دوشمان سنگینی می‌کنند نیز ما را بیشتر به آزردن دیگری سوق می‌دهد. کارهایمان را انجام می‌دهیم، اما اصرارداریم که به دیگری بگوییم که ما شبانه‌روز در حال سختی کشیدنیم و در مقابل، او پایش را روی پایش انداخته و خودش را باد می‌زند.

براستی که زندگی گاهی دشوار می‌شود و شرایط، چهره دیگری از خود نشان می‌دهند.

من و همسرم چهار دهه پیش با هم ازدواج کردیم، صاحب پنج فرزند شدیم که همگی چند سال است ازدواج کرده و برای خود زندگی مستقل تشکیل داده‌اند و از آنها 12 نوه داریم. حتما به تصور شما، زندگی ما باید سراسر آرامش و خوشبختی باشد چون به هرچه می‌خواسته‌ایم رسیده‌ایم، اما این طور نیست. فشارهای زندگی همچنان وجود دارند و تا زمانی که ما نخواهیم یاد بگیریم چگونه از پس آنها بربیاییم، مشکلات برنده میدان خواهند بود و ما بازنده.

حال که به این سن و سال رسیده‌ام، از خود می‌پرسم آیا نوع رفتارهایی که در روزهای سختی، هنگامی که شرایط برعکس آن چیزی است که من از دنیا می‌خواهم از خود بروز داده‌ام درست بوده‌اند یا اشتباه؟ آیا شماتت کردن همسرم بر سر مسائل کوچک و بزرگ، فایده‌ای برای تصحیح او و زندگی زناشویی‌مان داشته یا نه؟

چرا در این سال‌ها سعی نکرده‌ام نوعی رفتار مشوقانه از خود نشان دهم؟ هرگاه چیزی را خلاف خواسته خود دیده‌ام، تلاش کرده‌ام که در اسرع وقت ناراحتی‌ام را بر سر او تخلیه کنم و به او بفهمانم که چقدر بی‌مسئولیت است، اما این گله‌گذاری‌های من تا چه حد توانسته شخصیت او را تغییر دهد و از او، انسان مسئولیت‌پذیرتری بسازد؟ چرا من هیچگاه سعی نکردم روشی برعکس را پیشه کنم و با تشویق او برای کارهای خوبی که هر روز انجام می‌داده و تشکر از او بابت ساده‌ترین عملکردهایش، وی را به سمت بهترشدن پیش ببرم؟ در هر صورت، این سال‌های زندگی برای هر دوی ما گذشتند، اما ای کاش نحوه عملکردم طوری بود که می‌توانستم تک‌تک دقیقه هایش را با چاشنی معطر عشق، دارای طعمی بی‌نظیر و فراموش ناشدنی کنم.

اکنون می‌خواهم نکاتی که در این زندگی مشترک آموختم‌ با شما در میان بگذارم و بگویم اگر به من فرصتی دوباره برای زندگی با همسرم داده می‌شد، سعی می‌کردم کدام اشتباهاتم را جبران کنم. از شما می‌خواهم به توصیه‌های من توجه کنید و زورق زندگی‌تان را در جهت صحیح هدایت کنید.

ـ در هر زندگی کم و کاستی و مشکلات هست. سعی کنید در مقابل سختی‌ها قوی باشید و به جای له شدن زیر فشار آنها، قد علم کنید و حتی به آنها بخندید. در دوران جوانی تا هنگامی که بچه به دنیا نیامده، مشکلات به یک شکل‌اند. با ورود کوچولوها و پیچیدن صدای گریه و خنده دوست‌داشتنی‌شان، سختی‌ها شکل دیگر می‌شوند. با بزرگ شدن آنها و رسیدن‌شان به سنین بحرانی بلوغ، شرایط پیچیده‌تر می‌شود. ادامه تحصیل، پیداکردن کار و تسلط بر وضعیت مالی و ازدواج آنها هم نوش و نیش‌های خود را خواهد داشت. پس مشکلات همیشه هستند. مهم این است که شما چگونه عکس‌العملی در مقابل شان نشان دهید. باورکنید در بسیاری از سختی‌ها، نکاتی مثبت وجود دارد، اما ما از سر راحت طلبی سعی داریم تنها نداشته‌هایمان را ببینیم. هیچ انسانی در این دنیا زندگی نمی‌کند که از بدو تولد زیبایی، سلامت، ثروت، والدین خوب و خانواده پرمهر، و هوش و نبوغ و موفقیت به طور کامل به او هدیه شده باشد. در این دنیا دارا یا ندار مطلق وجود ندارد.

کسی موفق می‌شود که به خاطر داشته‌هایش شکرگزار است و سعی کرده نداشته‌هایش را هم تا سرحد امکان با تلاش و کوشش به داشته تبدیل کند. حتی اگر بعضی چیزها برای او دست نیافتنی است، در محدوده‌ای که به او فرصت داده شده گام برمی دارد و کسب موفقیت می‌کند. فرد شکست خورده و بدبخت هم آن کسی است که اجازه می‌دهد یک مشکل برای او به کل زندگی تبدیل شود. گویی در این دنیا هیچ چیزی بجز آن غم داده نشده و تنها کار امکان‌پذیر برای او، آن است که دست روی دست بگذارد و در سوگ این مشکل گریه کند. این درست نیست. غم و شادی مولفه‌های زندگی هر انسانی است. بر شادی‌ها و داشته‌هایتان تمرکز کنید و خود را عادت به شکرگزاری دهید. ما انسانیم و اشرف مخلوقات. پس می‌توانیم از عهده ناراحتی‌ها برآییم و فضایی شاد و شیرین درست کنیم.

ـ توقع‌تان را از همسرتان پایین بیاورید و در عوض بر تشویق‌هایتان بیفزایید. سعی کنید به تمامی کارهایی که او از صبح تا شب انجام می‌دهد توجه کنید و گاهی اوقات او را به خاطر تک‌تک این کارها مورد تشویق و تمجید قرار بدهید. این که صبح زود از خواب بلند می‌شود، به شما صبح به خیر می‌گوید، همراه با شما صبحانه می‌خورد، به شغلش اهمیت می‌دهد، سعی می‌کند به فرزندانتان توجه کند، خرید می‌کند، در انجام کارهای خانه و بیرون شما را یاری می‌رساند، سریال مورد علاقه‌اش را نمی‌بیند تا شما بتوانید برنامه محبوب‌تان را تماشا کنید و دیگر کارهای ریز و درشتی که او از صبح تا شب انجام می‌دهد، همگی سزاوار ستایش‌اند. به او بگویید که به همه کارهای خوبی که انجام می‌دهد توجه دارید. آنها را نام ببرید و حتی در پیش‌پاافتاده‌ترین موارد هم سپاسگزارش باشید.

تشکر شما او را دلگرم می‌کند تا باز هم همان کار خوب را انجام دهد و به طور کلی در مسیری حرکت کند که موجب رضایتمندی شما خواهد بود. اگر هم کار اشتباهی انجام داده، به او مهلت جبران بدهید. با کمی خنده و شوخی، روزهای تلخ را بگذرانید و بدانید آن کسی که به خاطر انجام کارهای درست تشویق می‌شود، از آزاردادن‌ شما لذت نخواهد برد.

  مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد که برخلاف تحقیقات قبلی، دویدن به طور منظم موجب افزایش خطر ابتلا به آرتروز زانو نمی‌شود. در واقع دویدن حتی می‌تواند باعث محافظت در برابر این عارضه شود.

به گزارش  همشهری آنلاین، گروه تحقیقاتی دکتر گریس سیو‌وی‌لو در دانشکده پزشکی بیلر در هیوستن تگزاس که این مطالعه را انجام داده‌اند، یافته‌های خود را در گردهمآیی سالانه کالج روماتولوژی آمریکا در بوستون، عرضه کردند.

تخمین زده می‌شود که حدود 27 میلیون نفر از بزرگسالان در ایالات متحده مبتلا به برخی از انواع آرتروز باشند که در این میان افراد میانسال و پیر بیشترین آمار ابتلا را دارند.

هرچند هنوز علت ایجاد آرتروز دقیقاٌ مشخص نشده است،‌برخی مطالعات نشان می‌دهد که دویدن مرتب ممکن است در ایجاد این بیماری نقش داشته باشد؛ اما به گفته این گروه محققان از آنجایی که اکثر این مطالعات بر روی دوندگان حرفه‌ای مرد انجام شده است، نمی‌توان نتایج آنها را به کل جمعیت تعمیم داد.

به علاوه این محققان یادآور می‌شوند که دوندگان معمولا شاخص توده بدنی (BMI) کمتری دارند، و این خصوصیت با خطر کمتر آرتروز زانو همراهی دارد.

به این ترتیب دکتر سیو‌وی‌لو و همکارانش به منظور درک بهتری از ارتباط بین دویدن منظم و خطر آرتروز زانو،‌ تحقیقات خود را آغاز کردند.

این گروه ۲۶۸۳ شرکت‌کننده با میانگین سنی ۶۴.۵ سال بررسی کردند.۵۶ درصد این شرکت‌کنندگان زن بودند و میانگین شاخص توده بدنی آنان ۲۸/۶ بود.

علائم آرتروز در این شرکت‌کنندگان ارزیابی شد و تحت رادیوگرافی اشعه ایکس زانو قرار گرفتند. همچنین از آنها خواسته شد پرسشنامه مربوط به فعالیت‌های جسمی انجام شده در طول زندگی خود را تکمیل کنند. در این پرسشنامه معمول‌ترین فعالیت‌های جسمی که افراد به آن می‌پردازند در ۴ محدوده سنی زندگی شامل ۱۲ تا ۱۸ سال، ۱۹ تا ۳۴ سال، ۳۵ تا ۴۹سال و۵۰ سال به بالا مشخص شده بود.

رادیوگرافی اشعه ایکس زانوی این افراد بعد از 2 سال تکرار شد و نشانه های «آرتروز رادیوگرافیک زانو» (ROA) در آنها مورد ارزیابی قرار گرفت.

به علاوه درد زانو نیز در شرکت‌کنندگان مورد بررسی قرار گرفت. اگر فردی درد دائم در یکی از زانوهایش داشت و ROA هم داشت، این فرد در گروه «آرتروز علامت‌دار» (SOA) قرار می‌گرفت.

دویدن منظم همیشه برای زانو مضر نیست

نتایج این تجزیه و تحلیل نشان داد شرکت‌کنندگانی که برنامه دویدن منظمی داشتند -بدون توجه به اینکه در چه سنی می‌دویدند- در مقایسه با افرادی که در هیچ مرحله‌ای از زندگی خود به طور منظم ندویده‌اند، با احتمال کمتری دردهای مکرر در ناحیه زانو، ROA و SOA را تجربه کرده‌اند. از داوطلبانی که تجربه دویدن منظم در مرحله‌ای از زندگی خود را داشته اند، ۲۲/۸درصد و از میان گروه فاقد این تجربه، ۲۹/۸ درصد SOA را تجربه کرده‌اند.

همچنین محققان پی بردند که افراد دارای شاخص توده بدنی پایین به احتمال بیشتری برنامه دویدن منظم داشته‌اند.

این محققان گوشزد کردند که مطالعه آن‌ها مشخص نمی‌کند که آیا دویدن منظم برای افرادی که دارای آرتروز زانو هستند ضرر دارد یا نه.

اما دکتر هسیائو- وئی لو می‌افزاید: « از آنجایی که به نظر نمی رسد دویدن منظم برای مفاصل زانو مضر باشد، در افرادی که فاقد آرتروز زانو هستند، دلیلی برای ندویدن در هیچ دوره‌ای از زندگی وجود ندارد.»

یافته‌های مشابهی در مطالعه‌ای دیگر سال گذشته منتشر شد که نتایج آن نشان می‌داد انجام ۱۵۰ دقیقه فعالیت جسمی با شدت متوسط در طول هفته موجب افزایش خطر آرتروز زانو در میانسالی و پیری نمی‌شود.

منبع:Medical News Today

 نتایج یک تحقیق 15 ساله نشان می دهد، حتی اگر هر روز چند دقیقه هم با سرعت پایین بدوید، باز هم از مزایای آن برخوردار می شوید و حتما به سرعت زیاد یا مسافت های طولانی نیاز نیست.

داک چول لی، سرپرست این پژوهش از دانشگاه آیووا در آمریکا گفت:«شاید لازم نباشد آدم ها حتما یک عالمه بدوند تا روی سلامتی شان اثر بگذارد. امیدوارم این تحقیق به افراد بیش تری انگیزه بدهد تا شروع به دویدن کنند و به دویدن به عنوان یک هدف دست یافتنی برای سالم ماندن، ادامه دهند.»

البته این تحقیق نمی تواند ثابت کند دویدن به طور مستقیم باعث عمر طولانی تر می شود اما محققان متوجه شدند، رابطه بسیار قوی بین دویدن و عمر طولانی تر وجود دارد.
در این تحقیق معلوم شد حتی دویدن متوسط –کمتر از 51 دقیقه، کمتر از 10 کیلومتر- در هفته، در مقایسه با ندویدن، به شدت روی سلامت اثر می گذارد.